Υποσχέσεις και πραγματικότητα

Μετά την τηλεδιάσκεψη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Η πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου αποτελεί κοινή βούληση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του προέδρου Σαρκοζί και της καγκελαρίου Μέρκελ. Απέναντι στη μεγάλη φημολογία των τελευταίων ημερών, τονίστηκε από όλους ότι η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο μέρος της Ευρωζώνης.

Η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να ανταποκριθεί σε όλες τις υποχρεώσεις έναντι των εταίρων της, διασφαλίζοντας, έτσι, την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος στήριξης. Οι αποφάσεις που έλαβε το υπουργικό συμβούλιο τις τελευταίες ημέρες και τα πρόσθετα μέτρα που ανακοινώθηκαν οδηγούν στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του 2011 και του 2012 και στη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων. Γιατί αυτό θα οχυρώσει την ελληνική οικονομία, θα ανακόψει τη διόγκωση του δημοσίου χρέους και θα ενισχύσει τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας».

Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Η Ελλάδα, διά του πρωθυπουργού της, βεβαίωσε τους αρχηγούς των δύο μεγαλυτέρων κρατών της Ευρωζώνης ότι θα εφαρμόσει πλήρως τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι των εταίρων και δανειστών της. Μολονότι οι υποχρεώσεις αυτές έχουν γίνει νόμος του ελληνικού κράτους και κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζονται και προφορικές διαβεβαιώσεις ότι θα εφαρμοστεί πλήρως ο νόμος. Αλλά τι να κάνουμε; Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα.

Η υπόσχεση του πρωθυπουργού σημαίνει λογικά ότι πρέπει να περιμένουμε άμεσες δραστικές περικοπές δαπανών που θα αντισταθμίσουν την κατά 8% αύξηση των δαπανών που σημειώθηκε το πρώτο οκτάμηνο του 2011. Μα αν ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε μείωση δαπανών, τότε γιατί είχε εγκρίνει, δύο ημέρες πριν, την παρανοϊκή νέα φορολογία στα ακίνητα του κ. Βενιζέλου; Για να μην αναφερθώ στον μετέπειτα παρανοϊκότερο διπλασιασμό της μόλις ανακοινωθείσης νέας φορολογίας. Οι κυβερνητικές πράξεις διαψεύδουν τις πρωθυπουργικές υποσχέσεις. Διότι με άμεσες δραστικές περικοπές δαπανών δεν θα χρειαζόταν νέα αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Τον λάκκο τον είδαν αμέσως οι αγορές, με αποτέλεσμα να κινηθούν ελάχιστα οι αποτιμήσεις των ελληνικών ομολόγων. Οι αγορές εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και ας υπόσχονται ό, τι θέλουν οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος.

΄Εχω παρατηρήσει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη λέξη «αγορές» κουμπώνεται. Υπάρχει μια δυσπιστία απέναντι στις «αγορές». Μήπως είναι μυστηριώδεις δυνάμεις που θέλουν το κακό μας; Μήπως πίσω από αυτές κρύβονται αδίστακτοι κεφαλαιοκράτες; Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ;
Σκοπός του σημερινού μου σημειώματος είναι να φέρω τις «αγορές» πιο κοντά στον κ. Βενιζέλο.

Υπάρχει ένα ομόλογο του ελληνικού Δημοσίου που λήγει στις 22 Μαρτίου 2012, σε 6 μήνες από σήμερα. Στη λήξη του, αν η Ελλάδα δεν έχει έως τότε χρεοκοπήσει, ο ιδιώτης κάτοχος του ομολόγου (οι τράπεζες έχουν δεχθεί στο πλαίσιο του PSI να το αντικαταστήσουν με νέο ομόλογο) θα εισπράξει το κεφάλαιο συν το τελευταίο κουπόνι (4,5%). Το ομόλογο αυτό που στις 22 Μαρτίου 2012 θα δώσει στον κάτοχό του 104,5 ευρώ πουλιέται σήμερα γύρω στα 55 ευρώ.

Στην αγορά έχει διαμορφωθεί, από χιλιάδες αγοραστές και πωλητές που ενεργούν εθελοντικά, μια πραγματικότητα που σας δίνει το δικαίωμα να ξοδέψετε 55 ευρώ αύριο το πρωί και να προσδοκάτε ότι το ελληνικό Δημόσιο θα σας πληρώσει 104,5 ευρώ στις 22 Μαρτίου 2012.

Αν πιστεύετε τις υποσχέσεις των κ. Παπανδρέου και Βενιζέλου, αν πιστεύετε ότι πράγματι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει, έχετε τη δυνατότητα να διπλασιάσετε τα λεφτά σας σε 6 μήνες. Οι «αγορές» σάς κάνουν αυτό το δώρο. Αρκεί να πιστεύετε ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει όλες τις υποσχέσεις της και συνεπώς δεν θα χρεοκοπήσουμε.

Οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος επένδυσαν πολιτικό κεφάλαιο σε μια πράξη υψηλού συμβολισμού: Θα κόψουν ένα μισθό από τους αιρετούς πολιτικούς. Ο συμβολισμός δεν άλλαξε την τιμή του ομολόγου. Οι αγορές εξακολουθούν να προεξοφλούν χρεοκοπία πριν από τον Μάρτιο του 2012.

Προτείνω στους κ. Παπανδρέου και Βενιζέλο:

1. Να μην περικόψουν τον ένα μήνα και να καταβάλουν, για τους επόμενους 6 μήνες, σε όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τη μηνιαία βουλευτική αποζημίωσή τους με ομόλογα ελληνικού Δημοσίου λήξεως Μαρτίου 2012. Οποιος διαμαρτυρηθεί θα σημαίνει πως δεν πιστεύει στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε. Οσοι δαγκωθούν και δεχθούν αδιαμαρτύρητα να πληρώνονται με ομόλογα (όπως άλλωστε πληρώνονται διάφορες κατηγορίες πολιτών στις οποίες χρωστάει το κράτος), θα μάθουν τη σημασία των «αγορών». Θα παρακολουθούν την καθημερινή αποτίμηση του ομολόγου και θα γνωρίζουν αν πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από τη χρεοκοπία. Θα αρχίσουν να στηρίζουν ολοψύχως κάθε μέτρο εξυγίανσης της οικονομίας, μιας και η εξυγίανση της οικονομίας θα είναι συνδεδεμένη με το εισόδημά τους.

2. Να ανακοινώσουν ότι κατά τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο τα φυσικά και νομικά πρόσωπα μπορούν να εξοφλούν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις με ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που λήγουν μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014. Ποια θα είναι η συνέπεια μιας τέτοιας ρύθμισης; Θα υπάρξει μεγάλη ζήτηση γι’ αυτά τα ομόλογα. Η τιμή των ομολόγων θα ανέβει. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα είναι χαρούμενοι. Οι φορολογούμενοι θα εξοφλούν «κουρεμένες» φορολογικές υποχρεώσεις. Θα εξοφλούν υποχρεώσεις 100 ευρώ έχοντας πληρώσει λιγότερα για την αγορά του ομολόγου. Το Δημόσιο με κάθε ομόλογο που εισπράττει θα μειώνει το δημόσιο χρέος. Ολα θα λειτουργούν θαυμάσια, αρκεί να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος, να περιορίσουν δραστικά τις δαπάνες και να μην χρεοκοπήσουμε.

Το ερώτημα είναι αν, ακόμη και οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος, πιστεύουν στις δικές τους υποσχέσεις.
Του Στέφανου Μάνου, από την Καθημερινή.

Μαύρο σε όσους ευθύνονται για το χάλι της χώρας

Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους. ΄Οπου κι αν βρίσκονται, σε όποιο κόμμα ή παράταξη. Κατά βάθος αυτοί ευθύνονται για το χάλι της χώρας και την απειλή της χρεοκοπίας, καθώς και τα σκληρά μέτρα που οι πολίτες υφίστανται. Βεβαίως τις μεγαλύτερες ευθύνες έχουν εκείνοι που έχουν ασκήσει στο παρελθόν κυβερνητικές εξουσίες, όμως ευθύνονται και οι υπόλοιποι πολιτικοί γιατί έχουν συμβάλει στην επικράτηση του λαϊκισμού και της υποσχεσιολογίας.
Μαύρο από τους πολίτες λοιπόν σε όλους αυτούς, αλλά και στους υπουργούς που δεν εκτελούν σωστά τα καθήκοντά τους, που κωλυσιεργούν και δεν προωθούν τις μεταρρυθμίσεις.
Μαύρο και στα στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης που τάζουν ακόμα και σήμερα, ή στην καλύτερη περίπτωση, κλείνουν πονηρά το μάτι στους πολίτες.

