Επιστολή απερχόμενου Διευθυντή Π.Ε. Θεσπρωτίας

Αγαπητοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,

Με τη σημερινή αποχώρησή μου από τη θέση του Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας, αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω συνολικά αλλά και τον καθένα χωριστά για τη γόνιμη και ειλικρινή συνεργασία, την οποία καλλιεργήσαμε και αναπτύξαμε από κοινού στο χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας της περιφέρειας μας. Αισθάνομαι πράγματι πολύ τυχερός, γιατί αξιώθηκα να συνεργαστώ μαζί σας την τελευταία πενταετία στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης και να εισπράξω τόσα πολλά από αυτή τη συνεργασία.

Από το 2010, έτος που ανέλαβα Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας, στόχος μου ήταν να δημιουργήσω τις ιδανικότερες συνθήκες τόσο για τις σχολικές μονάδες ευθύνης μου όσο και για το σύνολο των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σε αυτές. Είναι βαθιά μου πεποίθηση ότι όλες οι θέσεις ευθύνης στην εκπαίδευση θα πρέπει να συντείνουν και να υπηρετούν τη μάχιμη διδασκαλία των εκπαιδευτικών της τάξης. Για το λόγο αυτό, από την πρώτη στιγμή της ανάληψής των καθηκόντων μου ως Διευθυντή Εκπαίδευσης, υιοθέτησα το ρόλο του “Διευθυντή – υπηρέτη και μετασχηματιστή”. Προσπάθησα τόσο εγώ όσο και όλοι οι συνάδελφοι, οι οποίοι υπηρέτησαν αυτή την πενταετία ως διοικητικοί υπάλληλοι ή ως αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στο γραφείο της Διεύθυνσης μας, να οικοδομήσουμε ιδιαίτερες και προσωπικές σχέσεις με όλους τους εκπαιδευτικούς της περιφέρειάς μας. Με τη δική σας ανταπόκριση και συμμετοχή θεωρώ ότι αυτό επιτεύχθηκε στο μέγιστο βαθμό και είμαι ευγνώμων γι αυτό.

Στο σημείο αυτό, οφείλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους φίλους συνεργάτες, που υπηρέτησαν διαχρονικά στα γραφεία της Διεύθυνσής μας, οι οποίοι ξεπερνώντας κατά πολύ τα προσωπικά όρια αντοχής τους, κατάφεραν να ανταπεξέλθουν σε δυσμενείς και αντίξοες συνθήκες εργασίας, προσπερνώντας σημαντικότατες ελλείψεις σε προσωπικό αλλά και σε υλικοτεχνική υποδομή, υιοθετώντας άμεσα το όραμα της Διεύθυνσής μας «για μια Διεύθυνση υπηρέτη των μάχιμων εκπαιδευτικών». Μια μικρή ομάδα υπαλλήλων, κυρίως αποσπασμένων εκπαιδευτικών, επέδειξε, κατά γενική ομολογία, μια μοναδική οργάνωση αποτελεσματικότητας και προσφοράς προς όλους τους εκπαιδευτικούς όχι μόνον της περιφέρειάς μας αλλά και σε ένα πλήθος εκπαιδευτικών από όλη τη χώρα, οι οποίοι προσέφευγαν για συμβουλές στη Διεύθυνσή μας, αποδεικνύοντας με τη στάση τους ότι η Δημόσια Διοίκηση, θέτοντας υψηλούς στόχους, μπορεί να αποτελέσει το υπόδειγμα σωστής και αποτελεσματικής λειτουργίας σε μια παρηκμασμένη χώρα. Αποτέλεσμα αυτής της αμφίδρομης σχέσης ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς μας και στο προσωπικό της Διεύθυνσής μας, ήταν, όλοι οι εκπαιδευτικοί να έχουν άμεση πρόσβαση στη Διοίκηση και να τη θεωρούν ως τον πλέον αντικειμενικό, αξιοκρατικό και αποτελεσματικό σύμβουλο. Έτσι, χάρη σε όλους, εκπαιδευτικούς και διοικητικούς υπαλλήλους, η Διεύθυνσή μας ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της περιφέρειάς μας και αναγνωρίστηκε από όλη την εκπαιδευτική κοινότητα ως μια πραγματική όαση δημιουργίας, αποτελεσματικότητας, υπεύθυνης ενημέρωσης και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Το ιδανικότερο υπόδειγμα υπαλλήλου σε αυτή την ομάδα συνιστά ο έως πρόσφατα προϊστάμενος εκπαιδευτικών θεμάτων, κ. Ηλίας Αλεξίου. Δε θα τον περιγράψω, για να μην αδικήσω πλευρές της προσωπικότητάς του, αλλά απλώς θα τον χαρακτηρίσω ως το σημαντικότερο κεφάλαιο της Δημόσιας Διοίκησης. 

Στα πλαίσια της «Διοίκησης ολικής ποιότητας» την οποία εφαρμόσαμε στη Διεύθυνσή μας, αποφασιστικά συνέβαλαν στην εύρυθμη λειτουργία της και οι Σχολικοί Σύμβουλοι της Διεύθυνσής μας, αλλά και οι Δήμαρχοι της περιοχής. Οφείλω βέβαια, ιδιαίτερη αναφορά στους γονείς και κηδεμόνες της περιοχής μας, οι οποίοι με τη στάση τους είτε μέσω των συλλόγων τους είτε μεμονωμένα διεκδίκησαν και βοήθησαν με τον αγώνα τους να βελτιώσουμε όλοι μαζί την παρεχόμενη εκπαίδευση στην περιφέρειά μας. Δε θα ξεχάσω ποτέ, ιδιαίτερα τη στάση των γονέων των παιδιών με αναπηρία ή με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, οι οποίοι με αξιοπρέπεια και με πείσμα διεκδίκησαν και μας ώθησαν εν τέλει όλα αυτά τα χρόνια, να εξασφαλίσουμε τις καλύτερες δυνατές εκπαιδευτικές συνθήκες για τα παιδιά τους. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και δεσμεύομαι πως θα είμαι πάντα δίπλα τους. Η προσωπική σχέση που αναπτύξαμε μαζί τους αυτά τα χρόνια είναι θεωρώ η μεγαλύτερη ηθική αμοιβή. Επίσης, θα ήταν παράλειψή μου αν δεν ευχαριστούσα ιδιαίτερα τους υπαλλήλους της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Ηπείρου, με τους οποίους αναπτύξαμε, χάριν της προθυμίας τους και της συνεργατικής τους διάθεσης μία εποικοδομητική και αμφίδρομη συνεργασία.

Οφείλω ιδιαίτερα να ευχαριστήσω το εκλογικό σώμα (Διευθυντές, υποδιευθυντές και προϊσταμένες νηπιαγωγείων) που ψήφισε κατά τη διαδικασία επιλογής του νέου Διευθυντή Εκπαίδευσης. Πρώτον, ένα μεγάλο ευχαριστώ απευθύνω, σε όσους με επέλεξαν με την ψήφο τους και οι οποίοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλαμε αυτά τα χρόνια. Δεύτερον, ευχαριστώ και όσους, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, επέλεξαν κάποιον άλλον υποψήφιο και εκτιμώ ιδιαίτερα τη στάση, που οι περισσότεροι διατύπωσαν (είτε εκ των προτέρων είτε εκ των υστέρων) ότι αναγνωρίζουν στο πρόσωπό μου «έναν αντικειμενικό και αποτελεσματικό Διευθυντή Εκπαίδευσης», αλλά για λόγους μη εκπαιδευτικούς επέλεξαν κάποιον άλλο συνυποψήφιο. Τους διαβεβαιώνω ότι η επιλογή τους σε καμιά περίπτωση δεν επηρεάζει τις σχέσεις μου μαζί τους, κάτι άλλωστε το οποίο τους είχα διαβεβαιώσει και πριν την ψηφοφορία, αλλά και ότι δεν πρέπει να αισθάνονται τύψεις, γιατί η μη έκφραση προτίμησης δια της ψήφου τους στο πρόσωπό μου, δεν θεωρώ ότι βάρυνε στην τελική επιλογή του νέου Διευθυντή Εκπαίδευσης, αλλά άλλοι παράγοντες με τις παρεμβάσεις τους επέβαλαν τη θέλησή τους. Σε κάθε περίπτωση τους ευχαριστώ όλους, όσους αποτέλεσαν το εκλογικό σώμα, από τα βάθη της καρδιάς μου για την εκτίμηση που μου έδειξαν με οποιονδήποτε τρόπο. 

Φίλοι συνάδελφοι, προβαίνοντας σε έναν προσωπικό απολογισμό αυτής της πενταετίας, θεωρώ ότι υπηρέτησα με υπευθυνότητα, αξιοπρέπεια, εντιμότητα και κυρίως με ανιδιοτέλεια (με μεγάλο προσωπικό, οικογενειακό και οικονομικό κόστος) τόσο στη θέση του Διευθυντή Εκπαίδευσης όσο και στις παρεπόμενες θέσεις, όπως μέλος του ΑΠΥΣΠΕ και του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Υπέρτατη αρχή στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή ήταν και είναι η ελευθερία της σκέψης, την οποία δε διαπραγματεύτηκα με κανέναν και για ουδένα αντάλλαγμα. Έτσι, μπορώ να καυχιέμαι για το γεγονός ότι κατά τα πέντε χρόνια που άσκησα διοίκηση στην εκπαίδευση, μέσα σε ένα έντονα παρεμβατικό περιβάλλον, δεν επικοινώνησε μαζί μου κάποιος εξωθεσμικός παράγοντας (βουλευτής, δήμαρχος, περιφερειάρχης, συνδικαλιστής, κ.α.) για την παραμικρή διευκόλυνση ή παράτυπη εξυπηρέτηση. Με αυτό τον τρόπο επιβάλαμε την πλήρη αποκομματικοποίηση της υπηρεσίας μας απαλλάσσοντάς την από τα κομματικά σύνδρομα του παρελθόντος. Στην αποτροπή τέτοιων ή παρόμοιων παρεμβάσεων βοηθήσατε όλοι με την προσωπική και επαγγελματική σας στάση.

