ΕΛΠΗΝΩΡ

Η έμφοβη Ελλάδα δεν είναι η πατρίδα μου

2012-02-12T16:35:00.000+02:00

Η Ελλάδα του Αγγελόπουλου, του Χατζιδάκι, του Ρίτσου, του Σεφέρη, η Ελλάδα των μπουζουκιών, των αυθαιρέτων, της χρυσής καδένας, της αρπαχτής, της αραχτής, της μίζας. Η Ελλάδα όσων επιμένουν, σε πείσμα των καιρών, να αγαπούν και να στηρίζουν με την καρδιά και το μυαλό τους αυτόν τον τόπο. Για ποια Ελλάδα σήμερα θρηνούμε;
Ό,τι αγγίζω με πληγώνει. Η διεθνής απαξίωση συμπορεύεται με μια εγχώρια παραγωγή αυτο-απαξιωτικών λόγων. Στο στόχαστρο ο αντι-αισθητικός ελληναρισμός, η αγαπούλα, τα Καγέν, τα σκαφάτα σκάφη του νεοέλληνα, οι κλαρωτές τεράστιες βερμούδες, οι παραθαλάσσιες ομπρέλες, ενοικιαζόμενες με τον μήνα, όσο κοστίζει ένα δυάρι. Σύμβολα ενός χυδαίου τρόπου ζωής που έφτασε στο απόγειό του στη Μεταπολίτευση μέσα από την κουλτούρα ενός καταναλωτικού δήθεν εκδημoκρατισμού. Μια απωθητική εικόνα που προφανώς δεν απηχεί την αλήθεια του μέσου Ελληνα. Μπορεί ένα τμήμα της κοινωνίας να εξοικιώθηκε με την ιδέα ότι το «ξοδεύειν» και «επιδεικνύειν» ισοδυναμεί με το «υπάρχειν», η φοροδιαφυγή, ο ωχαδελφισμός και η μίζα με τη «μαγκιά». Ωστόσο η γενίκευσή της στο σύνολο του πληθυσμού είναι και άδικη και ανάλγητη και καταχρηστική.
Η αλήθεια είναι ότι το επινοητικό σύνθημα του Ανδρέα «η Ελλάδα του Μη Προνομιούχου» άμβλυνε τις κοινωνικές αντιθέσεις μεταφέροντας σε όλο το κοινωνικό σώμα την αίσθηση μιας, άνευ όρων και ορίων, δυνατότητας καταναλωτικής και οικονομικής κινητικότητας χωρίς καμία μεταβολή στο σύστημα παραγωγικών σχέσεων. Μια εσχάτη ιστορικά παρεξήγηση, της οποίας το τίμημα πληρώνουμε σήμερα. Η ψευδαίσθηση της απρόσκοπτης ευμάρειας έφτασε βίαια στο τέλος της. Η αφύπνιση είναι οδυνηρή και δεν έχει τίποτα το παρηγορητικό. Ο ατομικιστικός ευδαιμονισμός, σαν μια γυάλινη μπάλα χριστουγεννιάτικη, θρυμματίστηκε σε χίλια δυο μικροσκροσκοπικά γυαλάκια. Αίμα. Ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς γυμνός, τα ρούχα του ήταν ήδη απο πριν κουρελιασμένα.Άλλο όμως η άρθρωση ενός κριτικού και αποστασιοποιημενου συναισθηματικά λόγου και άλλο οι εμπαθείς, μαζικού τύπου ενοχοποιήσεις, όπως αυτές που βρίθουν με περισσή αλαζονεία σήμερα. Σε τι διαφέρει ο εγχώριος καταγγελτικός λόγος από τον απαξιωτικό λόγο της τρόικας και των τροϊκανών; Η ρητορεία μιας αναγωγιστικής επιχειρηματολογίας υποκαθιστά την αναγκαία κριτική από την αυτο-υπονόμευση θυμίζοντας τον γνωστό στην ψυχολογία αμυντικό μηχανισμό της ταύτισης με τον επιτιθέμενο. Δεν λένε «έκανες λάθος», λένε «είσαι λάθος» σε έναν ολόκληρο λαό που τώρα πασχίζει να μην ενδώσει στην έσχατη καταστροφή. Μια στάλα όμως όραμα και εμπιστοσύνη να μπορούσαν να εμπνεύσουν οι ιθύνοντες και τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Η αναξιοπιστία σού ραγίζει την καρδιά. Το δηλητήριο που εμφανίζεται ως θεραπεία, ο κομπογιαννίτης που παριστάνει τον θεράποντα ιατρό, ο νεκροθάφτης που υπόσχεται ανάσταση του νεκρού σου.

Η εύκολη λύση «φταίνε πάντα και μόνον οι άλλοι» δεν έχει υπόσταση, το ίδιο όμως θα έλεγα και για την επίμονη και μαζική αυτο-υπονόμευση. Η χώρα μου έκανε λάθη. Η χώρα μου δεν είναι λάθος. Αλλο κάνω λάθος, άλλο είμαι λάθος.

Τάξη, πειθαρχία, αξιοκρατία. Το τρίπτυχο της νέας τάξης πραγμάτων. Πάνω όμως σε τι συντρίμμια και σε πόσες εκατόμβες θυμάτων οι άριστοι θα στήσουν τα αριστεία τους; Και μήπως η μεταμόρφωση της Ελλάδας σε ένα πειθαρχημένο, τακτοποιημένο, πάμπτωχο, παράδεισο της Δύσης, μια «Φλόριντα της Ευρώπης!» (sic), μοιάζει με εφιάλτη παρά με όνειρο;

Όταν ένας στους τρεις Ελληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν άνθρωποι αργοπεθαίνουν στους δρόμους και χιλιάδες εργαζόμενοι βγαίνουν ή επίκειται να βγουν στην απέξω, και μάλιστα με το στίγμα του απαξιωμένου, τότε η περί αρίστων φρασεολογία, η πρόσκληση στην τάξη και την πειθαρχία ενός ολοένα και πιο έντονα εξαθλιωμένου λαού, κινδυνεύει να ηχεί ως προτρoπή σε ακόμα μεγαλύτερη έμφοβη, κατεσταλμένη, βουβή στον πόνο, ζωή.

Η έμφοβη Ελλάδα δεν είναι η χώρα μου. Αν μόνη ελπίδα, η ελπίδα των απελπισμένων, το μέλλον θα το δείξει: «Η Ελλάδα δεν είναι για να πεθάνει».
Της Φωτεινής Τσαλίκογλου , από το ΒΗΜΑ.

Ρωσοφιλία για λίγο πάψε!

2012-02-11T10:23:00.001+02:00

Αν και οι εξελίξεις τρέχουν με γοργό ρυθμό, υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν πως θα μπορούσαμε να τις αποφύγουμε αν είχαμε δανεισθεί εγκαίρως από την Κίνα και τη Ρωσία. Βεβαίως παραβλέπουν το γεγονός πως ο πρώτος οίκος που αξιολόγησε τα ομόλογά μας σε σκουπίδια ήταν ο κινέζικος κρατικός οίκος αξιολόγησης, ενώ βεβαίως η Ρωσία του Πούτιν δεν πρότεινε ούτε ένα ευρώ προς δανεισμό. Αλλά αν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τους ιδεολογισμούς μας, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.

Η επίσκεψη Σαμαρά στη Ρωσία και η συνάντησή του με τον Πούτιν, άξιο τέκνο της κρατικής ασφάλειας και συνεχιστή του ολοκληρωτικού πνεύματος της κομμουνιστικής σοβιετικής Ρωσίας, πέρα από την παραπολιτική της διάσταση για το ότι δεν φωτογραφήθηκε μαζί του ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, θα έπρεπε να θέσει στο δημόσιο διάλογο και μια σειρά άλλων ερωτημάτων.

Η Ρωσία του Πούτιν και του αυταρχικού μηχανισμού, ο οποίος κυβερνά αυτή την πραγματικά μεγάλη χώρα, η οποία κατέχει κεντρική θέση στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία, ενδιαφέρεται για την Ελλάδα για οικονομικούς και γεωστρατηγικούς, αλλά και βαθύτερους ιδεολογικό–πολιτικούς λόγους. Ο θόρυβος που έγινε κάποια στιγμή για τα ανοίγματα του Καραμανλή προς τη Ρωσία, ανοίγματα που για μια αστυνομική εξήγηση της ιστορίας τού στέρησαν την εξουσία, είναι ενδεικτικός της ικανότητας που έχουν ορισμένοι στη θέση των πραγματικών δεδομένων να βάζουν τις ιδεοληψίες τους. Γιατί φυσικά δεν ήταν άλλη παρά η κυβέρνηση Καραμανλή που ακύρωσε τις συμφωνίες για την προμήθεια των ρωσικών τεθωρακισμένων και πυροσβεστικών αεροσκαφών. Όπως μάλιστα δείχνουν κάποια απόρρητα τηλεγραφήματα που διέρρευσαν στο Wikileaks, αντίθετος σ’ αυτή την αγορά ήταν και ο κύριος Σαμαράς.

Η σημερινή Ρωσία βλέπει την προσέγγιση με την Ελλάδα μόνο μέσα από την οπτική γωνία της προώθησης των οικονομικών και γεωστρατηγικών της συμφερόντων. Η αδύναμη Ελλάδα δεν μπορεί σήμερα να φανεί χρήσιμη οικονομικά στη Ρωσία. Μπορεί όμως να δώσει πολλά στην προσπάθεια που καταβάλλουν αυτοί που ήσαν όχι μόνο πρώην άθεοι, αλλά και διώκτες κάθε θρησκευτικής φωνής, γι’ αυτό πληρώνονταν άλλωστε, να καταγραφούν ως η κύρια δύναμη της αντιστεκόμενης ορθοδοξίας.

Η Ρωσία του Πούτιν θα παίξει μέχρι τέλους ένα ισχυρό χαρτί, τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό της μέτωπο, το οποίο είναι η προβολή της ως πραγματικού υπερασπιστή των ορθοδόξων πιστών, σ’ αντίθεση με το «μαλθακό και υποχωρητικό» στις δυτικό-κοσμικές αξίες Φανάρι. Η αναιδέστατη και προκλητική παρέμβαση της ρωσικής κυβέρνησης υπέρ του ηγούμενου Εφραίμ, παρέμβαση για θέματα δικαιοσύνης από μια χώρα που η ηγεσία της φυλακίζει ή ακόμα και εξοντώνει τους διαφωνούντες (δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, επιστήμονες) με αυτήν, δείχνει όχι μόνο πως η υποκρισία του συγκεκριμένου αυταρχικού καθεστώτως δεν έχει όρια, αλλά και το πώς χρησιμοποιεί η σημερινή Ρωσία το ιδεολογικό όπλο που λέγεται ορθοδοξία για να στήσει τους δικούς της μηχανισμούς προώθησης του μεγαλορωσικού εθνικισμού.

Δεν θα με απασχολούσαν τόσο πολύ αυτές οι βλέψεις της ρωσικής πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας, αν αυτές δεν συγχρωτίζονταν με ένα ελληνικό μπλοκ ρωσοφιλίας, που σ’ αυτή τη Ρωσία βλέπει την απάντηση στις ανησυχίες του για το μέλλον της χώρας. Στην Ελλάδα για συγκεκριμένους κύκλους, πολιτικούς και εκκλησιαστικούς, η αυταρχική Ρωσία αποτελεί εκείνο το πρότυπο με το οποίο ως χώρα μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στα μεγάλα κακά που μας φέρνει η Δύση. Αυτά είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία, ο ορθολογισμός, ο Διαφωτισμός, η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση με το ευρώ της.

Το κόμμα του ελληνικού αντιφιλελευθερισμού συνωστίζεται για να χωρέσει με το κόμμα της νεορθοδοξίας και το κόμμα της δραχμής. Αυτό το φάσμα που ξεκινά από δυνάμεις της Αριστεράς καταλήγει σε ακροδεξιά πολιτικά και θρησκευτικά τόξα και αντιμετωπίζει τις προαναφερθείσες δυτικές αξίες με καχυποψία, η οποία εκτείνεται ως την περιφρόνηση και το μίσος. Δεν είναι τυχαίο που τελευταία διευρύνονται τα ανοίγματα από καθαρά αντιδυτικούς εκκλησιαστικούς κύκλους προς τις δυνάμεις του Σύριζα και του ΚΚΕ. Κοινό τους σημείο όχι μόνο η αντίθεση με το μνημόνιο, αλλά η αντίθεσή τους στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και τις αξίες που αυτή εκπροσωπεί.

Από την άλλη οι εξωφρενικές απαιτήσεις της τρόικας, για χώρες που έχουν δεχτεί τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί περαιτέρω ένας ελληνικός φαιοκόκκινος ρωσόφιλος συνασπισμός. Ένας συνασπισμός που γλυκοκοιτάζει το αυταρχικό και κατ’ ουσία μονοκομματικό ρωσικό καθεστώς. Ο πανίσχυρος Πούτιν είναι ο σημερινός ξανθός άγγελος που με τη ρομφαία του θα απαλλάξει τη χώρα μας από τα όποια κατάλοιπα τής έχει αφήσει η μισητή Δύση με τον «τρισκατάρατο» φιλελευθερισμό και την αλλοτριωτική νεωτερικότητά της. Και μη νομίζει κανείς πως αυτά τα λένε μόνο περιθωριακοί τύποι σε περιθωριακά κανάλια. Αυτές οι απόψεις στον ένα ή τον άλλο βαθμό πείθουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία απελπισμένα αναζητούν τη σωτηρία στην Ελλάδα της δραχμής και στην αντιδημοκρατική και αντιδυτική Ρωσία.

Νομίζω πως αν είναι να δημιουργηθεί ένα ελληνικό μέτωπο κοινής λογικής δεν πρέπει να υποτιμήσει τον κίνδυνο που έρχεται από αυτόν το συνασπισμό, αλλά και από τον παραλογισμό των προτάσεων της τρόικας.
Του Γιώργου Σιακαντάρη, από το athensvoice

Τούτος ο λαός έχει ανάγκη από σωτήρες!

2012-02-10T16:48:00.001+02:00

Ένα εκρηκτικό μείγμα συνθέτει την ελληνική κοινωνία:
1.πολιτικοί χαμαιλέοντες έλαχε να διαχειριστούν μια πρωτοφανή κρίση,
2.ηλίθιοι τοπάρχες περιφέρονται άπραγοι στα νεόδμητα "καποδιστριακά" κακόγουστα μέγαρα της τοπικής αυτοδιοίκησης,
3.στελέχη και υπάλληλοι της Δημόσιας Διοίκησης κλαψουρίζουν για τα "κεκτημένα" τους και το χαμένο παράδεισο της συνεχούς ραστώνης,
4.κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές καμώνονται τους επαναστάτες, αφού πρώτα έχουν εξασφαλίσει τα "υπεξαιρεμένα" στο εξωτερικό,
5. η ελληνική αστική τάξη ανύπαρκτη απολαμβάνει τα υπερκέρδη δεκαετιών στα σαλέ και τα χιονοδρομικά κέντρα της Ευρώπης,
6. η αριστερά αυτοϊκανοποιείται με την εξαθλίωση της παραστρατημένης εργατικής τάξης (παίρνει εκδίκηση γιατί μπήκε στον πειρασμό να απολαύσει κι εκείνη κάτι από τη φούσκα της ευδαιμονίας και είχε γυρίσει την πλάτη στη μαμά αριστερά).

Κι ένας λαός σε πλήρη αποχαύνωση, γεύεται τις πολιτικές επιλογές που έκανε τόσα χρόνια. Και στο τέλος, μην έχετε καμία αμφιβολία, ο ίδιος θα βαφτίσει σωτήρες εκείνους που τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση, γιατί "του έσωσαν τον 13ο και 14ο μισθό".
Άντε Καλό βόλι!

Ελπήνωρ

Working class hero

2012-02-09T20:34:00.000+02:00

Είπα μια και έχουμε φτάσει στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, να ακούμε τουλάχιστον ένα καλύτερο τραγούδι του ίδιου. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπουν τα μάτια μας μια βδομάδα τώρα. Ο ένας λέει ποιήματα του Καβάφη και στίχους των Beatles, ο άλλος διαπραγματεύεται σκληρά μόνος του – «εγώ» έχω εθνικό καθήκον – για τις επικουρικές συντάξεις και ο τρίτος για τις κύριες.

Όσο κι αν μιλάμε και ξέρουμε για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, αυτή η αξιοθρήνητη παράσταση ανεβασμένη αποκλειστικά για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν έχει ξαναγίνει. Τόσα χρόνια έχουν οδηγήσει μια ολόκληρη κοινωνία στη βαθιά απελπισία, έχουν στείλει ένα εκατομμύριο ανθρώπους στην ανεργία και θέλουν να μας πείσουν ότι δίνουν επικές μάχες για 300 εκατομμύρια, για μια μείωση 15% στις επικουρικές συντάξεις.

Και μόνο που πιστεύουν ότι μπορούν ακόμα, με τη βοήθεια των αντίστοιχης ποιότητας μέσων ενημέρωσης, να κοροϊδεύουν την κοινή γνώμη, δείχνει πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι. Η Ντόρα που ξέρει από προϋπολογισμούς, ήταν η μόνη προς τιμή της που είπε μια σωστή κουβέντα: είναι ντροπή τους, που μας λένε ότι 50 υπουργοί δεν μπορούν από αλλού να κόψουν 300 εκατομμύρια.

Διαχειρίζονται κάθε χρόνο δεκάδες δισεκατομμύρια σε μια απίθανων διαστάσεων επιχείρηση σπατάλης και λεηλασίας, και διανοούνται πως μπορούν να μας πείσουν ότι δίνουν ηρωικές μάχες για τους συνταξιούχους. Γιατί δεν πουλάνε τα γυμναστήρια που έχουν στήσει στη Βουλή και στα κόμματά τους για να γυμνάζονται; Γιατί δεν παίρνουν μισό υποβρύχιο λιγότερο απ’ αυτά που γέρνουν; Γιατί δεν επιστρέφουν τα 250 εκατομμύρια κομματικά-θαλασσοδάνεια που έχουν πάρει από τις κρατικές τράπεζες; Γιατί δεν πουλάνε ένα ακίνητο από εκείνα τα πολλά του Βατοπεδίου που προθυμότατα τότε τα χάριζαν σε κυπριακές off-shore και τώρα αρνούνται να πουλήσουν έστω και ένα οικόπεδο για να μην χάσουν οι συνταξιούχοι τις συντάξεις τους; Γιατί δεν κόβουν την δικιά τους βουλευτική σύνταξη και να παίρνουν μόνο τη μια την επαγγελματική τους ο καθένας ανάλογα με το επάγγελμά τους;

Αν νομίζουν ότι ο δικός τους λαϊκισμός περνάει ακόμα στον κόσμο, είναι γελασμένοι. Ο λαϊκισμός είναι αδυσώπητος και ευτυχώς ενίοτε στρέφεται εναντίον των εμπνευστών του. Ποιος θα μιλήσει στον λαό για δίκαιες και αναγκαίες θυσίες; Αυτοί που ο καθένας τους δηλώνει από 40 ακίνητα στην εφορία;

Όταν ρώτησαν τον Σόιμπλε για τους άλλους που παίζουν το ίδιο παιχνίδι λαϊκισμού, τις «μάχες εναντίον των ξένων εκβιαστών» και καίνε γερμανικές σημαίες στο Σύνταγμα, απάντησε: Εσείς σε ποιους πιστεύετε ότι έχουν περισσότερο εμπιστοσύνη οι έλληνες, σε μας ή στους δικούς τους πολιτικούς; Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρχίζει να καταλαβαίνει το μεγάλο πρόβλημα. Είναι πρώτη φορά που τα Μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη εστιάζουν πραγματικά στην εστία του προβλήματος και όχι στον ελληνικό λαό. Η ανεπάρκεια των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, γράφει η «Φρανκφούρτερ Αλγεμάινε Τσάιτουνγκ», δεν περιγράφεται πια με λόγια.

Βαδίζουμε στον τρίτο χρόνο δημοσιονομικής προσαρμογής, χωρίς αποτελέσματα. Παρουσιάζουν την ήττα μας ως αναπόφευκτη. Πρέπει να περιορίσουν τις δαπάνες τους – τις δικές τους δαπάνες – το κόστος του κομματικού και γραφειοκρατικού συστήματος. Και αρνούνται να κάνουν το παραμικρό, στέλνοντας συνέχεια το λογαριασμό στα θύματα. Και από πάνω, παριστάνουν τους ηρωικούς διαπραγματευτές που υπερασπίζονται τη σύνταξη του φτωχού λαού.

Η εξαπάτηση δεν περνάει πια σε κανέναν. Θα καταρρεύσουν με κρότο. Και οι λίγοι που είχαν ακόμα μερικές αμφιβολίες, μετά από αυτή την παράσταση, το ξέρουν: Η σωτηρία της χώρας δεν είναι εφικτή χωρίς την ανανέωση του πολιτικού συστήματος.

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice

Τα συνεπή ταξικά συνδικάτα

2012-02-08T21:01:00.001+02:00

Ιδού ένα παράδειγμα του πώς η αδιαλλαξία και η ασυνεννοησία καταδικάζουν την παραγωγή σε θάνατο και τους εργαζόμενους σε ανεργία: στην Ελλάδα ο χάλυβας απορροφάται σχεδόν πλήρως από την οικοδομή. Με την κρίση, η οικοδομή υπέστη 70% μείωση. Κατά συνέπεια, τόσο το 2009 όσο και το 2010, οι πέντε ελληνικές χαλυβουργίες υπέστησαν ζημίες που ανέρχονται σε 233 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Προσθέστε το φρενάρισμα των δανείων από τις τράπεζες και τα κυβερνητικά μέτρα (ειδικός φόρος κατανάλωσης κ.λπ.). Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, ο ιδιοκτήτης της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» ανακοίνωσε στο προσωπικό ότι είτε θα δεχθεί 5ωρη εργασία για τέσσερις μήνες με αντίστοιχη μείωση απολαβών, είτε θα μειωθεί ως προσωπικό με απολύσεις.

Στη Γερμανία, όταν το 2009 έπεσε ύφεση 5%, η ανεργία δεν αυξήθηκε ούτε μισή μονάδα, διότι το κόστος της ύφεσης μοιράστηκε. Ενα κομμάτι του ανέλαβαν οι εργαζόμενοι: τα συνδικάτα αποδέχθηκαν μείωση των μισθών τους. Το άλλο κομμάτι το ανέλαβαν οι εργοδότες. Αυτό το αυτονόητο για το συμφέρον της εργατικής τάξης αποδέχθηκε το σωματείο εργαζομένων του εργοστασίου της εταιρείας στον Βόλο, με μυστική ψηφοφορία των μελών του.

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της εταιρείας στον Ασπρόπυργο είχαν την ατυχία να έχουν στη διοίκηση του σωματείου τους το ΠΑΜΕ, δηλαδή το ΚΚΕ. Εκεί, οι εργαζόμενοι ψήφισαν φανερά, υπό το άγρυπνο βλέμμα εξωτερικών «συμπαραστατών» κομισάριων του ΚΚΕ, απεργία διαρκείας, που σήμερα διανύει την 101η μέρα της. Είχαν δοθεί στους εργαζόμενους - ψηφοφόρους διαστρεβλωμένα τα οικονομικά στοιχεία της επιχείρησης, ενώ παράλληλα πνίγηκε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Η εργοδοσία αντέδρασε όπως είχε προειδοποιήσει: εξήγγειλε 180 απολύσεις και απέλυσε τους πρώτους 65. Το ΚΚΕ, για να κρατήσει ψηλά το ηθικό των απεργών, επιστρατεύει βουλευτές, εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, ακόμα και σχολεία που ελέγχει. Καταφθάνουν μηνύματα «ταξικής αλληλεγγύης» από οργανώσεις όπως των Εργαζομένων Υδρευσης Ονδούρας, των Υγειονομικών Κόστα Ρίκα και βεβαίως διαφόρων Κ.Κ. Οργανώνονται συναυλίες -η τελευταία μόλις χθες- και καταφθάνουν τρόφιμα. Η κ. Παπαρήγα επισκέπτεται τακτικά το εργοστάσιο. Από κοντά και ο κ. Τσίπρας. Οι κηδεμόνες όμως της απεργίας στον Ασπρόπυργο δεν μπορούν να ανεχθούν τη λειτουργία του εργοστασίου του Βόλου. Πρέπει να κλείσει και αυτό. Να χρεοκοπήσει η επιχείρηση. Το ίδιο έκαναν παλαιότερα στο εργοστάσιο της Pirelli, η οποία έκλεισε το εργοστάσιο στην Πάτρα και το μετέφερε στην Τουρκία. Αρχίζει λοιπόν ένας πόλεμος εναντίον των εργαζομένων του Βόλου. Λεκτικός στην αρχή (προδότες, πουλημένοι κ.λπ.), που κλιμακώνεται με μεταφορές ατόμων με πούλμαν στον Βόλο για να εμποδίσουν δυναμικά τους εργαζόμενους να διαβούν την πύλη του εργοστασίου.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι το ΚΚΕ δρα μόνο από ιδεοληψία. Δεν μοιάζουν τόσο αφελείς. Πιστεύω ότι επιδιώκει συνειδητά την αποβιομηχάνιση και τη συνεπακόλουθη εξαθλίωση των πολιτών, γιατί ελπίζει να αποκομίσει πολιτικά κέρδη. Ελπίζει ότι εξαθλιώνοντας τους πολίτες, τους προσδένει στο άρμα του.

Tου Διονύση Γουσέτη, από την Καθημερινή.

Γκρεμίστε τον Παρθενώνα…

2012-02-07T13:06:00.000+02:00

Το να περιγράφεις συνεχώς το πρόβλημα κουράζει. Συμφωνώ και επαυξάνω. Είναι, όμως, που στη χώρα αυτή ποτέ δε σκύψαμε πραγματικά πάνω από τα κουσούρια μας, ποτέ δεν τολμήσαμε να τα αντικρύσουμε κατάματα και να αναδείξουμε όλες τις πτυχές τους και, το κυριότερο, ποτέ δεν επιβραβεύσαμε αυτούς που μας τα υπενθύμιζαν. Μια εμμονική εξάρτηση απο τους παραμυθάδες. Μια σχέση μίσους και στοργής με τους γλυκερούς απατεώνες. Γι’αυτό και οι περιγραφές χρειάζονται. Το ίδιο, όπως και οι λύσεις.

Πρώτη λύση, το τουμπεκί ψιλοκομμένο. Κόβουμε δηλαδή τις κλάψες, τις περιφερόμενες υστερίες μας και τις γεροντοκορίστικες παραξενιές μας και λουφάζουμε στα συμφωνηθέντα με την Ε.Ε. Αυτή για τα επόμενα χρόνια, και μέχρι να επιστρέψουμε στις αγορές, θα μας δείνει τα δανεικά που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε να χοροπηδάμε, κάθε πρωί στις 8.30, στο τρομπολίνο ( εκ της τρόμπας) του Tριτογενή Tομέα, εμείς θα κόψουμε λίγο από το ξίγκι του δημόσιου τομέα για να μπορούμε ό,τι μαζεύουμε από φόρους να το δίνουμε σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας κτλπου κτλπου- ισοσκελισμός προϋπολογισμού νομίζω λέγεται- και σε λίγα χρόνια που οι κακές αγορές θα σταματήσουν να μας κάνουν «ντα» και θα αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα για την νέα «άτα» στους δρόμους μιας ακόμα επίπλαστης ευημερίας, ντουγρού ξανά στο δικό μας λατρεμένο μοντέλο. Αυτό του γαλαζοπράσινου δικομματισμού, της παντί τρόπω κατανάλωσης και της ανάδειξης στα αιρετά αξιώματα όλων των στραβών και των κουτσών, με τις ευλογίες πάντοτε του Αγίου Παντελεήμονα!

Δεύτερη λύση, το ξεμπαστάκωμα. Κοινώς αγαπημένοι μου συνάδελφοι, γιατροί φασονατζήδες, δικηγόροι μεταφραστές και αντιπρόσωποι στις εκλογικές αναμετρήσεις, διαφημιστές ανύπαρκτων ελληνικών προϊόντων, έμποροι ξενόφερτης κυλότας, διοικητές επιχειρήσεων του ανεγχείρητου νεοελληνικού επιχειρείν, δημοσιογράφοι τρόφιμοι των αμαρτωλών Γραφείων Τύπου, διορισμένοι υπάλληλοι του κρατικού Λεβιάθαν κομμένη η απλωμένη αρίδα του τομέα των υπηρεσιών και πίσω όλοι στην πραγματική παραγωγή. Αποκέντρωση από το χαμαιτυπείο της ελληνικής pro-τεύουσας και βούρ για το pro-revolution της ελληνικής περιφέρειας. Σπέρνουμε, θερίζουμε, ταϊζουμε, σφάζουμε, μαχαιρώνουμε, μεταποιούμε, παράγουμε και όλα αυτά με το κράτος δίπλα μας να απολύει δημοσίους υπαλλήλους, να μειώνει τη φορολογία, να απλοποιεί τη γραφειοκρατία, να παραχωρεί δημόσια γη και ευρωπαϊκά κονδύλια σε όποιον επιθυμεί να επενδύσει, να αρνείται επιδόματα φτώχιας σε όποιον αρνείται να δουλέψει, να φορολογεί την περιουσία και όχι τον επιούσιο, να ξεμπαστακώνει όλους του κρατικούς υπαλλήλους από τα γραφεία τους και να τους βγάζει εκεί έξω, δίπλα στους πραγματικούς παραγωγούς και τις ανάγκες τους. Γκόλ και φύγαμε για τελικό ένα πράμα.
Όσοι μείνετε πίσω, γραφιάδες με τρία μπαλονάκια απ΄τα πενήντα σας και ένα βαρβάτο εγκεφαλικό στα εξηνταπέντε, από το πολύ το καθισιό και το stress γραφείου, το νού σας ρεμάλια . Για τα επόμενα χρόνια κομμένα τα εισαγόμενα. Κομμένες οι καρό οι τσάντες, οι ολλανδικές ντομάτες και τα θρεπτικά δημητριακά, κομμένες οι ιταλιάνικες κουζίνες στο καλορίζικο διαμέρισμα της αγαπημένης σας κοράκλας, κομμένη η κατά κεφαλήν κατανάλωση όλης αυτής της πολυποίκιλης σαβούρας. Πλέον, οι ανάγκες σας θα είναι κομμένες και ραμμένες σε ό,τι παράγουνε εκείνοι. Εσείς από τα γραφεία σας θα πιάσετε το εμπορικό ισοζύγιο από την μία και θα αναλάβετε να ρίξετε στα τάρταρα τις εισαγωγές και οι πλατωνικοί Δημιουργοί, από την άλλη, θα αναλάβουν το δύσκολο το έργο της ανόδου των εξαγωγών καθώς και την προμήθειά σας με την πολύτιμη χοληστερόλη. Είπαμε. Το νου σας ρεμάλια. Αν εσείς συνεχίζετε να συμπεριφέρεστε σαν τα συμπαθή πρωτεύοντα της μακρινής μας νιότης και να σουλατσάρετε κορδωμένοι και ευθυτενείς ανάμεσα στα ράφια, γεμίζοντας τα καροτσάκια σας με ό,τι ξενόφερτο βρεθεί μπροστά σας, αυτοί θα μετατραπούν σε σύγχρονες Δαναϊδες. Θα ρίχνουν τον παραγόμενο πλούτο σε ένα πιθάρι από το οποίο εσείς θα έχετε αφαιρέσει τον πάτο. Κοινώς, μια τρυπά στο νερό. Αλλάζουμε, λοιπόν, το παραγωγικό μοντέλο και πετυχαίνουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Δύσκολο το εγχείρημα. Γιατί; Μα γιατί αγαπητέ απαιτεί ιδρώτα. Και εμείς σαν τους Τρόττα, τους απόγονους του ήρωα του Σολφερίνο, έχουμε ξεχάσει από καιρό το τι πάει να πεί ιδρώτας!

