Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός

Του Δημήτρη Δελεβέγκου, από το capital.gr

«Επειδή σ’ αυτή τη χώρα δεν γνωρίζουμε διαφάνεια, βλέπουμε συνωμοσία πίσω από κάθε κίνηση» έχει διαπιστώσει ο Νίκος Δήμου. «Το βασικό ψυχολογικό πρόβλημα του Έλληνα είναι το υπερτροφικό εγώ και η αγωνία να μην πιαστεί κορόιδο» έχει εύστοχα επισημάνει κάποιος.
Εάν λάβουμε υπόψη τις δύο αυτά αποφθέγματα, ίσως αντιληφθούμε την ελληνική, μίζερη πραγματικότητα. Την ομηρία των καθηγητών του ΤΕΙ Πάτρας από τους φοιτητές τους. Το «φιρμάνι» του Δήμαρχου Αλεξανδρούπολης Ευάγγελου Λαμπάκη προς τον Καναδό πρέσβη: «θα εμποδίσουμε τις μπουλντόζες να σκάψουν το ιερό χώμα μας»!

Και βέβαια το αντάρτικο της Ιερισσού κατά των μεταλλείων, αν και στο γραφικό αυτό χωριό εξορύξεις δεν πραγματοποιούνται... Γι’ αυτό, μάλλον, οι κάτοικοί του έχουν αυτόκλητα αναλάβει την υπεράσπιση-μεταξύ άλλων- των κατοίκων της Στρατονίκης, των οποίων τα σπίτια βρίσκονται ακριβώς κάτω από τα μεταλλεία χρυσού. Ζουν κυριολεκτικά πάνω στα μεταλλεία! Και επειδή δεν διαμαρτύρονται, το έργο της «αντίστασης» έχουν –εξ ονόματί τους- αναλάβει κάποιοι κάτοικοι της Ιερισσού, συνεπικουρούμενοι από κόμματα και παρατάξεις.
Πολιτικοί που εκλέγονται στην περιοχή και όχι μόνον. Κόμματα που για να κάνουν αντιπολίτευση, να «ακουστούν» έχουν καταφέρει κάτι που θα πρέπει ίσως να διδάσκεται σε σχολές πολιτικών επιστημών. Έχουν επενδύσει στην «αγωνία των «κατοίκων να μην πιαστούν κορόιδο».

Ωστόσο, εν προκειμένω, πρόκειται για χημεία, δηλαδή επιστήμη, για σφραγίδες και εγκρίσεις που χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να ληφθούν από εκατοντάδες δημόσιες υπηρεσίες με διαφορετικές κυβερνήσεις. Και αυτό εξηγεί γιατί η «επένδυση» στην «αγωνία του κόσμου» έπιασε τόπο μόνον σε μία μειοψηφία. «Ηχηρή», όπως την χαρακτηρίζει η πλειοψηφία που επιθυμεί την επένδυση στο πλούσιο υπέδαφος της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής.

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στα ιστορικά μαντεμοχώρια στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής ξενάγησης που πραγματοποίησε ο καναδικός όμιλος Eldorado Gold στις εγκαταστάσεις του σε Ελλάδα και Τουρκία.

(Ειρήσθω εν παρόδω: πρόκειται για ταξίδι «πληρωμένο» από την εταιρεία, όπως όψιμα θυμήθηκαν κάποιοι. Οι οποίοι ξέχασαν, μάλλον, ότι η συμμετοχή δημοσιογράφων σε τέτοιου είδους αποστολές αποτελεί πρακτική όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό από την εποχή του...Γουτεμβέργιου).

Σε κάθε περίπτωση, η συνάντηση με τους προέδρους των 11 από τα 16μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής ήταν άκρως διαφωτιστική (όσα ανέφεραν συνοψίζονται παρακάτω):

«Στο Στρατώνι είχαμε χρόνια να δούμε γάμους και βαφτίσεις. Όταν είσαι γονιός και έχεις άνεργα παιδιά, πεθαίνεις κάθε μέρα. Όλοι οι βολεμένοι, δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι υποκινούν τις αντιδράσεις.

[...] Μας χλευάζουν. Μας προπηλακίζουν. Όταν επισκέπτεσαι τα καφενεία στην Ιερισσό, σε ρωτούν πρώτα εάν είσαι υπέρ ή κατά της επένδυσης. Εμείς καλούμε σε συζήτηση όσους αντιδρούν. Η παραπληροφόρηση έχει προκαλέσει εμφύλιο. Το μεταλλείο περνάει κάτω από το χωριό μας (σ.σ.: την Στρατονίκη). Όσοι ήθελαν το κλείσιμο των μεταλλείων διέδιδαν ψέματα ότι η Στρατονίκη, το Στρατώνι και τα Στάγειρα έχουν βουλιάξει. Η μελέτη έχει υπογραφεί από πέντε πανεπιστήμια. Και δεν δεχομάστε καθηγητές, όπως ο κ. Μπένος του ΑΠΘ, που για ψηφοθηρικούς και λαϊκίστικους λόγους βλέπουν φέρετρα».

[...] Γιατί δεν ακουγόμαστε εμείς που θέλουμε τα μεταλλεία; Προσπαθούμε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους για να μην οξύνουμε τις καταστάσεις. Σκεφτείτε μόνον ότι η Ιερισσός παίρνει νερό από τη Στρατονίκη. Δουλειά της πλειοψηφίας είναι να προχωρήσει η επένδυση. Εάν αύριο κλείσει το μεταλλείο, τότε να είστε σίγουροι ότι η πλειοψηφία θα ακουστεί.

[...] Στη διαβούλευση πετούσαν αυγά και έλεγαν ότι θα χυθεί αίμα. Δεν είχαν αφήσει τους επιστήμονες που είχαν έρθει να μιλήσουν για το νερό. Είναι θλιβερό. Ντύνουν τα παιδιά με μπλουζάκια «όχι στον ελληνικό χρυσό. Δεν δεχομάστε ως Έλληνες πολίτες τα παιδιά να κάνουν παρέλαση με περιβραχιόνια «όχι στον ελληνικό χρυσό».

[...] «Η Ολυμπιάδα ήταν χαβούζα και σήμερα αποκαθίσταται. Η μεγαλύτερη ρύπανση δημιουργήθηκε όταν η TVX έφυγε. Όσο τα μεταλλεία ήταν κλειστά και μόλυναν το περιβάλλον, εμείς οι πρώην εργαζόμενοι σε αυτά, διαχειριζόμασταν αφιλοκερδώς την ρύπανση που αυτά προκαλούσαν. Τότε κανείς από όσους σήμερα ρίχνονται στη φωτιά για την προστασία του περιβάλλοντος δεν μας βοήθησε. Λένε αντί για μεταλλεία να αναπτυχθεί ο τουρισμός. Ο τουρισμός όμως δεν αρκεί για να βγει το μεροκάματο».

Οι επικεφαλής των μαντεμοχωρίων ελέγχουν αυστηρά, εάν η εταιρεία τηρεί όσα έχουν συμφωνηθεί. «Θα επαναστατήσουμε, εάν διαπιστώσουμε ότι οι επενδυτές δεν τηρούν κάποιες από τις δεσμεύσεις τους» αναφέρουν.

Για να είναι ευκολότερος ο έλεγχος, οι...σκαιοί Καναδοί επενδυτές «με τα μαύρα» δημιουργούν μία online πλατφόρμα, προσβάσιμη από όλους, μέσω της οποίας σε «real time» θα φαίνεται, μεταξύ άλλων, πόση ποσότητα σκόνης παράγεται, αλλά και τα αποτελέσματα των μετρήσεων στα νερά.

Στη Σμύρνη
Ό,τι δεν έχει καταφέρει ακόμη να πραγματοποιήσει, πλήρως, στην Ελλάδα, η Eldorado Gold το έχει πετύχει στη Σμύρνη, εδώ και δύο χρόνια. Στο Efemcukuru, στην καρδιά μίας πευκόφυτης έκτασης, 20 χιλιόμετρα από το κέντρο της τρίτης μεγαλύτερης τουρκικής πόλης, έχει «στήσει» μία πρότυπη μονάδα κατεργασίας χρυσού. 70 γραμμάρια χρυσού παράγονται για κάθε τόνο μεταλλεύματος που βγαίνει από το σμυρνέικο έδαφος.

Τα κοντινότερα σε αυτήν χωριά απέχουν μόλις 2 χιλιόμετρα, ενώ οι εγκαταστάσεις της εταιρείας είναι «περικυκλωμένες» από αμπελώνες.