 Μαύρο σε όσους πιστεύουν ότι η χώρα μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό χωρίς βαθιές και ριζικές μεταρρυθμίσεις, καλλιεργώντας στον λαό φρούδες ελπίδες, ενώ γνωρίζουν πως μόνο οπισθοδρόμηση συνεπάγεται η αδράνεια.
Μαύρο σε εκείνους που χαϊδεύουν τους φοροφυγάδες και χαρατσώνουν τους συνεπείς φορολογούμενους. Μαύρο σε όσους χτυπούν στην πλάτη τις συντεχνίες για να πάρουν τα ψηφαλάκια.
Μαύρο σε όσους αντιτάσσονται στη δημιουργία πανεπιστημίων που υπηρετούν την κοινωνία και την οικονομία. Μαύρο και στον κακό μας εαυτό.

 Εμείς οι πολίτες ας πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Ας επιβραβεύσουμε εκείνους που πασχίζουν να αλλάξουν τη χώρα κι ας μαυρίσουμε εκείνους που τη θέλουν καθηλωμένη στο τέλμα. Σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν.

Πηγή: www.ethnos.gr, του Θανάση Λυρτσογιάννη.

Κοροϊδεύουμε την τρόικα ή τους εαυτούς μας;

Ανήκω σ’ αυτούς που έχουν υποστηρίξει εξ αρχής ότι το σχέδιο των δανειστών μας δεν οδηγεί στη σωτηρία της ελληνικής Οικονομίας, αλλά στο φαύλο κύκλο της ύφεσης και της υπερχρέωσης. Δεν πιστεύω καθόλου ότι η τρόικα κατέχει την απόλυτη αλήθεια ούτε ότι εφαρμόζει τη σωστή συνταγή. Αντίθετα, μάλιστα, έχω την άποψη ότι στο άγχος της να μην πληρώσουν την ελληνική κρίση η ευρωπαϊκή Οικονομία, στο σύνολό της, και μαζί της η διεθνής Οικονομία έφτιαξε ένα «έκτρωμα» και το επέβαλε στην ελληνική κυβέρνηση, με τα γνωστά αποτελέσματα που βιώνουμε μέχρι σήμερα.

Τα διευκρινίζω όλα αυτά αφενός γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να διαφοροποιηθώ από όλους αυτούς που μάχονται για τυφλή υπακοή σε ό,τι ζητήσουν οι δανειστές μας – με ένα στοιχείο κόμπλεξ που εμπεριέχει την παραδοχή ότι αυτοί ξέρουν πάντα καλύτερα από μας ποιο είναι το σωστό και ποιο και ποιο το λάθος- και αφετέρου γιατί δε θεωρώ ότι θα έπρεπε κανείς να μας επιβάλει αυτά που οφείλουμε να κάνουμε μόνοι μας.

Το πρώτο και το πιο σημαντικό απ’ αυτά είναι η μείωση του κόστους του δημοσίου τομέα. Αυτά που ακούμε, διαβάζουμε και ετοιμαζόμαστε να υποστούμε στο πλαίσιο της συμφωνημένης με την τρόικα μείωσης του δημόσιου τομέα είναι μια άλλη κομματική, συνδικαλιστική φάρσα σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Ειδικά στο θέμα «ελληνικό δημόσιο» η τρόικα ζητά κάτι το αυτονόητο, που θα έπρεπε εδώ και πολύ καιρό να το έχουμε κάνει μόνοι μας: Να μειώσουμε το κόστος του δημοσίου τομέα και να τον κάνουμε πιο παραγωγικό. Αντί γι’ αυτό η ελληνική κυβέρνηση έκανε ακόμη και την τελευταία διετία προσλήψεις, δεν άγγιξε την κομματική γραφειοκρατία και μετακύλησε στους συνεπείς φορολογούμενους πολίτες το κόστος του υπερχρεωμένου ελληνικού δημοσίου.

Προφανώς, κατ’ αυτό τον τρόπο θεωρήσαμε ότι κοροϊδεύουμε την τρόικα, αλλά κοροϊδέψαμε απλώς τους εαυτούς μας.
Αν υπήρχε κάτι σωστό στη συνταγή της τρόικας αυτό ήταν η οδηγία ότι η μείωση των δημοσίων δαπανών πρέπει να είναι διπλάσια της αύξησης των εσόδων από την φορολογία, για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της οικονομικής ανάκαμψης και της ανάπτυξης. Θα περίμενε κανείς με την ανάληψη αυτής της δέσμευσης, να προχωρήσει η κυβέρνηση σε μια πραγματική και ουσιαστική σύγκρουση με το βαθύ κράτος, απολύοντας τους άχρηστους και μειώνοντας τις προκλητικές αμοιβές των ημετέρων.
Αντί γι’ αυτό η κυβέρνηση Παπανδρέου προτίμησε να προστατεύσει τους υψηλόμισθους της δημόσιας διοίκησης και των ΔΕΚΟ, στους οποίους άλλωστε είναι κυρίαρχος ο σκληρός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ. Κι ακόμη και τώρα, που αναγκάζεται να προχωρήσει σε λύσεις τύπου εργασιακής εφεδρείας, επιλέγει μια ισοπεδωτική, λογιστική προσέγγιση, που δε συνιστά εξυγίανση αλλά απλώς λύση ανάγκης, υπό το κράτος του πανικού.
Κρίμα!
Του Γιώργου Κουβαρά, από το aixmi.gr

Κοινωνία σε πολιορκία

Πηγή: capital.gr, Του Άγη Βερούτη*

Πολιτικοί, συντεχνίες, κομματικές πελατείες, διεφθαρμένοι κρατικοί μηχανισμοί, παπαγαλάκια, κρατικοδίαιτοι, δανειστές, αγορές, όλοι μάχονται για την νομή της περιουσίας της κοινωνίας. Καθένας διαγκωνίζεται με τους υπόλοιπους προσπαθώντας να διακρατήσει ή να αποσπάσει όσο δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από τις σάρκες της κοινωνίας που οδηγείται σε διαμελισμό. Οι συντεχνίες θρασύτατα διεκδικούν το "δικαίωμα" να συνεχίσουν το φαγοπότι, κλείνοντας τους δρόμους της Θεσσαλονίκης και πολιορκώντας την κοινωνία ολόκληρη με ανήθικη απαίτηση τους να καλοπερνούν ενόσω ο Έλληνας υποφέρει για χάρη τους. Οποία αλαζονεία! Μέχρι και οπαδοί μιας ομάδας κατέβηκαν στο δρόμο κάτι ζητώντας. Είμαστε η Χώρα του Υπαρκτού Σουρεαλισμού!

Τόσο η ιδιωτική όσο και η συλλογική περιουσία των Πολιτών εκποιείται για ένα κομμάτι ψωμί προς σταυλισμό των αχρείων (εκείνων που δεν είναι χρήσιμοι κατά την αρχαία ετυμολογία, και των φαύλων και ανήθικων κατά την μοντέρνα έννοια.)

Αδιαφορώντας για τα θύματα και τις ερειπωμένες ζωές που αφήνουν στο διάβα τους, για την ίδια τη λογική, αποδομούν τη μεσαία τάξη και καταργούν την ιδιωτική ιδιοκτησία, με εργαλεία την αλόγιστη φοροαφαίμαξη και την ανοχή όλων εμάς, των υποκειμένων της απληστίας και εξουσιολαγνείας τους.

Αργά ή γρήγορα τα πρώτα ακίνητα θα βγουν στο σφυρί γιατί οι ιδιοκτήτες τους δεν διαθέτουν επαρκές εισόδημα να πληρώνουν φόρους ιδιοκτησίας, αυθαίρετα τεκμήρια, και πρόστιμα. Το είχα πει προ καιρού: “Ετοιμαστείτε να σας πάρουνε το σπίτι”, πολύ πριν υλοποιηθούν τα πρόσθετα φορολογικά μέτρα κατά της ιδιοκτησίας και τεκμήρια κατά της επιβίωσης της μεσαίας τάξης. Η ώρα πλησιάζει...

Η κοινωνία μετράει 1.000.000 άνεργους και σχεδόν 3.000.000 δυστυχισμένους, καθώς 25% των Ελλήνων ήδη ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η ποιότητα μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους ανήμπορους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Όμως οι κυβερνώντες αποφάσισαν να επιδοτήσουν πάλι τα κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα με "κουπόνια ψευτοεκπαίδευσης", αντί να στηρίξουν την οικονομία με "κουπόνια εργασίας".