Τρίτο και τελευταίο σενάριο, αυτό της δραχμής. Κοινώς βγαίνουμε από το Ευρώ που τόσο αγαπήσαμε και τόσες χαρές μας έχει δώσει, και επιστρέφουμε στην ταπεινή δραχμούλα.Τις συνέπειες αυτής της λύσης τις έχουν περιγράψει άλλοι, περισσότερο ειδήμονες από εμένα. Μια παρατήρηση μονάχα. Όταν θα κόψουμε πληθωριστικό νόμισμα για να το ρίξουμε στην αγορά προκειμένου να πληρώσουμε τα φέσια μας, καθώς και τους μισθούς και τις συντάξεις, θα εξαθλιώσουμε ακόμα περισσότερο, εξ΄ ορισμού, τα σημερινά τρία εκατομμύρια Έλληνες συμπολίτες μας που κινούνται ήδη στα όρια της φτώχιας. Καλή η παπαρδέλα της δραχμής, αλλά όταν θα κληθούμε να ταϊσουμε όλους αυτούς τους σύγχρονους κλοσάρ, εκεί θα καταλάβουμε πως τα λόγια του αέρα και οι εξυπνακισμοί ταιριάζουν σε κομματικά ακροατήρια και στημένα αμφιθέατρα. Όχι στην εκεί έξω πραγματική κοινωνία των εκατομμυρίων αληθινών ανθρώπων. Και, πού είστε, παπαρδέλες της δραχμής. Στο σενάριο αυτό σας περιμένουμε στα χωράφια του παππού για να βάλετε και εσείς κάνα χεράκι. Καλές οι αμπελοφιλοσοφίες στα αμφιθέατρα, τις ημερίδες και τις κοπές της γαλαζοπράσινής σας πίτας αλλά εδώ μιλάμε για Κόλαση. Και στην Κόλαση τα ζερβόδεξα ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίζονται πριν προλάβεις να πεις «καλώς την τη δραχμή».
Υπάρχει, βέβαια, και ένα τέταρτο μοντέλο αλλά κάθε φορά που το συλλογίζομαι κλαυσιγελώ και ας το κάνω και ανορθόγραφα! Στο μοντέλο αυτό μετατρέπουμε τη χώρα μας σε χώρα παροχής υπηρεσιών προς όλους τους κατοίκους του «παγκόσμιου χωριού». Σούπερ ντούπερ μεταφορικές εταιρίες, ανταγωνιστικά εμπορικά λιμάνια, δικηγορικά γραφεία ολκής, εξαιρετικές τουριστικές μονάδες διάσπαρτες σε όλα τα σημεία της χώρας, υπερσύγχρονα ιατρικά κέντρα παροχής υπηρεσιών Υγείας, αγγλόφωνα Πανεπιστήμια με υψηλά δίδακτρα, θέατρα παγκόσμιας ακτινοβολίας, αθλητικές ακαδημίες διεθνούς φήμης και καινοτόμες εταιρίες τεχνολογιών αιχμής μέσα σε ελληναράδικες «σιλικονούχες κοιλάδες», εντελώς άλλης αισθητικής από τα σημερινά σιλικονούχα «όρη» της φαντασμένης κυράτσας των ΒΠ ( Βλαχαδερά Περιωπής). Στο μοντέλο αυτό φτιάχνουμε στην Κώ το καλύτερο αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο Ιατρικής στον κοσμό, γύρω από τον περίφημο πλάτανο του Ιπποκράτη, μιας και κουραστήκαμε, 3000 χρόνια τώρα, να βλέπουμε ένα δέντρο με κάτι μεταλλικά υποστυλώματα τριγύρω του και να αυνανιζόμαστε ανάμεσα στα ξερατά του, τρίτης διαλογής, τουρίστα για τον επώνυμό μας Ιπποκράτη. Στο μοντέλο αυτό χτίζουμε στους Δελφούς το μεγαλύτερο αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο ελληνικού πολιτισμού στον κόσμο, μιας και βαρεθήκαμε να μαστουρώνουμε από τις αναθυμιάσεις μιας Πυθίας με κάτι κιγκλιδώματα τριγύρω της, έναν «επιχειρηματία» καντινιέρη να πουλάει νερόβραστους καπουτσίνους με τέσσερα ευρώ, και καμιά δεκαριά διορισμένα ρουσφέτια να σουλατσάρουν ανάμεσα στους κατάπληκτους – για την αναντιστοιχία αρχαιοελληνικού κάλλους και νεοελληνικών κάλων- τουρίστες.
Στο μοντέλο, δηλαδή, αυτό γινόμαστε πραγματικοί απόγονοι του μεγάλου Περικλέους και κάνουμε ό,τι ακριβώς θα έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες αν δεν μπαστακώνονταν οι βάρβαροι Ρωμαίοι πάνω από τα κεφάλια τους. Γιατί, είμαι σίγουρος ,πως για αυτούς ο Παρθενώνας ήταν ένα ακόμα ιερό αφιερωμένο στην Παλλάδα, το οποίο λίγα χρόνια αργότερα θα γκρέμιζαν για να φτιάξουν κάτι μεγαλύτερο και μεγαλοπρεπέστερο. Για εμάς, αντίθετα, τους γιαλαντζί, τους ολίγον έγκυους, τους φύρδην μίγδην, ο Παρθενώνας έγινε θρησκόληπτο φετίχ για να μπορούμε στις πλαγιές του να ανταλλάσσουμε αναμεταξύ μας τις ιδέες μεγαλείου της εθνικής μας σχιζοφρένειας. Θα γκρεμίσουμε, λοιπόν, τον Παρθενώνα και στη θέση του θα χτίσουμε το δικό μας Χρυσό Αιώνα . Εμπρός λοιπόν. Κατσαπλιάδες, μεσάζοντες, απατεώνες, νοικοκυραίοι, τσιφούτηδες και σφιχτοχέρηδες, τηλεοπτικοί αστέρες και ακριβοθώρητοι μαϊντανοί, φοροφυγάδες, εφοπλιστές και δραχμοφονιάδες όλου του κόσμου, ξηλωθείτε. Φτιάξτε έναν εθνικό κουμπαρά, βάλτε μέσα και τις γερμανικές αποζημιώσεις και επενδύστε πάνω στις νέες επενδυτικές ιδέες της νέας γενιάς. Αφήστε το βλαχομπαρόκ του φαίνεσθαι και δώστε το χρήμα σας στους νέους Δημιουργούς. Αφήστε την μικροαστική πρεμούρα σας για τα ωραία σας λεφτάκια και στηρίξτε τις ελπίδες σας σε αυτούς. Όχι από αλτρουισμούς και άλλες τέτοιες αηδίες. Αλλά από τυφλή υποταγή στην τοκογλυφική σας ειμαρμένη .

Ελάτε κουτόφραγκοι, αραπάδες, αμερικανάκια, σχιστομάτηδες, ατλαντικοί και ειρηνικοί πελάτες της μακρινής μας οικουμένης, να αγοράσετε από τα ακριβά μας τα πανέρια. Γιατί; Γιατί ήμαστε οι καλύτεροι βρε. Οι πρώτοι. Τα ξώγαμα ή η γνήσιοι απόγονοι του Θεμιστοκλέους, βεβαίως βεβαίως. Αυτά, όμως, φίλτατοι προϋποθέτουν πολιτικό σύστημα ικανό να σχεδιάζει, να οργανώνει και να υλοποιεί. Και, δυστυχώς για εμάς, το δικό μας πολιτικό σύστημα διαπρέπει στο να διορίζει εκλεκτούς, να μεταθέτει κολλητούς και να αποθεώνει τους ποικιλώνυμους εσμούς!
Κοινώς, καλό το παραμύθι του αγανακτισμένου Έλληνα, αλλά σιγά σιγά μας τελειώνει. Ο Έλληνας δεν είναι αγανακτισμένος, όπως λέμε ότι το κουνουπίδι είναι παραβρασμένο. Ο Έλληνας είναι απελπισμένος γιατί στην ησυχία του ιδιωτικού του βίου καταλαβαίνει πολύ καλά το τι πήγε λάθος. Είναι που τον κορόιδεψαν οι αγύρτες και θέλει κάπου να ξεσπάσει. Κάντο, λοιπόν, στις εκλογές καλέ μου άνθρωπε. Στείλε στα σπίτια τους όλα αυτά τα σκορπισμένα ζερβόδεξα λαμόγια και πάμε όλοι μαζί για το τέταρτο μοντέλο. Ήρθε η ώρα να γκρεμίσουμε και να χτίσουμε πάλι από την αρχή. Και προς Θεού. Δεν αναφέρομαι στην οικοδομή. Την ατμομηχανή του φτωχομπινέ βαλκανισμού σου.

ΥΓ. Στο γκρέμισμα του Παρθενώνα ενυπάρχει ισχυρός αλληγορισμός. Μη πεταχτούν τίποτα πατριώτες τρίτης διαλογής από τα θρησκόληπτα στασίδια τους, για να μας πούνε τα δικά τους…

Του Τάσου Φούντογλου, από aixmi.gr

Ομορφάντρα Εγκώμιον!

2012-02-06T13:09:00.001+02:00

Η Διαφήμιση δεν είναι η «Διάπλασις των Παίδων». Δεν θέλει να έχει, και δεν οφείλει να έχει, ηθικοπλαστικό ρόλο. Άλλως τε, στην Ελλάδα, η αποζημίωση που οφείλει στο κοινωνικό σύνολο για τον επιβλαβή της ρόλο -να υπηρετεί δηλαδή την υλιστική αγορά σε μία χώρα υψηλού πνεύματος- εξωφλείται, και με το παραπάνω μάλιστα, με ειδικούς φόρους, αγγελιόσημα και τον ενίοτε δημοσιογραφικό λίβελο. Η υψηλή αποστολή της διάπλασης της αισθητικής ενός λαού ανήκει άλλως τε αναμφισβήτητα σε κειμενογράφους. Αν ήταν στο χέρι τους, θα επέβαλλαν με νομοθετικό περιορισμό στους διαφημιστές να περιορίζονται σε μία αυστηρή απαρίθμηση των χαρακτηριστικών του προϊόντος ή στην προβολή υψηλής αισθητικής (στην ΕΡΤ φυσικά, ως καθ'ύλην αρμόδια). Τέρμα τα «ομορφαίνει και δεν παχαίνει». Ως γνωστόν, η Διαφήμιση «αλλοιώνει τη γεύση ρε φίλε».

Μερικές διαφημίσεις όμως, ξεφεύγουν παιχνιδιάρικα από αυτόν τον ρόλο τους και γίνονται, άθελά τους ίσως, κοινωνικά σχόλια. Μπορεί να είναι έτσι κακές διαφημίσεις - σχεδόν κανείς δεν θυμάται τι διαφημίζουν - αλλά τι μ'αυτό; Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις συζητάς. Άλλες γίνονται έτσι διαφημίσεις-καθρέφτης, όπως ο «Αγαπούλας». Άλλες διαφημίσεις- case study του Harvard Business School όπως ο «Ομορφάντρας». Καθώς περιτριγυρίζομαι από μίζερους «Αλλοιώνει-τη-γεύση-ρε-φίλε», που όχι μόνο δεν βάζουν «την μάνα τους και τον πατέρα τους» στην δουλειά τους, όπως ο «Ομορφάντρας», αλλά σου συμπεριφέρονται λες και τους χρωστάς την μάνα τους και τον πατέρα τους, την χαίρομαι την Ελλάδα του Ομορφάντρα, όταν την βρίσκω.

Κι ευτυχώς, την βρίσκω όλο και πιο συχνά τελευταία. Σε μικρά ξενοδοχεία που σερβίρουν στο πρωϊνό τους ότι πιο νόστιμο έχει η περιοχή, ενώ ο ανταγωνιστής τους - επιδοτούμενος εμμέσως από το Υπουργείο Παιδείας και τις «πενταήμερες» εκδρομές του - σού κάνει χάρη να σερβίρει χυμό με συντηρητικά. Ή στον ταξιτζή που βρήκα τις προάλλες μέσω taxibeat (άλλοι ομορφάντρες αυτοί!), που μου εξηγούσε πως όταν παίρνει μία κοπέλα μόνη της το βράδυ για να την γυρίσει σπίτι από έξοδο, δίνει τον αριθμό του στον συνοδό της για να νοιώθει μεγαλύτερη σιγουριά. Την βρίσκω σε κάθε «ομορφάντρα» που κάνει την δουλειά του με κέφι και χαμόγελο και φαντασία. Που βάζει μέσα της «την μάνα του και τον πατέρα του» για να εξυπηρετήσει τον πελάτη του. Που δεν τρέχει να κρυφτεί από τον ανταγωνισμό μέσα σε συντεχνίες και κρατική προστασία. Και δεν μ'ενοχλεί καθόλου ο entrepreneur-«λαϊκάντζα» αν τον βρω να πουλάει βρώμικα στο ΟΑΚΑ κι όχι cupcakes στην Βαλαωρίτου. Του βγάζω το καπέλο και κοιτάω με σεβασμό μήπως πάρω κι εγώ κανένα μάθημα.

Γιατί την πονάω την Ελλάδα του Ομορφάντρα, και την βρίσκω παντού. Την Ελλάδα που προσπαθεί, την Ελλάδα που επιμένει, την Ελλάδα που επινοεί, την Ελλάδα που δεν το βάζει κάτω. Την Ελλάδα που δεν φοβάται να λερώσει τα χέρια της. Σκυμένη στην οθόνη ή σκυμένη στον πάγκο με τα λουκάνικα· δεν με νοιάζει. Τον «ενήλικο εαυτό» μου δεν τον ενοχλεί η τσίκνα, ούτε η άναρχη βοή της αγοράς. Μου φτάνει που βάζει στην δουλειά της «την μάνα της και τον πατέρα της». Μου φτάνει που σχεδιάζει με το δάχτυλο στο χώμα την επόμενη μέρα.

Του gregoryfarmakis.posterous.com

Δραπετεύοντας από την πραγματικότητα!

2012-02-05T18:38:00.002+02:00

Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου

Eμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι κοινωνικοί εταίροι

Όπως φαίνεται, όλα πλέον κρέμονται από μια κλωστή. Οι πολιτικοί αρχηγοί διαρρέουν ότι δεν θα υποχωρήσουν από τις «κόκκινες γραμμές» τους και ο πρωθυπουργός απειλεί με παραίτηση. Η δραχμή είναι προ των πυλών.

Εάν επιχειρήσει κάποιος μια εξήγηση για τις δραματικές στιγμές που ζούμε, αυτή μπορεί ίσως να βρεθεί στην επίμονα επαναλαμβανόμενη απόδραση από την πραγματικότητα, σε εποχές κρίσης, που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό προσωπικό και που τα ίχνη της χάνονται στα βάθη της σύστασης του ελληνικού κράτους.

Κλασική απόδειξη των ανωτέρω, οι περίφημες αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων. ΟΧΙ σε όλα. Να μην αλλάξει τίποτα στα εργασιακά. Να μη γίνει καμία διαρθρωτική αλλαγή στην αγορά εργασίας. Να διατηρηθούν ο 13ος και ο 14ος μισθός (που σημειωτέον δεν υφίσταται σε καμία χώρα σε όλη την Ευρώπη), να μην μειωθεί ο κατώτερος μισθός (που έτσι ή αλλιώς δεν εφαρμόζεται από τις μικρές επιχειρήσεις) και το κυριότερο: Να μην αγγίξει κανείς τους εσωτερικούς κανονισμούς των ΔΕΚΟ. Για τους γνωρίζοντες, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί. Με τις προβλέψεις των εσωτερικών κανονισμών οι μισθοί εκτινάσσονται ανεξέλεγκτα, έτσι ώστε το μέσο μισθολογικό κόστος, για να αναφέρω μόνον ένα πρόσφατο παράδειγμα, στο ΟΑΚΑ να είναι 3.200 ευρώ μηνιαίως.

Αυτή είναι η μια όψη της πραγματικότητας. Η άλλη είναι ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, που καθημερινά αυτορυθμίζεται. Ένας στους τρεις εργαζόμενους, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, δουλεύει ανασφάλιστος. Ο κατώτερος μισθός σπάνια εφαρμόζεται. Η ανεργία πλησιάζει το 20%. Πολλές επιχειρήσεις υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να δηλώνουν άνεργοι, να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας και να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Αυτή η πραγματικότητα αφήνει παγερά αδιάφορους τους κοινωνικούς εταίρους. Κατά βάθος κάποιους τους βολεύει. Η ΓΣΕΕ ενδιαφέρεται μόνον για τα προνόμια των ΔΕΚΟ. Οι επαγγελματικοί φορείς βολεύονται απόλυτα με τη μαύρη εργασία, που εξασφαλίζει συγκριτικά πλεονεκτήματα στους «μικρούς» του κλάδου απέναντι στους «μεγάλους». Ο ΣΕΒ προσχωρεί, είτε γιατί δεν θέλει να είναι ο κακός της υπόθεσης είτε γιατί οι επικεφαλής του έχουν ήδη πουλήσει τις επιχειρήσεις τους.

Το γενικό συμφέρον, η ανάγκη να αλλάξει το τοπίο της εργασίας στην πραγματική οικονομία, η ανάγκη ενός νέου συμβολαίου στον κόσμο της εργασίας, δεν αφορούν τους κοινωνικούς εταίρους. Πρέπει όλα να μείνουν ίδια, με μια εξαίρεση: Συμφωνούν όλοι στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή στον περιορισμό των εισφορών, δηλαδή στο να πετάξουμε μια καυτή πατάτα στον καταρρέον ασφαλιστικό σύστημα. Όταν τεθεί θέμα μείωσης των συντάξεων, τότε θα κάνουμε ανέξοδη αντίσταση.

Έτη φωτός μακριά από τη διαπίστωση του Μπρούνο Τρεντίν, ιστορικού ηγέτη των ιταλικών συνδικάτων και του Ιταλικού Κομουνιστικού κόμματος, διατυπωμένη το 1981:

Για να είμαι πιο ωμός και σχηματικός, δεν αγωνίζεται κανείς ενάντια στην κρίση υπερασπίζοντας νέτα σκέτα τις υπάρχουσες δομές, αλλά αγωνίζεται προσπαθώντας να ελέγξει την μεταβολή τους…

Επανέρχομαι στο ζήτημα της φαντασιακής απόδρασης. Σε περιόδους κρίσης, έχουν παρατηρηθεί σε πολλές δυτικές κοινωνίες, στη διάρκεια της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, φαινόμενα απόδρασης από την πραγματικότητα και φαντασιακής καταφυγής σε εικονικές πραγματικότητες, σε φαντασιακές κατασκευές, εκτός τόπου και χρόνου. Η συχνότητα και η ένταση αυτού του φαινομένου ποικίλει από χώρα σε χώρα. Στην Ελλάδα φαίνεται ότι, όχι μόνον συναντιέται συχνά στα 170 χρόνια που μεσολάβησαν από την κρατική συγκρότηση, αλλά και ότι έχει βαθύτατες ιστορικές ρίζες.

Η τελευταία φορά που αποδράσαμε, ήταν πριν από 20 χρόνια με το περίφημο Μακεδονικό. Αλαλάζαμε στα συλλαλητήρια, εκθρέψαμε τον ακραίο εθνικισμό στη γειτονική χώρα και το πρόβλημα είναι ακόμα άλυτο. Μερικές δεκαετίες πριν, μετεμφυλιακά, ζητάγαμε εδώ και τώρα την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα για να καταλήξουμε να διαπιστώσουμε, εκ των υστέρων και με την Κύπρο διχοτομημένη, ότι κάθε λύση που μας προτεινόταν ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Δέσμιοι των φαντασιώσεών μας επιδιώξαμε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών για να οδηγηθούμε στα συντρίμμια της Μικρασιατικής καταστροφής. Ονειρευόμασταν ότι θα ανασυστήσουμε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δέσμιοι της Μεγάλης Ιδέας, και οδηγηθήκαμε στην ταπείνωση του πολέμου του 1897. Δεν είναι τυχαίο ότι οργανικό στοιχείο σε όλα τα επεισόδια αυτής της απόδρασης ήταν πάντα η Ορθόδοξη Εκκλησία,

Έτσι και σήμερα, είμαστε έτοιμοι να τα τινάξουμε όλα στον αέρα. Μοιάζει κανείς να μην συναισθάνεται αυτό που έγραψε πρόσφατα ο Economist ότι επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε δραματική κατάρρευση βιοτικού επιπέδου και στη συνέχεια σε υπερπληθωρισμό. «Εθνικώς υπερήφανοι» βουλευτές, μετά την θαρραλέα αντιστασιακή τους πράξη να αρνηθούν την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων, είναι έτοιμοι να καταψηφίσουν κάθε αλλαγή στα εργασιακά. Δέσμιοι μιας ασύλληπτης μικροπολιτικής και συντεχνιακής αντίληψης, έχουμε ετοιμάσει και την αφήγηση της Ελλάδας της δραχμής. Για τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης, το πλιάτσικο στα νοσοκομεία, τη φοροδιαφυγή, τα κλειστά επαγγέλματα, τα ελλείμματα στις ΔΕΚΟ, για όλα φταίνε οι ξένοι. Ακριβώς όπως για τους φανατικούς οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων, δεν φταίει ποτέ η ομάδα τους όταν χάνει, αλλά ο διαιτητής και τα στημένα ματς. Σε ρόλο σολίστα τα ΜΜΕ, με τον ακραίο λαϊκισμό, «ρήτορες και λωποδύτες», όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο «Δημοσθένους λέξις».

Πολύ περισσότερο, που μπορεί να πάρουμε και άλλους μαζί μας στην καταστροφή, όπως αναφέρει ένας αστέρας των ακροδεξιών αντιμνημονιακών στο διαδίκτυο, (www.ellinomaxos.com): «αν η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή κηρύξει στάση πληρωμών, θα “κλονίσει” απόλυτα τη συμμορία των Εβραίων. Αν αρνηθεί να τους ξεπληρώσει τα ομόλογα και άρα να ξαναγοράσει η ίδια τα δικά της “σκουπίδια”, τότε απλά τελείωσαν. …Θα καταρρεύσουν οι εβραϊκές επενδυτικές τράπεζες των τοκογλύφων όπως οι “δίδυμοι” την 11η Σεπτεμβρίου».

Όπως έγραφα πριν ενάμιση χρόνο στο «Πολιτικό Τραβέρσο»:

«Κατά συνέπεια, ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε τη Δύση, αφού είναι ένας «λάκκος λεόντων», να φορέσουμε και πάλι τη φουστανέλα μας, όπως έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Παύλος Μελάς και να αποδράσουμε φαντασιακά στην εικονική πραγματικότητά μας.

Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι θα είναι μια απόδραση χωρίς επιστροφή, «εις τόπον χλοερόν, εις τόπον αναπαύσεως και αναψύξεως, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός», σύμφωνα με το τυπικό της νεκρώσιμης ακολουθίας, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ακολουθεί η ταφή του νεκρού».

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα

2012-02-04T17:31:00.001+02:00

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»; Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες; Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα; Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο; Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη; Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»; Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή; Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα; Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Όχι, δεν είμαι αγία. Όλα τα παραπάνω, τα απορρίπτει ο «ενήλικος» εαυτός μου. Ο «ανήλικος», έχει υπάρξει μέρος αυτού που τώρα απορρίπτω. Ίσως γι αυτό ενοχλούμαι τόσο πολύ τώρα. Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.

Για μένα, η κρίση υπάρχει εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ την οικονομική, εννοώ την αισθητική, πολιτιστική, αξιακή κρίση. Η οικονομική κρίση δεν με εξέπληξε καθόλου. Αντίθετα, με εξέπληξε το γεγονός ότι τόσοι έξυπνοι άνθρωποι εξεπλάγησαν.

Την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση με τον «ομορφάντραμου» ένιωσα ένα κρύο χέρι να μου σφίγγει το κεφάλι. Το ίδιο είχα νιώσει κι όταν είδα τις διαφημίσεις με την «αγαπούλα την κουκούλα» και «τη φουκαριάρα τη μάνα μου». Είναι οι διαφημίσεις που συμβολίζουν την Ελλάδα που δε μ’ αρέσει. Την Ελλάδα του γηπέδου, του βρώμικου, της φοροδιαφυγής, του μέσου, της διαφθοράς, του ψυχοπονιάρη, του τεμπέλη, του λαθραίου, του καταφερτζή, του αναίσθητου, του Ελληνάρα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι, μικροί – μεγάλοι, απ΄ όλα τα στρώματα της κοινωνίας, γελάνε με τις διαφημίσεις αυτές. Το χαίρονται, ρε παιδάκι μου.

Φρικάρω. Φρικάρω με τις διαφημίσεις και με τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Νιώθω ένα τσίμπημα δυστυχίας όποτε ακούω τη λέξη «ομορφάντρα μου». Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες. Όταν ακούω τη φράση «τι βάζω μέσα; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου βάζω μέσα!» μου έρχεται στο νου ένα φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

«Γιατί όμως πιστεύεις ότι έχουν τόση απήχηση αυτές οι διαφημίσεις;» με ρώτησε η φίλη μου. Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα. Στην Ελλάδα της αγαπούλας, του ομορφάντρα μου και της φουκαριάρας της μάνας του. Στην Ελλάδα της δραχμής...

Tης Χριστίνας Ταχιάου, από το protagon.gr

Να πείτε «ναι» σε Εποπτεία κύριε Παπαδήμο

2012-02-03T20:17:00.000+02:00

Παρακολουθώ με πολύ προσοχή, ίσως και αναγκαστικά λόγω δουλειάς, την όλη διαπραγμάτευση για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση.

Με έκπληξη παρακολουθώ ότι το θέμα της σημερινής ημέρας είναι το αίτημα της Γερμανίας – και, κατά τη γνώμη, μου όλων των δανειστών – για την επιβολή Επιτρόπου που θα ελέγχει τα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Τον τομέα, δηλαδή, για τον οποίο τα τελευταία δύο χρόνια χάθηκε η έννοια της λέξης «αποτυχία».

Χθες συναντήθηκαν οι πολιτικοί αρχηγοί για να «προικίσουν» τον Παπαδήμο με διαπραγματευτικά όπλα, ώστε να πάει στις Βρυξέλλες και συζητήσει το μέλλον της Ελλάδας.

Θέσανε ως «κόκκινη γραμμή» την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού – αλλά επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου – σε μία στιγμή κατά την οποία από το Γενάρη (λόγω αλλαγής αφορολογήτου και χαρατσιών) περικόπτονται ήδη οι 12 βασικοί μισθοί.

Αλλά η πιο «κόκκινη» από τις «κόκκινες γραμμές» ολόκληρου του πολιτικού συστήματος που μας κυβερνά, είναι η επιβολή Επιτρόπου για τα δημοσιονομικά, με το πρόσχημα φυσικά της εθνικής κυριαρχίας.

Μόνο που φοβάμαι ότι στο μυαλό των πολιτικών αρχηγών δεν είναι η περιβόητη εθνική κυριαρχία. Αυτή παραδόθηκε όταν η Ελλάδα έφτασε στο σημείο να ζει από την ελεημοσύνη των ευρωπαίων εταίρων της και θα ζει έτσι για πολλά χρόνια ακόμα, ειδικά αν ολοκληρωθεί το «κούρεμα» του χρέους – που φαντάζει, πλέον, και ως η μόνη λύση.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να είμαι λίγο καχύποπτη και να υποστηρίζω ότι δε θέλουν Επίτροπο για να μην αποκαλύψει κανείς την απίστευτη ανικανότητα της τωρινής, αλλά και της προηγούμενης, κυβέρνησης στο βασικότερο στόχο του Μνημονίου. Την εξυγίανση του δημοσίου, δηλαδή, και την περιστολή των δημοσίων δαπανών.

Αυτή την εξυγίανση που αν είχε γίνει, θα έσωζε πολλούς μισθούς και πολλές συντάξεις, οι οποίες -επιτρέψτε μου να επιμείνω- συνεχίζουν να κινδυνεύουν…

Θα, ήθελα, λοιπόν, να πω στον κ. Παπαδήμο ότι σε περίπτωση που οι Ευρωπαίοι δεν απαιτήσουν το διορισμό Επιτρόπου για την Ελλάδα, θα πρέπει να τον ζητήσει ο ίδιος.

Γιατί, αγαπητέ πρωθυπουργέ, εδώ και χρόνια δε μπορώ να φέρω στο μυαλό μου έναν υπουργό που να έκανε έργο.

Δυστυχώς δε μπορώ, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, να βάλω στο μυαλό μου έναν υπουργό που να μην τα έκανε ακόμα χειρότερα απ’ ό,τι τα βρήκε.

Οπότε θα ήθελα να έρθει ένας Επίτροπος για να επιβλέπει τους απαράδεκτους υπουργούς, μιας που εγώ δεν μπορώ να τους αλλάξω. Είναι δική σας δουλειά και δικό σας δικαίωμα.

Να έρθει, λοιπόν, Επίτροπος μήπως και παραχθεί έργο στα υπουργεία… Να γίνουν αποκρατικοποιήσεις και να συγκεντρωθούν τα χρήματα από τη φοροδιαφυγή, ώστε να μην πληρώνουν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι τις αστοχίες των προϋπολογισμών σας.

Να έρθει επίτροπος που θα επιβλέπει ότι οι πολιτικοί δεν ασχολούνται μόνο με την εκλογή τους, αλλά διαβάζουν και τα μαθήματά τους, εν προκειμένω τα Μνημόνια που ψηφίζουν και βυθίζουν εμένα και το εισόδημά μου… και μετά, μέσω τηλεπαραθύρων, νίπτουν τας χείρας τους ώστε να γίνουν πρόεδροι των πανάκριβων κομμάτων τους…

Λυπάμαι γι’ αυτό που λέω, αλλά οι Έλληνες υπουργοί έχουν αποδειχτεί πολύ πιο ανθέλληνες από όσο θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε Γερμανός Επίτροπος.

Αλήθεια, το θέμα σας κύριοι πολιτικοί αρχηγοί, είναι η εθνική κυριαρχία ή δε θέλετε να αποκαλυφθεί το πραγματικό χάλι της κρατικής μηχανής; Μήπως δε θέλετε να μεταρρυθμιστεί το σαθρό οικοδόμημα στο οποίο έχετε χτίσει τις πολιτικές σας καριέρες; Μήπως δε θέλετε το καλό του τόπου περισσότερο από την επανεκλογή σας;

Της Κλειώς Νικολάου, από aixmi.gr

"Η Ελλάδα δεν έχει πολιτικό πρόβλημα, αλλά οργανωτικό!"

2012-02-01T22:40:00.001+02:00

"Η Ελλάδα δεν έχει πολιτικό πρόβλημα, αλλά οργανωτικό!", είχε γράψει ο Κρις Γουντχάουζ, απεσταλμένος της Βρετανικής κυβέρνησης στην Ελλάδα το έτος 1948. Με αυτή τη φράση ο Βρετανός εντεταλμένος αποτύπωσε τις βασικές διαπιστώσεις του, γύρω από την πολιτική, οικονομική και διοικητική κατάσταση στη χώρα μας την εποχή εκείνη. Ο Γουντχάουζ περιέγραψε με ανάγλυφο τρόπο την έλλειψη ουσιαστικών οργανωτικών δομών πάνω στις οποίες θα στηρίζονταν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη τότε η χώρα, καθώς όπως διαπίστωσε, όλοι γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει , κανείς όμως δεν είναι διατεθειμένος να το εφαρμόσει, όλοι αναγνωρίζουν ότι πρέπει να αλλάξουν, αλλά κανείς δεν είναι έτοιμος ο ίδιος να αλλάξει.

Αυτή η οργανωτική αδυναμία του ελληνικού κράτους είναι και σήμερα εμφανής και κυρίαρχη. Πενήντα χρόνια μετά, αυτή η οργανωσιακή πειθαρχία που απαιτείται για την εφαρμογή ενός προγράμματος ανόρθωσης της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης παραμένει ζητούμενο. Το περιέγραψε και ο αντισυμβατικός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, σε γερμανική εφημερίδα με τη φράση ότι "οι Έλληνες δεν χρειάζονται λεφτά, αλλά πειθαρχία". Αυτό επιβεβαιώνεται και από την εποχή που "λεφτά υπήρχαν" και τα ξοδεύαμε ασύστολα, χωρίς κανένα προγραμματισμό, χωρίς δημοσιονομική ή άλλου είδους πειθαρχία. Οι κυβερνήσεις, ακολουθώντας πρακτικές λαϊκισμού και διαμορφώνοντας ταυτόχρονα συνειδητά ένα πνεύμα ασυδοσίας στην κοινωνία, σκορπούσαν χρήματα παντού, βουλώνοντας απλώς τα στόματα διαμαρτυρόμενων συντεχνιών με επιδόματα και επιδοτήσεις, χωρίς ποτέ να ιεραρχήσουν τις δαπάνες και να τις εντάξουν σε ένα οργανωμένο αναπτυξιακό πλέγμα. Σήμερα, στην εποχή των περιορισμένων δανεικών, αυτή η οργανωτική πειθαρχία είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ και αποτελεί μονόδρομο για μια χώρα που θέλει πράγματι να παραμείνει συνδεδεμένη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και δεν επιλέξει εν τέλει την αυτοαπομόνωσή της. Ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή είναι να δούμε τελικά ποιον πολιτικό θα επιλέξει ο λαός για να εφαρμόσει αυτή την πειθαρχία.

Και αποτελεί πραγματικό ενδιαφέρον σε μια εποχή όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα στον ειλικρινή δημόσιο διάλογο. Ξεκινώντας από τις δηλώσεις του κ. Μιχ. Χρυσοχοϊδη, ο οποίος δήλωσε ρητά την αγραμματοσύνη του με τη φράση ότι "δεν διάβσε το μνημόνιο" και καταλήγοντας στους υπόλοιπους που υπερθεματίζουν στην αντιμνημονιακή ρητορεία, λες και εκείνοι το έχουν διαβάσει ή αν το διάβασαν,τι τελικά κατάλαβαν, ο δημόσιος διάλογος συνιστά μια πολιτική αρένα χωρίς κανόνες και λογική, χωρίς τεκμηριωμένο πολιτικοοικονομικό λόγο. Έτσι, παρατηρούμε αυτή την εποχή καταρχήν πολιτικούς να επιχειρηματολογούν πως τα ελλείμματα θα μειωθούν αυξάνοντας τις κρατικές δαπάνες ή προσλαμβάνοντας 100.00 άτομα ετησίως στο Δημόσιο, επικαλούμενοι μάλιστα δήθεν νεοκεϋνσιανές θεωρίες και αναρωτιέται κανείς αν έχουν ανοίξει ποτέ έστω κι ένα εγχειρίδιο πολιτικής οικονομίας για αρχάριους!

Επίσης, κάθε βράδυ οι σταρ των καναλιών αναπτύσσουν απεραντολογίες επί του περιττού. Ισχυρίζονται ότι η χώρα χρειάζεται άλλες πολιτικές και μείγματα που οδηγούν σε φανταστικά συστήματα, για άλλους κόσμους που είναι εφικτοί, στους οποίους όσο περισσότερο καταναλώνει μια κοινωνία τόσο πιο υγιή οικονομία έχει! Τόσο οι παραπάνω πολιτικοί όσο και οι στρατευμένοι στα συμφέροντά τους δημοσιογράφοι πρέπει να διαβάσουν τα άρθρα του Πολ Κρούγκμαν και του Τζόζεφ Στίγκλιτς, δύο κατεξοχήν νεοκεϋνσιανών οικονομολόγων, που υποστηρίζουν την αύξηση των δημοσίων δαπανών παντού, πλην Ελλάδος, γιατί ακριβώς στη χώρα μας δεν υπάρχει καμία οργανωσιακή δομή και διοικητική κουλτούρα ώστε να ιεραρχήσει τις ανάγκες για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και να τις ωθήσει σε μια αναπτυξιακή προοπτική.

Εν τέλει, το έλλειμμα στη χώρα μας δεν είναι μόνο δημοσιονομικό ούτε αποκλειστικά παραγωγικότητας. Είναι κυρίως έλλειμμα τεκμηριωμένης άποψης, αυτής που προκύπτει από την ενδελεχή μελέτη της πραγματικότητας και οδηγεί σε εφαρμόσιμες πολιτικές πρακτικές και όχι αυτής που προέρχεται από εμμονές και από την ανακύκλωση ιδεοληψιών, που οδεύουν στη σύγχυση και την αποδιοργάνωση της κοινωνίας μας.

Ελπήνωρ

Ο λαός θέλει να τελειώνει με τους Επιμηθείς και τους λαϊκιστές!

2012-01-30T18:55:00.000+02:00

Ο νέος λαϊκισμός της κρίσης

Μέχρι τώρα, στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση, είχαμε συνηθίσει σε κάποιους κλασσικούς διαχωρισμούς: Από τη μία μεριά υπήρχαν οι οπαδοί του Μνημονίου και από την άλλη οι αντιμνημονιακοί, από τη μία οι συνεπείς συνομιλητές της τρόικα και από την άλλη οι επικριτές της, αυτοί που πίστευαν στο μονόδρομο του διεθνούς δανεισμού με θυσίες και οι άλλοι που μιλούσαν για λανθασμένο μείγμα πολιτικής.