«Είχαμε και εδώ αντιδράσεις -αλλά ποτέ εμπρηστικές επιθέσεις- από περιβαλλοντικές οργανώσεις και κόμματα. Εκπρόσωποί τους επισκέπτονταν τα χωριά κάθε σαββατοκύριακο, καλώντας τον κόσμο να διαδηλώσει. Όταν η επένδυση ολοκληρώθηκε, οι επισκέψεις άρχισαν να μειώνονται και εκμηδενίστηκαν.

Η λειτουργία του εργοστασίου απέδειξε ότι τα δεινά που προέβλεπαν ορισμένοι ότι θα συμβούν στην περιοχή, ήταν απλώς θεωρία. Πλέον, το μοναδικό μας «πρόβλημα» είναι ότι σχεδόν όλοι οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών θέλουν η εταιρεία να προσλάβει κάποιον δικό τους!» σημειώνει χαρακτηριστικά ο Yasar Daglıoglu, ο Τούρκος επικεφαλής της θυγατρικής του καναδικού ομίλου στη γειτονική χώρα.

Το τουρκικό «θαύμα» στηρίχθηκε και στην εξόρυξη χρυσού, με την Τουρκία το 2000 να μην παρήγε ούτε γραμμάριο χρυσού. Το 2012 παρήγε 30 τόνους και του χρόνου εκτιμάται ότι το μέγεθος αυτό θα αγγίξει τους 40 τόνους.

Όλα αυτά όταν στην Ελλάδα, οι επενδύσεις αυτές είναι δέσμιες των μικροπολιτικών, τοπικιστικών και κομματικών συμφερόντων. Και όπως επισημαίνουν στη Χαλκιδική «off» και «on the record», η επένδυση χρυσού αποτελεί τον αντιπολιτευτικό βραχίονα του πρώην Δημάρχου της Ιερισσού Μιχάλη Βλαχόπουλου. Τον αντίπαλο, δηλαδή, στο πολιτικό terrain του νυν Δημάρχου Αριστοτέλη Χαλκιδικής, Χρήστου Πάχτα, ο οποίος επενδύει -με σχετική επιτυχία- συνεπικουρούμενος από κόμματα και παρατάξεις στην «αγωνία των ντόπιων μην πιαστούν κορόιδο».

το αλάνι και το καπλάνι

του Λεωνίδα Καστανά, από το blog, μη μαδάς τη μαργαρίτα

Δεν καταλαβαίνω γιατί ξενίζουν τα γεγονότα του ΤΕΙ της Πάτρας. Ξενίζει η κανονικότητα; Τέτοιες σκηνές είναι το σύνηθες στο ελληνικό πανεπιστήμιο της αριστείας. Είναι ο αγώνας των προδομένων - επαναστατημένων πελατών που στρέφονται κατά όλων αυτών που συναγελάστηκαν και συνεργάστηκαν μαζί τους στην απέλπιδα προσπάθεια προς την κατάκτηση του υψώματος Νο 1981. «Είσοδος στο Δημόσιο». Είναι η κατάληξη ενός project διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας που εμπνεύστηκε και υλοποίησε το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ με πρωταγωνιστές το πιο εμπνευσμένο τμήμα του, το ΕΔΠ του τέλους της δεκαετίας του 70. Τα απομεινάρια εκείνης της ένδοξης εποχής υφίστανται τώρα τα αποτελέσματα των έργων τους.

Το σχέδιο άλωσης του κράτους προέβλεπε το τρίγωνο: Πανεπιστήμιο - Πτυχίο - Διορισμός. Η κρίση έσβησε από το χαρτί την πλευρά «Διορισμός» οπότε το τρίγωνο καταστράφηκε. Έτσι, οι άλλες πλευρές δεν έχουν νόημα μόνες τους και σβήνουν και αυτές. Όσοι πρόλαβαν τον Κύριο είδαν. Οι υπόλοιποι μπορούν να την πέφτουν στο καπλάνι, να το βάφουν, να το βρίζουν, να το λοιδορούν, να του χώνουν στη μούρη ένα χαρτί και να του ζητούν παραίτηση. Παραίτηση από τι; Υπήρχε κάτι, υπήρχε αντικείμενο το οποίο διεύθυνε το καπλάνι και τώρα πρέπει να παραιτηθεί;

60.000 εφηβικές ψυχές εισέρχονται κάθε χρόνο στα 43 ελληνικά πανεπιστήμια με τα 540 τμήματα. Σε όλη την Ευρώπη η αναλογία είναι 20 πανεπιστήμια ανά 10.000.000 κατοίκους. Τι ιδιαίτερο έχει αυτή η χώρα; Τι δίψα για μάθηση είναι αυτή; Πως γίνεται όλοι αυτοί που έρχονται τελευταίοι στους διεθνείς διαγωνισμούς PISA, να παίρνουν απολυτήρια με 19,9 και να εισέρχονται στα πανεπιστήμια ακόμα και με βαθμό 2; Είναι όλα αυτά φυσιολογικά; Και μετά να κάνουν καταλήψεις για να μειώσουν το χρόνο εκπαίδευσης και μαζί την εξεταστέα ύλη και να ζητούν πρόσθετες περιόδους εξέτασης και να δουλεύουν ατιμώρητα τα πιο σύγχρονα συστήματα αντιγραφής και να συναλλάσσονται με τους «μέντορες» με κάθε τρόπο και στο τέλος πτυχίο να μη παίρνουν και να σωρεύονται οι αιώνιοι φοιτητές και να έχουν οι σχολές 4ετούς φοίτησης 7,5 χρόνια μέσο χρόνο απόκτησης πτυχίου; Και να ψάχνουν οι Πρυτάνεις τρόπους να τους κρατήσουν ζωντανούς στα κατάστιχα για να μην τους λείψει το αίμα του φορολογούμενου πολίτη;   

Ποιος εγκλημάτησε, ποιος εκμαύλισε τα παιδιά μας, την κοινωνία ολάκαιρη;

Ποιος δίνει απολυτήριο λυκείου στο 99% των μαθητών με την πρώτη προσπάθεια;

Ποιος υποσχέθηκε πτυχίο σε όλους και τους παρέσυρε στα έδρανα των ΑΕΙ, όταν είναι σίγουρο πως μόνο το 30% μπορεί σήμερα να αποκτήσει κάτι τέτοιο με την αντικειμενική πρόοδο της επιστήμης και την αναγκαστική άνοδο του επιπέδου σπουδών;

Ποιος απολύει όλα τα παιδάκια από το Δημοτικό με βαθμό Άριστα 10;

Ποιος μοιράζει πτυχία ειδικότητας στην Επαγγελματική Εκπαίδευση σε ποσοστά 99% και στέλνει άσχετους έφηβους στην αγορά εργασίας για να γίνουν βορά της πιο σκληρής εκμετάλλευσης;

Ποιος γιγάντωσε ένα ολόκληρο σύστημα παράλληλης ιδιωτικής Παιδείας δεκάδων εκατομμυρίων Ευρώ το χρόνο στο όνομα μιας φενάκης;

Ποιος παίζει και ρυθμίζει τους τζίρους αυτής της Παιδείας με τα Θέματα των Εξετάσεων;

Ποιος ανέχθηκε τα κρούσματα βίας, ποιος τα ενθάρυνε, ποιος τα βάφτισε αγώνα των λαού, ενάντια σε ποιους, στους ευεργέτες τους; στους προϊστάμενους της ανοχής;

Ποιος λέει χιλιάδες ψέματα στην ελληνική κοινωνία υποσχόμενος πτυχία, ειδικότητες, επαγγελματικά δικαιώματα, πρόοδο και δουλειά;

 

Μήπως αυτός που διέλυσε κάθε παραγωγική βάση, που χρέωσε τη χώρα μέχρι το λαιμό, που εξευτέλισε κάθε έννοια σπουδών, επιστήμης, αξιολόγησης, πτυχίου;

 

Αν υπήρχε τσίπα στη χώρα αυτή έπρεπε εκείνο το μολύβι που έσπρωχνε η έφηβη πάνω από το χαρτί και μπροστά από το καπλάνι να σηκωθεί μόνο του και να υπογράψει την παραίτηση και μαζί και το ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Μια πίτσα και τα ρέστα σε δραχμές

 

Του Σταύρου Θεοδωράκη, από τους protagon.gr

 

Μια πίτσα ευθύνεται τελικά για το δράμα της Κύπρου. Όπως αποκάλυψε η έγκυρη Monde το βράδυ που κρινόταν η τύχη της Κύπρου στο Eurogroup, ο Πιέρ Μοσκοβισί, έφαγε μια πίτσα - τέσσερα τυριά - και μετά από λίγο αποκοιμήθηκε για δέκα λεπτά. Ο Σόιμπλε που δεν έφαγε πίτσα, έφαγε την ίδια την Κύπρο. Αυτό το τελευταίο δεν το λέει η Monde αλλά είναι το συμπέρασμα ελλήνων αναλυτών οι οποίοι βρήκαν επιτέλους τον ένοχο. Γιατί είναι σαφές ότι αν ο γάλλος υπουργός των Οικονομικών δεν έτρωγε πίτσα - τέσσερα τυριά - και δεν τον έπιανε υπνηλία, θα τα έδινε όλα υπέρ των Κυπρίων. Όπως μάχη υπέρ του ελληνισμού δίνει όλο αυτό το διάστημα ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο Όλι Ρεν, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, ο Μπαρόζο ακόμη ακόμη (θα μπορούσα να αναφέρω και τον Πούτιν αλλά δεν θέλω να παίζω με τα νεύρα των τσαλακωμένων κύπριων πολιτικών).