Κλείνοντας, εύχομαι σε όλους κουράγιο, δύναμη, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία και στη νέα Διευθύντρια Εκπαίδευσης, καλή θητεία.

Με ειλικρινή αισθήματα φιλίας 
Κώστας Νάτσης

Η αμείλικτη διαύγεια των πραγμάτων

Του Αλέκου Παπαδόπουλου

Το 2015 θα καταγραφεί στην ιστορία ως το έτος της κορύφωσης του λαϊκισμού στη χώρα μας. Με το 2016 ανέτειλε ένα νέο κεφάλαιο. Του τέλους της "αθωότητας". Είναι πολύ δύσκολο πλέον να επανεμφανιστεί κάποιο από τα υπάρχοντα λαϊκίστικα κόμματα ή να εμφανιστεί κάποιο νέο στις επόμενες εκλογές και να αποτολμήσει να δημαγωγήσει με υποσχετικές προς τον λαό, προκειμένου να γίνει κυβέρνηση. Ο μύθος αυτός κατέρρευσε μαζί με το τέλος της αξιοπιστίας των σημερινών πολιτικών σχηματισμών. Αρχίζει σιγά-σιγά, και θα εντείνεται με τον καιρό, να συνειδητοποιείται περισσότερο η πραγματική κατάσταση της χώρας και η ανάγκη προσαρμογής της με περισσότερο ορθολογιστικούς τρόπους. 

Ο διαβρωτικός, και ου μόνο, λαϊκισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία των τελευταίων τουλάχιστον 40 ετών στην πατρίδα μας δεν θα εξαλειφθεί, βεβαίως, και για αρκετά χρόνια θα έχει ακόμα ρίζες στην κοινωνία, αλλά είναι εξίσου φανερό ότι στις φωτισμένες περιοχές των νεότερων γενεών Ελλήνων, που απέκτησαν μεγαλύτερη επαφή με τις κινήσεις του σημερινού κόσμου, οι σκιαμαχίες των σημερινών πολιτικών προσώπων λίγο ενδιαφέρουν για τον ρόλο που είτε παίξαμε είτε για αυτόν που φιλοδοξούν κάποιοι να παίξουν. Την ιστορία την κινούν κυρίως αντικειμενικές και απρόσωπες συνθήκες και εξελίξεις και είναι αυτές που δημιουργούν τα μεγάλα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα και ενεργοποιούν τις εσωτερικές δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές διαμορφώνουν τις νέες "καταστάσεις". Οι προνομιούχες αντιλήψεις είναι το όχημα και ο ελληνικός λαϊκισμός θα αρχίσει από το 2016 να μην είναι η βασιλεύουσα αντίληψη.

Ο λαϊκισμός στη χώρα μας δεν λειτούργησε απλώς και μόνο ως δημαγωγικό εμπόριο ελπίδων προς τις ασθενέστερες τάξεις και τους "κυνηγούς" της εύκολης ευμάρειας, αλλά, δυστυχώς, εξελίχθηκε και κατέληξε με την πάροδο του χρόνου σε πολιτιστικό μόρφωμα που λειτουργεί ως φιλοσοφία, νοοτροπία, αντίληψη ζωής με συγκεκριμένες πρακτικές και συμπεριφορές. Γι' αυτό, σταθερά και επιταχυνόμενα, το πνεύμα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας θα επανέλθει, με προοπτική διάρκειας και όχι ως παροδικά και ολιγόχρονα φωτεινά διαλείμματα στην ιστορική διαδρομή της χώρας.   

Για ένα είμαι βέβαιος... Η περίφημη φράση του φεουδάρχη της Σικελίας, Tomasi di Lampedusa, στο περίφημο έργο "Ο Γατόπαρδος", "πρέπει να αλλάξουμε για να μείνουμε ίδιοι" δεν θα ισχύσει στην περίπτωση της Ελλάδας· όσες προσπάθειες εξαπάτησης και αν επιχειρήσουν οι διάφορες εκφάνσεις του λαϊκισμού να αλλάξουν λεοντή τους για να παραμείνουν επικαρπωτές της χώρας, είτε ανήκουν στην πολιτική, είτε στην οικονομική, είτε την πνευματική κ.λπ. ελίτ. Ο αυθεντικός και αποτελεσματικός εκσυγχρονισμός των δομών της χώρας είναι και ο όρος επιβίωσής της. Γιατί είναι νομοτέλεια και άφευκτη ανάγκη. 

Η στρατηγική και οι τακτικές των ποπουλιστών σε όλο τον κόσμο είναι πάντα η πρόσκαιρη αγορά πολιτικού χρόνου και η προσπάθεια να πείσουν τους λαούς ότι το παραγόμενο από αυτούς ζωτικό για την επιβίωσή τους στην εξουσία ψεύδος είναι και η ιαματική ελπίδα του. Την ταύτιση αυτή, ψευδούς και ελπίδας, θα πρέπει συνεχώς να την ανανεώνουν. Όταν ο λαός κάποια στιγμή αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πλάνη του, το λαϊκίστικο σύστημα αμέσως αντιδρά, οικοδομώντας συνθήκες μηδενισμού και αδιαφορίας την οποία τόσο χαρακτηριστικά περιέγραψε ο μεγάλος Σικελός συγγραφέας Elio Vittorini με τη φράση του "η αδιαφορία στην απουσία κάθε ελπίδας".

Για παράδειγμα, το συνταξιοδοτικό πρόβλημα. Η κυβέρνηση υποδύεται ότι δεν θα προχωρήσει σε περικοπές συντάξεων. Ενδέχεται, για καθαρά πολιτικούς λόγους, να μην το επιχειρήσει τις επόμενες μέρες και να καταφέρει να παρακάμψει την τρόικα, η οποία, σε αυτήν την περίπτωση, με τη σειρά της, πάλι για πολιτικούς λόγους, θα επιδείξει ανοχή. Καθαρή περίπτωση αγοράς πολιτικού χρόνου και για τις δύο πλευρές. Ως ποτέ, όμως; Τα μαθηματικά δεν λένε ποτέ ψέματα. Η χώρα αδυνατεί να καταβάλει συντάξεις εάν δεν γίνουν περικοπές, και μάλιστα οριζόντιες σε όλο το φάσμα, και, επιπροσθέτως, δεν αναζητηθούν νέοι πόροι επαναχρηματοδότησης του ασφαλιστικού τομέα, ο οποίος δεν περιλαμβάνει μόνο συντάξεις, αλλά και δαπάνες υγείας. Η κυβέρνηση, αλλά, και η τρόικα, ξέρουν, αλλά και εμείς ξέρουμε ότι δυστυχώς τον Ιούνιο, με αφορμή το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που προβλέπεται στο Μνημόνιο που υπέγραψε τον Αύγουστο το σημερινό κυβερνών κόμμα, θα υπάρξουν αναγκαστικά μεγάλες περικοπές συντάξεων. Δεν πρόκειται να το αποφύγει η κυβέρνηση, διότι οι αριθμοί και η γλώσσα των  πραγμάτων είναι αμείλικτοι. Με το νέο μεσοπρόθεσμο Μνημόνιο που θα υπογράψει η Ελλάδα τον Ιούνιο, που σχεδόν οι πάντες υποκρίνονται πως δεν γνωρίζουν,  θα προσδιοριστούν τα χρηματοδοτικά κενά του '17 και '18 με βάση και προσθετικά τα χρηματοδοτικά κενά του 2015 και 2016. Εκτιμώ ότι τα δημοσιονομικού χαρακτήρα μέτρα θα ανέλθουν περίπου στα 7 δισ. 

Φοβούμαι όμως, ότι στη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η ελληνική οικονομία και οι Έλληνες πολίτες, η λήψη αυτής της έκτασης δημοσιονομικών μέτρων (νέες φορολογίες, περικοπή συντάξεων και μισθών κ.λπ.) δεν θα είναι τον Ιούνιο πολιτικά και κοινωνικά διαχειρίσιμη. Ακόμα και, στην απίθανη περίπτωση, να υπάρξει βάση ευρείας κοινοβουλευτικής υποστήριξης, η προσπάθεια αυτή θα καταρρεύσει και μαζί με αυτήν θα παρασύρει και όλους τους τότε πολιτικούς διαχειριστές της χώρας, κάτω από τον νόμο της πολιτικής βαρύτητας, αφού θα έχουν ήδη χαθεί και οι τελευταίες αντίρροπες κοινωνικές δυνάμεις στήριξης και εμπιστοσύνης. 

Εύχομαι να διαψευστώ.

H δικτατορία των φελλών

Συντάκτης:   Περικλής Κοροβέσης

Στη ζοφερή εποχή που ζούμε και με την εκμηδένιση όλων των ανθρώπινων αξιών και δικαιωμάτων -και ειδικά στη χώρα μας, όπου το τούνελ είναι σε «χειροπιαστό σκοτάδι» και αδιέξοδο- μπαίνει συχνά το ερώτημα πού είναι οι διανοούμενοί μας, γιατί αυτή η σιωπή, ακόμα και όταν στα παραθαλάσσια εξοχικά τους ξεβράζονται πτώματα προσφύγων; Για μένα το ερώτημα τίθεται αλλιώς.