Η μεσαία τάξη πολιορκείται από παντού. Οι πτωχοποιημένοι Έλληνες δεν έχουν πλέον άλλα περιθώρια ή περιουσιακά στοιχεία για να χάσουν. Οι έχοντες και κατέχοντες από την άλλη υπερκαλύπτουν κατά πολύ τα τεκμαρτά εισοδήματα. Όσο φόρο πλήρωναν θα συνεχίσουν να πληρώνουν. Ποιόν χτυπάει λοιπόν η φορολογική επιδρομή της κυβέρνησης;

Μα φυσικά το σύνηθες θύμα, τη μεσαία τάξη!

Την ίδια στιγμή που θυσιάζουν την μεσαία τάξη στο βωμό της αχρειοκρατίας, για την Εκκλησία η χώρα μας αποτελεί φορολογικό παράδεισο. Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες παζαρεύουν πόσο φόρο προτίθενται να πληρώσουν, για να συνεχίσουν να πριμοδοτούν τα κόμματα με κατευθυνόμενα ψηφαλάκια των προβάτων του ποιμνίου τους.

Όταν η εκκλησία δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος για τα ενοίκια που εισπράττει, το κράτος απαιτεί από τον ιδιοκτήτη ενός άδειου μαγαζιού, έναν μισθό το χρόνο! Εάν εισπράττει ενοίκιο, το κράτος απαιτεί τα μισά για να σιτίζονται οι αχρείοι. Μα δεν ντρέπονται παπάδες και πολιτικάντηδες να υποκρίνονται πως νοιάζονται για το Λαό; Δεν ντρέπονται; Μόνο λόγια του αέρα ξέρουν να πουν.

Η Παιδεία από την άλλη, έχει υποστεί τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τα ανοσιουργήματα του εκάστοτε πειραματιζόμενου υπουργού παιδείας. Ξεκινώντας από την κατάργηση των τόνων και την καθιέρωση της μαλλιαρής, και καταλήγοντας στην υποχρεωτικότητα της παραπαιδείας και τον αποσυντονισμό της ζωής των παιδιών. Διαβρώνοντας τη σκέψη των παιδιών μας με την λυπηρή δικαιολογία που ονομάζουμε ευφημιστικά “Εθνική Παιδεία”, πριονίζουμε το κλαδί στο οποίο καθόμαστε. Η κοινωνία εισπράττει “συγγνώμες” με ταυτόχρονες απειλές για τη “δραχμοποίηση” των ονείρων της από την υπουργό Παιδείας, αντί παραιτήσεων.

Στη Χώρα του Υπαρκτού Σουρεαλισμού η ανώτατη παιδεία μονοπωλείται από το κράτος-πατερούλη. Όταν τα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως είναι στην πλειοψηφία τους ιδιωτικά, εμείς απαγορεύουμε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα!

Aποφασίσαμε ότι τα δικά μας κέντρα κομματικής πλύσης εγκεφάλων είναι καλύτερα από το Harvard, το MIT, το Aachen, το Imperial, το Κυότο, το McGill και τη Σορβόννη! Επειδή το λέμε εμείς! Μάλιστα πριν χρόνια φτιάξαμε το ΔΙΚΑΤΣΑ, ή όπως το λένε τώρα, για να περνάμε από διαδικασία εξευτελισμού όσους άριστους εκ των παιδιών μας αξιώθηκαν να αποφοιτήσουν από τα καλύτερα πανεπιστήμια, προκειμένου να τους πούμε ότι το πτυχίο οικονομικών Harvard αντιστοιχεί με 3 έτη σπουδών στην ΑΣΟΕ!

Όπως η Πηνελόπη, που οι μνηστήρες της βάλθηκαν να ξεκοκαλίσουν την περιουσία του απόντος Οδυσσέα, πολιορκώντας την ανυπεράσπιστη χήρα του, η κοινωνία υπόκειται την λεηλασία των πόρων της από το παρακράτος, που έχει στήσει παράγκα μέσα στους θεσμούς και τις κρατικές λειτουργίες, και ρουφάει με μένος το αίμα και τον ιδρώτα της μεσαίας τάξης. Ο Οδυσσέας (ή αλλιώς ο “Κανένας”) επέστρεψε στο σπίτι του για να διώξει τους αχρείους που έσφαζαν τα κοπάδια του και έπιναν το κρασί του για το καθημερινό τους τσιμπούσι, μέσα στη δική του ιδιοκτησία, εκμαυλίζοντας τόσο την οικογένειά του όσο και τους υπηκόους του.

Ο νέος “Κανένας” όμως δεν έχει ακόμα φανερωθεί κ. Πρωθυπουργέ. Τα λόγια και οι βαρύγδουπες ομιλίες στη φιέστα της Θεσσαλονίκης δεν φτάνουν. Ουδείς πολιτικός δεν έχει δείξει ούτε την πρόθεση να ξεκαθαρίσει τη χώρα από τα παράσιτα που κατασπαταλούν τον εθνικό πλούτο, ούτε την ικανότητα να το υλοποιήσει. Κανείς τους δεν έχει αποστασιοποιηθεί από τα πεπραγμένα των τελευταίων 10 ετών ώστε να γίνει διώκτης των αχρείων. Συνένοχοι είναι στην συγκάλυψη και στη διαφθορά, συνένοχοι στην λεηλασία με την αθωωτική ψήφο τους για εγκλήματα που διέπραξαν οι συνάδελφοί τους, σε υποθέσεις που όλοι ξέρουν με λεπτομέρειες πώς λεηλατήθηκε η Ελλάδα. Η κοινωνία θέλει δικαιοσύνη - όχι συνενοχή.

Η κοινωνία αδυνατεί να σηκώσει το βάρος των μνηστήρων, γιατί όπως και στο αρχαίο έπος είναι πολλοί οι αχρείοι που την πολιορκούν και λίγοι οι αγαθοί που θα μπορούσαν να τους διώξουν.

Ο "Κανένας" όμως πουθενά...

* Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια

Το γραφειοκρατικό έπος των σχολικών βιβλίων

Η ελληνική επικαιρότητα έχει κάποιες σταθερές, οι οποίες είναι κάτι σαν τα έθιμα του Δεκαπενταύγουστου. Με ημερολογιακή ακρίβεια, κάθε χρόνο, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων γεμίζουν με γνωστά θέματα. Το πρώτο είναι «πού θα πάνε οι βάσεις των εισαγωγικών εξετάσεων». Το δεύτερο, αν θα κλείσει η Εθνική Οδός, εξαιτίας των χιονοπτώσεων. Το τρίτο είναι τα σκουπίδια παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα και το τέταρτο, αν θα δοθούν στην ώρα τους τα σχολικά βιβλία ή αν επαρκούν οι υπεράριθμοι δάσκαλοι και καθηγητές για να στελεχώσουν ένα σχολικό σύστημα που είναι κάτι σαν τη Λερναία Υδρα: δέκα διορίζεις, πενήντα κενά προκύπτουν.

Τα σχολικά βιβλία, βέβαια, μπορεί να προκύψουν ως θέμα και σε άλλες στιγμές. Είναι κάτι σαν κινητές εορτές της επικαιρότητας. Ολο και κάποια «κακή λέξη» -όπως ο «συνωστισμός» - θα ανακαλύψει κάποιος σε ένα blog· αυτό θα γίνει θέμα σε περιθωριακές εφημερίδες, θα το κάνουν ερώτηση οι ευαίσθητοι βουλευτές του ΛΑΟΣ, θα αρχίσει το πανηγύρι των αντεγκλήσεων και στο τέλος μένουμε με την απορία: τι ακριβώς ήθελε να επιτύχει ο ελληνοφάγος Τζορτζ Σόρος;

Φέτος με τα σχολικά βιβλία ασχολήθηκαν τρία υπουργεία, καμιά δεκαριά υπηρεσίες, συν το Ελεγκτικό Συνέδριο, και πάλι προκοπή δεν είδαμε. Μάθαμε πως το πρόβλημα ήταν η δαπάνη του χαρτιού, αλλά πάλι... Τα χαρτιά που διακινήθηκαν μεταξύ τόσων υπουργείων και υπηρεσιών πιθανώς να έφταναν για τα μισά τουλάχιστον σχολικά βιβλία.