Ξαφνικά, μπροστά στο αδιέξοδο της κατάρρευσης, στην αποτυχία των μέτρων που ελήφθησαν και στην πίεση για τη νέα δανειακή σύμβαση οι διαχωριστικές γραμμές αντικαταστάθηκαν, μάλλον εύκολα, από ένα ανορθολογικό και λαϊκιστικό πολιτικό λόγο στα όρια της παραβίασης της κοινής λογικής.

Ακούσαμε και διαβάσαμε τα πάντα. Ακούσαμε υπουργούς να ομολογούν ότι ψήφισαν το Μνημόνιο χωρίς να το έχουν διαβάσει ή άλλους να το έχουν διαβάσει «λίγο», άλλους να ισχυρίζονται ότι ως μέλη της κυβέρνησης κατέστρεψαν την Ελλάδα με την πολιτική που ακολούθησαν, ακούσαμε πρώην Πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει την ανεπαρκή προετοιμασία και διαπραγμάτευση του Μνημονίου ως «μοιραίο πολιτικό λάθος», διαβάσαμε για «έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας» ή ότι οι εκλογές θα οδηγήσουν, υπό το βάρος της κρίσης, σε επικίνδυνες λαϊκιστικές συσπειρώσεις και άλλα περίτεχνα τοιαύτα. Οι πάντες έγιναν τιμητές εαυτών και αλλήλων –κυρίως αλλήλων, βεβαίως- για πράξεις και παραλείψεις της τελευταίας διετίας, εξορκίζοντας τον κύκλο της κακής Μεταπολίτευσης και έχοντας, ίσως, παράλληλα την κρυφή ελπίδα ότι η ύστατη μετάνοια θα εξασφαλίσει μία κάποια θέση στο αυριανό κοινοβουλευτικό και πολιτικό σκηνικό υπό μετάλλαξη.

Κάποιοι άλλοι, τέλος, αποφασίζουν από μόνοι τους την υπέρβαση και την κατάργηση όλων των υφιστάμενων διαχωριστικών γραμμών, προβάλλουν νέα πολιτικά υποκείμενα παραγωγής πολιτικής, οριζόντιους σχηματισμούς εξουσίας και «ανακαλύπτουν» ξαφνικά τώρα την «αντικειμενικότητα» και την «εθνική αναγκαιότητα» μίας κυβέρνησης των «αρίστων». Διερωτώμεθα, λογικά, αν τα παραπάνω προτείνονται ως μοναδική λύση απέναντι στην αποτυχία των κυβερνήσεων των αχρήστων (;), στις οποίες, βεβαίως, οι ίδιοι είχαν ή έχουν πρωταγωνιστικό και καθοδηγητικό ρόλο! Ας είναι, η υπέρβαση για την «εξουσία τώρα» -και για πάντα ει δυνατόν – επιχειρεί να διαγράψει, με πρόσχημα την κρίση, το παρελθόν και τη μνήμη σε τούτη τη χώρα… και κάποιοι έχουν την οίηση να πιστεύουν, την ίδια στιγμή, ότι οι πολίτες πάσχουν συλλογικά από πολιτική και κοινωνική αμνησία. Παρά την αβάσταχτη ελαφρότητα αυτών των ύστερων «ανακαλύψεων», θα αποδειχθεί σύντομα πως ο ελληνικός λαός διαθέτει και μνήμη και κρίση. Η υπομονή του τελείωσε!

Είναι απορίας άξιο όμως και σίγουρα αστείο, αν δεν είναι τραγικά επικίνδυνο, το γεγονός ότι συχνά-πυκνά τελευταία ο ανορθολογικός πολιτικός λόγος ορισμένων από τους πάλαι ποτέ κραταιούς ηγήτορές μας παραπέμπει στο γνωστό Γκόλουμ από την τριλογία «ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών» του Τόλκιν. Το Γκόλουμ είναι ένας πονηρός χαρακτήρας, προσπαθεί να ξεγελάσει τους άλλους, μιλάει στο α’ πληθυντικό πρόσωπο όταν αναφέρεται στον εαυτό του, ρίχνει το φταίξιμο για τα πάντα στους άλλους, δεν έχει ποτέ ευθύνη για τίποτα, χρησιμοποιεί λέξεις δικής του επινόησης και τέλος ακόμα και την τελευταία στιγμή, στο «κυνήγι του δαχτυλιδιού», προσπαθεί να συμπαρασύρει τους άλλους στην κατάρρευση. «Τα Γκόλουμ» στην τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα όχι μόνο δεν πείθουν, αλλά αντίθετα προκαλούν το λαϊκό αίσθημα με τις ασκήσεις πολιτικής επιβίωσής τους και τους μεταπολιτικούς πειραματισμούς τους.

Στην Ελλάδα των υπό κατάργηση συλλογικών Συμβάσεων εργασίας, της δραματικής αύξησης της ανεργίας, των απολύσεων, της περικοπής των συντάξεων και της υποχώρησης του κατώτατου μισθού και του βιοτικού επιπέδου, στην Ελλάδα όπου η απειλή της θέσης υπό την επιτροπεία της Ε.Ε. και των δανειστών επαναλαμβάνεται ανερυθρίαστα από τους Ευρωπαίους συμμάχους μας, οι διαχωριστικές γραμμές τίθενται πλέον κατά τρόπο επιτακτικό από την ίδια την κοινωνία.

Οι διαχωριστικές γραμμές στη σημερινή και αυριανή πολιτική πραγματικότητα υπάρχουν και θα γίνονται ολοένα και περισσότερο ορατές. Δεν αφορούν μόνο στην αναδιάταξη του διπολισμού των πολιτικών συσσωματώσεων μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς. Αφορούν στο πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αλλά και στην υπεράσπιση της ελληνικής κοινωνίας. Αφορούν στα μέτρα και τις πολιτικές έντασης ή αντίθετα αποτροπής της εξαθλίωσης των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων. Αφορούν στην πολιτική συνειδητοποίηση ότι η πλειονότητα του ελληνικού λαού δεν έχει πια να θυσιάσει τίποτε άλλο, παρά τη μιζέρια του (δεν ρωτά κανείς για τους ολίγους έχοντες, ή για τους περισσότερους φοροδιαφεύγοντες, γιατί αυτοί θυσίασαν ελάχιστα). Είναι, όμως, και αυτές οι γραμμές που χωρίζουν πλέον τους πολιτικούς που έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους απέναντι στη χώρα από τους επαγγελματίες της πολιτικής και κοινωνικής δημαγωγίας, σε αναγκαστική αποχώρηση. Είναι αυτές που χωρίζουν την πολιτική ευθύνη από την επιδίωξη της νομής και κατοχής της εξουσίας με κάθε τίμημα. Είναι αυτές που χωρίζουν την κρίσιμη, πλέον, προστασία της κοινωνικής συνοχής από τις «αριστολογίες» προς ίδιο πολιτικό συμφέρον.

Τις διαχωριστικές αυτές γραμμές τις γνωρίζει και τις ζει καθημερινά ο Έλληνας πολίτης και μάλλον θέλει να τις επαναχαράξει με μεγαλύτερη σαφήνεια και ορατότητα στις προσεχείς εκλογές. Όχι απαραίτητα γιατί μετά τις εκλογές θα λυθούν ως δια μαγείας τα σημερινά προβλήματα της φαυλότητας, της φοροδιαφυγής, του χρέους, του κουρέματος, του δανεισμού, της φτώχειας και της ανεργίας. Αλλά, γιατί πλέον φαίνεται πως νοιώθει την ανάγκη να τελειώνει με τους Επιμηθείς και τους λαϊκιστές της κρίσης και να αλλάξει πολιτικό προσωπικό και ίσως και πολιτική.

Αναδημοσίευση από aixmi.gr, του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Πού ήσουν Αγανακτισμένε;

2012-01-27T14:55:00.000+02:00

Πού ήσουνα Αγανακτισμένε να διαμαρτυρηθείς:

Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) κατανάλωνες 12% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ το εισόδημά σου ήταν 5% κάτω του μέσου όρου και η παραγωγικότητα της εργασίας σου 20% χαμηλότερη;
Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) άρχισες να παίρνεις σύνταξη στα 55 σου παίρνοντας το σκανδαλώδες ποσοστό του 96% των μέσων αποδοχών και επιβαρύνοντας το ΑΕΠ με 13,5% –ενώ αντίστοιχα οι “μη αγανακτισμένοι” μαλάκες στις χώρες του ΟΟΣΑ άρχιζαν να παίρνουν σύνταξη στα 63, έπαιρναν μόλις το 61% των αποδοχών τους και επιβάρυναν το ΑΕΠ με 10%;
Όταν εσύ(και/ή οι γονείς σου) είχατε στήσει την μεγάλη φιέστα των απεργιών την δεκαετία του 80 υπονομεύοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα της χώρας; Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας κατά την περίοδο 1976-1988 χάθηκαν, εξαιτίας νομίμων απεργιών και μόνο 0,36 εργάσιμες μέρες ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων στην Ελλάδα έναντι 0,06 στις ΗΠΑ και 0,14 στην Ιταλία και την Ισπανία.
Όταν ο Ανδρέας έπαιρνε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις αρχές της δεκαετία του 80 στο 20% και το ανέβαζε μέσα σε μια δεκατία σε 80%;-το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δαπανήθηκε όχι σε επενδύσεις αλλά για τους μισθούς και συντάξεις των «πρασινοφρουρών » με τους οποίους γέμισε το δημόσιο;
Όταν Παγκόσμια Τράπεζα κατέτασσε την Ελλάδα 81η από 202 χώρες στην πάταξη της διαφθοράς και η Διεθνής Διαφάνεια την ταξινομούσε το 2009 σαν την χώρα με τον πιο διεφθαρμένο δημόσιο τομέα μεταξύ των EΕ-27;
Όταν οι συντεχνίες επέβαλλαν κάθε είδους εμπόδια στην αγορά εργασίας που καταλαμβάνει τη χειρότερη 5η θέση στον ΟΟΣΑ; Με αποτέλεσμα η ανεργία μεταξύ των νέων να φτάνει στο 20%, και να αποθαρρύνονται οι ξένες επενδύσεις;
Όταν στην Ελλάδα οι «προοδευτικές δυνάμεις» οικοδομούσαν ένα νομικό πλαίσιο που στοχεύει στην εξόντωση των επενδυτών: Σύμφωνα με την μελέτη Doing Business 2011 της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα αξιολογείται 154η μεταξύ 183 χωρών ως προς την ποιότητα και εφαρμογή των νόμων που αφορούν την προστασία των επενδυτών.
Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έστηναν το μεγαλύτερο φαγοπότι που γνώρισε ο πλανήτης δημιουργώντας έναν δημόσιο τομέα όπου οι δαπάνες μισθών και συντάξεων του δημοσίου τo 2009 απορροφούν το 55% των εσόδων του δημοσίου σε σχέση με το 38% αντίστοιχα που απορροφούν στην υπόλοιπη Ευρώπη;
Όταν χτιζόταν το τεράστιο Ελληνικό κράτος-δεύτερο σε μέγεθος μετά την Πορτογαλία στην ΕΕ (με βάση τις δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με το κατά κεφαλή ΑΕΠ);
Όταν η Ελλάδα δαπανούσε για την δημόσια διοίκηση το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ απ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ -19.7%-με μέσο όρο ΟΟΣΑ 13,5%(2004)
Όταν η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα ήταν στον πάτο μεταξύ των 23 χωρών της ΕΕ (2000);
Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες ύψωναν τους περισσότερους φραγμούς στην επιχειρηματικότητα σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ;
Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν την μεγαλύτερη χρήση διοικητικών μέτρων εναντίων των επιχειρήσεων στην ΕΕ;
Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν το μεγαλύτερο διοικητικό βάρος (κόστος κρατικής γραφειοκρατίας) στις επιχειρήσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ(το 2003 εκτιμάτο μεταξύ 5,4%-6,8% του ΑΕΠ);
Όταν τα τελευταία οκτώ χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της στην προτελευταία θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ-27;
Όταν τον Μάιο πριν από ένα έτος κάτι άλλοι «αγανακτισμένοι» δολοφονούσαν εν ψυχρώ τρεις εργαζόμενους επειδή οι τελευταίοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στις ντιρεκτίβες τους;
Όταν οι πραιτοριανοί του ΚΚΕ συνελάμβαναν το περασμένο έτος τους 900 τουρίστες-εισβολείς του κρουαζιερόπλοιου Ζενίθ επιβάλλοντας στο ισπανικό πρακτορείο να βγάλει την Ελλάδα από το σχεδιασμό των «ιμπεριαλιστικών» κρουαζιερών που οργάνωνε;.
Όταν οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα μεταξύ των ετών 2003-2008 αντιπροσώπευαν μόνο το 1% του ΑΕΠ όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 4,1%;
Όταν οι 11 πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ (με συσσωρευμένες ζημίες 1,7 δις ) στην Ελλάδα πλήρωναν το 2010 μέσο μισθό 40772 ευρώ ανά εργαζόμενο –διπλάσιο από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού;
Όταν τα παλληκάρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ απαλλοτρίωναν τους κοινωνικούς πόρους για να κάνουν «αγανακτισμένες» κρουαζιέρες στην Άπω Ανατολή η στις Μπαχάμες;
Όταν ο μέσος όρος απόδοσης των Ελληνόπουλων στις διεθνείς εξετάσεις στην PIZA ήταν ο χαμηλότερος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ-με εξαίρεση το Μεξικό και την Τουρκία; Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα απασχολεί τους περισσότερους εκπαιδευτικούς ανά μαθητή σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο;
Όταν δεν υπάρχει ούτε ένα ελληνικό ΑΕΙ μεταξύ των καλύτερων 100 στον κόσμο;Ότι το πτυχίο του ΑΕΙ βελτιώνει μισθούς κατά μόνο 32%, (έναντι 61% στην ΕΕ) αποφέροντας έτσι απόδοση 3,5% στο κόστος της εκπαίδευσης (έναντι 7% στην ΕΕ);
Όταν επί δεκαετίες τώρα άλλοι «αγανακτισμένοι» καταστρέφουν τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, εμποδίζουν τα μαθήματα και εξευτελίζουν τους καθηγητές απαξιώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Όταν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας στην Ελλάδα είναι μόλις 0,2% δηλαδή δέκα φορές λιγότερα από αυτά που της αναλογούν σε σχέση με τον πληθυσμό της;
Όταν τέλος, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ μεταξύ 183 χωρών, η Ελλάδα κατατάσσεται 84η στους θεσμούς, 123η στο μακροοικονομικό περιβάλλον, 94η στην αποδοτικότητα στην αγορά αγαθών, 93η στην ανάπτυξη της χρηματοοικονομικής αγοράς, 74η στην εξειδίκευση των επιχειρήσεων και 79η στις καινοτομίες;

Γιατί Αγανακτισμένε δεν σε είδα ποτέ να διαμαρτύρεσαι για όλα αυτά;

Του Τάκη Μίχα, από το protagon.gr

Κι αν μας παρατήσουν;

2012-01-26T13:12:00.002+02:00

Είδατε τι είπε ο υπουργός με την αλογοουρά και το σκουλαρίκι; Στον Σουηδό υπουργό των Οικονομικών αναφέρομαι. «Η Ελλάδα», είπε, «είναι για μοναδική περίπτωση μη υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων». Ο κ. Μποργκ δεν μου είναι αντιπαθής. Κατά πρώτον μου θυμίζει Σουηδό τουρίστα στα Χανιά. Κατά δεύτερον έχει δουλέψει στη ζωή του πριν γίνει υπουργός. Πτυχίο Οικονομικών δεν διαθέτει – νομίζω ότι δεν διαθέτει κανένα πτυχίο- αλλά για τους Financial Τimes ήταν ο καλύτερος υπουργός Οικονομικών της Ευρώπης το 2011 (ναι, ο χειρότερος είναι αυτός που σκεφτήκατε). Είναι κεντροδεξιός βέβαια (κανείς δεν είναι τέλειος) αλλά δεν δίστασε να τα βάλει με τους τραπεζίτες (για τα μπόνους τους), με τους στρατηγούς (για τα όπλα τους) και η οικονομία της χώρας του, στα χέρια του, πηγαίνει κάθε χρόνο και καλύτερα. Οι τελευταίες του δηλώσεις, λοιπόν με πλήγωσαν. «Η Ελλάδα είναι μια μοναδική περίπτωση…». Τι χειρότερο θα μπορούσε να πει, μιλώντας «ζωντανά» στα διεθνή δίκτυα; Τα τελευταία 24ωρα πληθαίνουν οι «σύμμαχοι», που μιλούν χωρίς ενδοιασμούς, δημοσίως, με τα χειρότερα λόγια για τους Έλληνες. Ακόμη και οι Πορτογάλοι φίλοι, δήλωσαν στην αρχή της εβδομάδας– και αυτοί στις τηλεοράσεις - ότι «δεν είμαστε σαν τους Έλληνες».Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει κι αν προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι, αλλά αν το διεθνές κλίμα δεν αλλάξει, το τέλος πλησιάζει. Μια Ευρώπη σε κρίση δεν είναι καλός σύμβουλος ούτε για τις κυβερνήσεις ούτε για τους λαούς. Με την ίδια ευκολία που, όλους αυτούς τους μήνες, λένε «να βοηθήσουμε τους Έλληνες», σύντομα θα πουν «παρατήστε τους»! Και τότε ότι και να κάνουμε - όσα «Ελληνικά» κι αν πουλήσουμε, όσους οργανισμούς κι αν ιδιωτικοποιήσουμε, όσους 13ους ή 14ους μισθούς κι αν κόψουμε, όσες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κι αν κάνουμε – η χώρα, δεν θα μπορέσει να σωθεί. Γιατί αυτό που δεν λέμε οι «τσαμπουκάδες» των «παραθύρων», είναι, ότι αν κλείσουμε την πόρτα στους δανειστές και αρνηθούμε τα δάνειά τους, τότε -ή κυρίως τότε- η χώρα θα πεινάσει. Γιατί, πολύ απλά, τα λεφτά που βγάζουμε είναι λιγότερα από τα λεφτά που χρειαζόμαστε.

Το 2010 βγάλαμε 52 και θέλαμε 60 (αν υπολογίσουμε και 14 για τους τόκους θέλαμε 74). Το 2011 βγάλαμε 51 και θέλαμε 58 (κι αν υπολογίσουμε 15 για τους τόκους θέλαμε 73). Δεν είναι δύσκολα μαθηματικά. Ακόμη κι αν δεν πληρώνουμε «τους τόκους τους» και κάνουμε στάση πληρωμών, όπως ζητούν κάποιοι «αντιστασιακοί» της ακροδεξιάς και της «παραδοσιακής αριστεράς», ακόμη και τότε τα λεφτά δεν βγαίνουν. Θέλουμε 100, βγάζουμε 85 (χωρίς τους τόκους και τα πανοτόκια, επαναλαμβάνω). Τόσο απλό!
Αυτά που λείπουν λοιπόν, ποιος θα μας τα δώσει; Ή δεν θέλουμε να μας τα δώσει κανείς και θα τα «κόψουμε» από την «καθημερινότητα» μας; Ωραία! Τι θα κόψουμε λοιπόν; Τα καύσιμα, τα φάρμακα, τις πρώτες ύλες της βιομηχανίας, τα κρέατα ή το γάλα που εισάγουμε; Ή μήπως θα μειώσουμε ξανά οριζοντίως τους μισθούς και τις συντάξεις; «Να κόψουμε από τα κόμματα» φώναζε ένας λαϊκιστής της τηλεόρασης που κατά καιρούς σιτιζόταν στις αυλές των αρχηγών. Ναι τρώνε πολλά (αυτός ξέρει). Να τα κόψουμε λοιπόν να μην τους δώσουμε ούτε ευρώ τσακιστό. Αλλά και πάλι μας λείπουν καμιά 20αρια δις. Έχουμε καμιά ιδέα που θα τα βρούμε ή θα το σκεφθούμε όταν θα μας έχουν παρατήσει οι «σύμμαχοι»;

Αναδημοσίευση από το protagon.gr

Πέθανε ο αντικομουνιστής Χάβελ!

2012-01-25T14:28:00.001+02:00

Μέσα σε μία παράγραφο και με τον στεγνό τίτλο «Πέθανε ο αντικομουνιστής Χάβελ» παρουσίασε ο Ριζοσπάστης το θάνατο του Τσέχου διανοούμενου, αντιφρονούντα κατά τα χρόνια του κομμουνισμού και πρώην προέδρου της Δημοκρατίας της Τσεχίας, Βάτσλαβ Χάβελ. Αρκετοί που διάβασαν την ιδιότυπη αυτή νεκρολογία, αναρωτήθηκαν: μα επιτέλους, αυτοί οι άνθρωποι δεν ντρέπονται καθόλου; Δεν κατάλαβαν τι συνέβη το 1989;

Κι όμως, δεν βρίσκω πιο ακριβή περιγραφή για τον Χάβελ από τον τίτλο που διάλεξε ο Ριζοσπάστης. Έχω μάλιστα την πεποίθηση πως και ο ίδιος θα ήθελε να τον θυμόμαστε ως τέτοιον: έναν πεισματάρη αντικομουνιστή που αφιέρωσε τη ζωή του αντιστεκόμενος στο σύστημα που μετέτρεψε τη μισή Ευρώπη σε απέραντη φυλακή. Ο Χάβελ υπήρξε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της διεθνούς αντικομουνιστικής κοινότητας στους χαλεπούς καιρούς. Όπως έγραψε ο πολωνός Μίχνικ, παλιό στέλεχος της Αλληλεγγύης, ο Χάβελ απεχθανόταν το κομμουνιστικό καθεστώς και το έδειχνε διαρκώς τόσο στα θεατρικά του έργα όσο και στα άρθρα του.

Ο Τσέχος συγγραφέας εγγράφεται στο ρεύμα αυτών που υπερασπίστηκαν με πάθος τη δημοκρατία, την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και εντέλει την ανοικτή κοινωνία. Υπήρξε, εξάλλου, ένας από τους λίγους Ευρωπαίους διανοούμενους που δεν υπέπεσαν ποτέ στον πειρασμό του ολοκληρωτισμού. Με το προσωπικό του παράδειγμα, υπό συνθήκες που απαιτούσαν μεγάλη γενναιότητα, έδειξε πως ο ολοκληρωτισμός δεν ήταν ανίκητος. Αυτό το ρεύμα διανοουμένων ανέδειξε το πόσο αποκρουστικός ήταν ο κομμουνισμός υπογραμμίζοντας, επίσης, πόσο αφελής –αν όχι επικίνδυνη- ήταν η ιδέα πως μπορούσε να υπάρχει κομμουνισμός με ανθρώπινο πρόσωπο.

Σε όλη τη διάρκεια του 20^ου αιώνα δύο σημαντικά πνευματικά και πολιτικά κινήματα σημάδεψαν τη δράση των Ευρωπαίων διανοουμένων: ο αντιφασισμός και ο αντικομουνισμός. Πολλοί στρατεύθηκαν είτε στο ένα, είτε στο άλλο κίνημα. Αρκετοί, όπως ο Χάβελ, και στα δύο.

Ο φασισμός ηττήθηκε το 1945 και κατέρρευσε ως πολιτική ιδεολογία. Ο κομμουνισμός όμως, χάρη στη νίκη της ΕΣΣΔ εξαπλώθηκε. Αυτό σήμανε την υποδούλωση εκατομμυρίων ανθρώπων στη σοβιετική εξουσία ενώ εκατομμύρια άλλοι στη Δύση μαγεύτηκαν από την επαγγελία του κομμουνιστικού «παραδείσου». Οι μηχανισμοί προπαγάνδας και καταστολής της ΕΣΣΔ σε Δύση και Ανατολή πέτυχαν για πολλά χρόνια να αποκρύψουν την αληθινή τραγωδία των ανθρώπων στα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Χάρη σε ανθρώπους σαν τον Χάβελ, ο απάνθρωπος χαρακτήρας του κομμουνισμού έγινε αντιληπτός από τη συντριπτική πλειονότητα των δυτικοευρωπαίων πολιτών. Ως αποτέλεσμα, τα κομμουνιστικά κόμματα περιθωριοποιούνταν διαρκώς, χάνοντας σε αίγλη και μαζικότητα. Μόνο σε λίγες χώρες, οι καταγγελίες διανοουμένων όπως ο Σολζενίτσιν και ο Ζαχάρωφ περνούσαν απαρατήρητες. Δυστυχώς, μια χονδροκομμένη φιλοσοβιετική κουλτούρα εμπόδισε πολλούς στη χώρα μας να αντιληφθούν αυτό που αλλού θεωρούνταν αυτονόητο.

Στα ανοιχτά αρχεία της Ανατολικής Ευρώπης, μετά το 1989, εντοπίστηκαν οι αποδείξεις για τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Από τη δολοφονία του Κατίν μέχρι τη ψυχοπαθολογία της ανατολικογερμανικής Στάζι, και από τα σταλινικά γκουλάγκ και τον ουκρανικό λιμό μέχρι το αλβανικό κολαστήριο του Ενβέρ Χότζα, όλα ήρθαν στο φως. Τώρα, πλέον, γνωρίζουμε∙ δεν υπάρχει δικαιολογία. Ο Χάβελ συνέχισε, δικαιωμένος, να αγωνίζεται εναντίον του κομμουνισμού. Συνέβαλε στην καθιέρωση της Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης για τα θύματα του Ναζισμού και του Σταλινισμού. Ο στόχος προφανής: να μην ξεχάσουν οι Ευρωπαίοι τα εγκλήματα του ολοκληρωτισμού για να μην χρειαστεί ποτέ να τα ξαναδούν μπροστά τους.

Η δράση των φιλελεύθερων αντικομουνιστών διανοουμένων, όπως ο Χάβελ, ελάχιστα επηρέασε τη χώρα μας. Κανένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου δεν υπερψήφισε το ευρωπαϊκό μνημόνιο για την πολιτική και ηθική καταδίκη των εγκλημάτων που διέπραξαν τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα. Όλοι σύσσωμοι, δεξιοί και αριστεροί, σε μια επίδειξη πολιτικού κυνισμού, για να μην τα «χαλάσουν» με το ΚΚΕ και τους φίλους του, αρνήθηκαν να πράξουν το αυτονόητο: να δείξουν το πρέποντα σεβασμό στα εκατομμύρια θύματα μιας απάνθρωπης εξουσίας. Ακόμη και σημαντικό τμήμα της ελληνικής διανόησης σιώπησε κρυμμένο πίσω από τη βολική για τη συνείδησή του δικαιολογία «πως δεν πρέπει να συγκρίνουμε το ναζισμό με τον κομμουνισμό».

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Στην Ελλάδα, στις κρίσιμες στιγμές της πολιτικής μετάβασης που καθόρισαν τη φυσιογνωμία της χώρας ο πολιτικός φιλελευθερισμός βγήκε και τις δύο φορές ηττημένος. Τόσο το 1944, όταν ο εμφύλιος είχε ως αποτέλεσμα την ηγεμονία να αποκτήσει μια αυταρχική και φοβική «εθνικοφροσύνη», όσο και αργότερα, στη μεταπολίτευση, όταν ηγεμόνευσε ο κρατικοδίαιτος εξισωτισμός αυταρχικής ιδιοσυστασίας και αυτός. Η φιλελεύθερη δημοκρατία εκτιμήθηκε στη χώρα μας, μόνο ως πηγή που αναβλύζει δολάρια και ευρώ, γιατί για πολλούς, το ζήτημα δεν ήταν πως θα βελτιώσουμε τον κοινοβουλευτισμό μας αλλά από ποια πόρτα θα βγούμε απ’ αυτόν.

Έστω κι έτσι, λοιπόν, ο Ριζοσπάστης, μας κάνει να θυμόμαστε ανθρώπους σαν τον Χάβελ, που είχαν την ατυχία να παρακολουθήσουν μερικά από τα πιο τερατώδη εγκλήματα της Ιστορίας, τόσο τρομερά που ο κόσμος συχνά δεν μπορεί να πιστέψει πως αυτά πράγματι συνέβησαν.

Του Νίκου Μαραντζίδη

Χριστιανόπουλος: Είμαι στριμένο άντερο - δε θέλω βραβεία!

2012-01-24T21:24:00.001+02:00

Ότι ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε να παραλάβει Το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού θα το διαβάσατε ή θα το ακούσατε. Είδατε, όμως, τι είπε το πρωί στους Γ. Οικονομέα -Δημ. Καμπουράκη στο Μega;

Αποκάλυψε ότι αρνείται επί 35 χρόνια να δεχθεί οποιαδήποτε τιμητική διάκριση, διότι δε δέχεται πνευματικά αφεντικά -όπως είπε χαρακτηριστικά.Έκανε γνωστό, μάλιστα, ότι επί χούντας είχε τιμηθεί με ένα μεγάλο βραβείο και, όταν αρνήθηκε να το παραλάβει, έστειλαν να τον συλλάβουν!
Γιατί;

Διότι εξέλαβαν την κίνησή του ως αντίσταση κατά του καθεστώτος!
«Τους είπα ότι όποιο καθεστώς κι αν ήταν, δεν θα δεχόμουν το βραβείο. Έτσι, με άφησαν ελεύθερο. Τουλάχιστον τώρα δε θα με συλλάβουν», πρόσθεσε χαριτολογώντας.

«Δε δέχομαι ούτε βραβεία ούτε λεφτά. Ούτε από το κράτος ούτε από ιδιωτικούς φορείς.
Η δική μου ηθική λέει ότι δε με ενδιαφέρει η δικαίωση που έρχεται απ’ τους άλλους. Δε δέχομαι πνευματικά αφεντικά. Δεν τα χωνεύω. Η δικαίωση έρχεται από μέσα μου».

Ο Χριστιανόπουλος είναι ένας μεγάλος ποιητής, αλλά και ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος -"στριμένο άντερο", όπως αυτοαποκαλείται!
Δε βλέπει τηλεόραση (δεν έχει καν), δεν ακούει ραδιόφωνο, δε διαβάζει εφημερίδες.

Φανταστείτε ότι δεν ήξερε πως έχει φύγει από αρχηγός της ΝΔ «ο νεαρός Καραμανλής», όπως τον αποκάλεσε στο Μega! Και αγνοούσε ακόμη και το όνομα του Αντώνη Σαμαρά.
Αναδημοσίευση, από το aixmi.gr

Ησυχία, η Ελλάς κουράστηκε...

2012-01-23T19:18:00.000+02:00

Περίεργη ησυχία επικρατεί τους δύο τελευταίους μήνες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ο κ. Παπαδήμος είναι πιο καθησυχαστικός απ’ ό,τι ο προκάτοχός του, τουλάχιστον για το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια! Η κ. Βάσω Παπανδρέου που ξιφουλκούσε γιατί δεν έγινε η «δεύτερη ανάγνωση» κάποιων νομοσχεδίων στον ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ και φοβόταν ότι θα γίνει όλη η Ελλάδα καζίνο με την απελευθέρωση των ηλεκτρονικών παιγνίων, είναι ακόμη στο Κοινοβούλιο ή συνταξιοδοτήθηκε;

Η ησυχία μπορεί να οφείλεται και στο σοκ των Καννών. Για πρώτη φορά οι Ελληνες είδαν σε ζωντανή μετάδοση τον χάρο της οικονομίας με τα μάτια τους. Κακά τα ψέματα· το δίλημμα της δραχμής προϋπήρχε -κι ας έπεσαν πολλοί να φάνε την κ. Δαμανάκη, όταν το πρωτοείπε- αλλά δεν είναι μικρό πράγμα να ακούς τους ηγέτες των δύο μεγαλύτερων χωρών (και μεγαλύτερους πιστωτές μας) να το θέτουν ρητά μέχρι ωμότητος: οι Ελληνες πρέπει να αποφασίσουν αν θα μείνουν στο ευρώ, με τους κανόνες του ευρώ, ή θα γυρίσουν στα Βαλκάνια με τους κανόνες της δραχμής (που στην ουσία είναι η απουσία κανόνων και όποιος προλαβαίνει ή είναι πιο κοντά στο γκουβέρνο, θα παίρνει περισσότερα, από τα όλο και λιγότερα που θα έχουμε).

Η ησυχία μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός ότι η άδεια αριστερά -που κάνει και τον μεγαλύτερο θόρυβο- έμαθε από το πάθημα του 2007. Τότε, και πάλι δημοκοπικά, πολλοί Ελληνες φλέρταραν με την ιδέα να την καταστήσουν πρωτεύουσα δύναμη στο πολιτικό σκηνικό. Ευκαιρία που οι ηγέτες της φόνευσαν στο πεζοδρόμιο.

Από την άλλη μεριά ησυχία επικρατεί και στο μέτωπο των μεταρρυθμιστών, εκείνων που μέχρι τώρα αγωνιούσαν για τις καθυστερήσεις. Εντάξει, μπορεί να είναι πλήρως απασχολημένοι με το πότε θα φύγει ο κ. Παπανδρέου και από το ΠΑΣΟΚ, αλλά «τσούκου τσούκου» (που θα ’λεγε και η κ. Συλβάνα Ράπτη) κάποια μέτρα που πέρασαν ξηλώνονται. Ανακαλύφθηκαν και περιβαλλοντικά κριτήρια (πέραν των πληθυσμιακών) για τις άδειες ταξί, ο κ. Ρέππας βάζει κατά πλειοψηφία τους δημοσίους υπαλλήλους να κρίνουν τα πειθαρχικά παραπτώματα των συναδέλφων τους, οι προϋπολογισμοί των υπουργείων γεμίζουν με υπερωρίες και «οδοιπορικά» (ακόμη και υπουργών) και κλείσιμο οργανισμών δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Τετάρτη βράδυ στη Βουλή, όταν απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, ο κ. Βορίδης εξαίρεσε από την εφεδρεία δύο ακόμη οργανισμούς: ο ΟΣΚ και η ΔΕΠΑΝΟΜ. «Νομοτεχνική βελτίωση», είπε ότι είναι.