Μια λύση λοιπόν είναι, από εδώ και στο εξής, οι απανταχού έλληνες να στήνουν μπλόκα κατά τις μεταμεσονύχτιες ώρες στις πίτσες – τέσσερα τυριά - στις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο και σε όποια πόλη της Ευρώπης συνεδριάζει το Eurogroup ή οποιοδήποτε άλλο κοινοτικό όργανο. «Πού πας, πιτσαδόρε; Ποιος Μοσκοβισί; Φύγε όπως ήρθες!». Κάπως έτσι η χώρα μας θα κρατήσει ξύπνιους τους συμμάχους της, οι οποίοι εκτός των άλλων θα γίνουν και στιλάκια - άλλη μια προσφορά του ελληνισμού - καθότι δεν θα τρώνε παχυντικές πίτσες αλλά μόνο μέλανα ζωμό από τη Σπάρτη και έτσι θα μπορούν θα μάχονται ξύπνιοι.

Η άλλη λύση είναι να αποκτήσει η Κύπρος, η Ελλάδα, ο ελληνισμός αν προτιμάτε, εθνική στρατηγική. Τι θέλουμε από αυτόν τον κόσμο, εκτός από το να μην τρώνε πίτσα - τέσσερα τυριά - οι άνθρωποι που (νομίζουμε ότι) θα μας υπερασπισθούν; Ας ξεκινήσουμε με τους Κυπρίους αδελφούς. Το νέο δράμα επιτάσσει στους περισσότερους πολιτικούς της Mεγαλονήσου μια ελληνική, ορθόδοξη εν πολλοίς, αναδίπλωση. Για μερικούς μάλιστα αυτό περιλαμβάνει και επιστροφή στην κυπριακή λίρα! Ουδείς τολμά να πει ότι η κρίση είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία των Κυπρίων, ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, να προσπαθήσουν να ζήσουν μαζί. Πριν από λίγα χρόνια το «Ινστιτούτο έρευνας του Όσλο για την Ειρήνη» (PRIO) εκτίμησε ότι τα οικονομικά οφέλη και για τις δύο κοινότητες θα είναι τεράστια από τον πρώτο κιόλας χρόνο της επανένωσης. Ανάμεσα στα άλλα το PRIO προέβλεψε ότι κάθε κυπριακή οικογένεια θα κέρδιζε τουλάχιστον 2.500 ευρώ επιπλέον κάθε χρόνο. Η ενωμένη Κύπρος θα είχε μια απρόσκοπτη ανάπτυξη εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική της θέση, τους φυσικούς της πόρους και το δαιμόνιο των πολύπειρων βασανισμένων κατοίκων της. Υπάρχουν όμως πολιτικοί στην Κύπρο που θα τολμήσουν να τραβήξουν το νησί μακριά από τα λιμνάζοντα νερά της διχοτόμησης; Δεν είμαι σίγουρος.

Πάμε τώρα στην Ελλάδα όπου εθνική πολιτική έχει μόνο ο Τόμσεν και η παρέα του (καταστροφική εθνική πολιτική όπως αποδεικνύεται αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος). Έτσι, αντί το καθημερινό ερώτημα να είναι «πώς θα αλλάξουμε εμείς τη χώρα», ανεβάζουμε μονόπρακτα για την αντίσταση και την διαπραγμάτευση (δεν ξέρω σε ποια λέξη να πρωτοβάλω εισαγωγικά) στις απαιτήσεις των «τροϊκανών». Και μέσα σε όλη αυτή την αντιευρωπαϊκή ατμόσφαιρα οι λάτρεις της δραχμής αβγαταίνουν μέρα με την ημέρα. Από το ΚΚΕ έως τη Χρυσή Αυγή θα βρεις πολλούς που θα σου πουν ότι το εθνικό μας νόμισμα θα μας ξαναφέρει τη χαμένη μας εθνική ανεξαρτησία. Κυριακάτικη, σοβαρή κατά τα άλλα εφημερίδα, αναρωτιόταν γιατί να μην έχουμε το δικό μας νόμισμα, να μπορούμε να δώσουμε αυξήσεις, μεγαλύτερα επιδόματα ανεργίας, να κάνουμε κοινωνική πολιτική, να μοιράσουμε δημόσια έργα, να βρει ξανά δουλειά ο κόσμος, να ενισχύσουμε τις επιχειρήσεις (προφανώς εννοούσε να δώσουμε και μερικά δάνεια στους άρχοντες του Τύπου).

Το πρόβλημα δηλαδή της χώρας δεν είναι η χαμηλή της παραγωγή, δεν είναι η κακή της διοίκηση, δεν είναι οι κλέφτες που έχουν ριζώσει στα κέντρα των αποφάσεων, δεν είναι οι διεφθαρμένες υπηρεσίες της, δεν είναι ότι κανείς δεν επενδύει, δεν είναι ότι όλοι φυγαδεύουν τον πλούτο τους στο εξωτερικό, δεν είναι η διαπλοκή κομμάτων, τραπεζών και επιχειρήσεων, αλλά είναι το ευρώ! Αν οι συναλλαγές πάψουν να γίνονται σε ευρώ και γίνονται σε δραχμές, η Ελλάδα θα αναστηθεί.

Όπως άλλωστε και ο Μοσκοβισί αν εκείνο το βράδυ έτρωγε την πίτσα, με τέσσερα ελληνικά τυριά, θα είχε επίσης εντελώς διαφορετική συμπεριφορά από αυτήν που είχε τρώγοντας την πίτσα που του σέρβιραν (με mozzarella, emental, gorgonzola και ricotta!). Αλλά αυτά ποιος να βρεθεί να τα πει;

Το ΠΑΣΟΚ της αποτυχίας

Του Προκόπη Δούκα, από το Athens Voice.

Υπάρχουν (και θα υπάρξουν) πολλές αναλύσεις και ερμηνείες των λόγων, για τους οποίους το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που συνόψισε τη δίψα του αδικημένου Έλληνα του εμφυλίου (σε βαθμό που παλιοί αριστεροί κάποτε έφτασαν στο σημείο να φωνάζουν «Πέσ’ τα, Μένιο») βρίσκεται σήμερα σε στενό φλερτ με μονοψήφια ποσοστά στις δημοσκοπήσεις.

Πολλοί συνδέουν το success story (και την συνεπακόλουθη πτώση) με την κληρονομιά του ιδρυτή του κόμματος, που μπόρεσε ακριβώς να εκφράσει όλα τα «δίκαια αιτήματα», αλλά και τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας (από την πλευρά των χαμένων), εξομαλύνοντας αδικίες, δίνοντας πίσω χαμένα όνειρα, αλλά και προσφέροντας άφθονο χώρο για όλα τα «άνθη του κακού», με προεξάρχοντα τη διαφθορά, τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων και τις νοοτροπίες του πελατειακού κράτους (βρίσκοντας μιμητές σε όλο το πολιτικό φάσμα).
Στη χώρα που ισχυρίζεται ότι έχει σχεδόν 40% αριστερά (με μεγάλο ποσοστό οπαδών ακραίων ιδεολογιών), αρκετοί θεωρούν οτι το ΠΑΣΟΚ στην πορεία λοξοδρόμησε και έγινε αφόρητα δεξιό. Άλλοι θεωρούν ότι πολύ απλά ήρθε ο οδοστρωτήρας της κρίσης και του μνημονίου– και σάρωσε τον αυθεντικότερο εκφραστή του πνεύματος της μεταπολίτευσης, μαζί με το τέλος εποχής. Σε κάθε περίπτωση, από ηγεμόνας του πολιτικού κόσμου το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε να συρρικνώνεται σταθερά, σε βαθμό που κανείς δεν το είχε φανταστεί, πριν από μερικά χρόνια.