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι η ασυνεννοησία. Οταν λαλούν τρία υπουργεία, φυσικό είναι να αργούν οι μαθητές να δουν βιβλία. Το θέμα είναι ότι για να πάρει βιβλίο ένας μαθητής στην Αμφισσα, στην Αθήνα γίνεται χαλασμός: πρέπει να σώσει πράσινο φως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στην Αγία Παρασκευή, να βγει προκήρυξη εκτύπωσης στο Μαρούσι, να υπογράψει το υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα, κάπου μπλέκει και το υπουργείο Εσωτερικών στη Βασιλίσσης Σοφίας, να εγκρίνει τη δαπάνη το Ελεγκτικό Συνέδριο στους Αμπελόκηπους, να πληρώσει το Γενικό Λογιστήριο του κράτους στην Κάνιγγος και να γίνουν καμιά δεκαριά άλλες ενέργειες σε αντίστοιχες περιοχές.

Δεν θα ήταν πιο απλό και παραγωγικό να αποφασίζουν οι γονείς και οι καθηγητές των παιδιών στην Αμφισσα ποια βιβλία Φυσικής θα δώσουν στα παιδιά τους και μετά η πολιτεία να τους αποζημιώνει με κάποιους κανόνες; Δι’ αυτού του τρόπου δεν θα μειώναμε απλώς την απίστευτη γραφειοκρατία· δεν θα εξασφαλίζαμε μόνο ότι τα παιδιά θα έχουν βιβλία στην ώρα τους. Θα είχαμε καλύτερα βιβλία, διότι γονείς και καθηγητές θα φρόντιζαν να εξασφαλίσουν ό, τι προσφορότερο για τα παιδιά τους. Δεύτερον, θα ξεμπερδεύαμε με το άγος της παπαγαλίας στις εξετάσεις. Τα παιδιά δεν θα εξετάζονται σε συγκεκριμένες σελίδες συγκεκριμένων βιβλίων, για να περνούν εκείνα που τις αποστηθίζουν καλύτερα, αλλά σε περιοχές γνώσης που θα έπρεπε να κατανοούν για να γράψουν.

Παρά τις διαδικασίες αποκέντρωσης που ξεκίνησαν πρόσφατα, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής παιδείας παραμένει η σοβιετική λογική της. Σύμπτωμα αυτής είναι οι καθυστερήσεις στην παράδοση βιβλίων, που διαβάζουμε τώρα πρωτοσέλιδα. Οι πληγές όμως που αφήνει είναι πολύ πιο βαθιές.

Tου Πασχου Μανδραβελη, από την Καθημερινή.

Πρυτάνεις κλειστών πανεπιστημίων

Από τη στιγμή που έγιναν γνωστές οι προθέσεις της υπουργού Παιδείας Αννας Διαμαντοπούλου για τις αλλαγές στον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας των ΑΕΙ και των ΤΕΙ, ήταν σαφές ότι όσοι ένιωθαν βολεμένοι με την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατούσε και έβλεπαν να θίγονται τα όποια συμφέροντά τους θα αντιδρούσαν. Και αυτοί ήταν πρυτάνεις, συγκλητικοί, καθηγητές και άλλοι από το διδακτικό προσωπικό, κόμματα, κομματικοί νεολαίοι και εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα που άνθησαν με τη βοήθεια και εξ αιτίας του συστήματος. Οχι όλοι (όχι, δηλαδή, «οι καθηγητές», «οι συγκλητικοί» που θα παρέπεμπε στο σύνολο των καθηγητών, των συγκλητικών κ. λπ.), αλλά αρκετοί, ώστε να είναι βέβαιο ότι η νέα ακαδημαϊκή χρονιά θα ξεκινούσε με αναταραχή στους πανεπιστημιακούς χώρους και έξω από αυτούς.

Είναι γνωστή η αρχική αντίδραση των πρυτάνεων. Κατήγγειλαν το νομοσχέδιο, επικαλέστηκαν τα γνωστά επιχειρήματα περί ξεπουλήματος των πανεπιστημίων στα ιδιωτικά συμφέροντα, χαρακτήρισαν «πραξικόπημα» την ψήφιση από τη Βουλή ενός τέτοιου νομοσχεδίου, μερικοί από αυτούς και κυρίως όσοι πρόταξαν δημόσια τα στήθη τους επιχειρηματολόγησαν τόσο ασυνάρτητα, που εκτέθηκαν και όταν διαπίστωσαν ότι η μεν πολιτική ηγεσία παρέμενε σταθερή στις θέσεις της, την δε κοινωνία δεν την έπειθαν, άλλαξαν τακτική.

Ζήτησαν να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο στη Βουλή ώς τον Σεπτέμβριο, προβάλλοντας ως πρόσχημα την (περαιτέρω) δημόσια συζήτηση που δήθεν έπρεπε να προηγηθεί, αλλά στην πραγματικότητα για να κερδίσουν χρόνο, να επιστρέψουν από τις διακοπές οι σύμμαχοί τους φοιτητές που μαζί τους λυμαίνονται τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και να προχωρήσουν στις παραδοσιακές κινητοποιήσεις. Τις καταλήψεις, τις καταστροφές και τις λεηλασίες, τις απειλές και τους τραμπουκισμούς εις βάρος όσων θέλουν πανεπιστήμια που να λειτουργούν ουσιαστικά.

Εκείνο που δεν περίμεναν, βέβαια, οι πρυτάνεις και όσοι επιμένουν στην αλλοτρίωση των ΑΕΙ και των ΤΕΙ ήταν ότι το νομοσχέδιο έγινε νόμος με την ψήφο 260 εκ των τριακοσίων βουλευτών, δηλαδή των εννέα δεκάτων σχεδόν της Βουλής, που αποτελούν και την κοινοβουλευτική δύναμη του συνόλου των αστικών κομμάτων. Που σημαίνει ότι όλοι αυτοί που κλείνουν τώρα τα πανεπιστήμια και για άλλη μία φορά τους δρόμους στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις δρουν αντίθετα προς τη βούληση της κοινωνίας και της Βουλής και βέβαια, γράφοντας για άλλη μία φορά στα παλιά τους τα παπούτσια τους νόμους της πολιτείας.

Κάποιοι πρυτάνεις, που η βάσκανη μοίρα τους ανέθεσε να μεταφέρουν τη γνώση στις νεότερες γενεές, αντί να τους κάνει καπετάνιους στο αντάρτικο, όπως ήταν προφανώς το όνειρό τους, απειλούν με προσφυγή στο ΣτΕ κατά του νόμου. Καμία αντίρρηση. Μέχρις ότου όμως το ΣτΕ αποφανθεί, είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στους νόμους και τις γραφές της συντεταγμένης πολιτείας, από την οποία, μάλιστα, ψωμίζονται ή χάρις στην οποία μερικοί από αυτούς βγάζουν το παντεσπάνι τους. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς από πού αντλούν το δικαίωμα να παίζουν με το μέλλον των χιλιάδων παιδιών που πηγαίνουν στα πανεπιστήμια για να σπουδάσουν ή με τις τσέπες των γονιών που επιβαρύνονται αβάσταχτα κατά τη διάρκεια των σπουδών.

Δεν έχει νόημα η επίκληση της πραγματικότητας γύρω από τη σημερινή κατάσταση των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδη λογική, με εμπειρία από τη λειτουργία των δικών μας ΑΕΙ και με θητεία ως φοιτητής ή ως καθηγητής σε κάποιο ξένο πανεπιστήμιο που να μη γνωρίζει την αλήθεια. Οτι τα δικά μας πανεπιστήμια έχουν προ πολλού χάσει επαφή με τον σκοπό για τον οποίον ιδρύθηκαν. Αλλά και πέρα από όλα αυτά, πώς οι πρυτάνεις και οι συγκλητικοί τολμούν να αδιαφορούν για τους φοιτητές που θέλουν να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους στους χρόνους που προβλέπονται, που αγωνιούν γιατί θέλουν να προλάβουν προθεσμίες για επόμενο πανεπιστημιακό στάδιο, που πιέζονται από ανάγκες επιβίωσης για να βγουν στη βιοπάλη ή που δεν αντέχουν πλέον την ψυχοβγαλτική διαδικασία που επικρατεί στους πανεπιστημιακούς χώρους; Πώς μπορούν, άραγε, να βλέπουν αυτά τα παιδιά και να μην ντρέπονται;
Toυ Άγγελου Στάγκου, από την Καθημερινή.