Το χειρότερο ενδεχόμενο, γι’ αυτή την περίεργη ησυχία, είναι η κόπωση. Αυτό που περιέγραψε την περασμένη Κυριακή ο κ. Αλέξης Παπαχελάς: «Είναι εντυπωσιακό ότι άνθρωποι της αγοράς, στελέχη των κομμάτων κ.ά. αρχίζουν να παραδίδονται στην ιδέα της δραχμής. Είναι ανατριχιαστικό να ακούς ανθρώπους που θα χάσουν το μισό τους εισόδημα με την έξοδο από το ευρώ και, εν πάση περιπτώσει, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι με όποιες περικοπές και παραμονή στο ευρώ να λένε “παρατήστε μας με τις μεταρρυθμίσεις, δεν καταλαβαίνετε ότι δεν αντέχουμε άλλο;”» Και δυστυχώς υπάρχει και ιστορικό προηγούμενο. Λίγο πριν από την πτώση της Αθήνας, την άνοιξη του ’41 ο Γιώργος Θεοτοκάς έγραφε στο ημερολόγιό του: «Πραγματικά, φτάσαμε στο σημείο να ευχόμαστε να έρθουν μια ώρα αρχύτερα για να μας ελευθερώσουν από την αναμονή μας». Και φυσικά η βαρβαρότητα που ακολούθησε δεν αποδείχθηκε «μια κάποια λύση». Ηταν πολύ χειρότερη από την αναμονή.

Του Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή.

Η φωτογραφία που συγκλόνισε το διαδίκτυο!

2012-01-22T21:45:00.000+02:00

Ένας άστεγος σε κάποια γωνιά του κόσμου, καθισμένος καταγής, κρατά τρυφερά στην αγκαλιά του έναν αδέσποτο σκύλο.

Κοιμούνται κάτω από την ίδια κουβέρτα. Μοιράζονται ο ένας τη ζεστασιά του σώματος του άλλου. Ίσως μοιράζονται και τα όνειρά τους.
Το σίγουρο είναι ότι μοιράζονται την ίδια μοίρα. Στο δρόμο, στο κρύο, στο περιθώριο… Έχουν, όμως, ο ένας τον άλλον…
Αυτή η συγκινητική φωτογραφία κάνει εδώ και μερικές ώρες το γύρο του παγκόσμιου ιστού, μέσα από κοινωνικά δίκτυα, ιστοσελίδες και blogs.
Από τις εικόνες που αδυνατίζουν τις λέξεις, συγκεντρώνει χιλιάδες likes, shares και retweets.

Οι κρίνοντες

2012-01-21T09:59:00.002+02:00

Yπήρχε μία περίοδος κατά την οποία σε κάθε πάνελ υπήρχε και ένας ηθοποιός ή ένας τραγουδιστής ή μία μοντέλα ή ένας παπάς που καθηύριζε συλλήβδην τους πολιτικούς. Τα γνωστά, όλοι τα παίρνουν, όλοι ίδιοι είναι. Έλεγε κανείς ότι όλοι αυτοί, οι οποίοι σημειωτέον δεν συγκαταλέγονταν, στην πλειοψηφία τους, στους αριστείς του επαγγέλματός τους, έπαιρναν ύψος οι ίδιοι ψαλιδίζοντας τον πολιτικό κόσμο της χώρας οριζοντίως. Κανείς δεν αναρωτιόταν αν οι άνθρωποι αυτοί που μπορεί να ήσαν αμόρφωτοι, ατάλαντοι ή αποτυχημένοι νομιμοποιούνταν να ισοπεδώνουν με κοινοτοπίες και αφορισμούς τους πολιτικούς χωρίς οι ίδιοι να έχουν ένα σοβαρό εκτόπισμα. Έπαιρναν την κοινή γνώμη με το μέρος τους άμα τη εμφανίσει. Το πρόβλημα βεβαίως δεν το είχαν οι ίδιοι αλλά οι πολιτικοί, οι οποίοι ήδη υποδαύλιζαν συστηματική την απαξίωσή τους- απλώς με αυτήν την μεθοδική αυτοϋπονόμευσή τους έχτιζαν και παράλληλες καριέρες άλλων.

Και δεν αφορούσε μόνο τους αποτυχημένους αυτή η συνήθεια. Την ίδια εποχή καλλιτέχνες του βεληνεκούς του Λαζόπουλου αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν την απαιτητική δημιουργική σάτιρα η οποία εκτός από το ταλέντο προϋπέθετε και σκληρή εργασία και αφέθηκαν στην ευκολία «γελοιοποιώ την πολιτική, κερδίζω το κοινό». Ο καλλιτέχνης που κατεξοχήν ψυχογράφησε τον Έλληνα με ιδιοφυή τρόπο, με αγάπη και αυτοσαρκασμό, στο τέλος έγινε ένα με τους Μήτσους του και όλοι μαζί τραγούδησαν το τέλος της πολιτικής. Τότε γνώρισε και τη μεγαλύτερη εισπρακτική του επιτυχία.

Και όχι μόνο καλλιτέχνες. Θυμάμαι όταν ο κ. Βγενόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο σαν ταύρος σε υαλοπωλείο, αγοράζοντας τα πάντα και τους πάντες, διέλυσε την επιφυλακτικότητα της κοινωνίας απέναντι στον πανίσχυρο επιχειρηματία μόνο όταν άρχισε να μηνύει πολιτικούς αρχηγούς. Η επίθεση στους πολιτικούς έγινε και το διαβατήριό του στην κοινή γνώμη και τον Τύπο. Η ομιλία του στο Κοινοβούλιο προκάλεσε μαζικές ονειρώξεις σε μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων και πολιτών. Υποτίθεται ότι οι βουλευτές φάνηκαν νάνοι μπροστά στον άψογο, τεχνοκρατικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση λόγο του. Οι Μήτσοι ταυτίστηκαν μαζί του και κέρδισαν τον εχθρό.

Οι βροντώδεις καταγγελίες των δύο οικονομικών εισαγγελέων περί πολιτικών παρεμβάσεων στο καθαρτήριο έργο τους είχαν όλες τις προϋποθέσεις να τους περιβάλουν με το φωτοστέφανο του λαϊκού ήρωα, πόσω μάλλον που συνοδεύτηκαν και με την παραίτησή τους. Οι άτεγκτοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης δεν σιώπησαν όταν οι ιδιοτελείς πολιτικοί τους προϊστάμενοι προσπάθησαν να κουκουλώσουν υποθέσεις διαφθοράς. Τι έκπληξη, όμως. Τόσο η κοινωνία όσο και το κράτος ήθελαν αποδείξεις. Δεν ήταν αρκετό αυτό που περίσσευε άλλοτε, η απλή καταγγελία των πολιτικών.

Τη στιγμή που η υπόληψη της πολιτικής βρίσκεται στο Ναδίρ συμβαίνει το παράξενο. Οι πολίτες δεν ικανοποιούνται πια να την πολεμούν δι' αντιπροσώπων εν λευκώ εξουσιοδοτημένων. Έχουν απαιτήσεις και από αυτούς. Και οι υπουργοί που άλλοτε υπέμεναν μοιρολατρικά τις επιθέσεις από τον κάθε τριτοκλασσάτο ηθοποιό, αντί να σηκωθούν να φύγουν από το πάνελ, τώρα αντιδρούν. Και όταν αποκαλύπτεται ότι οι πιέσεις που δέχονταν οι εισαγγελείς ήσαν περίπου του είδους «μου είπαν ότι άκουσαν πώς λέγανε ότι αν δεν αφήσω την υπόθεση θα με ματιάσει κακό μάτι», οι πολιτικοί πέτυχαν μια νίκη στην πιο κακή στιγμή τους. Κάπως σαν να ωριμάζουμε όλοι. Κάπως σαν να σοβαρεύουν τα πράγματα προς πάσα κατεύθυνση. Και για το πολιτικό προσωπικό της χώρας αλλά και για τους επικριτές του.
Του Ανδρέα Πετρουλάκη, από το protagon.gr

Ελληνική "σοβιετία": Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!

2012-01-19T18:51:00.000+02:00

Το τέλος της ελληνικής "σοβιετίας": Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα...
H Ελλάδα μοιάζει με το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς στην Ευρώπη. Αρκετοί το θεωρούν αυτό υπερβολή και απότοκο κάποια αντικομουνιστικής υστερίας.
Η άποψή μου στηρίζεται σε ομοιότητες σε βασικά κοινωνικά και πολιτικά αρχέτυπα εκπόρευσης και αποδοχής της εξουσίας στη δομή της λειτουργίας του κράτους, της κοινωνίας και της οικονομίας.
Στο βιβλίο «Στην Ευρώπη. Ταξίδια στον 20ο αιώνα» ο Χεϊρτ Μακ περιγράφει κάπου, την εικόνα σε ένα ξενοδοχείο της Αγίας Πετρούπολης λίγα χρόνια μετά την πτώση. Είναι μια τραπεζαρία που έχει παντού πινακίδες "Μη Καπνίζετε" και στα τραπέζια όλοι καπνίζουν.Ο ίδιος αιτιολογεί την παραμονή των πινακίδων στη θέση τους από την δυνατότητα άσκησης εξουσίας που δίνουν στον υπεύθυνο του χώρου, να εκχωρεί κατά παρέκκλιση άτυπη άδεια σε κάποιον να καπνίζει ή μη, συνήθως έναντι «ανοχόσημου» κατά το «γρηγορόσημο».
Η εικόνα αυτή, που αποτελεί χαρακτηριστική παρενέργεια του τρόπου που λειτουργούσε η σοβιετική γραφειοκρατία, μοιάζει πολύ με τον τρόπο που λειτουργούν και εφαρμόζονται οι νόμοι στην Ελλάδα.

Το κόμμα της νομενκλατούρας...
Μια πιο σημαντική ομοιότητα όμως είναι ο ρόλος του κομματικού μηχανισμού ως φορέα επαγγελματικής προόδου και ανάδειξης στην δημόσια διοίκηση και όχι μόνο.Το σοβιετικό μοντέλο κατέληξε όπως κατέληξε, και λόγω απουσίας αξιοκρατικών μηχανισμών, σαν αυτούς που εξασφαλίζει ο μηχανισμός της αγοράς στις ανοιχτές κοινωνίες και οικονομίες.
Εκατομμύρια άνθρωποι γινόντουσαν μέλη του κόμματος, όχι γιατί πίστευαν τα κομμουνιστικά ιδεώδη, αλλά για να εξασφαλίσουν μια επαγγελματική αποκατάσταση σε κάποια θέση ευθύνης στον γραφειοκρατικό μηχανισμό.
Στην Ελλάδα, αρχής γενομένης από τις φοιτητικές παρατάξεις, που αν έχουν φιλότιμο τα κόμματα θα πρέπει να αποκηρύξουν και να καταργήσουν, κανείς δεν οργανώνεται σε κόμμα ή συνδικάτο για κανένα άλλο λόγω, πέραν των οφελών που εξασφαλίζει αυτό. Σε όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου.
Στην Ελλάδα δεν απαγορεύεται το ιδιωτικώς επιχειρείν, όπως στην σοβιετία, αλλά η γραφειοκρατία και η διαφθορά είναι τόσο ανεπτυγμένες που ο μόνος τρόπος που συμφέρει σε κάποιον να κάνει επιχείρηση είναι να κλέβει το κράτος σε συνεργασία με την γραφειοκρατία.Στη σοβιετία δεν έκλεβαν το κράτος σαν επιχειρήσεις, αλλά σαν ιδιώτες καλύπτοντας τις αδυναμίες του κεντρικού σχεδιασμού να εξασφαλίσει επάρκεια και ποικιλία αγαθών.
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ο κομμουνισμός κατέρρευσε χωρίς να προβληθεί αντίσταση από τα δεκάδες εκατομμύρια των μελών των κομμουνιστικών κομμάτων. Ο Βίκτορ Σεμπαστιέν στο βιβλίο «Η πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας» που κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες εντοπίζει το λόγο, ακριβώς στο γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει μέλη για μια καλύτερη επαγγελματική εξέλιξη.
Από τη στιγμή που τα καθεστώτα είχαν χρεοκοπήσει οικονομικά και έπρεπε να πληρώνουν τεράστια ποσά σε τόκους, ενώ η παραγωγική μηχανή είχε διαλυθεί, οι επαγγελματικές προοπτικές είχαν καταρρεύσει μαζί με την αδυναμία του συστήματος να τους θρέψει.

Οι νόμοι της ανομίας...Ένα άλλο σημείο ομοιότητας της Ελλάδας με το σοβιετικό μοντέλο και απόστασης από αυτό των δυτικών δημοκρατιών είναι η νομοθεσία.
Ο Νίκολας Νασιμ Ταλεμπ στο βιβλίο του «Στην πλάνη του τυχαίου» αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά: «Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι δυτικοί επιχειρηματίες που ανακατεύτηκαν με αυτό που στη συνέχεια έγινε η Ρωσία ανακάλυψαν ένα ενοχλητικό (διασκεδαστικό) γεγονός για το νομικό σύστημα: περιείχε αντιφατικούς και αλληλοαντικρουόμενους νόμους. Όλα εξαρτώνται από το ποιο κεφάλαιο του κώδικα άνοιγες.Δεν ξέρω αν οι Ρώσοι το έκαναν αυτό επίτηδες, για πλάκα (στο κάτω-κάτω έζησαν πολλά, ατέλειωτα χρόνια καταπίεσης), αλλά η σύγχυση οδήγησε σε καταστάσεις που κάποιος έπρεπε να παραβιάσει ένα νόμο για μπορέσει να συμμορφωθεί με κάποιον άλλο»...
Οι ομοιότητες με το νεοελληνικό μοντέλο, στο σημείο αυτό, είναι εκπληκτικές.
Αυτό που δεν έχει αντιληφθεί ο Ταλέμπ, καθώς δεν έζησε από κοντά ούτε το σοβιετικό ούτε το ελληνικό κρατικοδίαιτο σύστημα της διεφθαρμένης δημόσιας γραφειοκρατίας, είναι πως το σύστημα επιδιώκει την αντιφατική πολυνομία για να προσπορίζει έσοδα από αυτό.
Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι απλή και έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στην ιστορία. Η εκ του μηδενός ανασύσταση του νομικού πλαισίου με λιτό και συνεκτικό χαρακτήρα.
Ο Μέγας Ναπολέων όταν αντιμετώπισε μια παρόμοια κατάσταση στην Γαλλία εφάρμοσε το Ναπολεόντειο Κώδικα, ένα λιτό συνεκτικό σύστημα.

Τα χρέη
Τα ανατολικοευρωπαϊκά καθεστώτα κατέρρευσαν από τα πολλά χρέη που είχαν συσσωρεύσει, όταν η ΕΣΣΔ τα εγκατέλειψε στη τύχη τους σε μια προσπάθεια να αποφύγει η ίδια την κατάρρευση μέσω των μεταρρυθμίσεων, της περεστρόικα και της γκλασνοστ όπως τις σηματοδότησαν.
Οι ομοιότητες του ελληνικού μοντέλου που χρεοκόπησε είναι περισσότερες από τις παραπάνω. Δεν είναι τυχαίες οι ομοιότητες της χρεοκοπίας μας με αυτές του σοβιετικού μοντέλου. Τυχαίο δεν θα είναι επίσης πως η οδός της μελλοντικής εξόδου από τη χρεοκοπία θα μοιάζει αρκετά με το δρόμο που διάνυσαν η Βουλγαρία, η Αλβανία και οι άλλες σοβιετικές «δημοκρατίες», τηρουμένων των αναλογιών.Οι αναλογίες που πρέπει να ληφθούν υπόψη είναι ότι ο «ημίαιμος» καπιταλισμός έχει εξασφαλίσει αρκετό πλούτο στη ελληνική κοινωνία στις δεκαετίες μετά τον πόλεμο. Το «λίπος» αυτό θα κάνει την προσαρμογή των νοοτροπιών στα δεδομένα μια ανοιχτής και ανταγωνιστικής οικονομίας πιο εύκολη.
Παρ’ όλα αυτά η δυσκολίες είναι ήδη σημαντικές και δεν έχουν κορυφωθεί ακόμη.

Του Κώστα Στούπα, από το capital.gr

Κωμικοτραγικές καταστάσεις του νεοελληνικού κράτους μεταξύ Δήμου και Στρατού στην Ηγουμενίτσα!!!

2012-01-18T21:39:00.002+02:00

Εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει ο στρατός!

Αυτό τουλάχιστον φαίνεται πως ισχύει για την VIII Μεραρχία Ιωαννίνων, η οποία αποφάσισε να προχωρήσει σε βανδαλισμούς στο πρώην κτίριο της στρατολογίας στην Ηγουμενίτσα, με τη δικαιολογία ότι τους ανήκουν τα υλικά και θα τα χρησιμοποιήσουν αλλού!
Εδώ και περίπου έναν χρόνο, το στρατολογικό γραφείο Ηγουμενίτσας, το οποίο στεγάζονταν στο εν λόγω κτίριο, έκλεισε, και μεταφέρρθηκε στα Γιάννενα. Το κτίριο βρίσκεται στη διαδικασία μεταβίβασης από τις υπηρεσίες του Στρατού, στην Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου, ενώ ο Δήμος, με έγγραφά του έχει εδώ και καιρό, ζητήσει την παραχώρησή του στο Δήμο για στέγαση Δημοτικών Υπηρεσιών.
Κι ενώ όλα αυτά έχουν δρομολογηθεί, ο διοικητής της VIII Μεραρχίας κ. Γκίζας, αποφάσισε να ξηλώσει από το κτήριο, το ηλεκτρολογικό υλικό, τους διακόπτες, τις πρίζες, τους πίνακες, τα καλοριφέρ, τον λέβητα... ακόμα και τα είδη υγιεινής, για να τα χρησιμοποιήσει σε άλλα κτίρια του στρατού στο Νομό Ιωαννίνων.

Άστραψε και βρόντηξε ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας, όταν ενημερώθηκε για τα τεκταινόμενα.

Προσπάθησε δε να έρθει σε επικοινωνία με τις υπηρεσίες του στρατού και του Υπουργείου Οικονομικών για να εμποδίσει το βανδαλισμό! Ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας, σε δηλώσεις του τόνισε ότι προσπαθεί εδώ και ημέρες να επικοινωνήσει με τους υπευθύνους του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, χωρίς όμως να καταφέρει να έρθει καν σε επαφή μαζί τους, ενώ ο διοικητής της 8ης Μεραρχίας, τον ενημέρωσε ότι θα ξηλώσει ακόμα και τα πορτοπαράθυρα... άμα του χρειαστούν!

Επειδή ανταπόκριση στα Υπουργεία δεν βρήκε, σήμερα το πρωί, αντιπροσωπεία του Δήμου, με επικεφαλής τον ίδιο τον Δήμαρχο Γιώργο Κάτσινο και τους Αντιδημάρχους, προχώρησαν σε κατάληψη της εισόδου του κτιρίου, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την μεταφορά των υλικών εκτός κτηρίου.

Στο σημείο έφτασε και η Αστυνομία μετά από κλήση του στρατού για να απομακρύνει από την είσοδο τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου.
Οι άντρες της Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσπρωτίας μετά από ενημέρωση που είχαν από το Δήμαρχο, ζήτησαν από τον Διοικητή του Τάγματος Φιλιατών κ. Μπούση να προσκομίσει έγγραφο που να αποδεικνύει ότι τα αντικείμενα που θέλουν να μεταφέρουν ανήκουν στον Ελληνικό Στρατό.

Το συγκεκριμένο κτίριο, στο κέντρο της πόλης απέναντι από το παλιό Δημαρχείο και τη ΔΟΥ Ηγουμενίτσας, σταγαζε τις υπηρεσίες του στρατού από το 1998, χτίστηκε από το ΓΕΣ, σε οικόπεδο το οποίο άνηκε στον Δήμο Ηγουμενίτσας και έγινε ανταλλαγή.

Τέλος ο Δήμαρχος Γ. Κάτσινος απέστειλε επιστολή στον αναπληρωτή Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ.Ραγκούση, διαμαρτυρόμενος για τις ενέργειες αυτές, ενώ σε δηλώσεις του επεσήμανε ότι πρόκειται για βεβήλωση η οποία θυμίζει πράξεις κατοχικού στρατού ο οποίος εγκαταλείπει εδάφη εχθρικά!

Το πλήρες κείμενο της επιστολής του Δημάρχου έχει ως εξής:

"Κύριε Υπουργέ
Στην Ηγουμενίτσα αυτές τις ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας κωμικοτραγικής κατάστασης, που διαμόρφωσε η στρατιωτική διοίκηση Ηπείρου.
Με λύπη μου σας μεταφέρω ότι οι διαταγές της, προσβάλλουν την λογική και την ηθική και ότι οι ενέργειες και πράξεις της έχουν μίσος και εμπάθεια.
Όλοι έχουμε καταλάβει –πλην ελαχίστων – ότι ζούμε περίοδο μεγάλων αλλαγών σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης και της ζωής μας.
Οργανισμοί κλείνουν, υπηρεσίες συγχωνεύονται , γραφεία μεταφέρονται στο όνομα της χρηστής διοίκησης, της εξοικονόμησης πόρων και εν τέλει για την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, σεβόμενοι το χρήμα του Ελληνικού λαού και τις θυσίες του.
Στην Ηγουμενίτσα έκλεισε το Στρατολογικό Γραφείο (μεταφέρθηκε στα Γιάννενα) που εστεγάζετο σε κτίριο που κατασκεύασε το Υπουργείο Άμυνας σε οικόπεδο του Δημοσίου.
Έτσι το κτίριο περιήλθε στην Δημόσια Περιουσία του Υπουργείου Οικονομικών (Κτηματική Υπηρεσία).
Αυτό λύνει προβλήματα στέγασης υπηρεσιών του Δήμου και όχι μόνο.
Είναι ένα κτίριο λειτουργικό και σύγχρονο 15 μέτρα από το Δημαρχείο.
Όμως αυτό το κτίριο με ομάδα που έστησε η 8η Μεραρχία Ηπείρου υπέστη καταστροφή ως να επρόκειτο για λάφυρο από πολεμική επιχείρηση.
Αφαιρέθηκαν μπρίζες, διακόπτες, ηλεκτρικοί πίνακες, λέβητας, καυστήρας, σώματα καλοριφέρ, είδη υγιεινής και απείλησαν και με αφαίρεση κουφωμάτων.
Πώς εξηγείται αυτό;
Ποιος είναι ο εχθρός ;
Με τίνος χρήματα κατασκευάστηκε αυτό το κτίριο ;
Με τα χρήματα του ίδιου του λαού δεν θα ανακατασκευαστεί ;
Άλλος λαός ;
Άλλη φυλή, άλλο δόγμα θα χρησιμοποιήσει αυτή την υποδομή ;
Και στον ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ σε καλύτερη κατάσταση θα παρεδίδετο.

Κύριε Υπουργέ
Σας στέλνω αυτή την επιστολή έχοντας πεποίθηση πως αυτό που έγινε δεν αντανακλά στις δικές σας ευαισθησίες.
Σας την στέλνω με την ελπίδα να ενεργήσετε άμεσα ώστε να αποτρέψετε μια περαιτέρω ζημιά από τους νοσηρούς αυτούς εγκεφάλους και να τους υποχρεώσετε να σεβαστούν την λογική και να επιστρέψουν τα αφαιρεθέντα που έχουν μεταφέρει σε κάποια αποθήκη ικανοποιώντας το πείσμα τους σε βάρος της τοπικής κοινωνίας.

Σας ευχαριστώ"
Ο Δήμαρχος
Γεώργιος Κάτσινος

Πηγή: Της Βάσως Γκόρου, από την Τοπική Εφημερίδα Βδέλλα

Ταξικοί βρικόλακες

2012-01-17T20:23:00.001+02:00

Το παρακάτω κείμενο – ανακοίνωση εστάλη στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου.

Αθήνα 16.01.2012

Το αίμα μας το διαθέτουμε για τις ανάγκες της Τάξης μας

Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης της Ε.Ε. και του κεφαλαίου.
Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου.
Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ ( Αγ. Φιλοθέης 5β.)
Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ, να συμβάλλουν στην προσπάθεια αυτή του ΠΑΜΕ.

Η Εκτελεστική Γραμματεία

Είναι προφανές πώς η οικονομική κρίση και η αγωνία για την έκβαση της προλεταριακής επανάστασης οδηγεί τις καθοδηγητικές δυνάμεις του κομμουνιστικού κινήματος σε πλήρη παράκρουση.

Πληροφορούμεθα έτσι πως υφίσταται «ταξικό αίμα» το οποίο μπορεί δια της αιμοδοσίας να φυλάσσεται σε ταξική τράπεζα αίματος προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για τις ταξικές ανάγκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών μόνων στρωμάτων. Είναι ηλίου φαεινότερο πώς το ταξικό αίμα δεν μπορεί να προσφερθεί για τις ανάγκες εξωταξικών παραγόντων οι οποίοι άλλωστε είναι και οι φυσικοί εχθροί του προλεταριάτου, όπως οι συνταξιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι, ασθενείς έμποροι, δημοσιογράφοι με αιμόπτυση και άλλοι ύποπτοι.

Επίσης πληροφορούμεθα πως το ΠΑΜΕ και άρα και το ΚΚΕ προτίθενται να στήσουν εκ θεμελίων το δικό τους ταξικό ΕΣΥ. Κατόπιν όλων τούτων να αναμένουμε και άλλες πρωτοβουλίες αντιστοίχου περιεχομένου με τράπεζες που διαθέτουν αποκλειστικά ελληνικό αίμα υψηλής πυκνότητας σε εθνικά γονίδια, τράπεζες με αίμα χριστιανικό υψηλής περιεκτικότητας σε ορθόδοξη αιμοσφαιρίνη και άλλες ποικιλίες αίματος που θα διατίθενται σε κλειστά κυκλώματα καταναλωτών αιμοπεταλίων.

Οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ αντιστοίχως για τον εξόχως συναρπαστικό ανθρωπισμό που επιδεικνύουν και την υψηλού επιπέδου επαναστατικότητα που τους διακρίνει. Αλίμονο, εκεί στο Περισσό γνωρίζουν πώς η ασθένεια, ο καρκίνος, η λευχαιμία και η γρίπη των χοίρων είναι αποκλειστικά ταξικές ασθένειες και αντιμετωπίζονται με ταξική ιατρική όπως ακριβώς στην Βόρειο Κορέα.
Του Νίκου γεωργιάδη, από το athensvoice.gr

Τζάκια, φαµίλιες και κληρονόµοι!

2012-01-16T18:25:00.002+02:00

Ο ∆ηµήτρης Ρέππας είχε δηλώσει κάποτε πως ο Γιώργος Παπανδρέου «είναι ηγέτης που έρχεται από το µέλλον». ∆εν υπάρχει αµφιβολία ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε καινοτόµες ιδέες, από τις οποίες τις περισσότερες – και σηµαντικότερες µάλλον – δεν κατάφερε δυστυχώς να υλοποιήσει. Αλλά το βασικό χαρακτηριστικό του κ. Παπανδρέου ήταν ότι ερχόταν από το παρελθόν, από παππού και πατέρα πρωθυπουργό, που άφησαν έντονα σηµάδια στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Το παρελθόν του τον έκανε βουλευτή, υπουργό, πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργό. Γιατί καινοτόµες ιδέες έχουν πολλοί, πολιτικοί και µη, αλλά αυτά τα αξιώµατα δεν τα απέκτησαν. Τα ίδια ισχύουν και για λιγότερο θαρραλέους ηγέτες, όπως ο Κώστας Καραµανλής, η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Αντώνης Σαµαράς (γιος και εγγονός βουλευτή) – αλλά και για χιλιάδες πολιτικούς, γνωστούς ή άγνωστους, που η πορεία τους καθορίστηκε από την καταγωγή τους και όχι από τη δύναµη των ιδεών ή την πρακτική τους. Ακόµη και οι δύο σηµερινοί αντιπρόεδροι (Σταύρος ∆ήµας – Θόδωρος Πάγκαλος) «κληρονόµοι» είναι.

∆εν είναι άγνωστο το φαινόµενο αυτό και σε άλλες χώρες αλλά εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψη µου καµία σύγχρονη χώρα όπου να εµφανίστηκαν τόσο ακραία φαινόµενα όσο αυτά των οικογενειών Παπανδρέου, Καραµανλή, Μητσοτάκη, Σαµαρά και εκατοντάδων βουλευτών και δηµάρχων που αντλούν την πολιτική τους ισχύ από την καταγωγή τους – πλην της Βόρειας Κορέας. Προφανώς αυτή η ελληνική ιδιοτυπία δείχνει πόσο χωλό και υπανάπτυκτο είναι το ελληνικό πολιτικό σύστηµα: η λειτουργία του και οι διαδικασίες αναπαραγωγής του καθορίζονται ακόµη από τις προ-νεωτερικές αρχές που υποτίθεται ότι κατάργησε η Γαλλική Επανάσταση πριν από 220 χρόνια: η κορωνίδα των δηµόσιων αξιωµάτων, τα πολιτικά αξιώµατα, εξακολουθούν να καταλαµβάνονται µε βάση την καταγωγή, µε κληρονοµικό - οικογενειοκρατικό τρόπο.
Βεβαίως δεν κληροδοτούνται τα αξιώµατα, από πατέρα σε γιο, σε εγγονό ή ανιψιό ή γαµπρό, κληροδοτούνται όµως οι πολιτικές σχέσεις, οι σχέσεις υποτέλειας που συνδέουν τον µικρής ή µεγάλης εµβέλειας ηγέτη µε το επιτελείο του, την οµάδα που τον στηρίζει και λειτουργεί ως ο ιµάντας ανάµεσα σε αυτόν και στους ευρύτερους πολιτικούς και κοινωνικούς µηχανισµούς. Αυτές οι οµάδες όµως συγκροτούνται σε µεγάλο βαθµό επίσης µε οικογενειακά/τοπικιστικά κριτήρια – σε βαθµό γελοιότητας ορισµένες φορές, όταν βλέπουµε γιους, κόρες, συζύγους να αναλαµβάνουν διευθυντές των γραφείων υπουργών. Αυτό που βλέπουµε διά γυµνού οφθαλµού στην κεντρική πολιτική σκηνή (οι µεγάλες πολιτικές δυναστείες) επαναλαµβάνεται σαν φράκταλ σε όλο και µικρότερες κλίµακες και αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των πελατειακών σχέσεων. Και, οµοίως, τα σκάνδαλα που παρακολουθούµε σε εθνικό επίπεδο επαναλαµβάνονται από τα κυκλώµατα αυτά σε µικρογραφία σε όλη τη χώρα.
Θα µας πήγαινε πολύ µακριά η ανάλυση των φαινοµένων οικογενειοκρατίας και τοπικισµού στην ελληνική κοινωνία, φαινόµενα που ξεπερνούν την ανάγκη ταυτότητας και καταλήγουν στη δηµιουργία δικτύων συµφερόντων που θυµίζουν τις «φαµίλιες» της ιταλικής µαφίας – που όµως δεν διακινούν ναρκωτικά ή λαθραία τσιγάρα αλλά οικονοµική και πολιτική ισχύ.
Όο λειτουργούν αυτές οι «φαµίλιες» στη µικροκλίµακα, όσο το σύστηµα παραµένει κλειστό επάγγελµα και προστατευµένο, θα εξακολουθήσουν να αναπαράγονται και στη µεγάλη κλίµακα οι δυναστείες και να επαναλαµβάνονται τα σκάνδαλα, να αντιµετωπίζεται το δηµόσιο χρήµα ως ιδιωτικό και το κράτος ως οικογενειακή επιχείρηση: µπορεί να τέλειωσε η «δυναστεία Καραµανλή», µπορεί να κλείνει η «δυναστεία Παπανδρέου», αλλά αν οι δοµές που παράγουν ηγεσίες, τοπικές και εθνικές, παραµείνουν οι ίδιες, ούτε επανεµφάνισή τους αποκλείεται ούτε η δηµιουργία νέων δυναστειών. Ας θυµηθούµε ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου εµφανιζόταν ως «ο γιος του παπά από το Καλέντζι» και ο Κωνσταντίνος Καραµανλής ως «ο γιος του δάσκαλου από την Πρώτη» (ή «ο χωρικός από το Κιούπκιοϊ», για τους αντιπάλους του) που κατάφεραν να σπάσουν το µονοπώλιο των µεγάλων πολιτικών οικογενειών της Αθήνας – για να γίνουν και οι ίδιοι δηµιουργοί δυναστειών.
Εκτός από οικογενειοκρατικό, το ελληνικό πολιτικό σύστηµα είναι εξαιρετικά κλειστό, αδιαφανές και θεσµικά προστατευµένο, όπως αποδεικνύουν όχι µόνο τα φαινόµενα καταγωγής αλλά και τα δεκάδες σκάνδαλα που δεν τιµωρούνται, η χρηµατοδότηση των κοµµάτων, η γελοιότητα του «πόθεν έσχες», η χρησιµοποίηση χιλιάδων δηµοσίων υπαλλήλων (από αστυνοµικούς ως καθηγητές πανεπιστηµίου) που αποσπώνται από τις υπηρεσίες τους για να εξυπηρετήσουν πολιτικούς και κόµµατα. Ολα αυτά του επιτρέπουν να αναπαράγεται σε σηµαντικό βαθµό σαν κλειστό σύστηµα χρησιµοποιώντας δηµόσιους πόρους, υλικούς και ανθρώπινους. ∆εν αρκεί, λοιπόν, να συνταξιοδοτηθούν πολιτικά τα µεγάλα τζάκια για να λειτουργήσει καλύτερα η δηµοκρατία µας. Η κατάργηση της ασυλίας των πολιτικών και της ασυδοσίας τους, ο περιορισµός της διασπάθισης δηµόσιων πόρων από τα κόµµατα είναι επίσης απαραίτητα για να πάψουν οι «φαµίλιες» να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή, να αποδυναµωθούν οι πελατειακές σχέσεις και να περιοριστούν τα σκάνδαλα – για να µπορέσουν να ανταγωνιστούν για να αναλάβουν πολιτικά αξιώµατα και οι ικανοί και όχι µόνο οι κληρονόµοι.
Η πολιτική εµπειρία και σοφία είναι κάτι που αποκτάται σε µεγάλη διάρκεια χρόνου – αλλά εδώ που έχουµε φθάσει θα µπορούσε να θεσπιστεί η απαγόρευση τρίτης θητείας στο ίδιο αιρετό αξίωµα (βουλευτή, δηµάρχου, περιφερειάρχη κτλ.), σε συνδυασµό µε ηλικιακό κριτήριο, για όσους π.χ. είναι άνω των 60 ετών. Ή η απόλυτη απαγόρευση τέταρτης θητείας. ∆εκαέξι χρόνια βουλευτής ή δήµαρχος είναι υπεραρκετά για οποιονδήποτε. Εδώ που έχουµε φθάσει, πρέπει να δοκιµάσουµε νέες λύσεις για να λύσουµε προπατορικά αµαρτήµατα και να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό και τα κόµµατα.
Του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού, από το ΒΗΜΑ, ενώ η εικόνα από την Πολιτική Επιθεώρηση

Τι πραγματικά είναι αριστερό;

2012-01-15T11:33:00.001+02:00

Το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συγκαλείται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, αλλά και για το ίδιο το κίνημα. Ωστόσο, αντί να συζητάμε για θέματα στρατηγικής και ιδεολογίας, αναλωνόμαστε σε συζητήσεις του είδους ποιος συμμαχεί με ποιον, ποιος τηλεφώνησε σε ποιον και τι είπαν. Είμαστε σε μια φάση που, ενώ χρειάζεται να εντείνουμε τον πολιτικό διάλογο, εμείς προωθούμε όλο και περισσότερο την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών. Για ό,τι συμβαίνει σήμερα, πέρα από την αναμφισβήτητη ευθύνη της ΝΔ, την οποία όμως κάποιοι ξεχνούν πολύ εύκολα, έχουμε ευθύνη όλοι. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να συζητήσουμε στο σημερινό Εθνικό Συμβούλιο τα θέματα της φυσιογνωμίας μας.
Το ΠΑΣΟΚ στη σχεδόν σαραντάχρονη ιστορία του άλλαξε σε πολλά σημεία προς το θετικό την πορεία αυτής της χώρας. Δημιουργήσαμε το πλαίσιο για την ανάπτυξη δομών κοινωνικής πρόνοιας (ΕΣΥ, μαζική διεύρυνση της συμμετοχής στο εκπαιδευτικό σύστημα, κυρίως στην ανώτατη εκπαίδευση) και ταυτόχρονα προστατέψαμε τα δικαιώματα όλων των πολιτών εντάσσοντας στους θεσμούς της χώρας την υπόλοιπη μισή Ελλάδα, η οποία ήταν αποκλεισμένη για πολιτικούς λόγους. Εντάξαμε τη χώρα στην ΟΝΕ και λειτουργήσαμε ως μέλη του πυρήνα της, ενισχύσαμε τις υποδομές, λειτουργήσαμε ως δύναμη ειρήνης και ισορροπίας στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και συμβάλαμε στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Κάναμε όμως και μεγάλα λάθη, τα αίτια των οποίων δεν ήταν τόσο οι προσωπικές ανεπάρκειες του ενός ή του άλλου στελέχους, αλλά η λανθασμένη θεώρηση του τι είναι αριστερή πολιτική.