Με το 59,9% του εκλογικού σώματος, σύμφωνα τουλάχιστον με την τελευταία δημοσκόπηση της GPO, να πιστεύει ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει άλλη κυβερνητική λύση σήμερα εκτός από την τρικομματική, με το 75,6% να πιστεύει ότι δεν είναι εφικτή η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για κατάργηση του μνημονίου με παραμονή στο ευρώ και με το 63,7% να καταδικάζει τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις κυπριακές εξελίξεις, το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να είχε βρει μια πολύ καλύτερη δημοσκοπική «θέση στον ήλιο».

Αυτό όμως δεν έχει συμβεί, επειδή κάποιο άλλο κόμμα έχει καταλάβει τον ιδεολογικό του χώρο, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ – η εκλογική δύναμη της ΔΗΜΑΡ δεν αρκεί για τέτοιες εξηγήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που αποτέλεσε καταφύγιο για μεγάλο ποσοστό πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, σίγουρα δεν μπορεί να προσμετρηθεί στις ευρωπαϊκές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που εμποδίζει τον κύριο εκφραστή της κεντροαριστερής παράταξης να (προσπαθήσει να) ανακάμψει, όπως θα γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα – έστω αποκηρύσσοντας πλήρως το παρελθόν του, με αλλαγή συμβόλων, ακόμα και ονόματος;

Θα ήταν λογικό να πιστεύει κανείς ότι οι διεργασίες για την ανασύσταση της κεντροαριστεράς χρειάζονται πολύ χρόνο, περισσότερο από αυτόν που έχει περάσει από τη συνειδητοποίηση της κρίσης και τον απλοϊκό και αφελή χωρισμό των ελληνικών πολιτικών σχηματισμών σε «μνημονιακούς» και «αντι-μνημονιακούς». Θα ήταν λογικό επίσης να ελπίζει κανείς ότι η πρωτόγνωρη κρίση θα φέρει και ένα ισχυρό ρεύμα νέου αίματος, ώστε να βελτιωθεί ριζικά η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, μόνο που συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο...
Τίποτα, όμως, από τα παραπάνω δεν αρκεί για να εξηγήσει γιατί το ΠΑΣΟΚ βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανυποληψία και στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος. Ούτε το ότι έφερε το βάρος των πρώτων μνημονίων, παρά το γεγονός ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας έπαιξαν τεράστιο ρόλο. Ούτε η εξήγηση ότι οι περισσότεροι κακομαθημένοι θιασώτες της διαφθοράς, του πελατειακού κράτους και των εύκολων δανεικών («νόμος είναι το δίκιο του υπαλλήλου ΔΕΚΟ») βρήκαν καταφύγιο στον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας για ολική επαναφορά των ονείρων της δημαγωγίας. Ούτε καν ακόμα η αποστροφή πολλών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που υποστήριξαν τον Γιώργο Παπανδρέου, για τον τρόπο με τον οποίον θεώρησαν ότι τον υπονόμευσε ο διάδοχός του.

Όσο κι προσπαθεί να εμφανίσει ένα (απαραίτητο) πρόσωπο ανανέωσης, το ΠΑΣΟΚ αποτυγχάνει. Τα περισσότερα (πρώην) πρωτοκλασάτα του στελέχη σιωπούν (εντός ή εκτός κόμματος), είτε ανήκαν σε αυτούς που επιχείρησαν ένα μεταρρυθμιστικό έργο, είτε σε όσους, με χαρακτηριστική επιμονή, σαμποτάρησαν τα απαραίτητα κυβερνητικά βήματα, ώστε να μην γίνουν απλώς οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων – κι αυτά που μιλούν, ζημιά κάνουν. Τα νέα στελέχη εκφράζουν έναν άχρωμο και ξύλινο λόγο, χωρίς να επιτρέπουν να δει κανείς οποιαδήποτε αχτίδα σύγχρονης αντίληψης. Το μόνο που ξεχώρισε από τις πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, υπό τη νέα του ηγεσία, είναι η αντιφασιστική του ατζέντα και το προσκλητήριο σε όλες τις δυνάμεις του συνταγματικού τόξου εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποτυγχάνει να πείσει ότι είναι φορέας του καινούργιου κι ότι τον ενδιαφέρει η υπέρβαση, προς τη δημιουργία ενός σχήματος που θα καθορίσει τον ευρύτατο χώρο της κεντροαριστεράς. Η επιλογή για κατά μέτωπον αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο αποδεικνύεται ανεπαρκής για τον επαναπατρισμό ψηφοφόρων, αλλά δεν περιφρουρεί ούτε τις δυνάμεις του, καθώς απωθεί όσους θα μπορούσαν να συγκινούνται από αυτό που αποκαλεί «υπεύθυνη στάση για τη σωτηρία της χώρας».

Η δε τακτική του να καταφεύγει στη σύγκρουση, όπως στην Προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής, ακόμα κι αν ο πολιτικός αντίπαλος έχει διακριθεί ως εριστικός ή «σπασίκλας», δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να τον χαρακτηρίζει ως μέρος ενός σοβαρού προβλήματος υποβάθμισης του Κοινοβουλίου. Έχοντας να απαντήσει σε πάρα πολλές εύλογες απορίες για το ρόλο του στη μη αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ και στη συγκάλυψη που όλα δείχνουν ότι επιχειρήθηκε, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει τα περιθώρια να απαντάει με σαρκαστικά «καλέ», επιχειρώντας να αμυνθεί χαριτωμένα...

Μόνο που οι ιδέες του ευρύτερου σοσιαλδημοκρατικού χώρου, εκτός από ενδιαφέρουσες και ικανές για τη λύση πολλών μεγάλων προβλημάτων, είναι και απαραίτητες για την ανάκαμψη μιας χώρας από την κρίση που ενίσχυσε επικίνδυνα τα άκρα και άφησε ένα τεράστιο κενό, στο μέσον του πολιτικού φάσματος. Εάν κάποτε το πολιτικό μέγεθος του Ευάγγελου Βενιζέλου εθεωρείτο επαρκές για να καλύψει δημιουργικά ένα τέτοιο εγχείρημα (όπως συνέβη αντιστοίχως και με άλλα πολιτικά πρόσωπα που συνδέθηκαν –δικαίως ή αδίκως, δεν έχει σημασία– στη συνείδηση των ψηφοφόρων με τη στήριξη της διαπλοκής), τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, οι εκτιμήσεις αυτές έχουν καταστεί απολύτως αδύναμες να περιγράψουν την πραγματικότητα.
Εάν το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν το αντιληφθεί αυτό, θα υποστεί τον εκτοπισμό από άλλες δυνάμεις, που (έστω κι αν δεν υπάρχει ακόμα ηγετική φυσιογνωμία για να τις ενώσει) θα εμφανιστούν μοιραία στο προσκήνιο. Εκτός αν και αποφασίσει να πρωταγωνιστήσει. Δύσκολο, όμως, με το υπάρχον οπλοστάσιο. Δεν φταίνε οι ιδέες...

Τράγκας: Ο Λαζόπουλος της Aκροδεξιάς

Του Γιάννη Καψή, από aixmi.gr

Η εικόνα μιλάει απο μόνη της. Σκουρόχρωμο πόλο με λευκό γιακά, σημαιούλα της Αμερικής ραμμένη στο πέτο, στο χέρι ρολόι σε μέγεθος ρολογιού τοίχου και στυλάκι χαλαρό και μάγκικο. Θα μπορούσε να είναι ο αρχετυπικός νεόπλουτος Έλληνας που προσπαθεί να κρύψει τις χωριάτικες καταβολές του κάτω από trendy ρούχα και αξεσουάρ.

Αμ δε! Ο εν λόγω κύριος είναι η τελευταία μεταγραφή του SKAI, ο Γιώργος Τράγκας. Δύο ορόφους κάτω απο τα γραφεία της εγκυρότατης Καθημερινής, ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος παρουσιάζει την «αντιμνημονιακή» και «αντικαθεστωτική» του εκπομπή, κοπιάροντας τον άκρατο λαικισμό και την φθηνή αισθητική του Λάκη Λαζόπουλου. Σε μία πιο δεξιά εκδοχή φυσικά.