Τελικά ποιοι είναι αυτοί που αποκαλούμε διανοούμενους; Είναι ένα αποσαφηνισμένο επάγγελμα, όπως του τσαγκάρη ή της μοδίστρας; Είναι οι πανεπιστημιακοί, οι επιστήμονες, οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες;

Μπορεί κάποιος να τους κατατάξει σε ένα ενιαίο σύνολο; Μια πρόχειρη απάντηση που δίνουν πολλοί είναι πως διανοούμενοι είναι αυτοί που σκέπτονται. Αυτή η απάντηση είναι λάθος γιατί όλοι οι άνθρωποι σκέπτονται, εκτός από αυτούς που υποφέρουν από την ασθένεια Αλτσχάιμερ.

Κάποιος φίλος, που είχαμε μια σχετική συζήτηση, υποστήριζε με θέρμη πως δίπλα στους πάσχοντες από Αλτσχάιμερ πρέπει να βάλουμε και τους επαγγελματίες πολιτικούς καριέρας.

Διαφώνησα βέβαια. Ένας που θέλει να αναρριχηθεί στην πυραμίδα της εξουσίας πρέπει να είναι άσος στην ίντριγκα και τη ραδιουργία, σαΐνι στους τακτικισμούς, να έχει σωστό προσανατολισμό προς την πλευρά που έχει την πιθανότητα να νικήσει, να ξέρει να λέει μόνο αυτά που τον συμφέρουν κολακεύοντας την ιεραρχία και προπαντός να χειρίζεται άριστα την τέχνη του ψεύδους.

Ακόμη, να έχει τη δεξιοτεχνία να κινείται χωρίς πρόβλημα από τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλον και να αλλάζει απόψεις, όπως ο χαμαιλέοντας το χρώμα του. Και όλα αυτά απαιτούν σκέψη. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να ονομάσουμε τον πολιτικό διανοούμενο. Αλλού πρέπει να ψάξουμε για να βρούμε μια απάντηση.

Ο Ρολάν Μπαρτ είχε πει πως δεν είναι συγγραφείς όλοι όσοι γράφουν βιβλία. Και έκανε τη διάκριση ανάμεσα σε συγγραφείς και γράφοντες. Οι πρώτοι, πάντοτε λίγοι, και συχνά ελάχιστα γνωστοί, είναι αυτοί που μπορούν να φτάσουν στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, εκεί που μόνο η τρέλα μπορεί να φτάσει, και να αναδυθούν αλώβητοι -όχι πάντα- δίνοντάς μας τη μαρτυρία της κατάδυσής τους.

Και αυτό βέβαια ισχύει για όλες τις τέχνες. Αλλά μπορούμε να μεταφέρουμε τη διάκριση του Μπαρτ και στις άλλες τέχνες ή σε επαγγέλματα που έχουν σχέση με το γράψιμο. Και έτσι έχουμε: ζωγράφοι - ζωγραφίζοντες, ηθοποιοί-ηθοποιίζοντες, καλλιτέχνες-καλλιτεχνίζοντες, δημοσιογράφοι-δημοσιογραφίζοντες, τραγουδιστές-τραγουδίζοντες κ.λπ.

Οι γράφοντες δεν ασχολούνται με την ψυχή του ανθρώπου, αλλά με κάποιο θέμα που μπορεί να πιάσει εμπορικά. Εξάλλου, είναι και το πρώτο πράγμα που σε ρωτάει ο εκδότης όταν του πηγαίνεις ένα βιβλίο. «Περί τίνος πρόκειται;» Και αν ο συγγραφέας κάνει το λάθος να δώσει μια μικρή περίληψη, μπορεί ο εκδότης να το έχει απορρίψει ήδη με την ευγενική φράση «ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας, θα σας απαντήσουμε μόλις περάσει από την επιτροπή». Και η απάντηση δεν έρχεται ποτέ.

Και μια μικρή παρένθεση:

Ενας νεαρός συγγραφέας που είχε μια τέτοια εμπειρία έστειλε σε όλους τους έγκριτους γαλλικούς εκδοτικούς οίκους το πρώτο βιβλίο της Μαργκερίτ Ντιράς, με άλλο όνομα. Και όλοι τους το απέρριψαν. Οι εκδότες -μιλάμε για τους εμπορικούς- ενδιαφέρονται για το κέρδος που είναι συνδεδεμένο με το θέμα. 

Αν υποθέσουμε πως μια Βόσνια μουσουλμάνα ξεπεράσει προκαταλήψεις και φόβους και μας δώσει μια μαρτυρία για τον διαδοχικό βιασμό της από Σέρβους στρατιώτες, έχει λίγες πιθανότητες να βρει εμπορικό εκδότη, γιατί το θέμα δεν πουλάει. Αλήθεια, ποια ήταν τα θέματα του Προυστ ή του Τζόις;

Ή ακόμα του Ομήρου και των αρχαίων τραγικών; Αντίθετα, αν κάποιος προτείνει ένα άλλο θέμα πιο περίπλοκο, π.χ. ένας πατέρας βιάζει τον γιο και την κόρη του, στη συνέχεια ο γιος βιάζει τη μάνα του και την αδελφή του, μάνα και κόρη γίνονται λεσβιακό ζευγάρι και πατέρας και γιος σοδομίζουν τον σκύλο τους, μπορεί να γίνει μπεστ σέλερ και ο συγγραφέας μπορεί να γίνει διάσημος και να χαρακτηριστεί τολμηρός, ρηξικέλευθος, πρωτοπόρος.

Κάποια αστυνομικά μυθιστορήματα στηρίζονται πάντοτε στο ίδιο θέμα. Ενας μυστηριώδης φόνος που κάποιος δαιμόνιος ντετέκτιβ αναλαμβάνει να τον διαλευκάνει. Ο αναγνώστης ταυτίζεται με τον ντετέκτιβ αλλά δεν βρίσκει ποτέ τον δολοφόνο. Και ο λόγος είναι απλός. Ο συγγραφέας οδηγεί διαρκώς τον αναγνώστη του σε λάθος δρόμους (Αγκαθα Κρίστι κ.ά.).

Έχουμε στην Ελλάδα έναν Ελληνα Σαρτρ και σιωπά; Από τις συνεντεύξεις και τα άρθρα που διαβάζω διαφόρων επιφανών, λίγοι είναι αυτοί που έχουν να πουν κάτι. Οι περισσότεροι αναζητούν δημοσιότητα που μπορεί να τους οδηγήσει και σε κάποια κοινοβουλευτική έδρα. Εντούτοις, υπάρχουν φωνές που κραυγάζουν.

Αλλά βρίσκονται στο περιθώριο. Και οι διάσημοι φελλοί σιωπούν, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν. Και εκεί που περιμέναμε μια δικτατορία του προλεταριάτου, με τον Τσίπρα βρεθήκαμε σε μια δικτατορία των φελλών, πολυεπίπεδη.

ΠΗΓΗ: 

Η αυτολύπηση ως ιδεολογία

Του Ρωμανού Γεροδήμου, από "Για διάβασμα"

Δέκα ημέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ενώ η Αθήνα είχε ήδη υποστεί μία ανυπολόγιστη (και, όπως φάνηκε εντέλει, μακροπρόθεσμη) καταστροφή, και ενώ οι ταραχές και τα επεισόδια εξαπλώνονταν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, είχα κάνει την εκτίμηση ότι, παρά τις δομικές παθογένειες του ελληνικού κράτους και τη διαφαινόμενη κρίση σε τομείς όπως η οικονομία ή η παιδεία, η απάντηση στο «τι ακριβώς συνέβη» ήταν σχετικά απλή: η Ελλάδα ήταν ακυβέρνητη. Οι αρμόδιοι υπουργοί, οι Αρχές του κράτους, είχαν αποφασίσει να αφήσουν το κέντρο της Αθήνας στο έλεος όσων για οποιονδήποτε λόγο ήθελαν να καταστρέψουν, να κλέψουν, να κάψουν.

Σε αντίθεση με σύνθετες κοινωνιολογικές αναλύσεις που αιτιολογούσαν (και συχνά δικαιολογούσαν) τις ταραχές ως αποτέλεσμα ανεργίας, συστημικής διαφθοράς, εγκατάλειψης της νέας γενιάς, κρίσης αξιών κλπ. —και χωρίς σε καμία περίπτωση να αντικρούω την ύπαρξη τέτοιων προβλημάτων—, θεωρούσα και θεωρώ ότι ο Δεκέμβριος του 2008 σηματοδότησε την πλήρη κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος είχε ήδη αφεθεί σε καθεστώς «αυτόματου πιλότου».

Οι ταραχές του 2008 αποτελούν μία εξαιρετικά κρίσιμη καμπή στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, η σημασία της οποίας θα γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη όσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα. Πέρα από τις υλικές ζημιές και τον αντίκτυπο στην τοπική και εθνική οικονομία, ένα κρίσιμο κομμάτι της κοινωνίας έχασε την όποια εμπιστοσύνη τού είχε απομείνει στη διαχειριστική ικανότητα του κράτους. Γνωρίζουμε επίσης ότι η εκτεταμένη αναρχία που επικράτησε δημιούργησε ζυμώσεις που έφεραν κοντά τρομοκρατικές οργανώσεις, οργανωμένο έγκλημα και κομμάτια του αναρχικού χώρου, με αποτέλεσμα τη στελεχιακή, οικονομική και υλική αιμοδότηση της εγχώριας τρομοκρατίας. Οι εξτρεμιστές μυρίστηκαν το αίμα ενός παραπαίοντος συστήματος.