Αντί να θέσουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας την άρση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, με τις πολιτικές μας τις αυξάναμε, αφού δεν αντιμετωπίζαμε τις αιτίες των ανισοτήτων - το αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, το άδικο φορολογικό σύστημα, τον διογκωμένο και ανεπαρκή δημόσιο τομέα και το αδιέξοδο «παραγωγικό» μοντέλο.

Θεωρήσαμε ότι αριστερό είναι να μεγαλώνουμε το Δημόσιο και το κράτος με προσλήψεις που δεν χρειάζονταν πάντα και με τη δημιουργία περιττών οργανισμών και υπηρεσιών. Παρά τη διόγκωση του κράτους δεν διαμορφώσαμε καλύτερες και ποιοτικότερες δημόσιες υπηρεσίες.
Έτσι, στο όνομα της δημόσιας υγείας διαμορφώσαμε ένα ιδιαίτερα "ιδιωτικοποιηµένο" σύστημα υγείας, µε ιδιωτικές δαπάνες που απορροφούν περίπου το 40% της συνολικής δαπάνης υγείας. Και αυτό ενώ έχουμε τους περισσότερους γιατρούς/οδοντίατρους και φαρμακοποιούς ανά κάτοικο στον κόσμο.

Έχουμε μια από τις καλύτερες αναλογίες καθηγητών - μαθητών, ένας καθηγητής για κάθε 8,4 μαθητές, αλλά οι οικογένειες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος δαπανούν το 10,3% του εισοδήματός τους για την ιδιωτική εκπαίδευση.
Ακολουθήσαμε μήπως αριστερή πολιτική στη φορολογία; Αντί να διευρύνουμε τη φορολογική βάση της άμεσης φορολογίας, ρίξαμε το βάρος στην έμμεση. Τα έσοδα από την άμεση φορολογία διαμορφώνονται στο 7,7% του ΑΕΠ, ενώ για την ευρωζώνη προσεγγίζουν το 12,5%. Αν τα έσοδα από τη φορολογία έφθαναν τουλάχιστον στο 11%, τα οφέλη για τη μείωση του ελλείμματος θα ήταν πολλαπλάσια της μείωσης που πετύχαμε με τις οριζόντιες περικοπές των μισθών.
Ήταν καλύτερα τα πράγματα με τις συντάξεις; Είναι κοινωνικά δίκαιο να επιδοτούνται ορισμένα ασφαλιστικά ταμεία από «κοινωνικούς» πόρους/φόρους που επιβάλλονται σε συγκεκριμένες συναλλαγές; Πόσο δίκαιο είναι κάποιοι να λαμβάνουν σύνταξη στα 50 ή στα 55 και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι εργάζονται σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, να πρέπει να εξαντλήσουν τα ηλικιακά όρια;
Είναι μήπως αριστερή πολιτική που μετατρέψαμε μέσω μη στοχευμένων επιδοτήσεων μια χώρα με πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα στην αγροτική παραγωγή σε μια χώρα που έχει περισσότερες εισαγωγές από εξαγωγές στον συγκεκριμένο τομέα;

Μήπως αριστερή πολιτική είναι να ενισχύεις την παραγωγική και εξωστρεφή Ελλάδα και όχι τους κρατικοδίαιτους και κομματικοδίαιτους επιχειρηματίες;

Να ενισχύεις με κίνητρα τους πραγματικούς και εξωστρεφείς αγρότες (δείτε το μοντέλο του Οινοπαραγωγικού Συνεταιρισμού Νάουσας) και να μη δίνεις ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις σε δήθεν αγρότες;

Μήπως επίσης αριστερή πολιτική είναι να εξορθολογίσεις τον δημόσιο τομέα καταργώντας τα μη αναγκαία τμήματα και υπηρεσίες και υποβάλλοντας σε αξιολόγηση όλους όσοι πληρώνονται από τα χρήματα του έλληνα φορολογουμένου;

Μήπως, τέλος, αριστερή πολιτική είναι να ενισχύεις την παραγωγική βάση αυτής της χώρας, κάτι που φυσικά δημιουργεί εισόδημα, με στόχο την αναδιανομή και τον περιορισμό των ανισοτήτων;

Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική και κεντροαριστερή αφήγηση για να ανανεωθεί το ίδιο, να ανανεώσει τη σχέση του με τους πολίτες και να δώσει προοπτική στη χώρα.
Του Ηλία Μόσιαλου, από τα ΝΕΑ.

Συμβουλές για γρήγορη έξοδο από την ύφεση

2012-01-14T09:52:00.002+02:00

Ποιος θα βγάλει τη χώρα από την οικονομική και κοινωνική κρίση που τη μαστίζει την τελευταία τριετία; Mε ποιον τρόπο θα θεραπευθεί το κακό; Αυτά είναι βασικά ερωτήματα Ελλήνων και Ελληνίδων που κατανοούν ότι η σημερινή κρίση κοντεύει να πάρει διαστάσεις ελεύθερης πτώσης της οικονομίας, με αβέβαιη και ίσως επικίνδυνη κατάληξη για όλους.
Στο πρώτο ερώτημα απαντούμε: Ο κυρίαρχος λαός! Τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει χωρίς ισχυρή και παρατεταμένη πίεση από την κοινή γνώμη. Και τη δύναμη αυτή την είδαμε πρόσφατα στη μετάβαση στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Για το δεύτερο ερώτημα υπενθυμίζουμε ότι οι συνέπειες αποτυχίας θα είναι πολύ μεγαλύτερες τώρα που η τρόικα μας προσφέρει οικονομική βοήθεια μεγέθους ιστορικά πρωτοφανούς. Προσφέρουμε λοιπόν απλές συμβουλές σε όλους τους πολίτες με στόχο την αντιστροφή της διάχυτης απαισιοδοξίας για το μέλλον που διακατέχει τούτη τη στιγμή σχεδόν όλους τους φορείς της ιδιωτικής οικονομίας, νοικοκυριά, εγχώριους και ξένους επενδυτές, δανειστές και άλλους. Οι παρεμβάσεις που προτείνουμε θ’ αποδώσουν μέσα σε λίγους μήνες από την εφαρμογή τους.
Συμβουλή 1: Αναμειχθείτε άμεσα στις πολιτικές διεργασίες για να κοπεί ο ομφάλιος λώρος της διαφθοράς. Αγνοήστε τα παραδοσιακά κόμματα των επαγγελματιών της πολιτικής και του συνδικαλισμού. Σε δημοσκοπήσεις και ψηφοφορίες δείξτε προτίμηση σε σχηματισμούς απαλλαγμένους από πολιτικούς καριέρας. Η χώρα χρειάζεται άμεσο νοικοκύρεμα που προϋποθέτει αναζήτηση πρακτικών λύσεων με συναινετικές διαδικασίες, σε τόνους χαμηλούς και απαλλαγμένους από ψευδοϊδεολογικές κορώνες. Οι γυναίκες μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά στο νοικοκύρεμα της Ελλάδας, όπως έχουν πράξει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου οι νόμοι επιβάλλουν ισχυρή γυναικεία παρουσία σε Κοινοβούλια, δημοτικές αρχές και διοικητικά συμβούλια μεγάλων εταιρειών.
Συμβουλή 2: Δώστε μεγαλύτερη εξουσία στις γυναίκες για να κατεβεί η ένταση της κοινωνικής αντιπαράθεσης και να ληφθούν πρακτικά μέτρα συναινετικού χαρακτήρα που θα βοηθήσουν να ορθοποδήσει η κοινωνία. Η ανεργία υψώνεται, δεκάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις και καταστήματα κλείνουν γιατί ο ΦΠΑ έφτασε στο 23% και τα νόμιμα κέρδη φορολογούνται άγρια.
Συμβουλή 3: Απαιτήστε να μειωθούν δραστικά οι φόροι που γονατίζουν την οικονομία. Aκόμα και αν νικηθεί η διαφθορά και κατέβουν οι φόροι, επενδύσεις δεν θα γίνουν χωρίς αποκατάσταση κοινωνικής ειρήνης. Υπενθυμίζουμε πως την περίοδο 1979-2010 έγιναν στη χώρα 7.500 γενικές και κλαδικές απεργίες.
Συμβουλή 4: Aναμειχθείτε ενεργά στις συνελεύσεις των οργανώσεων που σας εκπροσωπούν. Αφαιρέστε από μικρές ομάδες επαγγελματιών συνδικαλιστών το κυριαρχικό δικαίωμα να ελέγχουν συγκοινωνίες, σχολεία, γήπεδα, νοσοκομεία και πλατείες σε όλη τη χώρα. Όπως έχουμε γράψει και αλλού, πρέπει επίσης να ξεκινήσει ριζική συνταγματική αναθεώρηση που να πολεμάει αποφασιστικά τη διαφθορά στο Δημόσιο, να διασφαλίζει την ανεξάρτητη και εύρυθμη λειτουργία της Δικαιοσύνης, να εγγυάται ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και χαμηλό δημόσιο χρέος, να κατοχυρώνει ανοιχτές αγορές και επαγγέλματα και να δεσμεύει το κράτος στην παροχή καθολικής, δίκαιης και αποτελεσματικής κοινωνικής ασφάλισης.
Των Κωστα Aζαριαδη* και Γιαννη Μ. Ιωαννιδη**, από την Καθημερινή.
* Ο κ. Κώστας Αζαριάδης είναι καθηγητής Οικονομικής στην Εδρα Mollincrodt του Πανεπιστημίου Washington στο Σεντ Λούις και ** ο κ. Γιάννης Ιωαννίδης είναι καθηγητής Οικονομικής στην Εδρα Neubauer του Πανεπιστημίου Tufts στη Βοστώνη.

Μειώνουν μισθούς για να μην αγγίξουν δημόσιο και διαφθορά...

2012-01-11T20:58:00.001+02:00

Ο κ. Ρέππας δήλωσε χθες πως δεν θα γίνει καμιά απόλυση στο δημόσιο. Είναι προφανές πως "μυρίζουν" εκλογές. Παρέλειψε βέβαια ο κύριος υπουργός να εξηγήσει ποιος θα συνεχίσει να πληρώνει το λογαριασμό.
Όσες φορές το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει να επιλέξει ανάμεσα στον ιδιωτικό τομέα ή τους «πελάτες» του δημοσίου, πάντα αποφασίζει σε βάρος του πρώτου. Ακόμη, κι αν για κάποιο πρόβλημα τις βασικές ευθύνες φέρει ο δημόσιος τομέας.

Αυτό συμβαίνει γιατί πολιτικό σύστημα και δημόσιος τομέας συντίθενται από το ίδιο DNA και οποιαδήποτε εξυγίανση του δημόσιου τομέα εκλαμβάνεται σαν αυτοκτονία του πελατειακού πολιτικού συστήματος.
Κατά συνέπεια, οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα αποτελούν τον αδύναμο κρίκο της αλυσίδας του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και γι΄ αυτό βρίσκονται στο στόχαστρο, όχι γιατί είναι υψηλοί αλλά γιατί η αντιμετώπιση άλλων σημαντικότερων παραμέτρων όπως η γραφειοκρατία και διαφθορά, έχει μεγαλύτερο πολιτικό κόστος για αυτούς που αποφασίζουν...
Το κομματικό κράτος των «πελατών» και της διαφθοράς, γι’ άλλη μια φορά αρνείται να αναμετρηθεί με τα πραγματικά προβλήματα, γιατί αυτά απορρέουν από τους ψηφοφόρους «πελάτες» του στο δημόσιο.
Τα εμπόδια του επιχειρείν στην Ελλάδα τα οποία αποτρέπουν νέες επενδύσεις και οδηγούν τις παλιές στην έξοδο, όπως προκύπτουν κατά σειρά σπουδαιότητας, είναι η γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού και η διαφθορά που το διακρίνει.

Βλέπε: Τα εμπόδια του επιχειρείν στην Ελλάδα

Παρ’ όλα αυτά η αιχμή το δόρατος της προσπάθειας για την δημιουργία ελκυστικού κλίματος για επενδύσεις, έχει αναδειχτεί ο κατώτατος βασικός μισθός. Αποτελεί μειονέκτημα συγκριτικά με ανταγωνίστριες χώρες, αλλά όχι το βασικό.

Είναι υψηλός ο βασικός μισθός...

Τι καθιστά ένα μισθό ακριβό ή φθηνό; Το ονομαστικό ύψος της αμοιβής μόνο ή το ύψος αυτό, σε συνάρτηση με την γενικότερη κατάσταση της οικονομίας της χώρας και την θέση της στο παγκόσμιο δούναι και λαβείν...

Έτσι ένα μισθός 1.000 ευρώ στο Σουδάν φαντάζει υπερβολικά υψηλός, ενώ ο ίδιος μισθός στη Γερμανία θεωρείται εκμετάλλευση και στο Χονγκ Κονγκ κλοπή.

Το ύψος του μισθού είναι χαμηλό ή υψηλό ανάλογα με την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Π.χ. Η Ελλάδα είναι η 31^η πλουσιότερη χώρα του πλανήτη σε ό,τι αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Στην κατάταξη της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας είναι στην 90^η θέση. Η διαφορά αυτή συντηρήθηκε από την ευημερία με δανεικά και τώρα που το κράτος χρεοκόπησε και κανείς δεν μας δανείζει θα μειωθεί αναγκαστικά.

Θα μειωθεί και με την μείωση των αμοιβών και με την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.

Ευχής έργον θα ήταν να μειωθεί μόνο με την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση της παραγωγικότητας. Αλλά και εκ του μηδενός αν δημιουργούσαμε ένα μικρότερο, παραγωγικότερο και καθόλου διαφθαρμένο κράτος, η ελληνική παιδεία θα χρειαστεί πολλά χρόνια να βγάλει στην αγορά επαρκή σε αριθμό και ποιότητα σπουδών μεσαία και ανώτερα στελέχη που θα στηρίξουν αυτή την προσπάθεια. Δυστυχώς η Ελλάδα με το που τελείωσαν τα δανεικά καλείται να πληρώσει το κόστος της «σοβιετοποίησής» της.
Όπου κυριαρχούν τα επαναστατικά θούρια και καταδικάζονται οι επιχειρηματικές φιλοδοξίες, ενώ επιβραβεύεται ο παρασιτισμός του δωρεάν εφ΄ όρου ζωής μισθού και της πρόωρης σύνταξης, αργά ή γρήγορα η ανέχεια της σπάνης χτυπάει την πόρτα.
Τώρα θα λουστούμε τις συνέπειες και όσοι ευθύνονται για αυτή την κατάσταση και όσοι δεν ευθύνονται.

Όπερ, ας συνηθίσουμε στα χαμηλότερα...

Του Κώστα Στούπα, από το capital.gr

Το ευρωπαϊκό μας μέλλον! ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά υιοθετούν τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό!

2012-01-10T19:51:00.000+02:00

Οι φιλελεύθερες προσδοκίες των λαών ανέτρεψαν τον υπαρκτό σοσιαλισμό, κατεδάφισαν τις νοτιοαμερικανικές δικτατορίες και το ρατσιστικό απαρτχάιντ, ενέπνευσαν τις εξεγέρσεις της Αραβικής Ανοιξης, ήδη κλονίζουν την απολυταρχία της Αγίας Ρωσίας. Δυόμισι αιώνες μετά τον Διαφωτισμό ο πλανήτης καθόλου δεν έχει ξεχάσει το μήνυμά του. Στην καθ' ημάς ευρωπαϊκή Ανατολή, ωστόσο, νοοτροπίες και συμπεριφορές πολιτών και πολιτικών μάλλον οπισθοδρομούν. Η προσέγγιση στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, δηλαδή η φυσιολογική προοδευτική μετάλλαξη της Ελλάδας, εξακολουθεί να σκοντάφτει στην ανατολική ελληνορθόδοξη παράδοση. Ο εκσυγχρονισμός και η εκκοσμίκευση είναι το μείζον πολιτικό ζήτημα και μπροστά σε αυτό οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές και οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων είναι σήμερα δευτερεύουσες.

Η προοδευτική μεταρρυθμιστική πρόταση περιέχει τρία μείζονα σημεία:

Το πρώτο, η ολοκληρωμένη αποδοχή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Αφήνοντας πίσω την παραδοσιακή τοπική μιζέρια, η χώρα έχει ακόμα την ευκαιρία να ενσωματωθεί στην πιο ανοικτή κοινωνία πολιτών, αλλά επίσης επιχειρηματιών, αγορών και αλληλεπιδρώντων πολιτισμών. Η Ευρώπη μάς στηρίζει και εξακολουθεί επίμονα να μας καλεί.

Δεύτερο σημείο, η πλήρης εφαρμογή της αστικής νομιμότητας, μαζί με την αναγνώριση αποκλειστικού προνομίου του κράτους να ασκεί μια ελάχιστη βία. Περιλαμβάνει απόρριψη κάθε κοινωνικής βίας και, φυσικά, του εκφασισμού των κοινωνικών συμπεριφορών που υποδαυλίζεται από εθνικιστικές και ρατσιστικές τάσεις, από ακραίες πρακτικές υπονόμευσης οικονομικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, από βίαιες εξεγερτικές ιδεολογίες.

Τρίτον, η αποφασιστική πρόταξη του ευρύτερου κοινωνικού οφέλους έναντι των σπαταλών στον δημόσιο τομέα και των υπεξαιρέσεων δημόσιου πλούτου από οργανωμένα συμφέροντα συντεχνιών ή από φατρίες μισθωτών, συνταξιούχων, επαγγελματιών, επιχειρηματιών.

Τρία τουλάχιστον μετριοπαθή κόμματα, που αντιπροσωπεύουν πιθανώς τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων, υιοθετούν τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό. Ούτε ένα όμως δεν έχει το πολιτικό θάρρος να ξεπεράσει τις παραδοσιακές ιστορικές αγκυλώσεις και να θέσει το ζήτημα των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων πάνω απ' όλα. Με επιπόλαιη και αδύναμη ηγεσία, η Νέα Δημοκρατία παραμένει δέσμια μιας απαίδευτης λαϊκής βάσης, δεν απομακρύνεται από την ελληνοχριστιανική ιδεολογία, δεν αναπτύσσει σύγχρονα φιλελεύθερα χαρακτηριστικά. Τα καμώματα των τελευταίων μηνών δείχνουν πως τα βαρίδια του παραδοσιακού λαϊκού κόμματος δεν συμβιβάζονται με ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό.

Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε και κυβέρνησε με συστατικό στοιχείο έναν περονισμό α λα ελληνικά. Η αφοσίωση στον αρχηγό και στο Κίνημα ανέκαθεν αποτέλεσε «κλειδί» για την άνοδο των στελεχών με παραμερισμό της αξιοκρατίας. Σήμερα, έπειτα από δύο χρόνια κλεφτοπολέμου κατά των πιο αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και με το βαθύ κομμάτι του σε μονοψήφιο ποσοστό, οι δελφίνοι παραδόξως εμμένουν στο «όλον ΠΑΣΟΚ».

Η Δημοκρατική Αριστερά διεκδικεί το προοδευτικό ανανεωτικό όραμα, με κριτικές αναζητήσεις για σύνθεση κοινωνικού κράτους και οικονομικής ανταγωνιστικότητας, για γόνιμες προσεγγίσεις της παγκοσμιοποίησης, για πλήρη αποδοχή και εμβάθυνση της δυτικής δημοκρατίας. Ωστόσο, παρά την κατάκτηση της πολυφωνίας, δεν έχει αποβάλει παραδοσιακά χαρακτηριστικά ενός κομμουνιστικού κόμματος, με κλειστούς μηχανισμούς λήψης των αποφάσεων και μια ασαφή σοσιαλίζουσα ιδεολογία. Η αγωνία απώλειας του αριστερού προσήμου δεν αφήνει την υπέρβαση να λειτουργήσει. Αντίθετα, η δημοσκοπική άνοδος υπονομεύει το μεταρρυθμιστικό προφίλ, προσελκύοντας καιροσκόπους και άστεγους λαϊκιστές. Η χρησιμότητα του κόμματος για τη χώρα θα εξαρτηθεί από την τελική απάντησή του στο βασικό πολιτικό ζήτημα της σύγκλισης με τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις.

Υπάρχουν σήμερα κάποιοι αξιόλογοι και ικανοί πολιτικοί που δεν διαφωνούν στα μείζονα σημεία και θα όφειλαν να πρωταγωνιστήσουν προς την κατεύθυνση ενός Συναγερμού για την Ελλάδα στην Ευρώπη. Πρόσωπα με μετριοπαθείς φιλελεύθερες αντιλήψεις και με γνώση της Ευρώπης υπάρχουν στη Νέα Δημοκρατία. Προοδευτικοί πολιτικοί που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να προωθήσουν σημαντικές μεταρρυθμίσεις σε δύσκολες συνθήκες υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ. Στελέχη με σύγχρονη ιδεολογία που έχουν ξεκόψει από παλαιοαριστερές αντιλήψεις συγκροτούν ένα ποιοτικά αξιόλογο μέρος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το πολιτικό μέλλον αυτών των ανθρώπων εντός των υπαρκτών κομματικών μηχανισμών παραμένει αμφίβολο, ενώ οι μεταξύ τους διαφορές είναι αμελητέες σε ό,τι αφορά το άμεσα πρακτέον για τη χώρα. Θα μπορούσαν, τολμώντας την υπέρβαση, να συνεργαστούν στο πλαίσιο ενός νέου κόμματος ή ενός συνασπισμού κομμάτων. Η μαζική απόρριψη των παραδοσιακών πολιτικών από τους πολίτες δημιουργεί θετικές προσδοκίες για ένα τέτοιο εγχείρημα. Θα δινόταν τουλάχιστον η ευκαιρία σε μια καθαρόαιμη κίνηση για το ευρωπαϊκό μέλλον να αναμετρηθεί με την οπισθοδρόμηση.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, του Κίμωνα Χατζημπίρου, καθηγητή του ΕΜΠ

Βουλώστε το επιτέλους!

2012-01-09T18:33:00.000+02:00

Η είδηση συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και ισάριθμες ψυχές ανθρώπων «συνομιλούν» καθημερινά με τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η αντίδραση στην είδηση, επίσης, συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και εμείς ασχολούμαστε με τους ταρίφες, τις λευκές ποδιές, τους φαρμακοτρίφτες, τους νταλικιέρηδες και τους λοιπούς κλειστοεπαγγελματίες.

Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης και η κυβέρνηση αυτής της χώρας εξακολουθεί να δίνει αναπηρικές συντάξεις σε αρτιμελείς, να μισθοδοτεί άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους, να διορίζει κολητούς και φίλους στις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών, να παρακολουθεί σαν χάνος το λαθρεμπόριο καυσίμων και να ανέχεται τον κάθε τσιφλικά να κραδαίνει ένα ντεπόν, μια σύριγγα ή μια μάνικα στο χέρι και να απειλεί θεούς και δαίμονες.

Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας καταπίνουν την κάμηλο του περιθωρίου και οι πάλαι ποτέ κραταιοί πρασινοφρουροί διϋλίζουν τον κώνωπα των διαδικασιών για την αλλαγή της ηγεσίας τους. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας ακροβατούν στα όρια της επιβίωσης και η αντιπολίτευση τυρβάζει περι ισοδύναμων για να μην ταράξει τους κύκλους του κάθε Αρχι….μίδη. Μοναδική της πρεμούρα το πώς θα ικανοποίησει τους συνταξιούχους βουλευτές και υπουργούς της, βάζοντας τα βλαστάρια τους πρώτη μούρη στα εκλογικά της ψηφοδέλτια. Το δημοκρατικό ισοδύναμο, βλέπεις!

Η είδηση συγκλονίζει. Για λίγα λεπτά, για λίγες ώρες, για λίγες μέρες, δεν έχει σημασία. Έτσι και αλλιώς, ο κόσμος εδώ πέρα έτσι είναι πλασμένος. Να συγκλονίζεται και να διαρρηγνύει τα ιμάτια του, εν μέσω ολοφυρμών, και την αμέσως επόμενη στιγμή να λουφάζει στην μικροαστική του νιρβάνα σα να μην συνέβη το απολύτως τίποτα. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Με την μόνη διαφορά πως, τώρα, το πρόβλημα δεν είναι τόσο μακρινό όσο πριν από λίγα χρόνια. Στα μακρινά, βλέπεις, είμαστε πάντοτε κουβαρντάδες στα λόγια και ανοιχτοχέρηδες στις λύσεις τους. Τα συζητάμε με εκείνο το πρόστυχο ύφος της φενακισμένης θλίψης -»αχ οι καημένοι, μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω» – αραδιάζουμε τις ενδεδειγμένες λύσεις, ρίχνουμε και ένα ανάθεμα στο ανάπηρο το κράτος και, αφού συγυρίσουμε τη συνείδησή μας και ξαλαφρώσουμε τη ψυχή μας, γυρνάμε την πλάτη και μπαίνουμε στο πρώτο πολυκατάστημα που θα βρεθεί μπροστά μας.

Καταντήσαμε την ανθρωπιά δημόσιο λειτούργημα και το άπλωμα του χεριού στο διπλανό μας δημοσιοϋπαλληλικό οκτάωρο. Αν ο γείτονας λιμοκτονεί στεκόμαστε από πάνω του, βγάζουμε έναν δεκάρικο της πλάκας για τον άχρηστο κρατικό λειτουργό που δεν έσπευσε να λύσει το πρόβλημα, ρίχνουμε και ένα μεταλλικό «δεκάρικο» στο βρωμισμένο τενεκεδάκι της άσπιλης φιλανθρωπίας μας και απομακρύνοντας το τομάρι μας από την εστία μόλυνσης πετάμε το αμίμητο στο διπλανό μας: «Υπό άλλες συνθήκες δεν θα του έδινα μία. Ας όψεται που είναι Χριστούγεννα. Ποιος ξέρει που θα τα πιει πάλι ο μπεκρούλιακας!!» Ακόμα και στο κατάπτυστο γεγονός της επαιτείας εμείς βρήκαμε το άλλοθί μας. Για να το επικαλεστούμε αργότερα μπροστά στις χθόνιες Ερινύες σαν μας στήσουν δίκη για παλιανθρωπιά! Αυτό θα πει πολύτροπος λαός, γνήσιος απόγονος του καταφερτζή Οδυσσέα.

Όταν, φυσικά, οι Ευρωπαίοι αρνούνται να ρίξουν στο δικό μας βρωμισμένο τενεκεδάκι τα δικά τους ευρώ, η ίδια ακριβώς δικαιολογία – υπο άλλες συνθήκες δεν θα τους δίναμε μία. Ας όψεται η Ευρωζώνη. Ποιος ξέρει σε ποιο ρουσφέτι θα τα φάει πάλι ο εθισμένος Έλληνας- εγκαλείται από τους εθνικούς μας καρπαζοεισπράκτορες ως αντιλαϊκή πολιτική και στυγνός εκβιασμός . Τη σχιζοφρένειά μου μέσα!!!!

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να υπογράψουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, με αντισυμβαλλόμενα μέρη την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Ένα απαράβατο πλαίσιο σκέψης για όσους τουλάχιστον διαθέτουν, ακόμα, στοιχειώδη αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο πολυτάραχο των καιρών μας. Το νέο αυτό συμβόλαιο ξεδιπλώνει αργά και βασανιστικά μπροστά μας τους νέους όρους του.

Όσο θα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα εκατομμύρια συμπολίτες μας με το χέρι απλωμένο στη φιλανθρωπία μας και τα όνειρά τους ζαρωμένα σε μια γωνιά, κανένας ούστης (εκ του ουστ που σημαίνει ξεκουμπίσου) συντεχνιαζόμενος δε θα τολμήσει να αρθρώσει λέξη ιδιοτέλειας για τα μικροσυμφέροντά του.

Όσο σε αυτή τη χώρα θα υπάρχει έστω και μια παιδική ψυχή, η οποία θα βιώνει το δράμα της πείνας και της εξαθλίωσης, κανένας πράσινος ή γαλάζιος συντευξιαζόμενος, σε κάποιο τηλεπαράθυρο, δεν θα τολμήσει να ψελίσει λέξη για κόκκινες γραμμές και πράσινα άλογα, αναφερόμενος στα εδραιωμένα συμφέροντα των συντεχνιών.

Η πολυχρωμία της Δημοκρατίας μας μάρανε.

Όσο θα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα χιλιάδες άνεργοι επιστήμονες, κανένας πολιτικός ασπάλακας δεν θα τολμήσει να ξεμυτίσει από το λαγούμι του για να μοιράσει νέες υποσχέσεις. Και το σημαντικότερο: Όσο θα υπάρχει σε αυτή τη χώρα έστω και μια ελπίδα να ανακάμψουμε και να ξεπεράσουμε την κρίση, κανένας ντοπαρισμένος ψηφοφόρος δεν θα τολμήσει να πάει στην κάλπη για να ρίξει μέσα της τον σταυρωμένο φάκελο της αγορασμένης ψήφου.

Όσο θα υπάρχει, τέλος, σε αυτή τη χώρα έστω και ένας εξαθλιωμένος συμπολίτης μας, κανένας πολιτευτής στις επόμενες εκλογές δεν θα τολμήσει να νοικιάσει γραφείο και να τυπώσει υλικό με την μουτράκλα του. Πλήν των Λακεδαιμονίων που συνήθεια την έχουν να λείπουν από τις μεγάλες μάχες και σπεύδουν αμέσως στα εγκαίνια των πολιτικών γραφείων για να δώσουν τα διαπιστευτήρια τους στον μελλοντικό αφέντη, δίχως να έχουν ελέγξει καν το τι πρεσβεύει και το τι προτίθεται να κάνει, κανένας ψηφοφόρος- πολίτης δεν θα τολμήσει να νομιμοποιήσει με την παρουσία του το ξόδεμα έστω και ενός ευρώ παραπανίσιου, για ενοίκια και εκλογικό υλικό.

Αν μπορούν -γιατί για τους περισσότερους βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως δεν μπορούν- ας διοργανώσουν ανοικτές συζητήσεις με τους ψηφοφόρους τους και ας καταθέσουν σκέψη, λόγο και σχέδιο.

Αν μπορούν, ας υποβάλλουν το κομματικό τους χρίσμα στη βάσανο του διαλόγου και του αντίλογου.
Αν μπορούν, ας μας αποδείξουν πως διαθέτουν θέσεις, επιχειρήματα και όραμα για την περιοχή τους και τη χώρα τους.

Όσοι τουλάχιστον γνωρίζουν τα προβλήματα της περιοχής στην οποία διεκδικούν τη ψήφο γιατί τωρα τελευταία μας προέκυψε καινούριο φρούτο. Οι αλεξιπτωτιστές- πολιτευτές! Με όνομα προέλευσης… από μακρινούς νομούς!Nα ‘ναι καλά οι παππούδες και οι πατεράδες τους που τους προικοδότησαν με μόρια εντοπιότητας για να «χτυπάνε» τα αξιώματα στους κομματικούς πλειστηριασμούς. Όσα, τουλάχιστον, δεν τα καπάρωσαν οι βαρώνοι του συστήματος για τα αγαπημένα τους παιδιά. Εδώ ο γιος, εκεί η κόρη πού θα πάει ο μπαμπάς;

Και μια ευχή. Ας ξεχωρίσουν, επιτέλους, τα ΜΜΕ τους νέους και τους διαφορετικής κοπής πολιτευτές των επόμενων εκλογών και ας τους δώσουν βήμα στα κανάλια τους.

Για να δούμε βρε αδερφέ αν οι πρωτοκλασάτοι των κομμάτων- μονότονα βραδύγλωσσοι κατά το πλείστον- που τους τρώμε νυχθημερόν στην μάπα είναι, όντως, ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτή η χώρα. Γιατί κάτι μου λέει πως εκεί έξω, χωμένος μέσα στην ανωνυμία του πλήθους, υπάρχει ένας νέος, απόφοιτος του Οικονομικού, με μεταπτυχιακό και διδακτορικό, που μπροστά του οι «τσάροι» της οικονομίας Μηταράκης, υιός Στραικούρας, Βενιζέλος και ανηψιός Παπακωνσταντίνου, φαντάζουν «τρίχες κατσαρές» και αυτός ο δόλιος περιμένει σε μια ουρά το επίδομα ανεργίας του! Μια υποψία μονάχα είναι αυτή. Την καταθέτω.