Την Κυριακή το βράδυ έκανε το εξής αμίμιτο. Σε σύνολο πέντε καλεσμένων, επέλεξε και οι πέντε να είναι βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Το σενάριο γνωστό. Εθνικοπατριωτικές κορώνες, αντιγερμανικό μένος επιπέδου καφετέριας και ερωτήσεις πάσες, του τύπου «ποίοι διαπράττουν τα περισσότερα εγκλήματα: οι Έλληνες ή οι λαθρομετανάστες;»

Χωρίς τη δυνατότητα αντιλόγου και σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον, οι Ράμπο της Χρυσής Αυγής έμοιαζαν με ήρεμα γατάκια καναπέ. Δεν διέκοπταν ποτέ τους δακρύβρεχτους μονολόγους του παρουσιαστή, απλά κάπου κάπου πέταγαν και μία ατάκα. Με το σεις και με το σας πάντα. Αυτή τη φορά δεν αναφέρθηκαν στα χρέη του σταθμού και στους βρώμικους καναλάρχες. Δεν υπήρχε λόγος βλέπετε. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές και τα σκυλιά δεμένα.

Σκηνικό που παραπέμπει στο Αλ Τσαντίρι. Ο Τράγκας – σαν άλλος Λαζόπουλος – σε ρόλο εισαγγελέα, το πόρισμα ήδη έτοιμο απο το πρωί και το κοινό να χειροκροτάει σε κάθε άκουσμα της λέξης «κατοχή». Μόνο που αυτή τη φορά η μπουρδολογία ήταν στρατευμένη. Ο κύριος Τράγκας, με πολύ ύπουλο τρόπο, μας παρουσίασε μία εξιδανικευμένη και πιο λάιτ εκδοχή του νεοναζισμού. Και καλά μάγκικη, και καλά ελληνική και καλά αστεία…

Και παρόλο που οι τεχνικές και τα κόλπα του «αντιστασιακού» Γιώργου Τράγκα είναι παλιά, άλλο είναι αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει. Γιατί σαν κοινωνία παράγουμε συνεχώς Λαζόπουλους και Τράγκες; Γιατί μας ελκύει η συνωμοσιολογία και οι εύκολες λύσεις; Γιατί έχουμε αντικαταστήσει τον διάλογο με τις κραυγές;

Φοβάμαι πως για όσο διαρκεί η κρίση, τα παραπάνω θα μένουν αναπάντητα. Εν τω μεταξύ όμως, όλο και περισσότερες γιαγιάδες θα τυφλώνονται από τα «αθώα» αστεία του Λαζόπουλου, και όλο και περισσότεροι νέοι θα ασπάζονται την παραφιλολογία του Τράγκα.

Κλείστε τον οχετό

 

Του Γιώργου Καρελιά, από protagon.gr

 

Έτσι κι αλλιώς οι επιτροπές της Βουλής, που διερευνούν την ενδεχόμενη διάπραξη ποινικών αδικημάτων υπουργών, είναι άχρηστες. Πλην ελαχίστων, εξαιρετικών, περιπτώσεων, οι έρευνές τους δεν έχουν οδηγήσει σε κανένα αποτέλεσμα. Κυριαρχούν οι πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες (τώρα τελευταία και οι προσωπικές-προβολή, βεντετισμός κ.λπ.) και όχι η αναζήτηση της αλήθειας.

Μέχρι να καταργηθούν και η δουλειά να γίνεται από ανεξάρτητους δικαστές (χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση), είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε αυτές τις απείρου κάλλους σκηνές των τελευταίων ημερών; Οι πρωταγωνιστές αυτού του άθλιου θεάματος και ακροάματος δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι ο εξευτελισμός τους πάει να γίνει τέλειος;

Φυσικά, δεν μιλάω για τον Κασιδιάρη. Αυτός και οι όμοιοί του δεν παθαίνουν τίποτα. Μιλάω για όλους τους άλλους. Και γι’ αυτούς που πρωταγωνιστούν καθημερινά (Άδωνις και Ζωή) και για τους λοιπούς που κάνουν χάζι και για τους μάρτυρες-επισκέπτες που μετέχουν-εκόντες; άκοντες;- σ’ αυτό το ξεκατίνιασμα (π.χ. Βενιζέλος). Αλήθεια, πώς έγινε και δεν σηκώθηκαν να φύγουν από εκεί μέσα δυο-τρεις σοβαροί άνθρωποι βλέποντας την κατάντια; Είναι δυνατόν αρχηγός κόμματος να ανταλλάσσει τέτοιες «ατάκες» με τους «ανακριτές» του, αντί να σηκωθεί και να φύγει-και για λόγους αυτοπροστασίας;

Για να μη συμβούν τα χειρότερα, έχουν ακόμα μια ευκαιρία. Να κλείσουν τώρα αυτήν την επιτροπή. Ετσι κι αλλιώς, το αποτέλεσμα των εργασιών της το γνωρίζουμε ήδη. Θα βγουν εφτά πορίσματα -όσο και τα κόμματα- που το καθένα θα λέει και ένα κομματικό ποίημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ για τις ευθύνες του Βενιζέλου, η Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θα προσθέτουν και τον Γιώργο Παπανδρέου κοκ.

Πιθανότατα όλοι θα συμφωνήσουν για τις ευθύνες του Παπακωνσταντίνου, αν και η πρόσφατη κατάθεση του επικεφαλής της Αρχής για την καταπολέμηση του βρώμικου χρήματος, Παν. Νικολούδη, μάλλον «αθωώνει» τον πρώην υπουργό. Επειδή, όμως, κάποιος «πρέπει» να παραπεμφθεί -το «πρέπει» με την έννοια ότι δεν αντέχουν να παραδεχτούν ότι σοβαρά στοιχεία δεν υπάρχουν και η υπόθεση μάλλον έχει παραγραφεί- ας παραπέμψουν τον Παπακωνσταντίνου να τελειώνουμε. Οι δικαστές ξέρουν να ερευνούν και να δικάζουν καλύτερα από τους βουλευτές.

Αφού στο τέλος έτσι θα γίνει, ας κηρύξουν τώρα το τέλος των εργασιών της επιτροπής αυτής. Δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει. Αν το κάνουν, το κέρδος θα είναι τριπλό. Αυτοί -οι βουλευτές- θα γλιτώσουν τον περαιτέρω εξευτελισμό. Ο θεσμός μπορεί να αποφύγει την ολοκληρωτική απαξίωση (η μεγάλη ζημιά έχει γίνει). Και τα δικά μας αυτιά και μάτια να μην ξαναπέσουν πάνω σ’ αυτόν το οχετό, που «γεύτηκαν» εσχάτως.

Ποιος απειλούσε τον Καραμανλή

Του Ηλία Κανέλλη, από τα ΝΕΑ

Το αποκαλούμενο «σχέδιο δολοφονίας» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή μπορεί να είναι γοητευτική ιστορία μόνο για όσους πιστεύουν ότι τα αναγνώσματα του Νταν Μπράουν παραπέμπουν στην πραγματικότητα. Για τους κανονικούς ανθρώπους δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Ποιος θα ήθελε να σκοτώσει έναν άνθρωπο στην πρωθυπουργία του οποίου δεν διακυβεύθηκαν σοβαρά πράγματα; Παρέλαβε μια χώρα τις παραμονές της μεγαλύτερης διεθνούς αθλητικής διοργάνωσης και την παρέδωσε, επτά χρόνια αργότερα, εσπευσμένα, πριν κληθεί να διαχειριστεί την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, ενώ στο μεταξύ είχε κάνει συστηματικά πολιτική παροχών στην κομματική πελατεία του και σε ισχυρές κοινωνικές ομάδες πίεσης.

Η αλήθεια είναι ότι δεν κοπίασε ιδιαίτερα ούτε για να γίνει πρωθυπουργός. Εκτός από την κούραση των πολιτών από τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που τον έστειλαν εύκολα στην εξουσία, και τη δημοσιονομική επάρκεια που τον διατήρησε, όλη η υπόλοιπη πολιτική ταυτότητά του ήταν καθορισμένη από τη σχέση του με τη λαϊκότητα, πίσω από την οποία είχε οχυρωθεί. Οι δημόσιες εμφανίσεις του σε έκαναν να τον αισθάνεσαι άνθρωπο της διπλανής πόρτας. ¨

Ότι ήταν άμεσος, δεν χωρά αμφιβολία. Αλλά θα ήταν παράλογο να μην είναι και η λαϊκότητα συστατικό της εικόνας του όπως την είχαν πλάσει τα μέσα επικοινωνίας. Αλλωστε, πάντα κάποιοι φρόντιζαν για την εικόνα του αυτή - από την εποχή που τον έβαζαν να παίζει ποδόσφαιρο μέχρι το καλοκαίρι των μεγάλων πυρκαγιών, όταν φόρεσε ειδική στολή εκστρατείας για να περιηγηθεί τον τόπο των καταστροφών.