Ωστόσο, η σημαντικότερη ίσως κληρονομιά του Δεκεμβρίου του 2008 ήταν η νομιμοποίηση και υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης ιδεολογίας αυτοθυματοποίησης και αυτολύπησης, η οποία θέλει το άτομο να είναι ένα αθώο και ανίσχυρο θύμα που συστηματικά εκμεταλλεύονται και βιάζουν σκοτεινές και διεφθαρμένες συστημικές δυνάμεις (οι πολιτικοί, τα κόμματα, ξένοι συνωμότες κλπ.). Η αντίληψη του εαυτού ως άμοιρου ευθυνών και η μετάθεση της ευθύνης στο Άλλο αποτελεί πανανθρώπινο εργαλείο διαχείρισης τραυματικών καταστάσεων. Ωστόσο, στην Ελλάδα η ιδεολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε συστηματικά ως εργαλείο προπαγάνδας και πολιτικής κυριαρχίας. Δηλητηρίασε την πολιτική κουλτούρα και τη δημοκρατία μας επειδή δίχασε την κοινωνία σε καλούς και κακούς και έστρεψε τους πολίτες όχι μόνο ενάντια σε συγκεκριμένα φθαρμένα πρόσωπα ή θεσμούς αλλά και σε αφηρημένες έννοιες-θεμέλια της δημοκρατίας, όπως η αντιπροσώπευση, ο σεβασμός της άλλης άποψης, η ανοχή, η αξιοκρατία, η αριστεία.

Είναι σημαντικό —όχι για μία αφηρημένη ιστορική αλήθεια, αλλά για το ίδιο μας το μέλλον— να αναγνωρίσουμε και να παραδεχτούμε ότι η ιδεολογία αυτή προϋπήρχε του Δεκεμβρίου του 2008.  Έκανε ορατή την παρουσία της καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και διάβρωσε τη ρητορική και τον λόγο όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων. Καθρεφτίζοντας παθογενείς σχέσεις της ελληνικής οικογένειας, ο πολίτης ανέπτυξε μία σχέση αγάπης-μίσους και εξάρτησης-απόρριψης με το κράτος-πατερούλη. Μετά την κατάρρευση του μετριοπαθούς δικομματισμού και των πολιτισμικών δικλίδων ασφαλείας, ο λόγος της αγανάκτησης, της αυτοθυματοποίησης, της σύγκρουσης και της τιμωρίας βγήκε από το περιθώριο και μπήκε στις πλατείες, στην Βουλή και εντέλει στην κυβέρνηση.

Ένα περίπου χρόνο μετά τα γεγονότα του 2008 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη το λεύκωμα «Ανησυχία», το οποίο επιμελήθηκαν ο Ευθύμιος Γουργουρής και ο Αλέξανδρος Κυριακόπουλος. Το βιβλίο είναι μία συλλογή υλικών (προκηρύξεις, αφίσες, πόστερ, φυλλάδια, φωτογραφίες, κείμενα) που κυκλοφόρησαν στο κέντρο της Αθήνας τις ημέρες των ταραχών. Αποτελεί ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο καταγραφής και κατανόησης ιδεών και συναισθημάτων. Θέλοντας να καταλάβω λίγο καλύτερα τα επιχειρήματα, τις αναφορές, τα ρητορικά και τα συναισθηματικά μέσα που χρησιμοποίησαν κάποιες από τις ομάδες που δραστηριοποιήθηκαν —και ειδικά το πώς αιτιολογούσαν τη βία που ασκούσαν—, ανέπτυξα μία μεθοδολογία κωδικοποίησης και ανάλυσης των κειμένων αυτών. [Η μελέτη αυτή δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Political Studies].

Από τον λαϊκισμό στη βία: ένας οδικός χάρτης

Μέσα από την ανάλυση φάνηκε αμέσως ότι ο λόγος των αναρχικών του 2008 είχε σημαντικές ομοιότητες με τον λαϊκιστικό λόγο όπως αυτός ορίζεται στην πολιτική επιστήμη, και συγκεκριμένα στα γραπτά του Cas Mudde. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στους αθώους πολίτες και τη διεφθαρμένη ελίτ, ο μεσσιανισμός και η αυτόκλητη εκπροσώπηση των συμφερόντων ολόκληρης της κοινωνίας είναι μερικά από τα θεμελιώδη στοιχεία του λαϊκισμού. Ταυτόχρονα, μέσα από τα κείμενα αυτά αιτιολογείται η βία —η βία προς τον δημόσιο χώρο, την ιδιωτική περιουσία, τις κρατικές Αρχές, τους ισχυρούς— ως εκδίκηση για τις πράξεις του συστήματος.
Ο λαϊκισμός συχνά θεωρείται αναπόφευκτο ή και αναπόσπαστο κομμάτι κάθε δημοκρατίας, δεδομένου ότι η κρατική εξουσία εδράζεται στη λαϊκή κυριαρχία. Ωστόσο, το πρόβλημα με τον λαϊκισμό είναι ότι εκμεταλλεύεται και καλλιεργεί τα πιο πρωτόγονα, τα πιο αγοραία ένστικτα της ανθρώπινης φύσης —τον φόβο του διαφορετικού, την αντίδραση, την εκδίκηση— και, αντί να ενδυναμώνει τον πολίτη, ουσιαστικά τού αφαιρεί τη δυνατότητα ανεξάρτητης σκέψης, ευθύνης, δράσης και κοινωνικής οργάνωσης.

Είναι προφανές ότι ο λαϊκισμός και ο εξτρεμισμός δεν είναι αποκλειστικώς ελληνικά φαινόμενα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ένταση του φαινομένου (αν και με παροδικές αυξομειώσεις) τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Ερμηνείες και αιτίες υπάρχουν πολλές — από την ανασφάλεια της παγκοσμιοποίησης μέχρι τις εντεινόμενες ανισότητες, από την υπερπληροφόρηση μέχρι την κατάρρευση μύθων και ιδεολογιών, από την περιπλοκότητα της σύγχρονης διακυβέρνησης  μέχρι την επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα μετά από μία εκτεταμένη μεταπολεμική περίοδο ευημερίας και δικαιωμάτων. Το σίγουρο είναι ότι ο λαϊκισμός αποτυγχάνει, και αποτυγχάνει πάντα επειδή αυτοκαταστρέφεται — επειδή δηλαδή βασίζεται σε μία μη βιώσιμη, διχαστική και εντελώς αυτο-αντικρουόμενη θεώρηση της κοινωνίας.
Είναι μεγάλος ο πειρασμός να κατηγορήσει κάποιος συγκεκριμένα πρόσωπα και φορείς της λαϊκιστικής ιδεολογίας για τα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ειδικά όταν αυτή η ρητορική συνοδεύτηκε από πράξεις λεκτικής ή σωματικής βίας. Ωστόσο, και χωρίς να μειώνω σε καμία περίπτωση την ευθύνη τους για όσα έγιναν και γίνονται, εάν έμαθα κάτι από αυτή τη μελέτη, αυτό είναι το ότι δεν πρέπει να πέφτουμε θύματα της ίδιας λαϊκιστικής και διχαστικής λογικής την οποία αποδομούμε.

Το σημαντικό ερώτημα τώρα είναι το πώς μία κοινωνία μαθαίνει από τα λάθη της για να κοιτάξει και προχωρήσει μπροστά μέσα στα πλαίσια του κράτους δικαίου και της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

O Γρηγορόπουλος και η Αγγελική της Μαρφίν

Του Ανδρέα Ζαμπούκα, από την liberal.gr

Είναι γνωστό πως τους ήρωες τους φτιάχνει η αφήγηση της ανάγκης. Η αφήγηση μιας «ολοκληρωτικής» διαδικασίας με την οποία θέλει να εκφραστεί η βούληση της μάζας. Κανείς ήρωας δεν είναι προσωπικός συνομιλητής μας. Κανείς δεν είναι ο ατομικός μας εμπνευστής που ξέχωρα από τους άλλους, μπορεί να κάνει κάτι για την ατομικότητά μας. Αντίθετα, ήρωας είναι αυτός που ξεσηκώνει τη συλλογικότητά και δένει τις κοινές μας πορείες σε κάθε προσπάθεια ή διεκδίκηση. Και κυρίως, ήρωας είναι όποιος συνειδητά θυσίασε κάτι σημαντικό, ακόμα και την ίδια του τη ζωή, για να διασώσει κάτι πιο σπουδαίο από τον εαυτό του.

Στη δική μας περίπτωση και με αφορμή τις «επαναστάσεις των πόλεων» που ζούμε εδώ και πολλά χρόνια, οι πρόσφατοι  «ήρωες» είναι ο Γρηγορόπουλος και οι τρεις νεκροί της Μαρφίν. Και περισσότερο τραγική, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου! Από τη μία η πανίσχυρη αριστερή «αφήγηση» έπλασε τον δικό της Αλέξη και από την άλλη η ανάγκη εξισορρόπησης της δίκαιης αφήγησης έθεσε ως σημείο αναφοράς τους νεκρούς της Μαρφίν.