Η οργή του κόσμου ξεχειλίζει. Τα κατακλυσμιαία γεγονότα της κρίσης αχρηστεύουν τις καλές προθέσεις και τα λόγια λυγίζουν μπροστά στο απεγνωσμένο βλέμμα της πεινασμένης σάρκας. Κανένας δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Κανένας δεν τολμά να ρηγματώσει το παρόν και τις παραδοχές του και να απελευθερώσει την ενέργεια και τη δημιουργικότητα που ακόμα μπορούμε και κρύβουμε μέσα μας. Όποιος μπορεί ας το τολμήσει. Το «δυσκολοβάσταχτο μερτικό του καθενός» είναι άδικο να σπαταλιέται στις χαρές και τα γλέντια του ιδιώτη βίου και να αφήνεται ο δημόσιος χώρος βορά στις διαθέσεις της πολιτικής ιδιωτείας- κοινώς σαχλαμάρας. Όποιος μπορεί ας κάνει το βήμα εμπρός. Μήπως και να το βουλώσουν οι σημερινοί οι φαφλατάδες και να αρχίσουν να μιλάνε αυτοί που πρέπει και σήμερα σιωπούν. Μήπως…

Του Τάσου Φούντογλου, από το aixmi.gr

Η απειλή εξοστρακισμού από το ευρώ δεν είναι υποθετική

2012-01-07T17:39:00.001+02:00

Εδώ και δύο χρόνια η χώρα καταβάλλει υπερπροσπάθεια οικονομικής προσαρμογής προκειμένου να υπερασπιστεί τις θεμελιώδεις κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών: τη στοιχειώδη πολιτική και κοινωνική σταθερότητα και την ευημερία που απορρέει από τη συμμετοχή μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στο ευρώ. Γιατί, παρά τις οδυνηρές απώλειες εισοδήματος των τελευταίων δύο ετών και τη διαφαινόμενη ύφεση του 2012, η Ελλάδα παραμένει στη λέσχη των πλουσιότερων χωρών του πλανήτη, και εκεί θέλουμε να ανήκουμε.

Η απειλή της άτακτης χρεοκοπίας και της συνακόλουθης αναγκαστικής εξόδου από το ευρώ δεν είναι άσκηση τρομοκράτησης και εκβιασμού της κοινωνίας. Ο κίνδυνος είναι πραγματικός, εάν η χώρα δεν ολοκληρώσει επιτυχώς την ψήφιση της νέας δανειακής συμφωνίας, που θα ακολουθήσει το μεγάλο «κούρεμα» του δημόσιου χρέους στο πλαίσιο της εθελούσιας αναδιάρθρωσης (PSI). Ηταν άλλωστε η ώριμη συναίσθηση του εθνικού κινδύνου που οδήγησε τα κόμματα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου στο να βάλουν προσωρινά στην άκρη ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές και να στηρίξουν την κυβέρνηση συνεργασίας. Με την εντολή να κάνει ό,τι απαιτείται για να εξασφαλίσει η χώρα τη χρηματοδότηση που προβλέπει η ευνοϊκή συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά σταθερότητας.

Οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί. Στον Βορρά της Ευρωζώνης αυξάνεται το κύμα δυσφορίας για τα πακέτα διάσωσης της περιφέρειας. Η Ελλάδα έχει μεγάλο κόστος διάσωσης. Λάβαμε 110 δισ. ευρώ, και επίκειται το δεύτερο δάνειο των 130 δισ. Αυτά είναι από μόνα τους τεράστια ποσά, και φαίνονται ακόμα μεγαλύτερα στο φόντο της δυσμενούς διεθνούς συγκυρίας και του φόβου ύφεσης στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα η Ευρωζώνη δυσκολεύεται να μαζέψει τα 150 δισ. ευρώ επιπλέον συνεισφοράς στο ΔΝΤ, όπως αποφασίστηκε στην τελευταία σύνοδο. Το ΑΑΑ πιστοληπτικής αξιολόγησης της Γαλλίας απειλείται, η Ισπανία προβληματίζεται για το κόστος στήριξης των τραπεζών της και η Ιταλία για το ενδεχόμενο να προσφύγει σε εξωτερική βοήθεια από το ΔΝΤ. Η κρίση στην Ευρωζώνη ανεβάζει το σχετικό κόστος της ελληνικής διάσωσης, ενώ η οξυνόμενη ανησυχία στη ζώνη του ευρώ κάνει τις σχετικές επιπτώσεις μιας άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας να φαίνονται μικρότερες. Ολα αυτά δυσχεραίνουν τις προσπάθειες στήριξης της Ελλάδας, ενισχύουν τον σκεπτικισμό και τις εισηγήσεις για μια πιο «καθαρή», ομοιογενή, αξιόπιστη και πειθαρχημένη Ευρωζώνη, χωρίς τους Ελληνες, που «δεν μπορούν». Πέφτει σε μας το βάρος, τις επόμενες εβδομάδες, τους αμέσως επόμενους μήνες, να διαψεύσουμε εμπράκτως τα αρνητικά αυτά στερεότυπα.

Στο φάσμα του πραγματικού κινδύνου, η κοινωνία κατέκτησε ένα νέο επίπεδο ενότητας. Πάνω από το 70% της κοινής γνώμης αντιλαμβάνεται τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας αναγκαστικής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Το εισόδημα και η αγοραστική δύναμη των πολιτών θα κατέρρεαν ύστερα από τεράστια νομισματική υποτίμηση στα επίπεδα του 50%, η αξία των καταθέσεων θα εξανεμιζόταν, χιλιάδες ακόμα επιχειρήσεις θα έκλειναν αυξάνοντας την ανεργία, η χώρα και οι επιχειρήσεις θα αδυνατούσαν να χρηματοδοτηθούν για πάρα πολλά χρόνια, η Ελλάδα θα αποκλειόταν από τους θεσμούς της ΕΕ ή θα υποβιβαζόταν σε μια «ειδική κατηγορία» και θα έμπαινε σε ατραπούς κοινωνικών εκρήξεων και αλληλοσπαραγμού, με δραματικές επιπτώσεις στην πολιτική σταθερότητα αλλά και στην εθνική ασφάλεια. Ούτε αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα προέκυπτε από μια επιστροφή στη δραχμή, παρά την τεράστια μείωση πραγματικών εισοδημάτων, αφού θα ακολουθούσε ανεξέλεγκτος πληθωρισμός, παρατεταμένη αστάθεια που θα έδιωχνε τις επενδύσεις, αλλά και με δεδομένη τη μεγάλη εξάρτηση του μικρού εξαγωγικού τομέα της χώρας από εισαγόμενες πρώτες ύλες, των οποίων το κόστος θα αυξανόταν.

Μόνοι κερδισμένοι από μια τέτοια σαρωτική υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου της Ελλάδας θα ήσαν ορισμένοι επιτήδειοι, που έχουν βγάλει έξω τα κεφάλαιά τους και τοκίζουν στη χρεοκοπία της χώρας για να έρθουν να μας αγοράσουν κοψοχρονιά. Η κοινωνική ανισότητα θα διογκωνόταν και μια νέα οικονομική ολιγαρχία θα εγκαθίστατο, στηριγμένη στην κατοχή ξένου συναλλάγματος. Αρα, σωστά το αντιλαμβάνεται η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας: Μια εξώθηση της χώρας από το ευρώ θα ισοδυναμούσε με εθνική καταστροφή. Ως συνειδητή επιλογή, θα συνιστούσε απόλυτη εθνική παραφροσύνη.

Αρθρο του Γιώργου παγουλάτου, στο Έθνος.

Ελευθερώστε την ευφυΐα!

2012-01-06T13:20:00.000+02:00

Με την μηχανή ήμουν, όπως συνήθως. Και ξαφνικά είδα τη λέξη ευφυΐα γραμμένη με σπρέι στον τοίχο. Το α ήταν κυκλωμένο, έτσι όπως το κάνουν οι αναρχικοί. Παραξενεύτηκα που είδα τη λέξη ευφυΐα γραμμένη σαν σύνθημα, χάζεψα και ούτε καν πρόσεξα τις υπόλοιπες λέξεις που την «συνόδευαν». Την επόμενη μέρα προσπάθησα να ξαναφέρω το σύνθημα στο μυαλό μου. Ποιες ήταν οι λέξεις όμως πριν από την ευφυΐα; Με τίποτα δεν μπορούσα να θυμηθώ. Ανέβηκα λοιπόν ξανά στην μηχανή και άρχισα να οργώνω τα στενά. Δεν μπορεί, κάπου θα το πετύχαινα. Παντού ακόμη και στις πιο απίθανες γωνίες έβλεπα ανόητα συνθήματα. Δεν ξέρω αν σας το έχω πει αλλά κάποτε πίστευα πολύ στα συνθήματα. Όπως και στους ηγέτες. Ένας φίλος, μου έχει πει ότι και η εκδρομή ακόμη για να πετύχει θέλει ηγέτη. Ένα σύνθημα λοιπόν και ένας ηγέτης οδηγεί την κοινωνία. Πολλά χρόνια τώρα όμως, η δική μας κοινωνία δεν έχει ούτε ηγέτες ούτε συνθήματα. Με τα παλιά πορευόμαστε, μεταλλαγμένα. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» διαβάζω στην Πατησίων, «παρέα» με αγκυλωτούς σταυρούς. Θυμάμαι πόσες φορές έχω φωνάξει και εγώ το ίδιο σύνθημα. Τέλη της δεκαετίας του 70, οι μισοί πιστοί στην Αμερική και οι υπόλοιποι μισοί στην Σοβιετική Ένωση. Ακραία πράγματα. Μέχρι και πύραυλους υμνούσαν, εκατέρωθεν. Δεν σας κάνω πλάκα. Και τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου έριξε το σύνθημα. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες - ούτε ΗΠΑ ούτε και Ρωσία – Εθνική Ανεξαρτησία». Οι ίδιες λέξεις είναι σήμερα γραμμένες με μίσος. Μπερδεύτηκαν πολύ τα πράγματα, σας λέω.

Οι συνδικαλιστές της Δεξιάς έκαναν μια συνεστίαση στις γιορτές, στο «Αντιμνημόνιο» - όνομα ταβέρνας είναι! – και τραγούδησαν Μίκη και Ζέρβα (εναλλάξ!). «Ένα το χελιδόνι και η Άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος» ... «στην κορυφή και πάλι, πάλι νικητές». Και στο τέλος μοίρασαν maalox και αντιασφυξιογόνες μάσκες! Για τις οδομαχίες που θα έρθουν! Ποιοι; Οι συνδικαλιστές της Δεξιάς! Γι' αυτό σας λέω με είχε πιάσει μεγάλη αγωνία να ξαναβρώ το σύνθημα με την ευφυΐα. Λίγο πριν αδειάσει το ντεπόζιτο το ξετρύπωσα. «Ελευθερώστε την ευφυΐα». Έμεινα και το διάβαζα ξανά και ξανά. «Ε-λε-υθε-ρώ-στε την ευ-φυ-ΐα». Προσπαθούσα να φανταστώ τον αναρχικό που το έγραψε. Θα ένιωθε και αυτός μοναξιά φαντάζομαι. Γιατί το μπάχαλο που επικράτησε παντού ανακάτεψε και τον δικό του χώρο. «Κάψτε τα όλα, μην μείνει τίποτα, πέτρα στην πέτρα όλα διαλύστε τα», διαβάζω στην Αλεξάνδρας. Μου φαίνεται πολύ έμμετρο και αναζητώ την συνέχεια στο Ίντερνετ. Ναι, είναι στίχος από ένα τσιφτετέλι, μιας Εύας και τώρα έχει γίνει σύνθημα με τα άλφα κυκλωμένα σε κύκλους. Γι' αυτό σας λέω. Ελευθερώστε την ευφυΐα! Μέχρι και μπλουζάκι σκέφτηκα να το κάνω και να το μοιράσω σήμερα που είναι των Φώτων και είναι έθιμο οι παραινέσεις. Φοβήθηκα όμως μην μου ζητήσει δικαιώματα ο αναρχικός της ιστορίας.

ΥΓ: Την φωτογραφία μου την έστειλε ο φίλος ο Αντώνης από το Πολεμάρχι των Χανίων. Είναι πραγματική δηλαδή. Το άλφα έχει σχηματιστεί με κυψέλες μελισσών. Είναι φτιαγμένο με βοήθεια πυξίδας. Η πάνω γωνία του Α σημαδεύει ακριβώς τον βορρά. Όλες οι κυψέλες βλέπουν νότο ή ανατολή. Ο τέλειος προσανατολισμός! Γι' αυτό σας λέω «ελευθερώστε την ευφυΐα» (παντού).

Του Σταύρου Θεοδωράκη, από το protagon.gr

Έρχεται "τσουνάμι" και εμείς μαλώνουμε για τις ξαπλώστρες...

2012-01-05T17:15:00.000+02:00

Έρχεται «τσουνάμι» και εμείς μαλώνουμε για τις ξαπλώστρες...

Οι εκθέσεις που θεωρούν σαν πιθανότερο σενάριο τη διάλυση του ευρώ αρχίζουν να λαμβάνουν πλέον διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Χθες, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης καλούσαν τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν το υπό διάλυση ευρώ και να εμπιστευτούν αμερικανικά ομόλογα. Στο Ρόιτερ ο Τζον Ουέιζικ αναρωτιόταν:
«Μήπως ήρθε για τους επενδυτές η μεγάλη ώρα να το βάλουν στα πόδια από τον τόπο που ο Ντόναλντ Ράμσφελντ αποκαλούσε ΄΄Παλαιά Ευρώπη";»
Κάποιος που αρέσκεται στις θεωρίες συνωμοσιολογίας θα διέβλεπε πως οι αγορές εντείνουν τις πιέσεις να λάβει μέτρα, ποσοτικής χαλάρωσης.

Όπερ, να τυπώσει χρήμα η ΕΚΤ για να αντιμετωπίσει την κρίση.

Η κοινή λογική όμως λέει πως όταν τυπώνεται φρέσκο χρήμα, μειώνεται η αξία του ήδη κυκλοφορούντος χρήματος, το οποίο φυσικά δεν κατέχουν οι προλετάριοι ούτε οι πατριώτες, αλλά οι κεφαλαιούχοι, οι αποταμιευτές, τα ασφαλιστικά ταμεία κ.λ.π.

Η Μέρκελ παρότι ανθίσταται στις πιέσεις των αγορών, είναι αντιδημοφιλής στην Ελλάδα γιατί ενσαρκώνει την όψη των δανειστών που απαιτούν βίαιο εξευρωπαϊσμό του γραφικού προτεκτοράτου που προέκυψε από την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατέφερε και εισέβαλε «λάθρα» κατά μερικούς αλλά ισότιμα στο τραπέζι της ευρωζώνης.

Σαν η παλιά μας υπηρέτρια να κάθεται στο σαλόνι με τις κυρίες να και πίνει τσάι...

Είναι προφανές πως διανύουμε μια περίοδο τεκτονικών μετατοπίσεων, χωρίς ακόμη να έχουν σχηματοποιηθεί οι δυνάμεις και τα επιμέρους συμφέροντα. Αποτέλεσμα: οι παράταιρες συμμαχίες κομμουνιστών με ακροδεξιούς ή φιλελευθέρων του ευρώ με αριστερούς του ευρώ και φιλελευθέρων της δραχμής με κομμουνιστές της δραχμής.

Δεν νομίζω να ξέρει κάποιος ακόμη πως θα μορφοποιηθούν οι συμμαχίες των συμφερόντων μετά από δυο - τρία χρόνια. Προς το παρόν η ανάγκη που επείγει, είναι η ανάγκη το 2012 να εξευρεθούν περί τα 8 τρισ. δολάρια.

Τόσα έχουν ανάγκη οι δανειζόμενοι για να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος και να πληρώσουν τόκους. Από αυτή την ανάγκη και σκοπιμότητα φαίνεται πως πηγάζουν δημοσιεύματα σαν το παραπάνω του Ρόιτερς.

Η Ελλάδα σε αυτή την μετατόπιση τεκτονικών πλακών, λόγω εσκεμμένης αμέλειας, έχει την «ατυχία» να βρίσκεται μεταξύ των πλακών που τρίβονται και θρυμματίζονται.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση στις παρούσες εξελίξεις, όπου στη χώρα κλείνουν και οι τελευταίες επιχειρήσεις και οι άνθρωποι επιβιώνουν και πληρώνουν φόρους ξοδεύοντας της αποταμιεύσεις τους, είναι η αφασία του πολιτικού σκηνικού της χώρας.

Άπαντα τα πολιτικά κόμματα χαράσσουν «κόκκινες γραμμές» στις μειώσεις των συντάξεων και των μισθών που προβλέπουν οι συλλογικές συμβάσεις. Δίνουν εγγυήσεις για πληθυσμιακά κριτήρια στην απελευθέρωση αγορών και περιορισμό των περιθωρίων τζάμπα εισοδήματος των συντεχνιών, ωσάν να μη τρέχει τίποτα...

Όλα αυτά θυμίζουν τσουνάμι ύψους δεκάδων μέτρων που έχει ξεκινήσει να κατευθύνεται προς τα εδώ, και τα κόμματα στην ελληνική παραλία μαλώνουν για το χώρο που καταλαμβάνουν οι ξαπλώστρες του καθενός.

Οι θρησκόληπτοι, οι κομμουνιστές και οι «ηλίθιοι» μοιάζουν οι τυχεροί της ιστορίας. Το γεγονός ότι πιστεύουν πως κατέχουν το κλειδί της αλήθειας και άρα του παραδείσου, τους απαλλάσσει από τα βάσανα και τις αγωνίες της αβεβαιότητας ενός κόσμου που αλλάζει και συντρίβει βεβαιότητες, ζωές και κοινωνίες ολόκληρες.
Η Ελλάδα μετά το ναυάγιο...

Όσο η κρίση θα προχωράει και δεν θα έχει φτάσει στον πυθμένα, τόσο οι κοινωνικές και πολιτικές συμβάσεις που διατηρούν τις συμπεριφορές εντός του πεδίου που μπορεί να οριστεί σαν πολιτισμένη κοινωνία, θα εκτραχύνονται και περισσότερες αντικοινωνικές και παραβατικές συμπεριφορές θα γίνονται επιτρεπτές.

Η κινηματογραφική ταινία Lifeboat του Αλφρεντ Χιτσκοκ γυρίστηκε το 1943 σε μια ταραγμένη εποχή με συνέπεια οι συμπεριφορές να είναι «ερεθισμένες».

Ένα γερμανικό υποβρύχιο τορπιλίζει ένα αγγλοαμερικανικό επιβατηγό πλοίο και μετά από λίγες ώρες μια ομάδα καταφέρνει να διασωθεί σε μια σωστική λέμβο. Μια επιδρομή συμμαχικών αεροπλάνων βυθίζει και το υποβρύχιο που είχε αναδυθεί.

Στη σωστική λέμβο οι διασωθέντες αποτελούν μια τομή κοινωνικών τάξεων και εθνών, καθώς και των καταστρωμάτων του πλοίου, από τις σουίτες της πρώτης θέσης μέχρι τους λαδάδες του μηχανοστασίου.
Τελευταίος ανασύρεται και ένας ναυαγός του γερμανικού υποβρυχίου.
Στην αρχή το κουμάντο της βάρκας το αναλαμβάνει με πρωτοβουλία ένας εργοστασιάρχης που έχει μάθει να διοικεί κόσμο. Μετά μέρος του πληρώματος της λέμβου εξεγείρεται και βάζει επικεφαλής ένα αριστερό συνδικαλιστή από το μηχανοστάσιο.

Στο τέλος το πηδάλιο το παίρνει ο Γερμανός, γιατί είναι ο μόνος που ξέρει να προσανατολίζεται. Κλπ.

Το εκπληκτικό στην ταινία είναι πως μεταλλάσσονται οι συμπεριφορές όταν βρίσκονται εκτός του πλαισίου των συμβάσεων και κανόνων μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Η κρίση της χρεοκοπίας έχει αυξήσει τις πιθανότητες μιας χαώδους εξέλιξης στην ελληνική κοινωνία και από αυτή τη σκοπιά οι συμπεριφορές στο δρόμο, τις παρέες και παντού έχουν αρχίσει να υπερβαίνουν τις συνήθεις συμβάσεις και φόβους.

Από αυτή την έννοια η ταινία είναι μια καλή «κλειδαρότρυπα» να εμβαθύνει κάποιος στα όσα λαμβάνουν χώρα γύρω μας και θα λάβουν προσεχώς.

Στην ταινία, μόλις διαφαίνεται στον ορίζοντα πλοίο που μπορεί να διασώσει τους ναυαγούς, η ιεραρχία που είχε αναπτυχθεί στη βάρκα διαλύεται αμέσως και επανέρχονται οι παλιές κοινωνικές συμβάσεις και συμπεριφορές.

Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν είναι τυχαίο που βρίσκουν γόνιμο έδαφος και στις τρεις παραπάνω κατηγορίες. Προϋποθέτουν πως κάποιος κινεί τα νήματα του κόσμου και της δημιουργίας. Άρα, κάθε ελευθερία μας να ορίσουμε το ατομικό πεπρωμένο και μέσω αυτού το κοινωνικό είναι μάταιη. Βλέπε: Η σωστική λέμβος…
Αναδημοσίευση από το capital.gr

Η «Τρόικα του καραμανλισμού»

2012-01-04T18:26:00.001+02:00

Σύμφωνα με την ευρύτερα κρατούσα άποψη η μεταπολεμική οικονομική εξέλιξη της χώρας θα μπορούσε να διαιρεθεί σε τέσσερεις μεγάλες περιόδους: Άνοδος (1959-1974), Πτώση (1981-1994 ), Στασιμότητα (1994-2008 ) και Κατάρρευση (2009-2011).
Όμως σε μια πρόσφατη ενδιαφέρουσα μελέτη που θα συζητηθεί *οι καθηγητές Γεώργιος Μπήτρος και Αναστάσιος Καραγιάννης προσπαθούν να ανατρέψουν την κυρίαρχη αυτή άποψη. Εξετάζοντας τα οικονομικά στοιχεία ανακαλύπτουν ότι από το 1952 μέχρι σήμερα η ελληνική οικονομία είχε πάρει την κατιούσα, ότι κάθε έτος ήταν, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη, χειρότερο από το προηγούμενο.Το γεγονός αυτό τους κάνει να αναζητήσουν τα αίτια της διαχρονικής οικονομικής δυσπραγίας στην δεκαετία του 50 και στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή και όχι απλά στην δεκαετία του 80 και στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ως είθισται. Τα αίτια οι συγγραφείς τα εντοπίζουν κυρίως στην σαρωτική επικράτηση των σοσιαλιστικών αντιλήψεων που εκπροσωπούσε πολιτικά ο λεγόμενος «καραμανλισμός». Μπορεί μεν την εποχή εκείνη να κυβερνούσε τυπικά η Δεξιά, όμως την οικονομική πορεία της χώρας κατηύθυνε η σοσιαλιστική τρόικα που αποτελείτο από τους πανεπιστημιακούς Ξενοφώντα Ζολώτα, Άγγελο Θ Αγγελόπουλο και Κωνσταντίνο Τσάτσο. Αυτή η τρόικα (συνεπικουρούμενη πολιτικά από τον Π. Παπαληγούρα )έθεσε τις οικονομικές βάσεις για το μεταπολεμικό κράτος ενώ αντίθετα κάθε φιλελεύθερη φωνή (όπως π.χ. του οικονομολόγου Κ. Βαρβαρέσου) εξορίστηκε στα πνευματικά γκουλαγκ.
Ευθύς εξ' αρχής το όραμα της τρόικας του καραμανλισμού ήταν ένα μεγάλο κράτος που «θα διέφερε από το καθεστώς του Σταλινικού κομμουνισμού μόνο κατά το ότι θα επιτρεπόταν περιορισμένη ιδιοκτησία και ελεγχόμενη δραστηριότητα στις μικρές επιχειρηματικές μονάδες, δηλαδή μια οικονομία που θύμιζε περισσότερο την Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν»Οι συγγραφείς αναλύουν διεξοδικά τους τρόπους με τους οποίους η τρόικα προώθησε την ατζέντα της για την βαθειά διείσδυση του κράτους σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Συνοπτικά οι τρόποι ήσαν κυρίως δυο:
- Με την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την εξάπλωση της κρατικής ιδιοκτησίας σε όλους τους στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας περιλαμβανομένης και της βιομηχανίας και την υπονόμευση του ανταγωνισμού.
- Με τον ασφυκτικό έλεγχο του εκπαιδευτικού συστήματος και των ΜΜΕ.
Αν ο «καραμανλισμός» της προδικτατορικής περιόδου είχε ορισμένες, μικρές έστω, ηθικές αναστολές για την εξόντωση της ελεύθερης οικονομίας, αυτές οι αναστολές έπαψαν με την επιστροφή του Εθνάρχη από την Γαλλία. Εμποτισμένος με κομιλφο αντιαμερικανισμό, έβαλε μπροστά το σχέδιο για την ολοκληρωτική πλέον εξάλειψη κάθε νησίδας επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Το σχέδιο αυτό το έφερε σε πέρας με τέτοια επιτυχία ώστε μερικά έτη αργότερα ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του, ο Μιλτιάδης Έβερτ υπερηφανευόταν ότι δεν είχε μείνει καμιά πλέον σοβαρή επιχείρηση σε ιδιωτικά χέρια αλλά ότι όλες είχαν κρατικοποιηθεί από την Νέα Δημοκρατία!
Έτσι όταν με το πλήρωμα του χρόνου ήρθε στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου «το χάλι του κρατισμού είχε στρωθεί». Ντοπαρισμένη από την συστηματική πλύση εγκεφάλου δεκαετιών, η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων συντηρητικών και προοδευτικών προσκυνούσαν πια τον Μολώχ του κρατισμού.
Στον βαθμό που το σημερινό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι κυρίως πρόβλημα ανταγωνιστικότητας οι ρίζες θα πρέπει να αναζητηθούν και εδώ στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν την δεκαετία του 50 και κυρίως στο εσωστρεφές μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που στόχευε στην υποκατάσταση των εισαγωγών (και όχι στην μεγιστοποίηση των εξαγωγών). Στις πρώτες δυο μεταπολεμικές δεκαετίες διαμορφώθηκε μια οιονεί κλειστή οικονομία στην οποία η αποτελεσματικότητα στη χρήση των πόρων, η παραγωγικότητα οι εξαγωγές και η ανταγωνιστικότητα με διεθνείς όρους αναφοράς και σύγκρισης θεωρούνταν λεπτομέρειες άνευ σημασίας.
«Το πρότυπο της ανάπτυξης που υιοθετήσαμε» αναφέρουν οι συγγραφείς «εξέθρεψε διαχρονικά μια κλειστοφοβική επιχειρηματικότητα με αμυντικό προσανατολισμό και με βαθιές εξαρτήσεις από το πολιτικό σύστημα μέσω του κρατικοποιημένου τραπεζικού συστήματος» Αυτό ακριβώς το ξενοφοβικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, το πνευματικό τέκνο της τρόικας του καραμανλισμού, διαιωνίστηκε σε δομές και νοοτροπίες, με αποτέλεσμα όχι απλά να μην γίνει η Ελλάδα, Γερμανία, Ταϊβάν, Νότιος Κορέα, Δανία ή Ιαπωνία, αλλά επίσης να μην μπορέσει να προσαρμοσθεί στην λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.

* «Δημιουργική κρίση σε δημοκρατία και οικονομία με παράδειγμα τη σύγχρονη Ελλάδα», εκδόσεις Παπαζήση.

Του Τάκη Μίχα, αναδημοσίευση από το protagon.gr

Έρχεται το ελληνικό Κόμμα Πειρατών μέσα στον Ιανουάριο!

2012-01-03T21:09:00.001+02:00

Ένα βήμα πριν από την επίσημη αναγνώρισή του ως πολιτικός φορέας βρίσκεται το κόμμα Πειρατών Ελλάδας, που εδώ και καιρό «ζυμώνεται» από Έλληνες που θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των 21 «αδελφών» κομμάτων που έχουν αναγνωριστεί ηδη σε όλον τον κόσμο.

Όπως γράφουν στην ιστοσελίδα τους, οι Έλληνες Πειρατές έχουν ως βασικό στόχο να φτιάξουν το... λειτουργικό σύστημα της κοινωνίας μας για τον 21ο αιώνα και για να το πετύχούν αυτό προωθούν τις αρχές και τις ιδέες που ξεπήδησαν από το Σουηδικό Pirate Party πριν έξι χρόνια και οι οποίες αφορούν την προστασία της ιδιωτικότητας και των ατομικών δικαιωμάτων, την μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για τα πνευματικά δικαιώματα, και την αλλαγή της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τις πατέντες. Στην οικονομία συμφωνούν με την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων. Για να το πετύχουν αυτό προτείνουν την εγκατάσταση άμεσης δημοκρατίας καθώς όπως υποστηρίζουν «όσο πιο πολύ συμμετέχουν οι Πολίτες στον έλεγχο των δημοσίων δαπανών, τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα». Φέρνουν μάλιστα ως παράδειγμα την Ελβετία όπου «σε εκείνα τα ελβετικά καντόνια (15), στα οποία διενεργούνται αυτόματα δημοψηφίσματα, σε σχέση με τις προγραμματιζόμενες δημόσιες δαπάνες (όπως για παράδειγμα, την ανέγερση ενός κρατικού νοσοκομείου), τα αποτελέσματα είναι καταπληκτικά» καθώς εμφανίζουν θετικούς προϋπολογισμούς.

Ήδη τα μέλη του ελληνικού Πειρατικού κόμματος έχουν κάνει συναντήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και ετοιμάζουν το Καταστατικό και Ιδρυτική τους Διακήρυξη ενώ βρίσκονται σε επαφή με την... Διεθνή των Πειρατικών Κομμάτων, την Pirate Party International, έχουν φτάσει στην τελική τους μορφή. Όλα θα είναι έτοιμα όπως λένε μέχρι τα τέλη του Ιανουαρίου.

Να σημειωθεί ότι τα Πειρατικά κόμματα διεθνώς τάσσονται κατά των επεμβάσεων κρατών και εταιρειών στην προσωπική ζωή του πολίτη, υπέρ της ελεύθερης χρήσης ψηφιακών αντιγράφων για ιδιωτική, μη-εμπορική χρήση και υπέρ της κατάργησης των πατεντών σε μια σειρά από τομείς όπως τα φάρμακα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε χώρες όπως η Γερμανία και η Σουηδία, τα Πειρατικά Κόμματα είναι ιδιαίτερα επιτυχημένα. Πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει άνοδο των Πειρατών του γερμανικού Piratenpartei στο 9%.

Αναδημοσίευση από iefimerida.gr. Δείτε περισσότερα στο http://www.pirateparty.gr και στο Twitter (@piratepartyGR).

Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;

2012-01-02T19:01:00.002+02:00

Αυτό που κρίνεται την επόμενη Τετάρτη στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι τι θα πει ο Γιώργος Παπανδρέου σε ένα όργανο στο οποίο οι δελφίνοι παρίστανται μόνο δι’ αντιπροσώπων. Ουδείς είναι μέλος του «ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου» του κόμματος, πριν το Εθνικό Συμβούλιο. Κρίνεται αν το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει ένα τυπικό κόμμα δυτικού τύπου με καταστατικό και διαδικασίες, ή αν θα κατοχυρωθεί οριστικά ως οικογενειακό κόμμα. Προσωποπαγές και αρχηγικό. Αν θα είναι ο πολυσυλλεκτικός φορέας της Δημοκρατική Παράταξης ή θα γίνει απλώς το «κόμμα του Γιώργου». Και εμμέσως θα επιβεβαιωθεί αν το πολίτευμα της Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι Κληρονομική Δημοκρατία, απομακρυνόμενο και σε αυτό το θέμα από τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Σε ένα κανονικό κόμμα όλα θα είχαν λήξει εντός του Δεκεμβρίου. Δηλαδή εφόσον έληξε η θητεία του Γ. Παπανδρέου το Νοέμβριο θα είχαν προκηρυχθεί αμέσως οι εσωκομματικές εκλογές - με τον ίδιο εκ νέου υποψήφιου ή όχι -και με καθαρούς ορούς αναμέτρησης, το ΠΑΣΟΚ θα είχε ήδη πρόεδρο με εσωκομματική εντολή. Τον Παπανδρέου ή άλλον. Καθαρά πράγματα. Για να μπορεί ανεμπόδιστα να πολιτεύεται στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα – και εξαιτίας του.
Αντί γι’ αυτό βλέπουμε τον Γιώργο να υποδηλώνει ότι όλα υπόκεινται στη διακριτική του ευχέρεια. Το καταστατικό και οι αρχές λειτουργίας ενός σύγχρoνου κόμματος δεν τον δεσμεύουν. Όλα εξαρτώνται από την προσωπική του βούληση. Αν θέλει κάνει αυτό, αν δεν θέλει κάνει το άλλο. Μπορεί να αποφασίσει να μείνει, μπορεί και το αντίθετο. Μιλούν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο. Επί δώδεκα ώρες στη συνεδρίαση της περασμένης Τρίτης, ουδείς του ζήτησε ευθέως να ανοίξει τα χαρτιά του «εδώ και τώρα». Και ουδείς είπε καθαρά ότι η πορεία ενός κόμματος ορίζεται από το καταστατικό του και τις συλλογικές αποφάσεις, όχι από τις διαθέσεις ενός μόνο προσώπου.Τα πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν αποδεχτεί τη λειτουργία του Παπανδρέου. Στην πράξη. Ότι είπαν πέντε κουβέντες παραπάνω σε μια συνεδρίαση ή ότι υπαινίχθησαν ότι πρέπει να φύγει ή «να κινήσει τις διαδικασίες» δεν αλλάζει τίποτε. Γιατί αν θα κινηθούν οι διαδικασίες δεν είναι προσωπική επιλογή κανενός. Ή προβλέπονται ή δεν προβλέπονται. Συνεπώς δεν ζητούν να λειτουργήσει το Κόμμα όπως προβλέπεται. Ζητούν να λειτουργήσει ο Παπανδρέου όπως θα ήθελαν.Μόνο που ο Παπανδρέου δεν φαίνεται να θέλει αυτό που θέλουν. Ούτε δείχνει διατεθειμένος να δεχθεί ότι κυβερνητική θητεία του απέτυχε -το αντίθετο μάλιστα. Και φυσικά δεν δέχεται ότι τα λάθη θα καταλογιστούν αποκλειστικά στον ίδιο, όταν οι υπόλοιποι τον ακολουθούν χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία ως τώρα. Μπορεί το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ να ορίζει ότι «ο πρόεδρος κινείται στα πλαίσια των αποφάσεων των οργάνων» - όχι το αντίθετο. Αλλά: ποιος το βράζει το καταστατικό.
Προφανώς ξέρει τι κάνει. Διακρίνει ότι όλοι τοποθετούν τον εαυτό τους σε κατώτερο επίπεδο απέναντί του. Λειτουργεί πάντα ως κυρίαρχος του παιχνιδιού. Και προφανώς είναι. Όσο τουλάχιστον δεν φαίνεται κανείς από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ικανός να σηκωθεί σε ένα όργανο του κόμματος και να ζητήσει το αυτονόητο: να ψηφίσουν. Αφού δεν συμφωνούν, ας πάρουν μια απόφαση δημοκρατικά. Αν δεν το κάνουν όσο είναι καιρός τότε το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε απλώς θα υποκύψει στα τραύματά του.
Του Γιώργου Λακόπουλου, από protagon.gr

Η μάχη για την Ελλάδα

2012-01-01T19:56:00.000+02:00

Το 2011 ήταν μια δύσκολη χρονιά. Η κοινωνία έφτασε στα όρια των αντοχών της και το πολιτικο-κομματικό μας σύστημα δοκίμασε να αυτοκτονήσει, παρασύροντας μαζί και τη χώρα. Ευτυχώς λειτούργησαν τα υγιή αντανακλαστικά μας, τα οποία απέτρεψαν την καταστροφή και έφεραν στο πηδάλιο της χώρας έναν έμπειρο και νηφάλιο τεχνοκράτη, με κύρος στο εξωτερικό και βαθιά γνώση των προβλημάτων. Την τελευταία στιγμή επικράτησε το ένστικτο της επιβίωσης, επιβάλλοντας την εθνική συνεννόηση και έναν πρωθυπουργό πέραν των κομματικών μηχανισμών.