Όταν ένας πολιτικός φροντίζει τόσο πολύ για την εικόνα του, δεν παραμελεί απλώς την πολιτική. Υποβαθμίζει ακόμα και τη δουλειά του, τις στοιχειώδεις καθημερινές υποχρεώσεις του. Θα πρέπει να είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός που είχε καταφέρει η εργάσιμη ημέρα του να τελειώνει στις 2.30 το μεσημέρι - και άλλωστε, η ραθυμία του αποδεικνυόταν από τον απίστευτα πολύ χρόνο που ξόδευε στη Ραφήνα. Ποιος ξέρει πώς έβλεπε το μέλλον της χώρας εκείνη την εποχή; Οπως και να το έβλεπε, πάντως, φρόντιζε να μην ανησυχούμε. Και πριν από το τέλος, απλώς, καθησύχαζε το πόπολο. Ποιος μπορεί λοιπόν να πιστέψει ότι κάποιοι είχαν λόγο να εξοντώσουν αυτό τον άνθρωπο - και μάλιστα όχι να τον εξοντώσουν πολιτικά αλλά να τον δολοφονήσουν;

Κανείς, νομίζω. Και για ποιο λόγο να τον δολοφονήσουν; Για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης, όπως ισχυρίζονται κάποιοι «ψεκασμένοι»; Επειδή ήθελε να αναπροσανατολίσει τη χώρα στην «ξανθή φυλή»; Είδαμε και τους Κυπρίους πώς τους χρησίμευσε αυτός ο προσανατολισμός.

Μήπως απλώς ήταν στόχος των Νεφελίμ; Αυτά όμως έχουν άλλη σοβαρότερη δουλειά, να δολοφονήσουν τη λογική σε αυτή τη χώρα - και όπως πάμε, φαίνεται ότι μάλλον τα καταφέρνουν...

Επιτέλους, ΑΛΗΘΙΝΗ δικαιοσύνη!

 

Αναδημοσίευση από το capital.gr
Σύντροφοι,
Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας ενορχηστρωμένης τηλεοπτικής παρωδίας από τα εμετικά ΜΜΕ, με θλιβερούς πρωταγωνιστές τους πολιτικούς των αστικών κομμάτων της Βουλής.

Σύντροφοι. Οι «Εξεταστικές» τους Επιτροπές, «ανακρίνουν» τους υπόπτους εμπλεκόμενους πολιτικούς σε ζωντανή σύνδεση προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Αποπροσανατολίζουν από τα σημαντικά, προσφέροντας «θεάματα» αντί «άρτου» στις πλατιές μάζες που ζουν καθημερινά στο πετσί τους την κρίση του καπιταλισμού.

Για αυτό σύντροφοι, μην μπερδεύεστε. Δεν υπάρχει κρίση «χρέους». Δεν υπήρξε ποτέ. Η όξυνση της αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, ΑΥΤΟ οδήγησε στην κρίση.
Μέσα σε αυτό το βρώμικο, το σάπιο πλαίσιο διαφθοράς, το αστικό πολιτικό μόρφωμα ξεζούμισε τα λαϊκά στρώματα και τα οδήγησε στην ανέχεια.

Και στην αγκαλιά μας. Γιατί σύντροφοι, τι νόημα θα είχε το Κόμμα σε μια κοινωνία χωρίς ανέχεια. Αν δεν υπάρχει, καθήκον μας είναι να την δημιουργήσουμε.
Σύντροφοι, αρκετά με τις «Επιτροπές» τους. ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ. Αληθινή δικαιοσύνη

Σοσιαλιστική μας αρχή, γραμμή άκαμπτη και αταλάντευτη είναι: Όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως. Της ενοχής τους. Λαϊκά Δικαστήρια. Τώρα.

Ενθυμούμαι στην Μόσχα, σύντροφοι, την περίφημη Δίκη των 21. Αυτό το μνημείο δικαιοσύνης που πρέπει να φωτίζει το δρόμο κάθε σοσιαλιστικής Θέτιδος.

Όταν ο σύντροφος εισαγγελέας κατακεραύνωσε με πύρινο λόγο τους 21 αντεπαναστάτες για προδότες του Λαού (νομίζω, διότι δεν θυμούμαι ακριβώς τι ομολόγησαν αυτοβούλως στη φάλαγγα) και τους έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα για να μην επιμολύνουν την επανάσταση.

Όταν τα τρένα ζέσταιναν τις ατμομηχανές τους στον Κεντρικό Σταθμό της Μόσχας, περιμένοντας την επιβίβαση των ρεβιζιονιστικών σκυλιών που καταδικάσθηκαν σε 40 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας, με ελαφρυντικά.

Όταν η Πράβδα εκτύπωνε το κάθε φύλλο 30 επανεκτυπώσεις, ώστε να σβήνονται οι φωτογραφίες αντεπαναστατών από το πλευρό του Ιωσήφ και από τις εξέδρες του Κόμματος την Πρωτομαγιά. Γεγονός που επέφερε την μήνιν του Ιωσήφ, καθώς μετά το μεγάλο Πογκρόμ του 1939 και τις εκκαθαρίσεις, η φωτογραφία από το ποδοσφαιρικό ντέρμπυ Ντιναμό-ΤΣΣΚΑ έδειχνε τον Ιωσήφ να κάθεται μόνο του σε ένα άδειο στάδιο.

Σύντροφοι. Μην πιστεύετε στην αστική δικαιοσύνη τους. Μην τρώτε το κουτόχορτο που αφειδώς μοιράζουν.
Πυκνώστε τις επαναστατικές γραμμές και ζητήστε σοσιαλιστική δικαιοσύνη. Κάθε πόλη και ένα πογκρόμ. Κάθε οικογένεια και ένα Gulag.

Venceremos.

Υ.Γ. Σύντροφοι. Το μονομπλόκ της αντίδρασης επιμένει να αγνοεί τις Κομματικές γραμμές και να κάνει του κεφαλιού του. Ο Κομισάριος είναι εδώ. Και το Μούρμανσκ σας περιμένει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Lavrenti Beria εμφανίστηκε στα ξαφνικά και μπορεί και πάλι το ίδιο έξαφνα να χαθεί στα σκοτεινά σοκάκια της ιστορίας. Αυτό που διαβάσατε μπορεί να ήταν το τελευταίο κείμενό του.

Ένα ήταν το κόμμα

Του Ηλία Κανέλλη, από τα ΝΕΑ.

Η έναρξη της δεκαετίας του 1980 ήταν εποχή θριάμβου για το ΚΚΕ. Η συσπείρωση του εκλογικού σώματος που εξασφάλιζε το ΠΑΣΟΚ, ενόψει της επερχόμενης εξουσίας, οδηγούσε στη σύνθλιψη του ανανεωτικού ΚΚΕ εσωτερικού. Προϊόν της διάσπασης του ενιαίου ΚΚΕ, το 1968, μεσούσης της χούντας, το «Εσωτερικό» είχε εισαγάγει στην ελληνική κοινωνία τις ιδέες του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού και, κουτσά στραβά, της εσωκομματικής δημοκρατίας. Στον αντίποδα, το ΚΚΕ είχε οχυρωθεί στον περίφημο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό (ο εστί μεθερμηνευόμενον: «μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς», σύμφωνα με το γνωστό περιστατικό όπου τα πλήθη επαναλάμβαναν ρυθμικά ό,τι κι αν έλεγε ο καθοδηγητής στην πορεία, ακόμα και τις οδηγίες προς τους διαδηλωτές). Και βεβαίως είχε οχυρωθεί στην ισχύ του, την οποία υπαγόρευε το σύνθημα: «Ενα είνʼ το κόμμα - Ενα είνʼ το ΚΚΕ, δύο κάπα κι ένα ε».
Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ κρατούσε τα «εικονίσματα» - τα σύμβολα, τα χρώματα, τα συνθήματα, τον Λένιν και (κάπως συνεσταλμένα, έως το τελευταίο συνέδριο) τον Στάλιν. Μπορούσε να επικαλείται το «μαρτυρολόγιο» των χιλιάδων ιδεολόγων που ακολούθησαν το χειραφετητικό όραμά του, τις διώξεις της μετεμφυλιακής περιόδου, ακόμη και τον ανακλαστικό αυταρχισμό του κράτους των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης. Και είχε τους μηχανισμούς, οργανώσεις μπετόν και την πανίσχυρη ΚΝΕ (με παιδιά που, όπως στιχουργούσε ο Ρίτσος, «είπαν στη ζωή το μέγα ναι»), ώστε να αισθάνεται ηγεμονικά στον χώρο της Αριστεράς. Στόχος της ηγεσίας του ΚΚΕ ήταν πάντα, οχυρωμένο στο σταθερό ποσοστό του μικρού πλην αυτάρκους κόμματος, να περιθωριοποιήσει, να μετατρέψει το «Εσωτερικό» σε γκρουπούσκουλο. Σε μεγάλο βαθμό, το κατάφερε. Στον ενιαίο Συνασπισμό του 1989, το ΚΚΕ συνεργάστηκε με την Ελληνική Αριστερά, την ΕΑΡ, τη μετεξέλιξη της ανανεωτικής κομμουνιστικής Αριστεράς (της μετεξέλιξης του αναθεωρητισμού, σύμφωνα με την ιδιόλεκτο της εποχής). Θα έλεγε κανείς ότι η πολιτική κέρδισε τους μηχανισμούς - αλλά μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, η Αλέκα Παπαρήγα επανέκαμψε στη σιγουριά του κλειστού πλην ελεγχόμενου οργανωτικού, κομματικού και επιχειρηματικού μορφώματος (τρία σε ένα) - απʼ όπου διαγράφονταν κατά το δοκούν όποιοι τολμούσαν να αμφισβητήσουν τη γραμμή.