Και στη μία και στην άλλη πλευρά δεν υπάρχουν ήρωες. Υπάρχουν μόνο αθώοι άνθρωποι που πέθαναν από τη διανοητική υστέρηση  κάποιων άλλων ανθρώπων. Στον μεν Γρηγορόπουλο βρέθηκε ένας ανίκανος αστυνομικός που δεν ήξερε να διαχειριστεί καταστάσεις. Στη δε Αγγελική μια μάζα βαρβάρων που νόμισαν ότι η καταστροφή μιας τράπεζας θα καταλύσει τον καπιταλισμό. Ο ένας πήγαινε μια εφηβική βόλτα στα Εξάρχεια και η άλλη βρισκόταν στη δουλειά της. Ούτε η ίδια αλλά ούτε και ο Γρηγορόπουλος είχαν σκεφτεί ότι πρέπει να θυσιάσουν τη ζωή τους για ένα μεγάλο ιδανικό. Κι αν σήμερα ζούσαν, υποθέτω ότι θα είχαν μία κανονική ζωή, όπως όλοι μας.

Υπάρχουν κάποιοι που επιμένουν να συντηρούν «παρελάσεις» και «επετείους». Κάποιοι που ξέρουν καλά ότι η αφέλεια όλων μας τρέφει την εξουσία και τον αμοραλισμό τους.

Το Μεγαλύτερο Σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης

Του Δημήτρη Βλάχου, από την huffingtonpost.gr

Για πάρα πολλά χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά έκαναν πολιτική τους σημαία το διαρκές ξεπούλημα της χώρας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις του ΟΤΕ και του ΟΛΠ επί Καραμανλή, μέχρι και την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων πέρσι το φθινόπωρο, όλα τα βάφτιζαν ξεπούλημακαι προδοσία, λες και έπασχαν από ένα ιδιότυπο σύνδρομο Τουρέτ. Ανεξαρτήτως των όρων ή του τιμήματος, κάθε μα κάθε φορά που γινόταν ιδιωτικοποίηση, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατούσε στις έντονες κοινωνικές αντιδράσεις με απίστευτη αμετροέπεια και διχαστική ρητορική, απειλώντας την εκάστοτε κυβέρνηση με λαϊκή οργή και ειδικά δικαστήρια. Το πολύ σκληρό λεξιλόγιο περί προδοσίας,πατριδοκαπηλίας, γενοκτονίας των μνημονίων, αποικιοκρατίας και άλλων πολλών αντίστοιχων αφορισμών αποτέλεσε καταλύτη για το μιθριδατισμό της κοινωνίας σε εκφράσεις και εκφάνσεις αθλιότητας.

Μέσα λοιπόν σε όλον αυτόν τον παροξυσμό των καταστροφικών και διχαστικών υπερβολών, έγινε εθνικό μας αφήγημα ότι κάθε ιδιωτικοποίηση είναι ξεπούλημα σε κερδοσκοπικά κοράκια που μας παίρνουν τα ασημικά για ένα κομμάτι ψωμί. Με τα χρόνια βέβαια συνηθίσαμε και πάψαμε να δίνουμε και πολλή σημασία στις υπερβολές, όπως το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι: λέμε και καμιά μαλ... να περνάει η ώρα. Ε λοιπόν, η ζωή κάνει άτιμους κύκλους, και η τραγική ειρωνεία (και πίστεψέ με, όπως θα δούμε παρακάτω είναι πάρα μα πάρα πολύ τραγική) είναι πως η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών τραπεζών που έγινε την περασμένη εβδομάδα αποτελεί τον ορισμό του ξεπουλήματος σε κερδοσκοπικά κοράκια που μας παίρνουν τα ασημικά για ένα κομμάτι ψωμί. Και αυτό το πραγματικά σκανδαλώδες ξεπούλημα το έκανε ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά λοιπόν. Το 2013 η ελληνική κυβέρνηση (εμείς δηλαδή) δανείστηκε 25 δισ. για να συμμετέχει στην τότε ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων τραπεζών, και βρέθηκε να κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο τους. Συγκεκριμένα, το 83.7% της Alpha, το 93.6% της Eurobank, το 84.4% της Εθνικής και το 81% της Πειραιώς. Το σκεπτικό αυτής της συμμετοχής ήταν να βάλει πλάτη το κράτος ώστε να ανακεφαλαιοποιηθούν επιτυχώς οι τράπεζες, και μόλις γυρνούσε η κατάσταση σε μια ομαλότητα, τότε να πουλούσε τις μετοχές που κατείχε σε ιδιώτες ώστε να αποπληρωθεί το δάνειο. Αυτήν την προσέγγιση είχαν ακολουθήσει με επιτυχία πολλές χώρες μετά την κρίση του 2008, όπως η ΗΠΑ με το πρόγραμμα TARP και το bailout της AIG,αγοράζοντας χαμηλά την ώρα του πανικού, βάζοντας φρένο στην απανωτή πτώση των αξιών και αποκομίζοντας τελικά κέρδη για τους φορολογούμενους όταν γύρισε ο μακροοικονομικός κύκλος.

Η τραγική μοίρα του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ πολλών άλλων, τον ανέδειξε ως το γνωστό μικρό βοσκόπουλο του Αισώπου, που κάθε βράδυ φώναζε λύκος.

Αυτό είχε γίνει ως ένα βαθμό και στην Ελλάδα, όταν το 2014 ήρθαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια επενδυτές και συμμετείχαν μαζικά στις τότε αυξήσεις κεφαλαίου των τραπεζών. Ναι μεν η τότε αξία των μετοχών που κατείχε το δημόσιο ήταν περίπου 18.5 δισ. (κάτω από την αρχική επένδυση των 25 δισ.), αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Η εκτίμηση ήταν πως ο πρώτος γύρος ανακεφαλαιοποίησης από ιδιώτες θα σηματοδοτούσε την αρχή της εξόδου στις αγορές, ώστε σταδιακά, και όσο η οικονομία επέστρεφε στην ανάπτυξη από το 2015 (κάτι που πλέον αποδέχεται μέχρι και ο φετινός προϋπολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ), το κράτος θα πουλούσε τις μετοχές του σε μεσοσταθμικά υψηλότερη τιμή από ότι τις αγόρασε.

Η εκτίμηση αυτή όμως ήρθε αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα: την Πρώτη Φορά Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάννη Βαρουφάκη. Μετά τη μαζική φυγή καταθέσεων, το κλείσιμο των τραπεζών, τα Capital controls, την επιστροφή στην ύφεση, την τεράστια αύξηση των κόκκινων δανείων κλπ. η κατάσταση στις τράπεζες χειροτέρεψε δραματικά και επανήλθε η ανάγκη για νέα κεφάλαια. Η επιλογή που έθεσε η Τρόικα στην κυβέρνηση ήταν απλή: Ή θα γίνει κούρεμα καταθέσεων ή θα γίνει ανακεφαλαιοποίηση στις αγορές. Η κυβέρνηση ευλόγως επέλεξε το δεύτερο, κι εδώ γεννώνται μια σειρά από ερωτήματα για ζητήματα πραγματικά σκανδαλώδη.

Ας ξεκινήσουμε από το τίμημα για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ζημιάς. Το 2013, η συμμετοχή του κράτους σε Εθνική, Πειραιώς, Alpha και Eurobank έγινε σε τιμές €4.29, €1.7, €0.44 και €1.54 ανά μετοχή αντίστοιχα. Η πώληση της προηγούμενης εβδομάδας έγινε στα €0.02, €0.003, €0.04 και €0.01. Από τα 25 δισ. που ήταν η αρχική επένδυση, η σημερινή αξία των μετοχών που κατέχει το κράτος είναι κάτω από 500 εκατομμύρια, δηλαδή πάνω από 98% απώλεια. Για να το βάλουμε σε μία σχετική κλίμακα, το κράτος συλλέγει από τον ΕΝΦΙΑ περίπου 2.5 δισ. το χρόνο. Δηλαδή θα πληρώνουμε για τα επόμενα 10 χρόνια ΕΝΦΙΑ μόνο και μόνο για να καλύψουμε τη ζημιά της ανακεφαλαιοποίησης!Και αυτή η κατρακύλα στο τίμημα οφείλεται μόνο εν μέρει στη γενικότερη πτώση των αξιών των τελευταίων μηνών. Για παράδειγμα, στις 2 Νοεμβρίου (πρώτη εργάσιμη του μήνα), η μετοχή της Εθνικής έκλεισε στα 73 λεπτά, και η αύξηση κεφαλαίου έγινε στα 2 λεπτά! Δηλαδή πτώση 97.26% σε λιγότερο από ένα μήνα! Αλλά ακόμη και την Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου, ακριβώς πριν γίνει η ανακεφαλαιοποίηση, η μετοχή έκλεισε στα 32 λεπτά.

Γιατί λοιπόν έγινε η αύξηση στα 2 και όχι στα 32 ή έστω κάπου εκεί; Γιατί πιαστήκαμε τόσο κορόιδα;

Ο βασικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση έκανε δύο τραγικά και αδικαιολόγητα λάθη.Πρώτον, αποδέχτηκε να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση άμεσα χωρίς κάποιο όριο στην τιμή ή πιθανότητα αναβολής της. Δεύτερον, αποδέχτηκε να μη συμμετέχουν στη διαδικασία ούτε το Δημόσιο ούτε οι εγχώριοι επενδυτές και μικροεπενδυτές, αλλά μόνο ξένοι. Έτσι, οι επίδοξοι διεθνείς αγοραστές είχαν το απόλυτο πλεονέκτημα. Αφού οι νέες μετοχές θα πήγαιναν αναγκαστικά σε αυτούς και μόνο, αρκούσε απλώς να βρεθεί το ελάχιστο τίμημα ανά μετοχή που θα ικανοποιούσε τον επιθυμητό στόχο συνολικών κεφαλαίων, αγοράζοντας αντίστοιχα πολύ μεγάλο αριθμό νέων μετοχών, με αποτέλεσμα σχεδόν να μηδενιστούν οι συμμετοχές των παλαιών μετόχων, συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού Δημοσίου, από το share dilution. Αυτό σημαίνει πως, ακόμα και αν στο μέλλον ανέβουν οι τιμές των μετοχών, το Δημόσιο δε θα κερδίσει όσα έχασε λόγω ακριβώς αυτής της πολύ μειωμένης συμμετοχής.