Το 2012 δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά. Η Ελλάδα είναι έκθετη έναντι των εταίρων της, γιατί έχουν αθετηθεί επανειλημμένες δεσμεύσεις και υποσχέσεις. Η αξιοπιστία της βρέθηκε στο ναδίρ και για να πεισθούν οι εταίροι μας ότι αξίζει να μας στηρίξουν θα πρέπει να είμαστε πρώτα απολύτως εντάξει στις υποχρεώσεις μας. Δεν φτάνει η παρουσία του κ. Παπαδήμου, καθώς τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση θα χρειασθεί να προωθήσουν αντιδημοφιλή μέτρα και μεταρρυθμίσεις. Έχουμε, όμως, κάνει πολύ δρόμο και μεγάλη προσπάθεια έως τώρα και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μετά τις υποχρεώσεις, το 2012 θα έλθουν οι ευκαιρίες και η ανάκαμψη. Ολοι, εντός και εκτός Ελλάδος, αντιλαμβάνονται ότι μισθοί και συντάξεις δεν μπορούν να μειωθούν άλλο αισθητά και πως η παραγωγικότητα έχει ήδη αυξηθεί. Το στοίχημα είναι τώρα να μειωθεί πραγματικά το σπάταλο κράτος και να μπει μπροστά η ανάκαμψη.

Αυτό θα γίνει, αν το πολιτικό μας σύστημα δεν μας πάει στα βράχια και στην άτακτη χρεοκοπία.

Τα χρήματα που θα μπουν στις ελληνικές τράπεζες θα τονώσουν την αγορά και θα λύσουν το ζήτημα της ρευστότητας. Μεγάλα έργα και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ θα ξεπαγώσουν. Οι εξαγωγές και ο τουρισμός θα επωφεληθούν από την αυξημένη παραγωγικότητα.

Η επίλυση του ζητήματος του χρέους θα βγάλει από πάνω μας την καταραμένη απειλή της εξόδου από το ευρώ, η οποία «παγώνει» κάθε εγχώριο ή ξένο επενδυτικό ενδιαφέρον. Η κοινωνία θα αρχίσει να βλέπει θετικά σημάδια, που θα δείχνουν ότι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ.

Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν ότι τα κόμματα θα στηρίξουν τον κ. Παπαδήμο και τις κρίσιμες αλλά αναγκαίες επιλογές στο αμέσως επόμενο διάστημα. Όπως τονίσαμε, πρώτα έρχονται οι υποχρεώσεις και μετά οι ευκαιρίες το 2012. Από εμάς θα εξαρτηθεί το αν θα τα καταφέρουμε, όπως το κάναμε και παλαιότερα στην Ιστορία μας, έπειτα από αυτοκαταστροφικά επεισόδια. Το πολιτικό μας σύστημα ενδέχεται να δοκιμάσει πάλι την αυτοκτονία βάζοντας τα κομματικά συμφέροντα υπεράνω του εθνικού. Οι δημιουργικές όμως δυνάμεις αυτού του τόπου πρέπει να δώσουν τη μάχη μιας καλύτερης, λιγότερο διεφθαρμένης, περισσότερο ανταγωνιστικής και κυρίαρχης Ελλάδας.

Πηγή: Καθημερινή

Καλή Χρονιά!!!

2011-12-31T16:02:00.000+02:00

Καλή χρονιά σε όλους!!!
Εύχομαι κατά το νέο έτος να επιδείξουμε όλοι μας μεγαλύτερη διάθεση για αλτρουϊσμό και κοινωνική συνοχή!!!

Πλούσιοι υπουργοί αποφασίζουν να περικόψουν παροχές, επιδόματα και συντάξεις

2011-12-31T08:24:00.000+02:00

Στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, στις 21 Δεκεμβρίου 2011, δημοσιεύθηκε πως οι 48 υπουργοί της κυβέρνησης Παπαδήμου έχουν συνολικό εισόδημα περισσότερα από 30 εκατομμύρια ευρώ σε αμοιβές, έχουν στην ιδιοκτησία τους συνολικά 465 ακίνητα ή αγροτεμάχια και βέβαια κατέχουν μετοχές, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια και οτιδήποτε άλλο συνοδεύει κάθε έλληνα επαγγελματία της πολιτικής.

Με απλές αριθμητικές πράξεις, ο μέσος όρος εισοδήματος των μελών της κυβέρνησης φτάνει στα 323.873 ευρώ και για κάθε υπουργό αντιστοιχούν 10 ακίνητα. Μόνο οι αμοιβές των υπουργών αγγίζουν τα 15,5 εκατ. €. Σε αυτά τα εισοδήματα δεν υπολογίζονται οι λειτουργικές δαπάνες που έχουν ως επαγγελματίες της πολιτικής, τα γραφεία τους, οι υπάλληλοι που στελεχώνουν τα γραφεία τους, η προσωπική τους ασφάλεια, οι υποδομές που χρησιμοποιούν και όλα αυτά που συνήθως έχει κάθε επαγγελματίας πολιτικός.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που νομοθετούν και κυβερνούν στην Ελλάδα. Είναι αυτοί που έχουν συντάξει όλους εκείνους τους νόμους που έχουν περικόψει τα απερίκοπτα και οι άνθρωποι που με υπεροψία εμφανίζονται σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να πείσουν τον απλό λαό να θυσιαστεί για να σωθεί η πατρίδα…

Μέσα από το θερμοκήπιο του κοινοβουλίου είναι αυτονόητο πως δεν μπορούν να αντιληφθούν τα πραγματικά προβλήματα του λαού και ιδιαίτερα των μειονοτήτων των πολιτών που εμποδίζονται από τις δικές τους παραλείψεις και τη δική τους αδιαφορία.

Η Ελλάδα δεν έχει φτάσει εν μια νυκτί στη χρεοκοπία. Έχουν προσπαθήσει πολλοί πολιτικοί να φτάσουν την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

Και ίσως ο Πάγκαλος να έχει ως ένα βαθμό δίκαιο όταν λέει «μαζί τα φάγαμε», αλλά ποιοι εγκληματίες της πολιτικής δανείζονταν επί σειρά ετών χωρίς να βλέπουν και να υπολογίζουν τις λήξεις των προηγούμενων δανείων; Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να πρέπει να αποπληρώσει το 2012 δάνεια 80 δισεκατομμυρίων ευρώ και άλλα τόσα το 2013; Αυτοί οι πολιτικοί που έπαιρναν αυτά τα δάνεια δεν έβλεπαν την λήξη; Ακόμη και τα μπακάλικα που έχουν μπλοκ επιταγών προσέχουν οι λήξεις των επιταγών να είναι σε ημερομηνίες που να μπορούν να καλυφθούν οι επιταγές.

Ποιοι εγκληματίες δεν πρόσεξαν τις ημερομηνίες λήξης των δανείων και γιατί;

Και μακάρι το πρόβλημα να ήταν αυτοί οι 48 υπουργοί και τα 30 εκατ. ευρώ των αμοιβών τους. Δυστυχώς όμως το πρόβλημα δεν περιορίζεται στους 48 υπουργούς, ούτε στα 30 εκατομμύρια ευρώ, αλλά επεκτείνεται και σε όλο εκείνο το στρατό συνδικαλιστών, δημοσίων υπαλλήλων και δημοσίων «λειτουργών» που στηρίζουν το μηχανισμό εκλογής βουλευτών και το μηχανισμό ανέλιξης στην εξουσία.

Είναι πολλά τα λεφτά και είναι αυτονόητο πως ένα ποσοστό από αυτά τα πολλά λεφτά θα πάει σε αυτούς που νομοθετούν και εφαρμόζουν την αναδιανομή του πλούτου μεταξύ των πλούσιων και των τεχνικών της εξουσίας. Όταν η βουλή νομοθετεί τη διαχείριση δισεκατομμυρίων ευρώ κάθε έτος, δεν είναι «λογικό» να υπάρχει ροή χρήματος προς τους νομοθετούντες;

Όταν ο πολιτικός μηχανισμός εξαρτάται από παραπλεύρους μηχανισμούς στελεχών της δημόσιας διοίκησης και συνδικαλιστών, δεν είναι «αυτονόητο» πως μέρος του ΑΕΠ θα επενδυθεί για την υποστήριξη και τη συντήρηση του συνδικαλιστικού και του υπαλληλικού προσωπικού;

Όχι μόνο είναι «αυτονόητο», αλλά είναι και μια ζωντανή πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα φαίνεται στην ποιότητα ζωής των συνδικαλιστών και των δημοσίων υπαλλήλων που στην πλειοψηφία τους δεν κρύβονται και δεν ντρέπονται διότι έχουν από πίσω τον κρατικό μηχανισμό και τη νομοθεσία να τους υποστηρίζει από κάθε απειλή – έστω και εάν αυτή η απειλή είναι ο λαός.

Πώς μπορούν να δικαιολογήσουν πολιτικοί, ανώτεροι και ανώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές και κάθε λογής παράγοντες της τεχνολογίας και της εξουσίας, την ποιότητα ζωής που απολαμβάνουν και η οποία προδίδει τον πλούτο που διαθέτουν ή τον πλούτο που υποστηρίζει τη διαβίωσή τους;

Πώς είναι δυνατό αυτά τα επαγγελματικά στελέχη της πολιτικής, της δημόσιας διοίκησης, της «επιχειρηματικής» κοινότητας και του συνδικαλισμού σήμερα, εν μέσω μιας τόσο βαθιάς και απρόβλεπτης οικονομικής κρίσης, να μπορούν να έχουν θέση είτε υπέρ των πολιτικών που ασκούνται είτε εναντίον αυτών των πολιτικών;

Από πού προκύπτουν τα χρήματα που υποστηρίζουν τον τρόπο ζωής τους και τις δραστηριότητές τους; Πώς είναι δυνατόν σε ένα κράτος που οι πολίτες είναι φτωχοί, η δημόσια διοίκηση, το κοινοβούλιο και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να είναι πλούσιες σε κινητή και σε ακίνητη περιουσία;

Γιατί ο λαός ανέχεται αυτήν την κοροϊδία από τόσους λίγους και αντικειμενικά καθόλου χρήσιμους;

Πηγή: Νίκος, http://www.disabled.gr/, Δεκέμβριος 2011.

Η χιονοστιβάδα του κρατισμού πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα!

2011-12-30T13:15:00.001+02:00

Η όλη ιδέα του Σοσιαλισμού, της κεντρικής πολιτικής διοίκησης, του κοινωνικού κράτους και η γενικότερη ιδέα υπέρ της συλλογικής κοινωνικής προσπάθειας, που για πάρα πολλά χρόνια ήταν το κεντρικό πολιτικό σύνθημα ανάμεσα στους πνευματικούς διανοούμενους της Ελληνικής κοινωνίας, έχει πλέον πάψει να υφίσταται.
Αυτές οι σκέψεις και ιδέες έχουν προ πολλού ξεπεραστεί. Όχι μόνο διότι έχουν αποτύχει παγκοσμίως, αλλά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στη νέα γενιά που αγωνιά να βρει κάτι να πιστέψει.
Η ιδέα της ατομικότητας, της ατομικής ελευθερίας, της οικονομικής ελευθερίας, της επιχειρηματικότητας και ίσως το ότι η κοινωνία θα ήταν καλύτερη αν ο κάθε ένας έκανε ό,τι έκανε μεμονωμένα, αντί να έχουμε εξουσιοδοτήσει μια μικρή ομάδα ανθρώπων (τα κόμματα) να κανονίσουν τους κανόνες καθώς και κάθε λεπτομέρεια στη ζωή μας μας, ολοένα και περισσότερο έχει κερδίσει έδαφος τα περασμένα χρόνια.
Δυστυχώς όμως ξαφνικά όλα αυτά τείνουν να αλλάξουν. Η αποτυχία της πολιτικής ηγεσίας και το αδιέξοδο της κατάστασης, αντί να επιτυγχάνει την ανεξαρτητοποίηση της κοινωνίας από τη δουλειά της πολιτικής ηγεσίας, έχει επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ο μέσος πολίτης, φοβούμενος ανέκαθεν να απαγκιστρωθεί από τον πολιτικό ζυγό και να απαιτήσει την ελευθερία του, για άλλη μια φορά θα πέσει στην παγίδα της ελπίδας που του προσφέρει η πολιτική ηγεσία, με το πρόσχημα (για άλλη μια φορά) ότι και αυτή τη φορά, η πολιτική ηγεσία έχει τη λύση.
Η αλήθεια είναι ότι ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν έχει εκπαιδευτεί να σκέφτεται μόνος του και να αναλαμβάνει πρωτοβουλία. Αυτές τις αρμοδιότητες τις έχει εκχωρήσει στην πολιτική ηγεσία, νομίζοντας λανθασμένα ότι θέλει το καλό του.Η πολιτική ηγεσία προκειμένου να έχει τον μέσο Έλληνα πολίτη σε καθεστώς ομηρίας, έχει χρησιμοποιήσει έντεχνα λέξεις όπως κοινωνική δικαιοσύνη για να έχει τους πολίτες σε κλοιό. Δυνατές λέξεις μεν, αλλά χωρίς προσδιορισμό. Το σημαίνει άραγε κοινωνική δικαιοσύνη; Για ορισμένους σημαίνει να παίρνεις 3.000 ευρώ σύνταξη, διότι κατάφερες πριν πολλά χρόνια να μπεις στη ΔΕΗ, χωρίς να έχεις τις γνώσεις και με μοναδικό βιογραφικό στοιχείο την πολιτική διασύνδεση.
Την ίδια στιγμή όμως ένας απλός οικοδόμος παίρνει 600 ευρώ σύνταξη, επειδή το συνδικάτο των οικοδόμων δεν είχε τη δυνατότητα να πιέσει την πολιτική ηγεσία όπως οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ. Κοινωνική δικαιοσύνη είναι επίσης το ταμείο της ΔΕΗ να εξακολουθεί να επιδοτείται με 700 εκατ. ευρώ ετησίως, όταν την ίδια στιγμή κόβεται το ΕΚΑΣ σε συνταξιούχους των 300 ευρώ τον μήνα (τα 200 είναι το ΕΚΑΣ).
Και όμως κανένας δεν αντιδρά σε αυτή την αδικία, διότι απλά αυτοί που πάντα φώναζαν είναι οι βολεμένοι του συστήματος. Οι υπόλοιποι (πολίτες ενός κατώτερου θεού) ουδέποτε τολμούσαν να μιλήσουν ή να παλέψουν. Χωρίς να είναι βολεμένοι, πίστεψαν και αυτοί στον κωδικό “κοινωνική δικαιοσύνη”, διότι είχαν την ελπίδα ότι κάποιοι στο μέλλον θα τους θυμηθούν.Η κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη και τα ΜΜΕ θεωρούσαν κοινωνική δικαιοσύνη να παίρνουν αυτοί την πίτα των δημοσίων δαπανών, χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια. Σήμερα όσοι βασίστηκαν στο κρατικοδίαιτο μοντέλο έχουν πτωχεύσει ή κοντεύουν, ενώ όσοι με δουλειά και με αγώνα πάλεψαν κόντρα σε αυτό το μοντέλο, έχουν επιβιώσει.
Παραδέχομαι ότι είναι δύσκολο να αντιδικήσει κάποιος τις λέξεις κοινωνική δικαιοσύνη. Και επειδή όλοι θεωρούν ότι πρέπει να υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη (χωρίς να έχει προσδιοριστεί τι ακριβώς είναι), όλοι την θέλουν και όλοι την επιδιώκουν, πέφτοντας στην παγίδα της πολιτικής ηγεσίας που έχει μάθει πολύ καλά πως να εκμεταλλεύεται την αγωνία των πολιτών για μια καλύτερη ζωή.
Όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα του ότι οι πολίτες δεν έχουν μάθει να παίρνουν πρωτοβουλίες, βασιζόμενοι στις υποσχέσεις των πολιτικών, στο ότι οι πολιτικοί ξέρουν τι κάνουν και ξέρουν ποιο είναι το συμφέρον των πολιτών.
Και ενώ από τις αρχές του 2000 όλα έδειχναν ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είχαν πιθανότητες να απεμπλακούν από τα δέσμια της πολιτικής ηγεσίας, ο εγκληματικοί χειρισμοί στην οικονομία σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια του συστήματος και των θεσμών, έχουν βάλει φρένο σε αυτή την προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης του μέσου πολίτη από το πολιτικό σύστημα.
Η παγίδα έχει στηθεί καλά από το πολιτικό σύστημα, όπου με κωδικοποιημένες φράσεις όπως, οι κακοί κερδοσκόποι, νεοφιλελεύθερες πολιτικές και οι κακές αγορές κτλ, οι πολιτικές ηγεσίες έχουν πείσει τους πολίτες ότι κάποιοι άλλοι φταίνε για την σημερινή μας πορεία (και κατάντια) και όχι αυτοί.
Οι νέοι σήμερα φεύγουν από την Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον και καλά κάνουν. Έχουν κάθε δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή και έχουν υποχρέωση απέναντι στον εαυτό τους να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να την διασφαλίσουν.
Για όλους τους υπολοίπους από εμάς που θα παραμείνουμε στην Ελλάδα, θα πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προς την ανεξαρτητοποίηση της κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα, για να μην γυρίσουμε πίσω στον σκοταδισμό της δεκαετίας του ΄80 και ΄90.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την προσπάθεια του καθενός για ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό του και ψηφίζοντας καινούργια πρόσωπα στις επόμενες εκλογές, έστω μέσα από τα σημερινά πολιτικά σχήματα.
Σε διαφορετική περίπτωση η χιονοστιβάδα του κρατισμού θα μας κυριεύσει πολύ γρήγορα και πριν το καταλάβετε τι έχει γίνει, θα φτάσουμε στο σημείο να λέμε τι καλοί είναι οι πολιτικοί μας ηγέτες, διότι μας μοίρασαν ένα κιλό ψάρια μια φορά τον χρόνο.
Του Γιώργου Καισάριου, από το capital.gr

Ε, όχι και μαθήματα «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» από τον Πούτιν...

2011-12-29T18:53:00.001+02:00

Η παρέμβαση του Ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών στην υπόθεση του Βατοπαιδίου υπερέβη, κατά την άποψη μου, κάθε όριο ωμής ανάμειξης στα εσωτερικές ζητήματα ενός ανεξάρτητου Δυτικού δημοκρατικού κράτους.

Χωρίς να κρίνω την ουσία της υπόθεσης προφυλάκισης του Εφραίμ, το να βγαίνει το υπουργείο Εξωτερικών μιας χώρας όπως η Ρωσία και να θέτει ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια άλλη χώρα που, αν μη τι άλλο, αποτελεί κοινοβουλευτική δημοκρατία, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί ανοικτή πρόκληση. Μια πρόκληση που πολύ σωστά προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ότι «η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις».

Εγώ θα πρόσθετα στην ανακοίνωση αυτή, ότι η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις και μάλιστα από μια χώρα όπως η Ρωσία. Μια χώρα που πρόσφατα έκανε εκλογές η εγκυρότητα των οποίων αμφισβητήθηκε έντονα από την αντιπολίτευση η οποία είναι ακόμα στους δρόμους. Μια χώρα που πρόεδρος και πρωθυπουργός ανταλλάσσουν ρόλους κατά τις επιθυμίες τους κάνοντας λάστιχο την νομοθεσία. Μια χώρα που δημοσιογράφοι οι οποίοι κάνουν την δουλειά τους υφίστανται τα πάνδεινα. Μια χώρα που οι αντικαθεστωτικές φωνές αντιμετωπίζονται σε πολλές περιπτώσεις όπως... τα παλιά καλά χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, Ε, λοιπόν, πολύ της πάει αυτής της χώρας να κάνει υποδείξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Και κάτι ακόμα: Ήθελα πολύ να έβλεπα τι θα γινόταν αν μια ανάλογη ανακοίνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα είχε εκδώσει σε τόσο έντονο ύφος το Αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών. Αλλά εκείνοι, βλέπετε, είναι γνωστοί «φονιάδες των λαών». Ενώ οι Ρώσοι, όπως μας πιπιλίζουν το μυαλό διάφοροι χρόνια τώρα, είναι «φίλοι» μας. Άμα έχεις τέτοιους φίλους....

Του Σωτήρη Ξενάκη, από iefimerida.gr

Η επιστολή Παπαδήμου προς τους πρυτάνεις!

2011-12-28T15:22:00.002+02:00

από το in .gr

«Η υπακοή στους νόμους της δημοκρατίας είναι καθήκον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, και κατεξοχήν των πανεπιστημιακών δασκάλων» υπογραμμίζει ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος σε απαντητική επιστολή του προς τους πρυτάνεις του Εθνικού Μετσόβιο Πολυτεχνείο Σίμο Ε. Σιμόπουλο και του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσιο Ν. Πελεγρίνη, οι οποίοι είχαν ζητήσει την παρέμβασή του «για την εκτόνωση της αναταραχής στα πανεπιστήμια.

Αναλυτικά το κείμενο της επιστολής του κ. Παπαδήμου έχει ως εξής:

«Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

» Με την επιστολή σας της 14ης Δεκεμβρίου ζητάτε να παρέμβω για την εκτόνωση της αναταραχής στα πανεπιστήμια. Συμμερίζομαι πλήρως την έκκλησή σας για εθνική ενότητα και καταλογή. Πράγματι, πρέπει να εργαστούμε όλοι, ο καθένας από τη θέση ευθύνης που κατέχει, για να αποκατασταθούν συνθήκες ηρεμίας στα πανεπιστήμια.

» Έτσι μόνο θα μπορέσουν αυτά να αφοσιωθούν στην αποστολή τους, που είναι όχι μόνο η παραγωγή και μετάδοση της γνώσης, αλλά και η προαγωγή του δημοκρατικού διαλόγου και του σεβασμού στην αντίθετη άποψη, καθώς και η σφυρηλάτηση μιας κοινωνίας πολιτών, όπου ο καθένας θα λειτουργεί με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πολιτεία και το κοινωνικό σύνολο.

» Ο νόμος για τη μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων, του οποίου η εφαρμογή παρεμποδίζεται από τμήματα της πανεπιστημιακής κοινότητας, ψηφίστηκε από μια μεγάλη πλειοψηφία 255 βουλευτών του Κοινοβουλίου.

» Στηρίζεται από ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας που αγωνιά για την ανώτατη εκπαίδευση και επιζητά ένα καλύτερο πανεπιστήμιο για τα παιδιά της. Τυχόν ατέλειες ενός νόμου σε μια δημοκρατία θεραπεύονται μέσα από την οδό της νομοθετικής διαδικασίας, και όχι με την άρνηση της εφαρμογής του νόμου.

» Ο νόμος για τα ΑΕΙ είναι νόμος της πολιτείας και δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά. Η υπακοή στους νόμους της δημοκρατίας είναι καθήκον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, και κατεξοχήν των πανεπιστημιακών δασκάλων. Αυτοί οφείλουν να υπερασπίζονται εμπράκτως τον σεβασμό στο κράτος δικαίου της δημοκρατικής πολιτείας, ακόμα και με προσωπική διακινδύνευση. «Τότε εγώ μόνος των πρυτάνεων ηναντιώθην υμίν μηδέν ποιείν παρά τους νόμους», λέει ο Σωκράτης στην Απολογία του.

» Ειδικά σε μια περίοδο επώδυνης κρίσης και γενικευμένων θυσιών, η μεταρρυθμιστική προσπάθεια για την ποιοτική αναβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου είναι προσπάθεια για ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική προκοπή. Αφορά κυρίως τα μεσαία και ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας, τους νέους εκείνους της πατρίδας μας που ξεκινούν με λιγότερες οικονομικές δυνατότητες και ευκαιρίες, και έχουν εναποθέσει σε μια υψηλής ποιότητας, αξιοκρατική τριτοβάθμια εκπαίδευση τις ελπίδες τους για μια καλύτερη ζωή.

» Πιστεύω κι εγώ, κύριοι Πρυτάνεις, ότι θα συμβάλετε κι εσείς με το κύρος σας στην εκτόνωση της έντασης και στη δημιουργία συνθηκών εθνικής συναίνεσης για το καλό του δημόσιου Πανεπιστημίου και του τόπου.

» Με εκτίμηση, Λουκάς Παπαδήμος».

Η συμμορία της δραχμής και η μπίζνα του αιώνα

2011-12-26T18:47:00.000+02:00

Η «συμμορία της δραχμής» έχει παρεξηγήσει τη συναινετική διάθεση του πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η άμυνα της δημοκρατικής Ελλάδας συνίσταται στην αποτελεσματική λειτουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες πρέπει να προωθηθούν οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να ευοδωθούν οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την τρόικα στα μέσα Ιανουαρίου. Από αυτές θα εξαρτηθεί η παραμονή ή η υποχρεωτική απόσυρση της χώρας από την Ευρωζώνη. Από αυτές θα εξαρτηθεί αν η χώρα θα διασωθεί ή θα κηρύξει γενική παύση πληρωμών και θα επιστρέψει στη 10ετία του 1950 από άποψη βιοτικού επιπέδου και λίγα χρόνια νωρίτερα από άποψη δημοκρατικού ελλείμματος και κρατικού αυταρχισμού.

Η «συμμορία της δραχμής», ως σύγχρονος Εφιάλτης, επιδιώκει την κατάρρευση αυτής της άμυνας.

Όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες με αφορμή το θέμα των επικουρικών συντάξεων είναι ενδεικτικά. Το πρόβλημα ήταν γνωστό σε όλους. Οπως γνωστό ήταν ότι, αν δεν επιλυθεί, θα κλονιστεί η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων και των δημόσιων οικονομικών. Γι’ αυτό, άλλωστε, στον κρατικό προϋπολογισμό 2012 (που ψήφισε, βεβαίως, και η Ν.Δ…) προβλέπεται μείωση 40% της κρατικής επιχορήγησης στα Ταμεία, με τη ρητή διευκρίνιση ότι αυτή η μείωση δεν θα θίξει τις κύριες αλλά τις επικουρικές συντάξεις. Η συζήτηση στο υπουργικό συμβούλιο είχε ως αντικείμενο να παρουσιαστεί το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις και να συζητηθούν σχετικές προτάσεις. Οπερ και εγένετο.

Κατά τη συζήτηση ουδεμία αντίρρηση διατυπώθηκε. Ολοι οι υπουργοί συμφώνησαν ότι το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, άμεσα. Ολοι συμφώνησαν να προχωρήσει η επεξεργασία και να κατατεθεί στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο μέχρι τις 10-12 Ιανουαρίου, ώστε να είμαστε έτοιμοι για τις διαπραγματεύσεις με τη τρόικα. Μάλιστα, ο κ. Αβραμόπουλος έκανε σαφές ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να παριστάνουν τους εκπροσώπους των αρχηγών των κομμάτων τους, αλλά να συμμετέχουν με το αίσθημα ευθύνης που αρμόζει σε υπουργούς μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – είπαν κάποιοι. Και άρχισαν να μεταδίδουν μια πολύ «δική τους» εκδοχή: την εικόνα της δήθεν διάλυσης της κυβέρνησης και των δήθεν αντιστασιακών υπουργών. Γιατί; Η «συμμορία της δραχμής» προετοιμάζει το έδαφος για την επίθεση του Ιανουαρίου.

Στόχος, να φθαρεί και να πέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου, ώστε να ακυρωθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, να μην πάρουμε τα 89 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο, να αδυνατούμε να πληρώσουμε μισθούς, συντάξεις και τα 14 δισ. ομόλογα που λήγουν τον Μάρτιο, να υποχρεωθούμε σε απόσυρση από την Ευρωζώνη και σε έκδοση εθνικού νομίσματος. Και γι’ αυτό, θα φταίνε όλοι… οι προηγούμενοι. Το σχέδιο προβλέπει ότι ο Χολαργός θα αρχίσει να κόβει νόμισμα ώστε, με νέα θαλασσοδάνεια, να σωθούν οι φαύλοι εκδοτικών, τραπεζικών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων. Τα ελληνικά νοικοκυριά θα καταστραφούν, η αξία γης, εργασίας και επιχειρήσεων θα εκμηδενιστεί, οι μαυραγορίτες που έχουν βγάλει έξω τα λεφτά τους θα αγοράσουν την Ελλάδα έναντι πινακίου φακής. Αυτή θα ήταν η «μπίζνα του αιώνα»…

Δεν θα ευοδωθεί. Οσοι τοκίζουν σε αυτήν, θα βρεθούν ξανά στο περιθώριο. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει γνώση και δύναμη. Η Ελλάδα δεν θα αφεθεί να γίνει Αργεντινή. Ούτε, βεβαίως, Κολομβία…

Tου Κώστα Kαλλίτση, από την Καθημερινή.

Καλά Χριστούγεννα!!!

2011-12-24T09:48:00.000+02:00

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους!!!
Με την ευχή να μην επιτρέψουμε στο μικρόβιο της απελπισίας να τρέφεται από την ελληνική κοινωνία.

Η Μέρκελ μάς φταίει!

2011-12-22T21:10:00.000+02:00

Χτες το πρωί στο λεωφορείο μπήκε ελεγκτής εισιτηρίων. Ζήτησε να δει τα εισιτήριά μας. Δύο παρέες νεαρών δεν είχαν. Η μια είπε ότι δεν βρήκε στα περίπτερα. Η άλλη ότι δεν είχε λεφτά (τα τεράστια κύπελλα καφέ που κρατούσαν στα χέρια ήταν προφανώς κερασμένα από τα Starbucks). Ο ελεγκτής, χωρίς να κάνει καμία ερώτηση - αν είναι άνεργοι, αν έχουν οικονομικό πρόβλημα, κάτι που θα μπορούσε τέλος πάντων να εκληφθεί σαν ανθρώπινη δικαιολογία - απλά τους προσπέρασε και κατέβηκε στην επόμενη στάση.

Οι υπόλοιποι επιβάτες κοιταζόμασταν μεταξύ μας με απορία. Ανάμεσά μας ήταν ένας δύο μετανάστες, μερικοί ηλικιωμένοι - σίγουρα συνταξιούχοι και κάποιος με τη «Χρυσή Ευκαιρία» στο χέρι που θα στοιχημάτιζα ότι δεν έψαχνε να επενδύσει σε ακίνητα. Όλοι είχαμε επικυρώσει τα εισιτήριά μας ή είχαμε κάρτες.

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σκέφτηκαν ό,τι κι εγώ: «Αυτός ο κύριος ανεβοκατεβαίνει στα λεωφορεία περιμένοντας να περάσει η βάρδια του και να πάει στο σπίτι του. Στο τέλος κάθε μήνα εισπράττει ένα μισθό που δεν πληρώνεται μόνο από τους επιβάτες των λεωφορείων αλλά, αφού η εταιρία του είναι ελλειμματική, και από τους φόρους ανθρώπων που δεν έχουν δει ποτέ αστική συγκοινωνία. Α, και κάνα δυο φορές το μήνα κάνει απεργία ζητώντας να διατηρήσει τα δικαίως κεκτημένα του»

Για μια στιγμή ένιωσα συνένοχος που δεν τον ρώτησα γιατί δεν κάνει τη δουλειά του. Όμως ήξερα και την απάντηση: « Άσε μας ρε φίλε, μας έχουν κόψει το 20% του μισθού και το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας και θες και να δουλεύουμε;»

Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο στο τέρμα, η παρέα των νεαρών με τα κύπελλα Starbucks και τις φιρμάτες φόρμες γυμναστικής που δήθεν δεν είχαν λεφτά χασκογελούσε με την «επιτυχία» τους. Η άλλη παρέα που δήθεν δεν έβρισκε εισιτήριο στα περίπτερα μπήκε μαζί μου στο μετρό. Ούτε καν έκαναν την κίνηση να πλησιάσουν τα γκισέ έκδοσης εισιτηρίων, όπως θα περίμενε κανείς μετά από μια πρόσφατη συνάντηση με ελεγκτή. Απλά συνέχισαν αμέριμνοι προς τις κυλιόμενες σκάλες.

Σήμερα το πρωί μπαίνοντας στο λεωφορείο κοντοστάθηκα λίγο πριν σπρώξω το εισιτήριο στη σχισμή του μηχανήματος. Τελικά το επικύρωσα. Είμαι όμως σίγουρος ότι πολλοί από τους χθεσινούς συνεπιβάτες μου δεν το έκαναν σήμερα και κάποιοι δεν θα το ξανακάνουν ποτέ.