Αλλά η πολιτική δεν συμβιβάζεται με την ακινησία. Και ο 21ος αιώνας, η παγκοσμιοποίηση, τα νέα κινήματα έκαναν ελκυστικότερη στους νέους μια νέα Αριστερά που ταξίδευε, διαδήλωνε, ερωτευόταν, συγκρουόταν, μια Αριστερά πιο νεανική και πιο χαλαρή, γέννημα-θρέμμα (παρά τους δικούς της μανιχαϊσμούς) μιας εποχής πολύ πιο σύνθετης από αυτή που έχει φιλοτεχνήσει το ΚΚΕ.
Το οποίο την πάτησε. Κατοχύρωσε το μονοπώλιο ώσπου να διαπιστώσει ότι δεν αρκεί να έχεις τα εικονίσματα και την περιουσία του παρελθόντος, ούτε τους πιστούς μηχανισμούς. Χρειάζεται να ζεις και στην εποχή σου. Για να το πούμε σε ενός είδους ιερατική διάλεκτο, τι χρείαν έχομεν του ενός και μοναδικού κόμματος όταν ξεμένει από ψηφοφόρους;

Ο λαϊκισμός στα λόγια είναι αήττητος!

 

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice

Είναι κρίμα που οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνο από τα λάθη τους. Και είναι πολύ κρίμα όταν αυτά τα παθήματα που γίνονται μαθήματα συμβαίνουν δίπλα μας, συμβαίνουν σε μας.

Μέσα σε 10 μέρες είδαμε το «what if». Την εναλλακτική πραγματικότητα που κι εδώ στην Ελλάδα τόσο φλογερά μας προπαγάνδιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Η Κύπρος αντίκρισε την άβυσσο μόνο με την ορατή προοπτική της άτακτης χρεοκοπίας, ούτε καν με την ίδια τη χρεοκοπία. Κλειστές τράπεζες, όριο ανάληψης στα ΑΤΜ 100 ευρώ, κλειστά βενζινάδικα, καταστήματα που πωλούν μόνο μετρητοίς, ελλείψεις σε φάρμακα και τρόφιμα. Ο λαϊκισμός στα λόγια είναι αήττητος. Υπόσχεται πάντα το τέλειο. Όταν φτάνει η ώρα της πραγματικότητας είναι πια αργά. Ακόμα κι αν αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Όταν χρεοκοπείς δεν υπάρχουν καλές λύσεις. Καλό είναι το μικρότερο κακό. Η χαρά, δηλαδή, του δημαγωγού. Πάντα μπορείς να κατηγορήσεις μια κακή λύση. Εκ του ασφαλούς. Τσάμπα είναι. Μόνο που δεν είναι πάντα. Γιατί η μακροχρόνια επικράτηση του τυχοδιωκτικού λαϊκισμού στο τέλος τυφλώνει τις κοινωνίες. Τα ηρωικά όχι, οι επαναστάτες των καφενείων και οι ριζοσπαστικές λύσεις των τηλεοπτικών παραθύρων διαμορφώνουν το κλίμα. Και οδηγούν στις αυτοκτονικές επιλογές.

Έχουμε ήδη ξεχάσει ποιο ήταν το αρχικό σχέδιο διάσωσης. Μπροστά σε όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, σε λίγο θα μας φαίνεται ιδανική λύση. Κι όμως, τότε κάποιοι πανηγύριζαν για την απόρριψή του. Μέχρι να δούμε το κόστος αυτής της απόρριψης, τις εναλλακτικές λύσεις. Τώρα, εκτεθειμένοι, γράφουν μελαγχολικές ελεγείες για «το γλυκόπικρο όχι της αυτοδιάθεσης». Δηλαδή, μας ακούσατε και καταστραφήκατε, αλλά μπορείτε να είστε περήφανοι, η καταστροφή ήταν δική σας απόφαση. Ο λαϊκισμός, ο τυχοδιωκτισμός του όλα ή τίποτα, ναυάγησε στην Κύπρο. Όλοι οι τσάμπα μάγκες που έβαζαν τα «πυρηνικά πάνω στο τραπέζι», που καταργούσαν, διέγραφαν, κήρυτταν ανεπιθύμητες τις τρόικες, έπαιζαν πόκερ με τραπουλόχαρτα τις χώρες. Μόνο που μάρκες ήταν οι άνθρωποι. Κι αυτοί πληρώνουν τώρα την παραφροσύνη του τυχοδιωκτισμού.

Η αρχική λύση ήταν η λιγότερο κακιά, δηλαδή καλύτερη. Ήταν μάλιστα καλύτερη για την Κύπρο παρά για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Γιατί, για το σύνολο, καλύτερο ήταν να διασφαλιστούν οι καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Να μη δημιουργηθεί ανασφάλεια, να επιβεβαιωθεί το ασφαλές καταφύγιο, να δοθεί η αίσθηση δικαίου. Για την Κύπρο, όμως, ήταν διαφορετικά. Η φούσκα του χρηματοοικονομικού τομέα σίγουρα δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί αλώβητη. Η αποθέρμανση, όμως, μπορούσε να γίνει ομαλά. Οι ξένες καταθέσεις να μείνουν στο νησί. Κάποιες θα έφευγαν έτσι κι αλλιώς, όμως μπορούσαν να κρατήσουν ένα μεγάλο μέρος. Το 9,9% στις μεγάλες καταθέσεις είναι χτύπημα, αλλά όχι οδυνηρό. Το μεγάλο κεφάλαιο ξέρει πότε πρέπει να πληρώνει για να έχει την ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 9,9% ανεβοκατεβαίνουν οι ισοτιμίες των νομισμάτων κάθε μήνα, οι μετοχές κάθε βδομάδα, για το διεθνές κεφάλαιο δεν είναι τραγικό. Και για τους μικροκαταθέτες, όμως, είναι μια απώλεια που θα μπορούσε να ήταν έως και εθελοντική. Τα τελευταία χρόνια η Κύπρος έχει γίνει χρηματοπιστωτικό κέντρο πουλώντας υπηρεσίες βασισμένες στη σταθερότητα και τη νομιμότητα της ΕΕ. Από τη στιγμή που οι «οφ-σορ» θεωρήθηκαν κανονικές εταιρείες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα ξένα κεφάλαια συνέρεαν στο νησί.

Μια μεσαία τάξη, λογιστικά γραφεία, δικηγορικά, σύμβουλοι επενδύσεων, φοροτεχνικοί, τραπεζικοί και τα παρελκόμενα, άνθισε προσφέροντας πρωτοφανή ευμάρεια. Με 5-6% τόκους καταθέσεων, η κυπριακή κοινωνία μπορούσε άνετα να μοιραστεί τη ζημιά του 6,75% για να κρατήσει όσο μπορούσε περισσότερους πελάτες. Με τη διανομή μετοχών τα ομόλογα του φυσικού αερίου χρύσωναν το χάπι στους χαμένους καταθέτες, αν τα πράγματα είχαν λήξει εκείνο το μοιραίο απόγευμα της Τρίτης, αν οι τράπεζες άνοιγαν κανονικά την επόμενη μέρα, είναι πολύ πιθανόν ότι θα είχαν γλιτώσει τη μεγαλύτερη ζημιά.

Έπειτα έκλεισαν οι τράπεζες, πάγωσαν οι καταθέσεις, χάθηκαν όλες οι μεγάλες καταθέσεις της Λαϊκής, κουρεύτηκαν 30-40% της Κύπρου, θα μπουν περιορισμοί στην κίνηση του κεφαλαίου, στις αναλήψεις. Ο φορολογικός παράδεισος κλείνει βιαίως. Περιορισμοί κεφαλαίου ίσον τέλος ξένων καταθέσεων.