Δημιουργική προσαρμογή

Ο οριστικός θάνατος της μεσαίας τάξης έχει προαναγγελθεί πολλές φορές, και πάντα με ιδιαίτερη πεποίθηση... Και κάθε φορά ήταν η τελευταία. Οι δυνάμεις της ιστορίας είχαν αποφανθεί: πιέζοντας το παραγωγικό σύστημα προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις (συγκέντρωση- συγκεντροποίηση του κεφαλαίου από τη μια πλευρά και «προλεταριοποίηση» από την άλλη) υποτίθεται ότι κατέτρωγαν όλα τα στρώματα που είχαν την κακή τύχη να βρίσκονται στις ενδιάμεσες θέσεις του φάσματος... 
Η ιστορία αυτή διατηρεί μια πειστικότητα δυσανάλογη με τον αριθμό των διαψεύσεών της μέσα στα χρόνια. Τη χρονιά της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ ξεκινούσα μεταπτυχιακά στα Οικονομικά: ήμουν μια εξαγωγή της ΚΝΕ σε γνωστό αριστερό πανεπιστήμιο της Βρετανίας με αδιαμφισβήτητη αυθεντία στον μαρξισμό... Οπως και πολλοί άλλοι έλληνες οικονομολόγοι, είχα και εγώ πειστεί απολύτως ότι επίκειται το Βατερλό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων... Τέτοια ήταν η διάχυτη βεβαιότητα, που αποφάσισα να καταγράψω το χρονικό αυτού του προαναγγελθέντος θανάτου στη διδακτορική μου διατριβή (η οποία ξεκίνησε με πολλές βεβαιότητες που βασίζονταν στους νόμους κίνησης της Ιστορίας). Θυμάμαι ακόμη τις αυτάρεσκες και σοβαροφανείς διατυπώσεις της ερευνητικής μου πρότασης: «... σκοπός μου ήταν να καταγράψω με λεπτομέρειες την κατάρρευση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ». Θυμάμαι έναν έμπειρο και χαμογελαστό καθηγητή στο σχετικό σεμινάριο της εκκίνησης της διατριβής να με ρωτάει πώς ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα τεκμηριώσω την κατάρρευση στα χρόνια που έρχονταν, και τη συμβουλή του μήπως να υιοθετήσω κάπως ευρύτερες διατυπώσεις... (όπως, «θα μελετήσω τους τρόπους με τους οποίους οι μικρές επιχειρήσεις ανταποκρίνονται στην ένταση του ανταγωνισμού που φέρνει το άνοιγμα της οικονομίας»...). Οχι, ήμουν αμετάπειστη. Αφού ήξερα τη διαδρομή της Ιστορίας, γιατί να το κρύψω με ψευτοσεμνότητα; Το τι έγινε στη συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστό σε όλους και σε όλες. Αντί να καταρρεύσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα προβλήματα εστιάστηκαν κυρίως στις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις, ενώ οι μικρότερες όχι απλώς άντεξαν, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις ισχυροποίησαν το μερίδιο και τη θέση τους. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις έκλεισαν στα αμέσως επόμενα χρόνια και πολλές άλλες πέρασαν στην εντατική του ΟΑΕ ή μετατράπηκαν σε ΔΕΚΟ ή (ξανά)σώθηκαν χάρη σε γενναιόδωρη τραπεζική (ανα)χρηματοδότηση...
Το γιατί έγινε αυτό που έγινε (και κυρίως, γιατί δεν έγινε αυτό που «έπρεπε» να γίνει) είναι λιγότερο συζητημένο. Αυτό που διέθεταν κατά κανόνα οι μικρότερες επιχειρήσεις και δεν διέθεταν οι μεγαλύτερες ήταν ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Ηταν η ικανότητα να αξιοποιούν κάθε διαθέσιμο πόρο, να ανταποκρίνονται στις διακυμάνσεις του ανταγωνισμού (άλλοτε βελτιώνοντας και άλλοτε φθηναίνοντας το προϊόν τους), να παρακολουθούν τις κινήσεις των ανταγωνιστών τους, να δοκιμάζουν αλλαγές σε μικρές ή σε μεγαλύτερες δόσεις. Είναι αλήθεια ότι ενώ έπαιζαν στο έργο της δημιουργικής προσαρμογής, εκστόμιζαν με στόμφο τα λόγια από άλλα έργα, μαζικής καταστροφής... «Λουκέτο», «ήττα και αφανισμός», καρυδότσουφλο στα κύματα της ανεξέλεγκτης αγοράς... Δεν γνωρίζω αν με αυτή τη δισυπόστατη επιλογή κατάφεραν να ξεγελάσουν και άλλους εκτός από τους νεαρούς και φρέσκους οικονομολόγους της εποχής... Πάντως η ουσία είναι ότι μιλούσαν για την καταστροφή και διαχειρίζονταν με σχετική επιτυχία τις αναγκαίες αλλαγές επειδή ήταν ευέλικτοι και προσαρμοστικοί. Δεν περίμεναν να τους ρίξει κάποιος άλλος (όπως το κράτος, για παράδειγμα) σωσίβιο. Κολύμπησαν με τις δικές τους δυνάμεις (κατά κανόνα).
Σήμερα ζούμε την αναβίωση αυτής της εσχατολογίας: «Λύκοςλύκος», το τέλος της μεσαίας τάξης, ο μπαμπούλας της αγοράς και οι συνωμοσίες της τρόικας και όσων μας επιβουλεύονται επειδή μας ζηλεύουν... Εχοντας κατ΄ επανάληψη διαπιστώσει τη διάψευση των ίδιων και των ίδιων προβλέψεων καταστροφής, θα περίμενε κανείς πως θα είμαστε λίγο πιο συγκρατημένοι στις προβλέψεις μας... Ηρθε το τέλος της μεσαίας τάξης; Οπως τόσες φορές στο παρελθόν (και όπως πάντα), η απάντηση είναι «και ναι και όχι». Η κανονικότητα αποτελείται από επιτυχίες και αποτυχίες, κάποιοι δυναμώνουν και κάποιοι άλλοι χάνουν μερίδια. Κάποιες δραστηριότητες επιβραβεύονται και κάποιες άλλες τιμωρούνται. Κάποιες ομάδες μαθαίνουν κολύμπι και την παλεύουν, κάποιοι άλλοι αφήνονται με τη χάρη του μοιραίου... Το κομμάτι εκείνο της μεσαίας τάξης που στηρίζεται στην κρατική προστασία και ενίσχυση μάλλον θα περιοριστεί (μακάρι, για το καλό όλων των υπολοίπων). Το κομμάτι εκείνο που δεν φοβάται να προσαρμοστεί και δεν ντρέπεται να μάθει νέα πράγματα θα επιβραβευθεί και θα ενισχυθεί. Οπως πάντα δηλαδή. Μόνο που θα ήταν κρίμα να ξαναπαίξουμε απαράλλακτους ρόλους στο ίδιο έργο κάνοντας πως δεν θυμόμαστε την πλοκή. Είναι άχαρο να πανικοβληθούμε ξανά για έναν πολλάκις προαναγγελθέντα και ουδέποτε διαπιστωθέντα θάνατο. Είναι κακόγουστο, είναι ανιστόρητο, είναι βλακώδες. Επιπλέον να αποσπά την προσοχή από τα σημαντικότερα θέματα της πραγματικότητας...

Από το ΒΗΜΑ, της κ.  Αντιγόνης Λυμπεράκη,  καθηγήτριας Οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου.

Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ

Πολύ θα ήθελα να έβγαιναν δημόσια όσοι "σπρώχνουν" με κάθε μέσο ή και μόνο με την ανοησία τους το παρακάτω σενάριο και να δηλώσουν παλικαρίσια: "ναι, έτσι θα είναι τα πράγματα αλλά σας καλούμε παρόλα αυτά να το κάνουμε... Θα υποφέρουμε πολύ αλλά θα θυσιαστούμε για τις επόμενες γενιές που εμείς καταδικάσαμε στην σημερινή κατάσταση". Αλλά που...
Αντίθετα αποκοιμίζουν τον απελπισμένο κόσμο με παραδείσιες περιγραφές χειραφέτησης του ανάδελφου έθνους μας, χωρίς να αλλάξει τίποτα, μόνο με την δευτέρα παρουσία του Μεγάλου Αδελφού - του κόμματος κράτους για το οποίο και μόνο εργάζονται δεξιοί και αριστεροί λαϊκιστές θεωρώντας ότι αυτοί σε κάθε περίπτωση θα έχουν τα ηνία και τις ...σχετικές απολαβές.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μάλλον ήπιο μοιάζει το φρικαλέο σενάριο που ακολουθεί. Δεν είναι η ώρα να διεκδικήσουμε ένα αριστερό, δημοκρατικό και οικολογικό Μνημόνιο; Δεν είναι η ώρα να "σπρώξουμε" συλλογικά τις δίκαιες μεταρρυθμίσεις σε βάρος του φορολογικού παραδείσου των εχόντων και της πελατειακής/συντεχνιακής δικτατορίας του διεφθαρμένου ελληνικού πολιτικού συστήματος και των πελατών του;

μετά την έξοδο...