Έτσι και έγινε λοιπόν, και οι ξένοι επενδυτές πλέον ελέγχουν την πλειοψηφία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος για μόλις 5 δισ. ευρώ. Και προσέξτε, ενώ πέρσι και πρόπερσι είχαν μπει στις τράπεζες κυρίως θεσμικοί μακροπρόθεσμοι και στρατηγικοί επενδυτές (οι λεγόμενοι real money investors), αυτή τη φορά μπήκαν κυρίως distressed και vulture hedge funds, επενδυτές δηλαδή που εξειδικεύονται στην αγορά πολύ υποτιμημένων και αφερέγγυων τίτλων σε πολύ χαμηλές αξίες με σκοπό τη γρήγορη απόσβεση της επένδυσής τους στην πρώτη άνοδο των τιμών. Στην κυριολεξία, δηλαδή, πρόκειται για τα όρνια των αγορών για τα οποία τόσα χρόνια μας προειδοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, αναρωτιέμαι: Είχε επίγνωση η κυβέρνηση ότι, αποδεχόμενη τους όρους που ανέφερα, το αποτέλεσμα θα ήταν η απαξίωση των παλιών μετόχων; Γιατί απέκλεισε τους εγχώριους μικρομετόχους, και γιατί δε συμμετείχε το Δημόσιο ώστε και το τελικό τίμημα να ήταν υψηλότερο αλλά και να διατηρούσε στα ίδια επίπεδα τη συμμετοχή του; Δεν πιστεύει η κυβέρνηση ότι στο μέλλον θα βελτιωθεί η κατάσταση ώστε να μπορούσε να αποβλέπει σε κέρδος από αυτή τη συμμετοχή; Οι ανάδοχες ξένες τράπεζες που ανέλαβαν τα βιβλία προσφορών δεν ενημέρωσαν την κυβέρνηση ότι είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον κυρίως από distressed funds, και αυτό σε πολύ χαμηλό τίμημα; Σίγουρα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου, ως όφειλαν; Ή μήπως ενημέρωσαν την κυβέρνηση, αλλά εκείνη ούτε που κατάλαβε; Γιατί έγινε η ανακεφαλαιοποίηση χωρίς να υπάρχει πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς; Θυμίζω πως ο πρώην Πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Μποτόπουλος, παραιτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου, και αντικαταστάθηκε μόλις χθες από το Χαράλαμπο Γκότση. Ποιοι είναι σήμερα οι νέοι μέτοχοι που αγόρασαν τις τράπεζες με τόση μεγάλη έκπτωση;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι καίρια και χρίζουν άμεσης απάντησης. Για να θέσουμε το ζήτημα στην προοπτική που του αξίζει, το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων αφορούσε τότε το ποσό των 200 εκατομμυρίων. Εδώ μιλάμε για 24.5 δισεκατομμύρια, τα οποία σίγουρα δεν μας περισσεύουν. Και το χειρότερο είναι πως, μέχρι στιγμής, η αντίδραση σε κάτι που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η μεν Νέα Δημοκρατία ασχολείται με τα γαλλικά του Μεϊμαράκη στους συνυποψηφίους του, ενώ το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι συσκέπτονται αν θα δώσουν πολιτική στήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, ο σύντροφος Πάνος σιωπά, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα του. Τα δε ΜΜΕ μετά βίας το ανέδειξαν, όταν υπό άλλες συνθήκες (και κυβερνήσεις) οι γνωστοί τηλευαγγελιστές των πρωινών εκπομπών θα είχαν αυτοπυρποληθεί στο Σύνταγμα. Και κάπως έτσι, χάσαμε τις τράπεζες μέσα απ' τα χέρια μας για εξευτελιστικό αντίτιμο και δεν άνοιξε ούτε μύτη.

Η τραγική μοίρα του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ πολλών άλλων, τον ανέδειξε ως το γνωστό μικρό βοσκόπουλο του Αισώπου, που κάθε βράδυ φώναζε λύκος. Μια ολόκληρη χώρα, ως άλλοι κάτοικοι του χωριού, τρέχαμε κάθε φορά που ακούγαμε τις φωνές για τα ξεπουλήματα, μέχρι που έγιναν κομμάτι της καθημερινής μας αφήγησης και έπαψαν να μας κάνουν την παραμικρή εντύπωση. Μέχρι τη μέρα που οι λύκοι ήρθαν, και ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν έβγαλε άχνα, αλλά τους άνοιξε ορθάνοιχτα την πόρτα ώστε να μπούνε ανενόχλητοι στο μαντρί. Τώρα που ανακαλύψαμε τι συνέβη, θα αντιδράσουμε;

Η συνωμοσία της μετριοκρατίας

Του Φώτη Γεωργελέ, από την athensvoice.gr

Αυτές τις μέρες, μερικές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που είχαν μετοχές των ελληνικών τραπεζών, είδαν την περιουσία τους να καταστρέφεται. Όχι να μειώνεται, όχι να «κουρεύεται», αλλά να διαγράφεται, να μηδενίζεται. Ο μεγαλύτερος χαμένος όμως ήταν ο μεγαλομέτοχος των τραπεζών, το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή εμείς. Πριν από ενάμιση χρόνο, όταν η τότε κυβέρνηση πούλησε ένα τμήμα της Eurobank σε ιδιώτες με τιμή 0,31 τη μετοχή, η αντιπολίτευση και σημερινή κυβέρνηση μιλούσε για «ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας» και απειλούσε με δικαστήρια. Σήμερα η μετοχή της Eurobank πουλήθηκε με 0,01 ευρώ. Υπήρχαν και μετοχές άλλων τραπεζών που άλλαξαν χέρια με τιμή 0,003 ευρώ. Το κράτος έχασε μια τεράστια περιουσία η οποία θα απομείωνε στο μέλλον το χρέος. Και οι τράπεζες βρέθηκαν στα χέρια ξένων hedge funds. Γιατί έγινε έτσι, με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, αυτή η επιχείρηση; Γιατί η αξιολόγηση δεν προχωράει, τα λεφτά δεν εκταμιεύονται και πλησιάζει η 1/1/2016 μετά την οποία οι τράπεζες διασώζονται με κούρεμα καταθέσεων. Δηλαδή με κατεδάφιση της ελληνικής οικονομίας και με κίνδυνο κάποιοι να φύγουν με ελικόπτερο. Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική, με συνοπτικές διαδικασίες, όλα έγιναν βιαστικά και με το χειρότερο τρόπο για το δημόσιο συμφέρον. Παραδόξως τώρα δεν μιλάει κανείς για «ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας». Πού είναι όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι που φώναζαν στη πλατεία Συντάγματος ότι «σώζουν τις τράπεζες»;

Πώς φτάσαμε ως εκεί; Δεν σας το έχουμε πει, διέφυγε η είδηση από τα ελληνικά media, αλλά μια μέρα του Ιουλίου το CNN ξεκίνησε το δελτίο του με την είδηση «σήμερα η Ελλάς πτώχευσε». Εκείνο τον καιρό εμείς συζητούσαμε για άλλα πιο περήφανα πράγματα. Η χώρα βγήκε από το πρόγραμμα, αποσυνδέθηκε από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, δεν πλήρωσε τη δόση στο ΔΝΤ, οι τράπεζες έκλεισαν, επιβλήθηκαν capital controls. Οι καταθέσεις ήδη είχαν αποσυρθεί από το φοβισμένο κόσμο, τα δάνεια έγιναν «κόκκινα» καθώς κάποιοι αφελείς συμπολίτες μας πίστεψαν στις υποσχέσεις για «σεισάχθεια». Οι τράπεζες απαξιώθηκαν. Ήταν 18, 25 δις ή παραπάνω η απώλεια μόνο από την απαξίωση των τραπεζών; Θα το υπολογίσουν οι οικονομολόγοι. Και ο ελληνικός λαός, καθώς θα πληρώνει καμιά δεκαριά Ενφια για να αναπληρώσει αυτό το χαμένο ποσόν. Έτσι σιγά-σιγά ίσως αντιληφθούν και οι περήφανοι συμπολίτες μας που τραγουδούσαν στο Σύνταγμα το βράδυ του δημοψηφίσματος, τι φοβόντουσαν και τι προέβλεπαν οι άλλοι συμπολίτες μας, αυτοί που τους αποκαλούσαν «προδότες». Αν και το περήφανο «Όχι» μέσα σε μια βδομάδα μετατράπηκε σε έντιμο «Ναι» και η χώρα επανασυνδέθηκε με το σωληνάκι του ορού της μηχανικής υποστήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ζημιές στο σώμα της ελληνικής οικονομίας είναι μεγάλες και θα τις αντιλαμβανόμαστε όλοι σιγά-σιγά. Δυστυχώς όταν καταλάβει η κοινή γνώμη τη ζημιά θα είναι αργά. Είναι ήδη αργά.