Δεν τα ήξεραν όλα αυτά; Δεν μπορούσαν να τα υπολογίσουν; Βράδυ στην τηλεόραση, Έλληνας πολύ αριστερός πολιτικός θρηνεί: «Από τον καημένο τον απλό άνθρωπο, που έχει 2.000 στην τράπεζα, που μπορεί να είναι φτωχός πρόσφυγας από την Κυρήνεια, του παίρνουν τα λεφτά. Οι σκληροί, οι ανάλγητοι, οι εκδικητικοί Ευρωπαίοι». Το κρεσέντο του λαϊκισμού. Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, ο φτωχός (πριν 40 χρόνια) πρόσφυγας, θα έχανε 135 ευρώ. Λιγότερα από μια κλήση της τροχαίας γιατί δεν φορούσε ζώνη.

Ο λαϊκισμός σκοτώνει. Έχει φτιάξει το κλίμα. Δεν υπάρχει ψύχραιμη σκέψη, μόνο πατριώτες και προδότες. Λίγοι, καλομαθημένοι, άπληστοι πολιτικοί το μόνο που ξέρουν είναι η πλειοδοσία πατριωτισμού και επανάστασης. Αγράμματοι, χωρίς καμία επαφή με την παγκόσμια πραγματικότητα, ξέρουν μόνο να πλειοδοτούν στην τηλεόραση. Με ένα σύνθημα: Κανένας συμβιβασμός, να μη χάσουμε απολύτως τίποτα. Η μέθη της απληστίας οδηγεί πάντα στον γκρεμό. Αργά ή γρήγορα, στο τέλος, ο λογαριασμός έρχεται. Και η παραζαλισμένη κοινή γνώμη που τη μια μέρα διαδηλώνει πανηγυρίζοντας το «ηρωικό όχι», την επομένη διαδηλώνει να μην κλείσει η Λαϊκή, να μη χάσουν τη δουλειά τους. Απορρίπτουν το σχέδιο διάσωσης και την άλλη μέρα οι ίδιοι άνθρωποι διαμαρτύρονται για τις επιπτώσεις του όχι.

Να καταργούμε τα μνημόνια αλλά να παίρνουμε τα λεφτά τους, να είμαστε στο ευρώ αλλά να μην ακολουθούμε τους κανόνες της Ευρώπης. Άλμα στο κενό αλλά χωρίς επιπτώσεις, ηρωισμός αλλά χωρίς απώλειες, επανάσταση αλλά light.

Η Ευρώπη επιλέγει τα θύματά της, λέει ο πρόεδρος της χώρας μας. Αν εμείς δεν είμαστε η Ευρώπη, αν είμαστε τα θύματά της, γιατί μένουμε; Γιατί δεν εισηγείται και αυτός να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα; Αν έχεις προσέξει, όλοι αυτοί μόνο κατηγορούν. Κανείς δεν λέει τι θα γίνει, τι προτείνει. Άμα χρεοκοπείς, βρε παιδί μου, τι λες να κάνουμε; Άσ’ την την Ευρώπη, αφού θέλει να μας υποδουλώσει, να την αγνοήσουμε. Να μη ζητάμε λεφτά, δεν μας τα δίνει με το ζόρι, την παρακαλάμε. Κανείς δεν αναφέρει καν αυτό το μικρό ζήτημα. Καταγγέλλουν τους Γερμανούς, τους Ευρωπαίους, τους γκάνγκστερ, τους τοκογλύφους.

Αν για μια μόνο στιγμή βουλώσεις τ’ αυτιά σου στα συνθήματα της παραφροσύνης, θα αντιληφθείς ότι η επαναστατική τους στάση συνίσταται στο να ζητάμε συνέχεια λεφτά. Γιατί μας δίνετε 12, θέλουμε 17. Κι άλλα δάνεια. Πιο πολλά χρόνια. Τόσα χρειαζόμαστε. Δεν μας τα δίνετε χωρίς όρους; Είστε εκβιαστές, τιμωρητικοί, προτεστάντες, γκάνγκστερ. Η αριστερά που έχει κάνει τον παρασιτισμό ιδεολογία και η δεξιά που έχει κάνει τον πατριωτισμό επάγγελμα, στην πραγματικότητα αδιαφορούν και για θέσεις και για πολιτικές απόψεις και για ιδεολογίες. Ένα πράγμα τούς συνενώνει. Ο αντιευρωπαϊσμός, ο αντιδυτικισμός, ο τυχοδιωκτισμός του παρασιτισμού. Είμαστε στη Δύση μόνο άμα μας τα ακουμπάει χωρίς όρους. Αλλιώς, αν πρέπει να γίνουμε κι εμείς «κανονικά» κράτη, καλύτερα απέναντι. Γι’ αυτό και οι εκλεκτικές συγγένειες με τους διάφορους Μιλόσεβιτς και Σαντάμ.

Αυτές τις λίγες μέρες έπεσαν όλα τα προσωπεία. Όσοι κατηγορούσαν το «ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο» έδιναν μάχες για να το διασώσουν, την ώρα που το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα αρχίζει δειλά να το ελέγχει. Όσοι φώναζαν για την «υποδούλωση» της χώρας έβλεπαν ως λύση να παραδώσουν το νησί στον Πούτιν. Όσοι διαδήλωναν γιατί «σώζουν τις τράπεζες με τα λεφτά των φορολογούμενων» έβρισκαν λύση να κατασχεθούν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων. Όσοι ζητούσαν για την Ελλάδα μια λύση «όπως της μεταπολεμικής Γερμανίας», όταν το 50% των καταθέσεων πήγαν σταδιακά στην ανόρθωση της χώρας, τώρα έδιναν μάχες για τις καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχών.

Κατηγορούν τη Μέρκελ φτιάχνοντας στα Μέσα Ενημέρωσης μια παρανοϊκή ατμόσφαιρα Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, την ώρα που στην αντιμετώπιση της κυπριακής χρεοκοπίας ομοφωνούν όλα τα κράτη, όλα τα κοινοβούλια της Ευρώπης, όλα τα κόμματα, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, οι δεξιοί, οι σοσιαλδημοκράτες, οι πράσινοι, ακόμα και το αριστερό DieLinke. Χωρίς καμία ανάλυση της πραγματικότητας, με πλήρη άγνοια, προτείνουν στον Πούτιν να αναλάβει τις τράπεζες για να κρατήσουν μέσα τα κεφάλαια των ολιγαρχών που βγήκαν από τη Ρωσία ακριβώς για να τον αποφύγουν. Προτείνουν δημοψήφισμα για έξοδο από το ευρώ, όταν ακριβώς η θέση της Κύπρου στην ευρωζώνη ήταν που την έκανε ελκυστικό χρηματοοικονομικό κέντρο. Προτείνουν τα πάντα και τα αντίθετά τους, πιστοί μόνο στη δημαγωγία και τον καταστροφικό λαϊκισμό.

Μπορούμε να κατηγορήσουμε για τα πάντα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως πρέπει πια να τελειώνουμε με τον τυχοδιωκτισμό που καταστρέφει τις χώρες μας. Πρέπει να το αποδεχθούμε. Η συλλογική σκέψη και πολιτική της Ευρώπης των 27 χωρών, όσα λάθη κι αν κάνει, είναι καλύτερη από τις καταστροφικές κορόνες ενός πολιτικού προσωπικού που δεν διστάζει να παίξει με το λαό του για να διατηρήσει το χρεοκοπημένο μοντέλο που κατέρρευσε.

Από την άλλη, είναι φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί πια να παίζει το ρόλο του παιδονόμου που εκ των υστέρων, με το άνοιγμα και το κλείσιμο της χρηματοδότησης, θα βάζει σε κοινή τροχιά τις αποκλίνουσες οικονομίες 27 κρατών. Θα αντιμετωπίζει όλο και πιο πολλά τέτοια φαινόμενα τυχοδιωκτικού λαϊκισμού που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουν στη διάλυση. Η απάντηση είναι μόνο προληπτική. Μόνο η εσπευσμένη εναρμόνιση τραπεζικών, ασφαλιστικών, φορολογικών συστημάτων, μόνο η μεγαλύτερη ενοποίηση μπορεί να οδηγήσει, όσες χώρες τουλάχιστον πραγματικά το θέλουν, σε μια βιώσιμη Ευρώπη. Αλλιώς οι φυγόκεντρες θα ενταθούν, οι άτακτες χρεοκοπίες θα είναι στην ημερήσια διάταξη και, το χειρότερο, σ’ αυτή την Ευρώπη της αποτυχίας παιχνίδι θα κάνουν οι πιο τυχοδιωκτικές και σκοταδιστικές πολιτικές δυνάμεις.