Ένα φανταστικό σενάριο γερμανών οικονομολόγων*
Με ένα, επιστημονικά ελεγμένο, φανταστικό όσο και φρικιαστικό σενάριο έρχεται σήμερα η οικονομική Handelsblatt να καταγράψει τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το ευρώ. Υπό τον τίτλο "Τι θα συμβεί αν;…"
Ομάδα οικονομολόγων της εφημερίδας με επικεφαλής τον Dirk Heilmann σκιαγράφησαν το "Worst-Case-Szenario", πώς δηλ. θα μπορούσε να επέλθει η διάλυση της ευρωζώνης. Επιστημονικός συνεργάτης της ομάδας των οικονομολόγων που το επεξεργάστηκαν ήταν ο καθηγητής Clemens Fuest, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

- Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, το Φεβρουάριο του 2012 η κρίση χρέους στην Ελλάδα οξύνεται, οι αντοχές και η προθυμία των Ελλήνων για μεταρρυθμίσεις έχουν φθάσει στα όρια τους, η κοινή γνώμη εξεγείρεται και η κυβέρνηση Παπανδρέου πέφτει αφού χάνει την ψήφο εμπιστοσύνης στη βουλή.

- Ο νέος πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει τον Απρίλιο 2012 την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την επαναφορά της δραχμής. Η αλλαγή ευρώ και νέας δραχμής γίνεται στην αρχή 1:1, όλες οι καταθέσεις στις τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα και η Αθήνα προτείνει την ανταλλαγή των κρατικών ομολόγων στο νέο νόμισμα στο 80% της ονομαστικής τους αξίας. Η κυβέρνηση κρατάει επί τρεις ημέρες κλειστές τις τράπεζες, εξαγγέλλει ελέγχους συναλλάγματος και απαγορεύει την εξαγωγή ευρώ στο εξωτερικό Τα χρηματιστήρια Φραγκφούρτης και Παρισιού υφίστανται καθίζηση, το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου καταρρέει.

- Τρεις μέρες αργότερα οι ελληνικές τράπεζες δίνουν τα ευρώ με σφραγίδα που λέει «Νέα Δραχμή». Στα ΑΤΜ μπορούν να σηκώσουν οι Έλληνες ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ ανά λογαριασμό. Η αστυνομία στις μεγάλες πόλεις φυλάσσει τράπεζες και δημόσια κτήρια. Οι καταθέτες σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία και Ισπανία προσπαθούν να αποσύρουν από τις τράπεζες τις καταθέσεις τους. Οι τράπεζες ανοίγουν για λίγες μόνο ώρες. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων διπλασιάζουν τα κονδύλια του μηχανισμού στήριξης. Η τραπεζική κρίση έχει φθάσει ήδη στην Ευρώπη.

- Τον Ιούνιο 2012 η τραπεζική κρίση οξύνεται ακόμα περισσότερο. Η Πορτογαλία αποχωρεί από την ευρωζώνη. Στην Ισπανία και τη Γαλλία λαμβάνουν χώρα μαζικές διαδηλώσεις κατά των νέων μέτρων λιτότητας που επιβάλει η ευρωζώνη.

- Τον Ιούλιο 2012, ύστερα και από πιέσεις του Προέδρου Ομπάμα, οι Βρυξέλλες αποφασίζουν την καθιέρωση ευρωομολόγων. Οι ΗΠΑ φοβούνται νέα παγκόσμια οικονομική κρίση. Γερμανία και Γαλλία εκδίδουν ευρωομόλογα 100 δις προκειμένου να στηρίξουν την Ισπανία και την Ιταλία. Στη Γερμανία βουλευτές του συνασπισμού παραιτούνται σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καθιέρωση ευρωομολόγων.

- Τέλη του ίδιου μήνα η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ χάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής, η οποία αρνείται να δεχθεί ευρωομόλογα. Το κόμμα των Φιλελευθέρων αποχωρεί από τον συνασπισμό και η κ.Μέρκελ κυβερνά μέχρι τις επόμενες εκλογές με κυβέρνηση μειοψηφίας με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών. Εντυπωσιακή πτώση του χρηματιστηρίου. Σε Ρώμη, Παρίσι και Μαδρίτη χιλιάδες διαδηλωτές διαμαρτύρονται κατά της Γερμανίας.

- Ένα μήνα αργότερα Μέρκελ και Σαρκοζύ αποφασίζουν σε μυστική τους συνάντηση την καθιέρωση του «ευρώ του Βορρά» και καλούν να μετάσχουν Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Φινλανδία, Εσθονία, Αυστρία και Σλοβενία.
- Η γερμανική βουλή εγκρίνει μετά από δύο εβδομάδες τη συμμετοχή της Γερμανίας στο ευρώ του Βορρά και την καθιέρωση κοινής δημοσιονομικής πολιτικής . Στην ευρωζώνη ανήκει τώρα το 1/3 των χωρών της ΕΕ.
- Η αποδεκατισμένη ΕΚΤ αποδεικνύεται ότι δεν είναι πια σε θέση να εξασφαλίσει την νομισματική σταθερότητα. Η τιμή του νέου ευρώ υπερτιμάται σε σχέση με τα νομίσματα των χωρών που έχουν εκδιωχθεί. Τα γερμανικά προϊόντα είναι πανάκριβα και οι καταναλωτές στα κράτη της νοτίου Ευρώπης δεν τα αγοράζουν. Η γερμανικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Στις αγορές επικρατεί χάος και οι ευρωσκεπτικιστές παίρνουν το πάνω χέρι. Με δημοψηφίσματα περιορίζεται η ελεύθερη διακίνηση στην Ευρώπη και η εσωτερική αγορά. Ο πρώην καγκελάριος (σ.σ.: ο Γκέρχαρτ Σρέντερ) υπενθυμίζει ότι ήδη πριν χρόνια προειδοποιούσε ότι αν παραμελήσει κανείς την Ευρώπη, δεν θα απομείνει τελικά στο τέλος τίποτε άλλο από αυτήν εκτός από ένα ιστορικό γεγονός..

*Από το ΒΗΜΑ.

Αναδημοσίευση από το Blog, η αριστερή στρουθοκάμηλος

Το δίκιο του φοιτητή

Είναι από τις ωμές, τις κυνικές ερωτήσεις που μπορείς να θέσεις με το άλλοθι της αφέλειας. Ποιος, στα αλήθεια, ενοχλείται από τις κινητοποιήσεις στο χώρο της Παιδείας; Ναι, το ερώτημα τίθεται σοβαρά. Ποιος πλήττεται από τον αναβρασμό στα πανεπιστήμια; Ποιο είναι το κοινωνικό κόστος; Όταν, για παράδειγμα, κινητοποιούνται οι μεταφορείς, βλέπεις την ταλαιπωρία στους δρόμους και στα πρόσωπα των ανθρώπων. Όταν απεργούν οι ναυτεργάτες το πρόβλημα σκληραίνει όπως ο κάβος του πλοίου και η κοινωνία μεταφέρει το αίτημα προς την κυβέρνηση. Όμως ποιοι υφίστανται την πίεση με την εξεταστική περίοδο σε αναστολή και τους φοιτητές σε κατάληψη; Ας το ψάξουμε.

Οι καθηγητές μεταθέτουν την εκκίνηση της εξεταστικής περιόδου. Τεχνικά αυτό δεν αποτελεί απεργία, έχουν δικαίωμα να το κάνουν χωρίς να χάσουν ούτε ευρώ από τις αποδοχές τους αν και στο υπουργείο Παιδείας διατηρούν διαφορετική άποψη. Ουσιαστικά φορτώνουν το βάρος της κινητοποίησης στους φοιτητές, κυρίως προς αυτούς που βρίσκονται στο πτυχίο. Όμως ακόμα και αν οι καθηγητές ανέβαιναν στην έδρα με τα θέματα, η εξεταστική θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί στις σχολές που τελούν υπό κατάληψη. Οι φοιτητές δεν θα επέτρεπαν τη διεξαγωγή εξετάσεων. Αφήστε την πολιτική διάσταση στην άκρη. Ποιοι είναι αυτοί που θίγονται πρώτοι; Είπαμε, είναι οι επί πτυχίω φοιτητές και αν το τραβήξετε λίγο παραπάνω θα προσθέσετε και τις οικογένειες που θα κληθούν να υποστούν το οικονομικό βάρος από την παράταση των σπουδών. Από εκεί και πέρα δεν νομίζω να καίγεται καρφάκι στην κοινωνία για το αν πάρουν πτυχίο οι Βιολόγοι της Θεσσαλονίκης ή αν θα συνεχίσουν τις σπουδές τους οι Χημικοί της Πάτρας. Οι κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας πλήττουν πρωτίστως τα πιο αδύναμα μέλη της ή, τέλος πάντων, εκείνους που διατηρούν την πιο πιεστική σχέση με το χρόνο και το χρήμα. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις η νομιμότητά τους επιδέχεται αμφισβήτηση-αξίζει να μετρήσουμε τον αριθμό των φοιτητών που αποφασίζουν κατάληψη του τμήματος αν και όσοι απέχουν δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται στη συνέχεια.