Αυτό τον καιρό δεν έγινε φανερή η υποκρισία και ο διπλός λόγος μόνο του πολιτικού προσωπικού, αλλά και των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων. Αυτών που κατήγγελλαν 5 χρόνια το «νεοφιλελευθερισμό» και τις «αντιλαϊκές πολιτικές» και τώρα, ψύχραιμοι, τα αντιμετωπίζουν ως αναγκαία πολιτική για να διατηρηθεί στην εξουσία η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση. Λέει ένας απ’ αυτούς σε φιλοκυβερνητική εφημερίδα: Αν δεν με απατά η μνήμη μου, και τα 3 κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούσαν μετ’ επιτάσεως από τον Τσίπρα να υπογράψει συμφωνία, την όποια συμφωνία, προκειμένου να μη βγει η χώρα από την ΟΝΕ. Τι θέλουν τώρα; Γιατί κάνουν αντιπολίτευση;

Γράφει με άλλα λόγια αυτό που λέει και η κυβέρνηση στην αντιπολίτευση: Θα μας παραστήσετε τους αντιμνημονιακούς τώρα; Που λέει στους βουλευτές της όταν δεν θέλουν να ψηφίσουν: Ξέρατε τι συμφωνία υπογράφαμε. Στους πολίτες: Άμα μας ψηφίσατε αφού υπογράψαμε μνημόνιο, μη διαμαρτύρεστε τώρα, ξέρατε τι σας περιμένει.

Η πρόταση αυτή είναι σημαντική γιατί πάνω της οικοδομήθηκε από το πολιτικό σύστημα όλη η απάτη της μνημονιακής εποχής. Μπερδεύουν δολίως τη συμφωνία στήριξης από την Ευρώπη με τις πολιτικές που πρέπει να υιοθετηθούν για να εφαρμοστεί η συμφωνία. Η συμφωνία λέει, τώρα και πάντοτε, από την αρχή: «Θα αναλάβουμε εμείς να διαχειριστούμε το χρέος σας αλλά εσείς θα έχετε την υποχρέωση να μην το αυξάνετε άλλο. Να μην έχετε δηλαδή συνέχεια ελλείμματα, να μη ζητάτε άλλα δανεικά». Ο τρόπος που θα το επιτύχουμε αυτό δεν είναι δεδομένος, η τρόικα μπορεί να προτείνει αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές, τις οποίες συνήθως δεν κάνουμε, αλλά τα μέτρα και ποιους θα επιβαρύνουν το αποφασίζει η ελληνική κυβέρνηση. Το έχετε δει, το βλέπουμε και τελευταία τελείως καθαρά όταν ψάχνουν κάθε μέρα να βρουν ένα καινούργιο ισοδύναμο για να μαζέψουν λεφτά.

Αυτή ήταν η κυρίαρχη παραπλάνηση, η οποία επεβλήθη στην ελληνική κοινωνία γιατί η προπαγάνδα ήταν ίδια από παντού. Ότι δήθεν το δίλημμα ήταν μνημόνιο ή όχι μνημόνιο. Μας απειλούσαν κιόλας, αν δεν θέλετε το μνημόνιο μας, δηλαδή τους φόρους και τις μειώσεις μισθών για να διατηρήσουμε εμείς το πελατειακό μας κράτος, τότε να σκίσουμε τα μνημόνια, να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ, να χρεοκοπήσουμε αμέσως, να γίνουμε Βενεζουέλα. Δεν σ’ αρέσει; Πλήρωνε αδιαμαρτύρητα Ενφια και έκτακτες εισφορές και αυξήσεις ΦΠΑ.

Η απάντηση λοιπόν στο φιλοκυβερνητικό αρθρογράφο και στην κυβέρνηση που δεν επιθυμεί την άσκηση αντιπολίτευσης, είναι άλλη: Βεβαίως και δεν συμφωνούμε με την αύξηση του ΦΠΑ στην εκπαίδευση. Έχουμε άλλη λύση, να μη δώσουμε 500 εκατομμύρια για να αγοράσουμε όπλα. Βεβαίως και μπορούμε να μην αυξήσουμε το ΦΠΑ στο κρασί και τις μπίρες. Να μην πληρώνουμε 70 εκ. ζημιές το χρόνο στην κρατική βιομηχανία ζάχαρης. Βεβαίως και να μην ακριβαίνουμε τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, την τιμή των εισιτηρίων. Να μην ιδρύουμε κι άλλα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια. Αλλά δεν το λέει κανείς. Δεν λέει κανείς την αλήθεια, προτιμούν να κατηγορούν τους Ευρωπαίους που «απαιτούν μέτρα». Γιατί όλοι μαζί, το παλιό πολιτικό σύστημα, το ίδιο πράγμα έκανε και κάνει: καθυστερήσεις στις διαρθρωτικές αλλαγές, προστασία του πελατειακού κράτους, και ο λογαριασμός στην κοινωνία με φόρους για να συντηρηθεί έστω και λίγο ακόμα το ξοφλημένο σύστημα. Η αναζήτηση ισοδύναμων απλώς έστρεφε το βάρος από το ένα τμήμα του πληθυσμού στο άλλο, ανάλογα με το ποιο είχε την περισσότερη δύναμη. Τώρα ο πρωθυπουργός τού «θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» ζητάει συναίνεση από την αντιπολίτευση. Φυσικά, ζητάει συναίνεση. Για να συνεχίσει την ίδια πολιτική που εφαρμόζουν όλοι απλώς με αυτόν στο τιμόνι. Συναίνεση σε τι; Στο αν θα αυξηθεί ο ΦΠΑ στα νησιά ή τα ξενοδοχεία; Στα ιδιωτικά σχολεία ή τα φροντιστήρια; Στο κρασί ή την μπίρα; Στο βοδινό ή το κοτόπουλο; Στο ούζο ή το ουίσκι; Στα υβριδικά ή τα πετρελαιοκίνητα; Στις εισφορές των εργαζομένων ή των εργοδοτών; Αν θα πάει 1,30 ή 1,40 το εισιτήριο; Συναίνεση στην παλινόρθωση του παλιού χρεοκοπημένου συστήματος; Στην υπονόμευση της Διαύγειας, στην αντικατάσταση του opengov με διορισμούς συγγενών, στην κατεδάφιση των ανεξάρτητων αρχών, στην αδρανοποίηση των πειθαρχικών, στην κατάργηση των μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία;

Η κυβέρνηση ζητάει συναίνεση από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και μπορεί να την πάρει. Η εξωφρενική για πολιτικό κόμμα συμπεριφορά της ΝΔ που επιλέγει συνειδητά το δεύτερο ρόλο αφήνοντας το πεδίο στους αντιπάλους, κάνει φανερό πως μια μερίδα της ΝΔ, ας την ονομάσουμε «λαϊκή δεξιά», και το «πελατειακό Πασόκ» το οποίο έχει πια συγχωνευτεί με την κρατικίστικη αριστερά έχουν κάνει τα κουμάντα τους για το μέλλον. Σχεδιάζουν να κυριαρχούν και να εναλλάσσονται σε μια αδύναμη Ελλάδα της καταστροφής, μια Ελλάδα με μικρότερη οικονομία που την έφεραν στα μέτρα τους, περιφερειακή, αδύναμη, μίζερη, φτωχή για όλους αλλά όχι για την κρατική και κομματική γραφειοκρατία. Κι όσο τους βγάλει. Αυτή η συναίνεση μπορεί να επιτευχθεί. Το ζήτημα είναι αν υπάρχουν άλλες δυνάμεις στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία που θα αντιπαρατεθούν στη συνωμοσία της μετριοκρατίας και θα οικοδομήσουν μια άλλη συναίνεση, μια συναίνεση για την αλλαγή, τη δημιουργία μιας νέας, δυναμικής χώρας.

Εθνική, τραγωδία η ανακεφαλαιοποίηση!

Του Μπάμπη Νιάκα, από τη sofokleousin.gr

Τα book building έγιναν "πράξεις δωρεάς". Πάνω από 40 δισ. χάνει το Δημόσιο. Το κράτος μένει με 43,7% στην Εθνική

Σε εθνική οικονομική τραγωδία καταλήγει το εγχείρημα των ανακεφαλαιοποιήσεων, καθώς οι τράπεζες περνούν «αντί πινακίου φακής» στα χέρια ξένων επενδυτών, ενώ το Δημόσιο υφίσταται τεράστια ζημία, η οποία με βάση τις τρέχουσες αποτιμήσεις υπερβαίνει τα 40 δισ. ευρώ. Σχεδόν ολοσχερή απώλεια των τοποθετήσεων τους υφίστανται επίσης ιδιώτες μικροεπενδυτές, ασφαλιστικά Ταμεία και κρατικοί φορείς, που κατείχαν τραπεζικές μετοχές και δεν τους επετράπη να συμμετάσχουν στις ΑΜΚ. Αξιοποιώντας τους όρους που επιβλήθηκαν για την κάλυψη των κεφαλαιακών αναγκών, τα ξένα funds και οι διεθνείς οίκοι κατόρθωσαν να διαμορφώσουν τις τιμές διάθεσης των νέων μετοχών σε επίπεδα που αντιστοιχούν σε σχεδόν μηδενική αξία των τραπεζών. 

Πληρώνουν δηλαδή σαν να αποκτούν μερίδιο σε νεοϊδρυόμενες τράπεζες, χωρίς δίκτυα, καταθέσεις, χορηγήσεις, ακίνητα και ρόλο-κλειδί στην ελληνική οικονομία.