Του Βαγγέλη Κορωνάκη, από το athensvoice.gr

Αποκτήστε γνώσεις χωρίς κόπο

2011-12-21T15:07:00.001+02:00

Το Matrix είναι εδώ. Η ευκολία με την οποία οι πρωταγωνιστές στην συγκεκριμένη ταινία αποκτούν νέες γνώσεις και δεξιότητες ίσως και να μην είναι πολύ μακριά και εκτός σεναρίου επιστημονικής φαντασίας.
Ερευνητές στο Παν/μίο του Κιότο (Ιαπωνία) σε συνεργασία με συναδέλφους τους στο Παν/μίο της Βοστόνης κατάφεραν να "εμφυτεύσουν" γνώσεις που πριν δεν κατείχαν οι συμμετέχοντες στο πείραμα.

Με τη βοήθεια του λειτουργικού Μαγνητικού Τομογράφου και έναν αποκωδικοποιητή επηρέασαν την εγκεφαλική δραστηριότητα που καταγράφεται κατά την διάρκεια της μάθησης μέσω της οπτικής αντίληψης.

Οι ειδικοί του συγκεκριμένου πειράματος υποστηρίζουν ότι η νέα μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί στο μέλλον όχι μόνο για την απόκτηση νέων γνώσεων και δεξιοτήτων αλλά ακόμη και για αυτοπαρέμβαση στην περίπτωση της μελαγχολίας.

Το αξιοπερίεργο όμως του συγκεκριμένου πειράματος και αυτό το οποίο εγείρει ηθικά ζητήματα είναι ότι οι συμμετέχοντες "απέκτησαν" τη νέα γνώση χωρίς καν να το γνωρίζουν.

Άραγε θα είναι εφικτό στο μέλλον με τη συγκεκριμένη πρακτική να εμφυτεύονται γνώσεις η ακόμη και απόψεις τις οποίες εμείς δεν έχουμε επιλέξει;
Αυτή η γνώση λοιπόν θα φανεί στο μέλλον αν θα αξιοποιηθεί μόνο για ηθικούς σκοπούς...

Της Μελίνας Τσέλιου, από το skai.gr

Ποια Ευρώπη κα Μέρκελ;

2011-12-20T20:49:00.000+02:00

Η Ευρώπη που ζούμε βρίσκεται στις τελευταίες τις ημέρες της, με τη μορφή που έλαβε μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων. Μια ένωση ανάμεσα σε χώρες που ήσαν πότε εχθροί και πότε σύμμαχοι, στους πολέμους που σημάδεψαν την Ευρώπη στους τελευταίους αιώνες, διεκδικεί την ενοποίηση της ηπείρου κάτω από ένα κοινό Ευρωπαϊκό Όραμα.
Καλώς ή κακώς, οι μέχρι τώρα συμφωνίες, νομισματικές, δημοσιονομικές, οικονομικές, εμπορικές, εργασιακές, αμυντικές, και άλλες, απεδείχθησαν ανεπαρκείς για να αντιπαρέλθουν την οικονομική κρίση που σήμερα απειλεί να ξηλώσει το Ευρωπαϊκό Όραμα στις ραφές του.
Η κρίση που λυσσομανά στην Ευρώπη ανέδειξε τις ανεπάρκειες του οικοδομήματος της Ενωμένης Ευρώπης, τα σημεία που ακριβώς πρέπει να εστιάσουν και να ενισχύσουν οι ηγέτες των χωρών-μελών με το σωστό προγραμματισμό, για να αποτελέσουν το υλικό για μια σταθερότερη και στενότερη ένωση. Η “Νέα Ευρωπαϊκή Ένωση” όμως θα απαιτεί από όλους περισσότερη συνεργασία, λιγότερο εθνικό και οικονομικό σωβινισμό, και ορθολογικότερες πολιτικές.
Στην συγκυρία αυτήν η Ελλάδα αποτελεί ίσως την αιχμή του δόρατος για όσα είναι λάθος ή ανεπαρκή, και πιθανόν θα αποτελέσει το προοίμιο αυτών που θα ακολουθήσουν. Αυτό που αρνητικά ονομάζουν κάποιοι “καναρίνι στο ορυχείο” θα είναι το νέο μοντέλο Ευρωπαϊκής συν-διακυβέρνησης και συνύπαρξης;

Η βασική παθογένεια της Ελλάδας ήταν (και συνεχίζει να είναι) η χαώδης και υδροκέφαλη κρατική μηχανή που απασχολεί ορδές κομματικών στρατών με αυστηρά οπαδικά κριτήρια, ανάμεσα σε αξιολογότατους δημοσίους λειτουργούς που παρεμποδίζονται από το σύστημα να παράγουν έργο εντός του αντιπαραγωγικού κρατικού μηχανισμού. Ο εκτροχιασμός των ελλειμμάτων της Χώρας μας πηγάζει από την αντιαναπτυξιακή λειτουργία της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, και της αλόγιστης σπατάλης, καθώς και την πολυνομία και την αδυναμία του συστήματος απονομής δικαιοσύνης να διαχειριστεί ένα άνευρο και ασύμμετρο άρρωστο νομικό καθεστώς.
Αυτό το τοξικό οικονομικό περιβάλλον εκλήθη να βάλει σε τάξη η κυβέρνηση των τελευταίων δύο ετών, ώστε να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός των εξόδων της λειτουργίας του κράτους, με τα φορολογικά έσοδα που ακόμα και σε καιρούς ευημερίας αδυνατούσαν να υπερκαλύψουν τις υπέρογκες δαπάνες και εξανάγκαζαν τη χώρα σε εξωτερικό δανεισμό. Αντί αυτού η κυβέρνηση επιδόθηκε σε φορολογικό σαφάρι επί δικαίων και αδίκων (ειδικά δικαίων) με αποτέλεσμα να στείλει στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ώστε να μην πειράξει ούτε τρίχα από “τα δικά τους παιδιά” που επάνδρωναν τον κρατικό Λεβιάθαν.
Αυτή η έλλειψη ικανότητας ή ακόμα χειρότερα πρόθεσης να εξορθολογιστεί ο κρατικός μηχανισμός έχει δώσει ως τώρα πέντε επεισόδια στο σήριαλ της δανειακής υποστήριξης της Ελληνικής οικονομίας με διακρατικά δάνεια από τους εταίρους μας. Υπό την πίεση της καθυστέρησης των δόσεων, πλείστοι οι Έλληνες έχουμε γίνει όψιμοι οικονομολόγοι, ενώ βλέπουμε γύρω μας τον κοινωνικό ιστό να διαρρηγνύεται από την λανθασμένη δρομολόγηση πόρων στο άπατο βαρέλι, από τις τσέπες και τους λογαριασμούς της παραγωγικής Ελλάδας, ξεπατώνοντας την ίδια την κοινωνία.Ποια είναι η “Νέα Ευρώπη”, όμως, που θα χτίσει η κ. Μέρκελ με τη σύσφιξη των κανόνων λειτουργίας εντός της ζώνης του Ευρώ; Ποια Ευρώπη μας επιφυλάσσει το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο και οι νέες συνθήκες;

Θα χάσουμε την εθνική μας κυριαρχία, ή θα γίνουμε καλύτεροι;
Η λύση της νομισματοποίησης του χρέους φυσικά θα δώσει όλους εκείνους τους πόρους που θα χρειαστούν για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα, όμως αν δοθεί χωρίς να εξασφαλισθεί ο εξορθολογισμός της λειτουργίας της Χώρας μας, απλά θα διαιωνίσουν εκείνες τις παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ, εις βάρος εκείνων των Ευρωπαίων εταίρων που έχουν τάξη στο κράτος τους. Με άλλα λόγια, αν η κ. Μέρκελ υποκύψει στην πίεση για εκτύπωση €2-€3 τρισεκατομμυρίων, πριν εξασφαλισθεί με συνθήκες και υπογραφές ο εξορθολογισμός της Ελληνικής κρατικής μηχανής (και αρκετών άλλων εταίρων), αντίο πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, αντίο ανάπτυξη, αντίο αποδέσμευση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και εγχώριων δυνάμεων παραγωγής πλούτου.
Οι δραχμολάγνοι που ακούμε γύρω μας, ξέρουν ότι σε ένα τέτοιο καθεστώς θα πρέπει να ανταγωνισθούν επί ίσοις όροις με την υπόλοιπη αγορά, και να χάσουν τα προνόμια που ως τώρα είχαν, είτε αυτά ήταν οι αργομισθίες, είτε οι λαθροσυντάξεις, είτε η (παράνομη) φορολογική ασυλία, είτε η εξασφάλιση κρατικών έργων με πολλαπλασιαστές τιμής πέρα από την φαντασία κάθε σκληρά εργαζόμενου Ευρωπαίου.Αυτή η καθυστέρηση που βλέπουμε στην νομισματοποίηση, με κύριο εκφραστή της την κ. Μέρκελ, κάνει τους “Έλληνες” γύπες του κρατισμού να δυσανασχετούν και να ξεσκίζουν ακόμα πιο μανιασμένα τα σωθικά ενός ολόκληρου Λαού σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν τον ανορθολογισμό, τη λαμογιά και τη διαφθορά κατά το δυνατόν ανέπαφα.
Η κυρία Μέρκελ προφανώς οραματίζεται μια Ευρώπη που δεν θα νομισματοποιεί τις οικονομικές ατασθαλίες και τις ρεμούλες των λιγότερο ηθικών πολιτικών “αφεντικών” του Νότου. Σε αντάλλαγμα, υποθέτω, είναι έτοιμη να δρομολογήσει και την απαραίτητη αναδιανομή πόρων στις ελλειμματικές οικονομίες, φτάνει τα ελλείμματα αυτά να μην είναι προϊόν απάτης προς το Ευρωπαϊκό Όραμα, αλλά πραγματικές ασυμμετρίες στην οικονομική ανάπτυξη, που θα εξισώνονται με την ροή των πόρων προς αυτές, όπως συμβαίνει σε διαφορετικές περιοχές μιας κυρίαρχης χώρας.
Είναι λάθος να ζητάμε την αλόγιστη και εν λευκώ νομισματοποίηση των χρεών των ελλειμματικών κρατών, πριν αυτά καθορίσουν ένα πλαίσιο εξορθολογισμού της κρατικής λειτουργίας τους, και της σπατάλης τους.
Εξίσου λάθος με το να φτιάξεις ένα κοινό λογαριασμό με κάποιο συγγενή που ξέρεις ότι είναι σπάταλος και τζογαδόρος, και να του δώσεις και μπλοκ των επιταγών χωρίς να απαιτείται και η δική σου υπογραφή στις επιταγές που θα κόβει.
Όσο και αν είναι επίπονο για μας τους Έλληνες να καθυστερεί η νομισματοποίηση που θα βγάλει την Ευρώπη από την υφεσιακή της σπείρα, τόσο λάθος είναι αυτή να γίνει άμεσα και χωρίς προϋποθέσεις, όπως θα ήθελε το πολιτικό κατεστημένο της φαυλοκρατίας και της παρασιτοκρατίας, ή παραδόξως και η Βρετανία. (?)
Όμως η κ. Μέρκελ διαφαίνεται πως έχει άλλη Ευρώπη κατά νου, από εκείνη που θα βόλευε τους “βολεμένους”, και θα υποστήριζε τους διεφθαρμένους.Ελπίζω...

Του Άγη Βερούτη, από το capital.gr

Το βραβείο ευρωπαϊκής προσβάσιμης πόλης κερδήθηκε από την αυστριακή πόλη Σάλτσμπουργκ

2011-12-19T15:00:00.001+02:00

Με κριτήριο την εξαιρετική πρόοδο που έχει επιτύχει την τελευταία πενταετία σε όλους τους σημαντικούς τομείς της προσβασιμότητας το Σάλτσμπουργκ (Salzburg) ήταν η νικήτρια πόλη του ευρωπαϊκού βραβείου της πλέον φιλικής πρός τα άτομα με αναπηρία πόλης για το 2012 (access city award).

Κριτήριο για το βραβείο, η συνέπεια και συνέχεια λόγων και έργων μέσα στα χρόνια...

Πιό συγκεκριμένα, το Σάλτσμπουργκ υπερίσχυσε μεταξύ των τεσσάρων υποψηφίων πόλεων που μετείχαν στην τελική φάση επιλογής, διότι παρουσίασε εξαιρετικά επιτεύγματα βελτίωσης της προσβασιμότητας σε ότι αφορά το αρχιτεκτονικό περιβάλλον και τους δημόσιους χώρους, τις μεταφορές και τις σχετικές υποδομές, την παροχή πληροφοριών και την επικοινωνία συμπεριλαμβανομένων νέων τεχνολογιών, τις δημόσιες εγκαταστάσεις και υπηρεσίες.

Σε ότι αφορά τις άλλες τρεις πόλεις που προκρίθησαν στην διαδικασία της τελικής επιλογής ανάμεσα σε 114 συνολικά υποψηφιότητες πόλεων από 23 ευρωπαϊκές χώρες, τα κριτήρια επιλογής τους ήταν τα ακόλουθα:

Κρακοβία (Πολωνία): επιλέχθηκε για την προσήλωσή της στη βελτίωση της προσβασιμότητας σε ένα απαιτητικό πλαίσιο μη προσβάσιμων υποδομών και για την ιδιαίτερη προσοχή που έδωσε στην πρόσβαση στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Μάρμπουργκ (Γερμανία): επιλέχτηκε για τη μακροχρόνια δέσμευσή του στην προσβασιμότητα, τη σαφή, μακροχρόνια στρατηγική για το μέλλον και την υποδειγματική ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία στα σχέδια προσβασιμότητας του δήμου, από το στάδιο του σχεδιασμού ως την εκτέλεσή τους.

Σανταντέρ (Ισπανία): επιλέχτηκε ως τελική υποψήφια πόλη για τα σταθερά φιλικά προς την προσβασιμότητα αστικά προγράμματα με τήρηση της αρχής του καθολικού σχεδιασμού, καθώς και για την ποιότητα και τη διατηρησιμότητα των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι εκτός του νικητή και των τριών τελικών υποψηφίων πόλεων, η οργανωτική επιτροπή απένειμε εύσημο μνεία και για τις εξής πόλεις:

Γκρενόμπλ (Γαλλία): για τις δημόσιες εγκαταστάσεις και υπηρεσίες. Μια μακροχρόνια δέσμευση στη βελτίωση της προσβασιμότητας και μια συνεκτική κοινωνική πολιτική υποστηριζόμενη από προσβάσιμες υποδομές.

Λουμπλιάνα (Σλοβενία): για τις μεταφορές και τις σχετικές υποδομές: Συνεκτικές και ολοκληρωμένες ως προς την προσβασιμότητα στο κέντρο της πόλης (λεωφορεία εξοπλισμένα με οπτικοακουστικό σύστημα ανακοίνωσης στάσεων, σήματα στη γραφή για τυφλούς Μπρέϊλ στις στάσεις λεωφορείων, ανάγλυφοι χάρτες του κέντρου της πόλης).

Olomouc (Τσεχία): για την παροχή πληροφοριών και την επικοινωνία, συμπεριλαμβανομένων νέων τεχνολογιών: έλαβε τη μορφή καινοτόμων σχεδίων όπως πολυμεσικός τουριστικός οδηγός – διαδραστικό καινοτόμο εργαλείο πλοήγησης συμπεριλαμβανομένου συστήματος εντοπισμού θέσης GPS, καθώς και οπτικοακουστικών πληροφοριών σε διάφορες γλώσσες.

Τerrassa (Ισπανία): για το δομημένο περιβάλλον και τους δημόσιους χώρους: κατεβλήθησαν συνεχείς προσπάθειες ώστε να καταστούν προσβάσιμοι ιστορικοί χώροι, με εστίαση στην εξάλειψη αρχιτεκτονικών εμποδίων σε κτίρια κατοικιών, πάρκα, δρόμους, πλατείες και κτίρια πολιτιστικής κληρονομιάς, κάνοντας χρήση μεταξύ άλλων της εγκατάστασης ανελκυστήρων, κεκλιμένων επιπέδων και γεφυρών.

*Ανάμεσα στις 114 συνολικά υποψηφιότητες πόλεων από όλη την Ευρώπη, η Ελλάδα έλαμψε ακόμα μιά φορά δια της απουσίας της. Η χώρα μας δικαιωματικά αξίζει τον τίτλο της χώρας όπου έχουν τα τελευταία χρόνια εξελιχτεί οι περισσότερες συζητήσεις σχετικά με το τι σημαίνει προσβασιμότητα και πως επί χάρτου σχεδιάζεται δίχως να γίνεται το παραμικρό για την εφαρμογή στην πράξη. Δυστυχώς, σχετικό βραβείο – Θεωρία δίχως Πράξη – δεν έχει ακόμα θεσπιστεί...

Πηγή: enet.gr

Ποια Ελλάδα καταρρέει;

2011-12-18T18:56:00.000+02:00

Λίγα μόλις χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οπότε οι Ελληνες –τουλάχιστον οι ελίτ αυτής της χώρας– έζησαν με πάθος το παραμύθι της Σταχτοπούτας, η σκληρή πραγματικότητα έστρεψε τη δημόσια συζήτηση στην ακριβώς αντίθετη φορά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, παράλληλα με την κρίση του ενιαίου νομίσματος, οδήγησε την ελλαδική κοινωνία σε μια πρωτοφανή κρίση και δυσανεξία. Εφερε παράλληλα στην επιφάνεια όλες τις δομικές δυσπλασίες του νεοελληνικού κρατικού εγχειρήματος. Ετσι η Ελλάδα αναδείχθηκε σε ιδιαίτερο και μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη, καταλύτη μεγάλων αρνητικών αλλαγών.

Ποιες όμως είναι εκείνες οι παράμετροι που οδήγησαν την Ελλάδα σε μια τόσο δυσμενή θέση; Είναι μόνο η μεταπολιτευτική διαχείριση που μετέτρεψε το κράτος σε θεραπαινίδα των κομματικών μηχανισμών; Μήπως υπάρχουν βαθύτερες αιτίες, που ανάγονται στον τρόπο που συγκροτήθηκε η Ελλάδα ως έθνος–κράτος και απλώς επιδεινώθηκαν από την πρόσφατη διαχείριση;

Η ελληνική παλιγγενεσία, η δεύτερη μεγάλη αντιαπολυταρχική ευρωπαϊκή επανάσταση μετα τη Γαλλική, οδήγησε στη δημιουργία του νεαρού ελληνικού κράτους το 1830. Ομως, τα γεωγραφικά όρια του νεαρού εθνικού κράτους απείχαν πολύ από τα όνειρα των προοδευτικών διαφωτιστών που ονειρεύτηκαν και σχεδίασαν την Επανάσταση.

Το έθνος–κράτος ήταν μια νέα πολιτειακή μορφή που εμφανίστηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση και εξέφραζε την άνοδο των αστικών στρωμάτων στην εξουσία, ενάντια στους παλιούς φεουδάρχες και αριστοκράτες. Στην ελληνική, όμως, περίπτωση, το έθνος–κράτος δημιουργήθηκε σε μια περιοχή απ’ όπου απουσίαζαν πλήρως τα αστικά στρώματα. Δηλαδή, οι κοινωνικές εκείνες δυνάμεις που αντιστοιχούσαν στη νέα πολιτειακή μορφή. Τα εδάφη που αποτέλεσαν το έδαφος του ελεύθερου κράτους βρίσκονταν στην καθυστερημένη περιφέρεια της αυτοκρατορίας από την οποία αποσχίστηκαν. Τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου ζούσε και αναπτυσσόταν δημιουργικά ο ελληνισμός, βρέθηκαν εκτός των συνόρων.

Εντός των συνόρων, οι παραγωγικές δυνάμεις ήταν ελάχιστα ανεπτυγμένες, όπως και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που ήταν απαραίτητες για τη λειτουργία ενός έθνους–κράτους. Βασικό χαρακτηριστικό στην εξέλιξη της ελλαδικής κοινωνίας θα είναι η απουσία σημαντικών αστικών στρωμάτων. Ετσι το κράτος θα συγκροτηθεί στη βάση προαστικών, πατριαρχικών σχέσεων. Οι πραγματικές δομικές αδυναμίες θα οδηγήσουν σε μια ιδεολογική «υπερ–αναπλήρωση» βασισμένη στην αρχαιοελληνική ανάκληση, στην αναβίωση ενός νεκρού παρελθόντος ως αντιστάθμισμα στην υπαρκτή πολιτισμική ταυτότητα των εξωελλαδικών ελληνικών κέντρων. Παράλληλα, θα εδραιωθεί μέσω της αυτοαναγνώρισης η ιδεολογία της «μητρόπολης» ως συναίσθημα υπεροχής.

Ειδικά μετά την καθιέρωση του Συντάγματος του 1844, τα ισχυρά από την προεπαναστατική εποχή τοπικά συμφέροντα των προεστών και των φεουδαρχών θα καταλάβουν πλήρως και ολοκληρωτικά την εξουσία στο βασίλειο, θα επηρεάσουν αποφασιστικά τη μοναρχία, θα εδραιώσουν έναν πελατειακό κοινοβουλευτισμό και θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη ενός παλαιοελλαδικού τοπικισμού, που στις κρίσιμες εποχές της Ιστορίας θα έχει μοιραία συμβολή στις εξελίξεις. Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει σε υπερ–λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ισχυρών δεσμών μεταξύ ελεύθερης αγοράς και κρατικής–κομματικής λειτουργίας. Η πολιτισμική ενοποίηση του πληθυσμού και η δημιουργία μηχανισμών λειτουργίας που αντιστοιχούσαν στη νέα πολιτειακή μορφή απορρόφησαν τις δραστηριότητες των νέων ελίτ, κρατικοδίαιτων σε μεγάλο βαθμό, που αναπτύχθηκαν.

Σε αντίθεση με την κοινωνική εξέλιξη εντός του ελληνικού βασιλείου, ως απόρροια του Τανζιμάτ και του Χάτι Χουμαγιούν –δηλαδή της οθωμανικής περεστρόικα–, οι Ελληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα αναπτυχθούν ραγδαία καθ’ όλο το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Θα αναπτύξουν αξιοσημείωτα αστικά στρώματα, που μαζί με τους Αρμένιους και, λιγότερο, τους Εβραίους θα αποτελέσουν την οθωμανική αστική τάξη, την οποία θα επιχειρήσουν επιτυχημένα, από το 1908, να εξοντώσουν οι νεότουρκοι εθνικιστές. Ετσι, η μοναδική ελληνική αστική τάξη που διαμορφώθηκε ιστορικά και είχε χαρακτηριστικά που αντιστοιχούσαν στην ευρωπαϊκή τυπολογία, βρισκόταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και η πολιτική που θα επιλεγεί στις αρχές του 20ού αι. θα καθοριστούν από τις ενδοοθωμανικές εξελίξεις, την εμφάνιση ενός μιλιταριστικού εξτρεμιστικού τουρκικού εθνικισμού και την ήττα των μεταρρυθμιστικών οθωμανικών δυνάμεων. Η άνοδος στην εξουσία των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων που ήταν συσπειρωμένες γύρω από τον Βενιζέλο εγγυόταν εν μέρει τη συμμετοχή του ελληνισμού στις κοσμογονικές αλλαγές που σύντομα επρόκειτο να έρθουν.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι μεταπολεμικές διευθετήσεις με τη Μικρασιατική Εκστρατεία υπήρξαν η μοναδική ευκαιρία αναίρεσης της αρχικής γενετικής αντινομίας. Η ενσωμάτωση των περιοχών όπου ζούσε και δρούσε η ακμαία ελληνική αστική τάξη και βρισκόταν στον άξονα Κωνσταντινούπολης–Σμύρνης, θα οδηγούσε στην αποκατάσταση μιας φυσιολογικής κοινωνικής δομής στο ελληνικό έθνος–κράτος.

Η αποτυχία του εγχειρήματος, που επί της ουσίας υπονομεύτηκε συνειδητά από τις κυρίαρχες ελίτ, σφράγισε αμετάκλητα τη μορφή της ελληνικής κοινωνίας.

Toυ ιστορικού, Βλάση Αγτζίδη, από την Καθημερινή.

Ο παραμυθάς Τσάκας βολεύει τους απελπισμένους Έλληνες

2011-12-17T10:46:00.000+02:00

Στα παιδιά, στους ερωτευμένους, αλλά και στους απελπισμένους, αρέσουν τα παραμύθια. Αποτελούν μια διέξοδο στη μιζέρια της καθημερινότητας και δίνουν προοπτική και μεγαλείο στην περιορισμένη ανθρώπινη οντότητα. Ο πλέον χαρισματικός και επικός παραμυθάς της αρχαίας Ελλάδας υπήρξε ο μέγας Όμηρος. Ο πλέον ταλαντούχος παραμυθάς της σημερινής Ελλάδας, που ξεπέρασε ακόμα και τους πλέον ευφάνταστους εκ των πολιτικών μας, είναι ο Βλάσης Τσάκας.

Αυτό και μόνον εξηγεί γιατί η Ελλάδα του Ομήρου μεγαλούργησε και ενέπνευσε τον παγκόσμιο πολιτισμό και γιατί η Ελλάδα του Τσάκα απαξιώνεται διεθνώς και τίθεται στο περιθώριο της παγκόσμιας κοινότητας μέσα στην καταισχύνη και την ιλαρότητα.

Προσωπικά δεν πίστεψα ποτέ στα παραμύθια με πρίγκιπες και δράκους, όπως ο κ. Τσάκας. Αλλά πολλοί άλλοι πίστεψαν και πιστεύουν. Κι ο λόγος είναι ότι όπως είμαστε απελπισμένοι, πιανόμαστε από τα μαλλιά μας για να σωθούμε καθώς βυθιζόμαστε στην άβυσσο. Κι είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε στο οτιδήποτε, όσο κραυγαλέα αντίθετο προς τη λογική κι αν είναι, για να έχουμε κάτι να ελπίζουμε.

Αυτό συνέβη με τον κ. Τσάκα και τον πρώτο του πρίγκιπα, που αποδείχθηκε μαϊμού (ο περιβόητος αλ Σουλτάν ακόμα κι αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο δεν είχε ούτε χρήματα ούτε τη διάθεση να αγοράσει τον Παναθηναϊκό) αλλά πολύ φοβάμαι και με το νέο πριγκιπικό σχήμα που ο κύριος αυτός εμφανίζει -και στο οποίο λέγεται ότι συμμετέχει και μια πριγκίπισσα (η οποία είμαι βέβαιος ότι θα αποκαλείται Χαλιμά).

Οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν. Επί μήνες τώρα ο κ. Τσάκας μας κορόϊδευε με τον πρίγκιπα αλ Σουλτάν. Τώρα θα μας κοροϊδεύει με την πριγκίπισσα Χαλιμά και τα παραμύθια της και τον χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ. Κι ο λόγος είναι απλός: Μας βολεύει. Βολεύει τους παίκτες και την ομάδα του Παναθηναϊκού η προοπτική της εξαγοράς από «άραβες μεγιστάνες», της δίνει φτερά στα πόδια. Βολεύει τους μετόχους του Παναθηναϊκού, που δεν χρειάζεται πλέον να βρίζει ο ένας τον άλλον και παίρνουν παράταση αφού οι ίδιοι δεν χρειάζεται να βάλουν ούτε δεκάρα τσακιστή. Βολεύει και τους οπαδούς της δημοφιλούς ομάδας, που ελπίζουν και ονειρεύονται. Βολεύει, όμως, κι όλους τους Έλληνες, που φαντάζονται ότι αφού θα υπάρξουν «άραβες μεγιστάνες» να εξαγοράσουν τον Παναθηναϊκο γιατί να μην υπάρξουν κι άλλοι που θα εξαγοράσουν και εμάς και θα μπορέσουμε να ζήσουμε πλουσιοπάροχα και πάλι. Μήπως ακόμα κι ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν ήταν πρωθυπουργός, δεν είχε παίξει με τον «σωτήρα» άραβα, εμίρη του Κατάρ, που θα έκανε τόσες επενδύσεις στην Ελλάδα, που δεν θα προλάβαινε το δημόσιο να ενθυλακώνει πετροδολάρια;

Τελικά ο εμίρης, αν κι όχι κακομοίρης, στην Ελλάδα δεν άφησε ούτε μερικά ευρώ για καφέ. Και τουλάχιστον ο παραμυθάς Τσάκας είναι πιο γραφικός από τον παραμυθά ΓΑΠ, που πλέον ούτε γραφικό θα μπορούσε κάποιος να τον αποκαλέσει. Όμως από όλους από αυτούς, που βολεύονται με την ιδέα των αράβων πριγκίπων δεν υπάρχει κανείς να σκεφθεί και να διερωτηθεί: Αλήθεια, γιατί ένας ξένος μεγιστάνας, που δεν είχε κατά πάσαν πιθανότητα ξανακούσει τη λέξη «Πανάθα», να θέλει να βάλει τόσα χρήματα στην ομάδα αυτή, που μετέχει στο πιο απαξιωμένο πρωτάθλημα της Ευρώπης, στην πιο απαξιωμένη χώρα της Ευρώπης με κατοίκους, που σύντομα θα είναι πιο φτωχοί κι από τους γείτονες μας Αλβανούς; Τι έχει να κερδίσει. «Από το γήπεδο», λένε ορισμένοι. Μα το γήπεδο, ακόμα κι αν ο «μεγιστάνας» ξεπεράσει τον σκόπελο του Βωβού, του Τσίπρα και των αντιρρήσεών του, των ενστάσεων του δήμου Αθηναίων και της απίστευτης γραφειοκρατίας και διαφθοράς του ελληνικού δημοσίου, θα κτίσει ένα γήπεδο αξίας 100 εκατ. ευρώ περίπου, τα οποία δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να αποσβέσει σε μια αγορά που φθίνει και οι περισσότεροι οπαδοί του Παναθηναϊκού δεν θα έχουν ούτε χρήματα για να φθάνουν στον Ελαιώνα -πόσο μάλλον να αγοράζουν στις σικ μπουτίκ του γηπέδου.

Αλλά, είπαμε, τα παραμύθια με πρίγκιπες και δράκους αρέσουν στα παιδιά και στους απελπισμένους.

Του Γιάννη Λοβέρδου, από aixmi.gr

Εκατομμυριούχοι βουλευτές σε φτωχές πολιτικές

2011-12-15T23:34:00.000+02:00

Ποιά τρόικα; Ποιό μνημόνιο; Ποιά πολιτική επιχειρηματολογία; Ξεδιάντροπος πολιτικαντισμός, με λέξεις που τις έχουν ξεφτιλίσει, πριν ξεφτιλίσουν ολόκληρο λαό. Πώς να αντιμετωπίσεις με ευπρέπεια αυτόν που δεν έχει καμία;

Στο πολιτικό προσωπικό της χώρας αναφέρομαι. Ας αφήσουμε στην άκρη αν χρειάζεται μνημόνιο, αν η τρόικα είναι κακή, ή αν το φως στην άκρη του τούνελ είναι το τραίνο της ιστορίας που έρχεται κατά πάνω μας. Ας πάμε στην ηθική των στάσεων. Αυτή την απλή ηθική που έπρεπε να είναι το αυτονόητο στοιχείο στην πολιτική και κατέληξε να είναι το ζητούμενο.

Η χώρα καταρρέει λοιπόν. Πρέπει γι’ αυτό να κοπούν συντάξεις, μισθοί, όνειρα. Την ίδια ώρα, το πολιτικό σύστημα (επιμένω στον όρο που εκφράζει διαπλοκή, ενιαία συμφέροντα και πολιτική ανικανότητα) δεν καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια για να κρατήσει τα προσχήματα.

Διατηρεί τα προνόμιά του, οικονομικά και άλλα. 110 βουλευτές έχουν προβεί σε νομικά μέτρα για να εισπράξουν αναδρομικά. Ανάμεσά τους είναι και πρωταγωνιστές σκανδάλων, τα παιδιά της μίζας. Αναρωτιέστε πόσο προστατευμένοι αισθάνονται ώστε έχουν το θράσος να προκαλούν έτσι, αντί να κάτσουν και να κλωσάνε τα αυγά τους;

Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η Ελληνική Βουλή δεν έχει δημοσιεύσει στο ίντερνετ, όπως ορίζει ο νόμος, το Πόθεν Έσχες των βουλευτών. Αλλά το κυριότερο, δεν πρόκειται ακόμη και αν τα δημοσιεύει, να κάνει οποιοσδήποτε έλεγχο στο «πόθεν». Στο από πού προέρχονται δηλαδή. Η Βουλή δεν έχει κάνει ποτέ κανένα έλεγχο, δειγματοληπτικό έστω στο Πόθεν Έσχες. Κανένας δεν έχει ερευνήσει αν αυτά που δηλώνουν οι βουλευτές, δικαιολογούνται από τα εισοδήματά τους.

Στην ελληνική Βουλή υπάρχουν μερικές δεκάδες εκατομμυριούχοι βουλευτές. Από προίκα λένε όλοι. Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι έχουμε βουλευτές προικοθήρες και ας πάμε στο βασικό: ποιός το έχει ελέγξει;

Κάποιοι βουλευτές μπήκαν την δεκαετία του 90 φτωχοί και σήμερα έχουν καταθέσεις εκατομμυρίων. Έκλεψαν; Κανένας δεν το ξέρει. Αυτό πρέπει να ελέγξουμε. Το 2004, σε πολλές φορολογικές δηλώσεις βουλευτών και υπουργών εμφανίζεται μεγάλη μεταβολή περιουσιακής κατάστασης. Θυμάστε, Ολυμπιακοί Αγώνες, προμήθειες, κατασκευές. Ποιός θα τα ελέγξει;

Ποιό είναι εκείνο το μαγικό κόλπο που κάνει μεγάλο τμήμα μελών της ελληνικής Βουλής, να έχει τεράστιες ακίνητες περιουσίες, να έχουν αγοραστεί πάρα πολύ φτηνά και βέβαια να είναι με δάνειο; Ποιός θα ελέγξει αυτή την απάτη και την υποκρισία;

Μπορούν σήμερα κιόλας να ελέγξουν τα πάντα. Μπορούν επίσης σε ένδειξη καλής θέλησης να δώσουν εξουσιοδότηση έρευνας λογαριασμών προσωπικών και οικογενειακών σε όλο τον κόσμο. Μπορούν βεβαίως να δώσουν και κάποια μικρά ποσά από τα τεράστια που έχουν στις νόμιμες και φανερές καταθέσεις τους και τα οποία είναι και αποτέλεσμα, υπεραξία, της πολιτικής τους δράσης.

Το παιχνίδι που θέλει διλήμματα μεταξύ νόμιμου και ηθικού, δεν είναι καν ο ευπρεπισμός της συγκάλυψης. Είναι ένα έγκλημα την ώρα που η Ελλάδα ματώνει. Και για μια ακόμη φορά αποδεικνύονται όχι μόνο ανίκανοι αλλά και θύτες.

Του Κώστα Βαξεβάνη, από το κουτί της πανδώρας