Ασφαλώς και όταν τα πανεπιστήμια της χώρας τελούν υπό κατάληψη, η συνολική εικόνα αλλάζει. Και όταν οι φοιτητές βγουν στους δρόμους η κοινωνία θα στρέψει ανήσυχη το βλέμμα. Όμως το πιθανότερο είναι ότι αυτή τη φορά θα θυμώσει. Πρώτον επειδή συμφωνεί με την κατάργηση του ασύλου και δεύτερον επειδή ενθουσιάζεται με την αποδυνάμωση των φοιτητικών παρατάξεων. Ας είναι τα πανό γεμάτα δίκαια αιτήματα για χρηματοδότηση, συγγράμματα, το μνημόνιο, την τρόικα. Όσο προτάσσεται η διατήρηση του ασύλου και των κομματικών μαγαζιών, η κοινωνία είτε θα αποστρέφει το βλέμμα, είτε θα δείχνει τα δόντια της. Η αντίφαση είναι θλιβερή: τα κύτταρα της προόδου διεγείρουν πλέον συντηρητικά αντανακλαστικά. Προφανώς επειδή η ανάγκη για επιχειρήματα είναι μεγαλύτερη από την ένταση των συνθημάτων. Μια καλή ιδέα για τη φοιτητική κοινότητα θα ήταν να μας δείξει έστω και ένα πανεπιστήμιο που να θεωρείται καλύτερο από τα ελληνικά, το οποίο να λειτουργεί υπό καθεστώς ασύλου και φοιτητικών κομματικών παρατάξεων. Υπάρχει αυτό το πανεπιστήμιο;

Του Κώστα Γιαννακίδη , από τo protagon.gr.

Τέλειωσε το παραμύθι Αθηναίοι. Καλή επιστροφή στα πάτρια…

«Νιώθω ένα χέρι να με τραβά», έγραφε κάποτε ο Καμπανέλης στις αναμνήσεις του από τις πρώτες παραστάσεις του «Μεγάλου μας τσίρκου» και εγώ σαράντα, περίπου, χρόνια μετά νιώθω ακριβώς το ίδιο. Ένα χέρι να με τραβά, όχι φυσικά για να μου χαρίσει δυό λέξεις ουσίας- αυτές τις έχω ξεχάσει προ πολλού- αλλά για να επιδοθεί στο γνωστό και μη εξαιρετέο άθλημα της αιρετής Δημοκρατίας. Το αλληλοσφίξιμο των ενήλικων χεριών. Αυτήν την ανθρώπινη επαφή της ανοίκειας οικειότητας, όταν προέρχεται από δαύτους! Βλέπεις, από τότε που οι σπουδαγμένοι επικοινωνιολόγοι ψιθύρισαν στο αυτί των αιρετών μας το μεγάλο αυτό μυστικό της επικοινωνίας γέμισαν οι κάμποι και οι πλαγιές της ελληνικής γής από χιλιάδες κάθιδρες, σφιχτές χειραψίες. Ο γερο-Βασιλιάς με τους αυλικούς και τις υποκλίσεις τους και η κυρα- Δημοκρατία με τους αιρετούς και τις χειραψίες τους. Αθάνατη γλώσσα του σώματος. Πόσο χρήσιμη λογίζεσαι για τις πολιτείες των ανθρώπων!!!

Το γεγονός ότι η λογική μιλάει εδώ και χρόνια για την ανάγκη μιας τολμηρής και αποφασιστικής ανορθωτικής εκστρατείας, δεν φαίνεται να τους απασχολεί καθόλου. Κολλημένοι με την μπάλα του χθές, εκστρατεύουν κατά μπουλούκια στην δοξασμένη ελληνική περιφέρεια και παρίστανται όλο καμάρι στα πανηγύρια και στις εκδηλώσεις πολιτιστικών και λοιπών συλλόγων. Καθισμένοι πρώτο πλαστικό τραπεζάκι πίστα δέχονται τις περιποιήσεις και τα κοπλιμέντα των παρευρισκομένων, πίνουν μια γουλιά από την μπύρα που τους σερβίρεται στο γνωστό μεταλλικό κουτάκι και αφού ρίξουν και έναν χορό, τιμώντας τα ήθη και τα έθιμα του ευγενικού οικοδεσπότη, αποχωρούν όλο καμάρι για να προλάβουν να παραστούν και στην επόμενη, υπαίθρια δεξίωση. Και να ήταν μόνο τα πανηγύρια, πάει και έρχεται. Η έλευση του φθινοπώρου θα πατούσε το λυτρωτικό delete στις θερινές αυτές περιοδείες του μεγάλου μας τσίρκου και θα επιστρέφαμε όλο ανακούφιση στους γνώριμους φθινοπωρινούς ρυθμούς μας. Έλα, όμως, που γλιτώνοντας από τους χορούς και τις χειραψίες του Αλωνάρη και του Θεριστή πέφτουμε πάνω στις συσκέψεις και τις μαζώξεις του αχθοφόφου Τρυγητή .

Η τρόικα, βλέπεις, πιέζει για επίσπευση των μεταρρυθμίσεων- ή τελοσπάντων ό,τι αυτή εννοεί ως τέτοιες- η κυβέρνηση ασμένως συντάσσεται μαζί της και προσπαθεί να τις υλοποίησει και η Τοπική Αυτοδιοίκηση συσκέπτεται ποικιλοτρόπως. Ναι, καλά ακούσατε. Οι αυτοδιοικητικοί ταγοί της χώρας, αντάμα με τους βουλευτές και τους θεσμικούς φορείς συσκέπτονται αδιαλείπτως και ανελλιπώς για την επίθεση των εξωγήινων τροϊκανών εναντίον της καλοβαλμένης μας ζωής και όλων εκείνων των φορέων που μέχρι σήμερα την συντηρούσαν. ΤΕΙ, νοσοκομεία, λιγνιτικά κέντρα, σχολές αστυνομίας, εφορίες, τελωνεία, παραρτηματα ασφαλιστικών φορέων και κρατικά ραδιόφωνα αποτελούν τις κόκκινες γραμμές τους. Κρούουν κουδούνια, χτυπάνε τετζερέδες και κατσαρολικά, γράφουν επαναστατικά συνθήματα στους τοίχους του facebook και, γενικώς, κινητοποιούνται. Πιστοί στην πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια. Να πορεύονται ευτάκτως και αφεύκτως στον δρόμο του λαϊκισμού και του καθημερινού διασυρμού, ανίκανοι να αρθρώσουν την οποιαδήποτε πρόταση για την ανάπτυξη του τόπου τους.

Το φαιδρό του πράγματος, βέβαια, είναι πως αυτόν τον περιφερειακό αχταρμά μετριότητας, δημοσιοσχετίστικης γλίτσας και αντιαναπτυξιακής λογικής τον κατακεραυνώνουν οι «άσπιλες και αθώες» παρθένες της αγαπημένης μας πρωτεύουσας. Αυτές που ως γνήσια «γεννήματα θρέματα» της λεβεντογένας επαρχίας και τώρα Αθηναίες βέρες- μόνιμοι κάτοικοι της οδού Ιπποκράτους του Ξανθούλη- στριμώχτηκαν εκεί κάτω, στα λίγα στρέμματα της απαστράπτουσας Αττικής γής και μας εγκαλούν καθημερινά για την ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα που δεν λέει να έρθει. Τους ακούω να φλυαρούν καθημερινά στις πλατείες και να φτιάχνουν ανώγια και κατώγια στα τακτοποιημένα τους μυαλά και κουνάω σιωπηλός το κεφάλι, εγώ ο basse classe επαρχιώτης. Γιατί ξέρω πως σαν πάψουν τα «συμμαχικά ταμεία» να χρηματοδοτούν το ύφος και το ήθος της εκπάγλου ομορφιάς άμεσης Δημοκρατίας τους- που έχουν πάψει, δηλαδή, αλλά είναι και αυτή η καταραμένη αδράνεια της φυλής που δεν μας επιτρέπει ακόμα να το αντιληφθούμε- και τους κόψει η λόρδα, θα καταδεχτούνε να ρίξουνε τα μούτρα τους και να συμβιβαστούν με μια άξεστη και δίχως τρόπους ταπεινή χωριατοπούλα.

Καλά και άγια τα συστήματα και οι φιλοσοφίες που τα στηρίζουν, αλλά όταν ο Ολλανδός παύει να σου πουλάει ντομάτες επι πιστώσει, επειδή είσαι μπαταχτσής, πάς στο χωράφι του παππού σου, εκεί στα κράσπεδα της ελληνικής γής, ανοίγεις λάκους στο χώμα και τις φυτεύεις μοναχός σου. Ό,τι ακριβώς δηλαδή μου πρότεινε και ένας «φαντεζί» δημοσιογράφος των Αθηνών –μεταγραφή από τα δικά μου μέρη- ο οποίος πρίν από καιρό με κάλεσε, με το γνωστό από καθ΄ έδρας ύφος του , να καταχωνιάσω κάπου το άχρηστο πτυχίο μου και να αρχίσω να καλλιεργώ τον προσοδοφόρο κρόκο. Μαζί σου κύριε «καθηγητά». Είναι, μοναχά, που αυτό το διαολεμένο το σαφράν μαζεύεται με κόπο. Πάρε, λοιπόν, την οικογένειά σου από εκεί και αντε μια βόλτα από τα πάτρια εδάφη να δώσετε όλοι μαζί ένα χεράκι στο δύσκολο το μάζεμα. Και στο μεσημεριανό διάλειμμα γράφεις και τα περισπούδαστα πονήματά σου και τα στέλνεις με τις γραμμές του ίντερνετ όπου τραβάει η ψυχή σου. Καλή η ιεραποστολική διδαχή, κύριε «καθηγητά» αλλά για τους ιθαγενείς του Πάσχα (του νησιού, βεβαίως βεβαίως, μην πάει αλλού το πονηρό μυαλό σας)!

Στέκομαι, λοιπόν, στα παρατημένα χωράφια των παππούδων τους, στα μισογκρεμισμένα πατρικά και στις περιφερειακές οδούς των μεγάλων πόλεων, με τις σκελετώμενες από τον χρόνο βιοτεχνίες και τα εντυπωσιακά πολυκαταστήματα της πολιτισμένης franchise Εσπερίας και αγναντεύω προς Φθιώτιδα μεριά για το πολυπόθητο μποτιλιάρισμα της Εθνικής, στο ρεύμα προς Λαμία! Πού θα πάει; Θα καταλάβουν, επιτέλους, ότι τελείωσε το αστείο με τον κρατικοδίαιτο τριτογενή τομέα και με την δημοσιοϋπαλληλία της υδροκέφαλης πρωτεύουσας. Αν θέλουν τα 500 και τα 1000 ευρώ που παίρνουν τώρα να διπλασιαστούνε, ας έρθουν εδώ πέρα να δουλέψουνε μαζί μας. Ας ρίξουνε το κόστος ζωής για αρχή και την συνέχεια την συζητάμε. Αποκέντρωση, λοιπόν. Βήμα πρώτο.

Αλλά και να ‘ρθουνε θα ανταπαντήσει κάποιος τι ακριβώς θα βρούνε; Τους ΟΤΑ που περιγράφεις; Τους περιφερόμενους θιάσους με τα χαμόγελα και τις σφιχτές χειραψίες που κυοφορούν μέσα στο κραυγαλέο καρακιτσαριό τους τις πολιτικές καριέρες κάποιων; Τα αναπτυξιακά οράματα που σταματούν στην εξαγγελία μιας ακόμα εργολαβίας και τα πελατειακά χαριεντίσματα με τους απανταχού μικροαπατεωνίσκους της ελληνικής περιφέρειας; Να μας λείπει το βύσινο μεγάλε. Εδώ θα κάτσουμε και «γαία πυρί μιχθήτω». Οπότε, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, που λέγαν και οι παλιότεροι. Και η κατάσταση διαιωνίζεται, με τους μεν να μας εγκαλούν για εμμονή στο χθές και τους δε, εμάς δηλαδή, να επιστρέφουμε την μομφή χωρίς καν να την ανοίξουμε για να δούμε τι έχει μέσα!!!

Και το ερώτημα τίθεται αμείλικτο. Μπορείς να αλλάξεις το κεντρικό πολιτικό σύστημα αν δεν αλλάξεις πρώτα τις περιφερειακές δομές του; Μπορείς, με άλλα λόγια, να αλλάξεις την εθνική νοοτροπία του Γρεκού- χρήσιμες αν και λιγάκι αίολες αυτές οι γενικεύσεις – αν πρώτα δε διαμορφώσεις μια υγιή περιφερειακή συνείδηση; Φυσικά και όχι. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί, άλλωστε, το πολιτικό φυτώριο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ο μπεσαλής Δήμαρχος, που δινει δωρακια στους εργολάβους και τους προμηθευτές και κλείνει το μάτι στην μικροανομία των συμπολιτών του, καθώς και ο λεβέντης Περιφερειαρχης, που ανθίσταται σθεναρά στις πιέσεις της κεντρικής εξουσίας για εξορθολογισμό των περιφερειακών δομών, είναι οι αυριανοί Βουλευτές ενός συστήματος της ίδιας και απαράλλαχτης αισθητικής και ηθικής. Της αισθητικής του νεοελληνικού μπαγαποντισμού και της ηθικής του παντί τρόπω πλουτισμού.

΄Ισως ήρθε η ώρα, λοιπόν, να το βουλώσουμε όλοι μας – πρωτίστως για μένα το λέω μεγάλε, μην ψαρώνεις- και να αρχίσουμε να δουλευουμε λίγο λίγο την αλλαγή του μέσα μας. Να αρχίσουμε, εμείς οι basse classe επαρχιώτες, να ξεφωνίζουμε το ευτελές της πόλης μας και όλους αυτούς που το συντηρούν και να υψώσουμε τον πήχυ της πολιτικής μας εκπροσώπησης, σε τέτοιο σημείο, ώστε να καταστεί εμπόδιο ανυπέρβλητο για τους μέτριους και τους ατάλαντους (ανεξαρτήτως καταγωγής για να μην παρεξηγηθώ!). Να αρχίσουμε αθόρυβα και μακριά απ΄ τις πλατείες να φτιάχνουμε θύλακες καινοτομίας και δημιουργικότητας, ώστε το αυριανό αντάμωμα με τους πρώην πρωτευουσιάνους να δώσει γρήγορα καρπούς σε όλους τους τομείς του επιστητού, των τεχνών και των Γραμμάτων. Να ανοίξουμε, επιτέλους, τη συζήτηση για την ανάγκη αναδιανομής της αντιπαραγωγικής ιδιοκτησίας, που αποτελεί «εξ΄ απαλών ονύχων» τον κανόνα σε αυτήν την χώρα, ώστε να δοθεί στους νέους παραγωγούς που θέλουν να επενδύσουν, να επινοήσουν, να καινοτομήσουν και να διακινδυνεύσουν. Να τολμήσουμε,τέλος, να φτιάξουμε τη σύγχρονη και αποκεντρωμένη Ελλάδα που, κάποιοι από εμάς, ευελπιστούμε να δούμε σε αυτήν την ρημάδα τη ζωή. Την Ελλάδα των Παραγωγών και των Δημιουργών. Μια Ελλάδα που θα έχει αυτάρκεια αγαθών, θα εξάγει το περίσσευμά της, θα παράγει Γνώση και Πολιτισμό και θα αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες κατοίκους του παγκόσμιου χωριού. Μια Ελλάδα που θα κάνει πράξη το αίτημα της δημιουργίας και θα μπολιάσει με το ήθος της δημιουργικότητας τη νέα γενιά αυτής της χώρας…

Θα μου πείς, όνειρα θερινής νυκτός είναι αυτά και δεν θα έχεις και άδικο. Είναι, μονάχα, που προτιμώ τα καλοκαίρια μου να κάνω τέτοια όνειρα από το να τρώω στη μάπα τις θερινές τους χειραψίες…

Του Τάσου Φούντογλου, από το aixmi.gr