Οι τιμές διάθεσης των νέων μετοχών αντιστοιχούν περίπου στο 1/3 της εσωτερικής λογιστικής αξίας των παλιών και σε  τρέχουσα αξία μόλις… 18 εκατ. ευρώ για την Πειραιώς, 105 εκατ. για τηνΕθνική, 147 εκατ. για την Euronak, περίπου 500 για την Alpha Bank.

Η πιο κραυγαλέα περίπτωση είναι η έκβαση τουbook building της Εθνικής, όπου η τιμή διάθεσης των νέων μετοχών διαμορφώθηκε σε μόλις… 2 σέντς (0,02 ευρώ), περίπου 96%(!) χαμηλότερα από μέση χρηματιστηριακή τιμή  αυτών των ημερών, που ήταν 0,37 ευρώ.

Εισφέροντας μόλις 475 εκατ. ευρώ (από τα περίπου 3,6 δισ. νέα κεφάλαια που θα μπουν στην τράπεζα), οι επενδυτές του book building θα αποκτήσουν συμμετοχή  33,2%.

Πρόκειται για σκανδαλώδη εξέλιξη, η οποία προκαλεί ήδη αντιδράσεις. Πολιτικοί,  τραπεζικοί  και επιχειρηματικοί παράγοντες επισημαίνουν ότι  αν μπορούσε να προβλεφθεί αυτό το αποτέλεσμα, ήταν προτιμότερο να ανακεφαλαιοποιηθεί η Εθνική εξ ολοκλήρου από το ΤΧΣ, ώστε  να υπάρχει τουλάχιστον δυνατότητα και προοπτική να ανακτήσει το Δημόσιο τα χρήματα του.

Από άλλες πλευρές τονίζεται ότι η εξαιρετικά χαμηλή τιμή διάθεσης και το μικρό ποσό που συγκεντρώθηκε, συνιστούν αποτυχία της διοίκησης Φραγκιαδάκη να προσελκύσουν αξιόπιστους διεθνείς επενδυτές και υψηλής ποιότητας κεφάλαια.

Πάντως με την εξέλιξη αυτή, η Εθνική θα παραμείνει η μόνη τράπεζα όπου το Δημόσιο/ΤΧΣ θα έχει ουσιαστικά τον μετοχικό έλεγχο.

 Μετά την ολοκλήρωση των δύο ΑΜΚ (με  book  building και με συμμετοχή μικροεπενδυτών-μετόχων της), το ΤΧΣ θα κατέχει 43,7%. Επιπλέον θα έχει μετατρέψιμες ομολογίες 1,7 δισ. ευρώ, οι οποίες ετήσια έσοδο  126 εκατ., ευρώ και σε περίπτωση αρνητικών εξελίξεων μπορεί να γίνουν μετοχές.

Παράλληλα θα αυξηθεί η συνολική συμμετοχή των μικρομετόχων και εγχώριων επενδυτών. Η τράπεζα  θα επιδιώξει να αντλήσει τώρα 300 εκατ. ευρώ από εγχώριους επενδυτές, δίνοντας τη δυνατότητα και στους νυν μετόχους της να αποκτήσουν νέες μετοχές στη χαμηλή τιμή του book building (0,02 ευρώ).

 Το ποσό της ΑΜΚ αντιστοιχεί σε 1 δισ. νέες μετοχές (μετά το reverse split 15/1), οι οποίες αντιπροσωπεύουν ποσοστό 21% επί του νέου αριθμού  (4,766 δισ. τμχ). Ετσι η Εθνική θα είναι η μόνη τράπεζα με ευρεία διασπορά μετοχών  στην ελληνική αγορά.

Οι συμμετοχές σε Eurobank και Alpha Bank

 Στη Eurobank, οι μικρομέτοχοι... εξαφανίζονται: Με την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης θα έχουν συνολικά λιγότερο από 0,3%.  Ανευ σημασίας καθίσταται και η συμμετοχή του ΤΧΣ/Δημοσίου, που περιορίζεται σε 2,4%.

Κερδισμένοι οι επενδυτές και οι μεγαλομέτοχοι (Fairfax, WL Ross)  που πήραν μετοχές μέσω book building προς 1 λεπτό (0,01 ευρώ). Εισφέροντας συνολικά  2,04 δισ. ευρώ, αυξάνουν τη συνολική συμμετοχή τους από 62% σε περίπου 97%.  Από το ποσοστό αυτό, περίπου το  60% ανήκει στην ομάδα των μεγαλομετόχων-στρατηγικών επενδυτών που θα ελέγχουν πλέον την τράπεζα και θα έχουν αποφασιστικό λόγο στο μάνατζμεντ και στη στρατηγική της. 

 Σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου 10% συγκεντρώνουν Έλληνες μεγαλοεπενδυτές και χαρτοφυλάκια ελληνικών συμφερόντων που συμμετείχαν στην ΑΜΚ.

Η σχέση εισφερθέντων κεφαλαίων - αποκτώμενου ποσοστού είναι μάλλον "λογική" στη Eurobank,  λαμβανομένου υπόψη ότι οι μεγαλομέτοχοι που μπήκαν τώρα στην ΑΜΚ συμμετείχαν και στην προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση.

  Στην Alpha Βank  η έμμεση κρατική συμμετοχή μειώνεται από 62,5% σε 16%. Οι επενδυτές που συμμετείχαν στο book building  εισέφεραν 1,55 δισ, ευρώ και πήραν μετοχές που αντιστοιχούν σε 73,3% του νέου μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας. 

Με την προσθήκη των παλιών μετοχών που κατέχουν ιδιώτες, η συνολική συμμετοχή τους αυξάνεται από 37,5% σε 84%

Δεν θα μας νικήσουν, δεν τους φοβόμαστε

Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου

Γράφω αυτές τις πρώτες σκέψεις λίγο μετά τα μεσάνυχτα Παρασκευής προς Σάββατο 14 Νοεμβρίου. Συγκλονισμένος. Οργισμένος. Αποφασισμένος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι με δεκάδες νεκρούς και δεκάδες ομήρους. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ έκλεισε τα σύνορα της χώρας, κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κατέβασε τον στρατό στους δρόμους. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα δήλωσε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια επίθεση εναντίον της ανθρωπότητας και των κοινών μας αξιών. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο από αύριο. Η βαρβαρότητα έδειξε το απεχθές της πρόσωπο. Χτύπησε την καρδιά του πολιτισμένου κόσμου, το Παρίσι. Χτύπησε τις φιλελεύθερες δημοκρατίες με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: την τυφλή βία.

Αυτή η πρόκληση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού πρέπει να είναι ολομέτωπη. Με τα εργαλεία του πολιτισμού μας αλλά και με τη δύναμη των όπλων. Ναι, με τη δύναμη των όπλων. Οι αυταπάτες ότι οι δολοφόνοι μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν με τον διάλογο πρέπει να πάρουν τέλος. Ο φονταμενταλισμός πρέπει να πάρει την απάντηση που του αξίζει. Αταλάντευτα. Αδιαπραγμάτευτα. Εδώ και τώρα. Με μια μεγάλη συστράτευση των χωρών που ασπάζονται τις αξίες του δυτικού πολιτισμού.

Παράλληλα, πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού τις αξίες μας, που μας κάνουν διαφορετικούς από τους δολοφόνους. Η συλλογική ενοχοποίηση θρησκειών, η αναπαραγωγή του λόγους του μίσους, ο ρατσισμός, μας οδηγούν στην απεμπόληση του σκληρού πυρήνα των αξιών μας.

Ας μην υποκύψουμε στη μισαλλοδοξία, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της.

Ας αντισταθούμε στο ακροδεξιό παραλήρημα που θα ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια μας τις επόμενες ημέρες. Η μαχόμενη φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να δώσει ηχηρά το παρόν. Υπερασπιζόμενη τις αξίες μας, το δημοκρατικό μας κεκτημένο, τον τρόπο ζωής μας, την ανοιχτή κοινωνία μας, τη νεωτερικότητα.

Ας αντιταχθούμε αποφασιστικά στους ακροαριστερούς συνωμοσιολόγους που το τυφλό μίσος τους για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες θα τους οδηγήσει να βρουν «εξηγήσεις» και «ερμηνείες» του γεγονότος που θα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν είναι τα θύματα αλλά οι θύτες.

Ας υπερασπιστούμε τη φιλελεύθερη δημοκρατία, αταλάντευτα. Πρόκειται για το, μακράν, καλύτερο πολίτευμα που έχει επινοήσει ο ανθρώπινος νους. Πρόκειται για το συγκριτικά ανώτερο σύστημα κοινωνικής συμβίωσης. Με τα προβλήματα και τα ελαττώματά του, που πρέπει να τα διορθώσουμε, να τα μεταρρυθμίσουμε. Ας μην αφήσουμε τη Δημοκρατία ανυπεράσπιστη.

Ένα είναι το μήνυμα που πρέπει να στείλουμε στους τρομοκράτες:

Θα τους πολεμήσουμε. Δεν τους φοβόμαστε. Δεν θα τους μοιάσουμε. Θα τους νικήσουμε.

Ο κύβος ερρίφθη. Alea jacta est.

Tags: 

Πέτρος Παπασαραντόπουλος / #ParisAttacks

Το φίδι που χαϊδεύαμε

Του Νότη Παπαδόπουλου, από το ΒΗΜΑ

Η βάρβαρη επίθεση κατά του κ. Κουμουτσάκου από αποβράσματα της Χρυσής Αυγής στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας θα έπρεπε να βρει όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου ενωμένα.

Αλλά και να αποτελέσει μάθημα για κάποιους που εξέθρεψαν το τέρας της βίας χρησιμοποιώντας τους νεοναζιστές ως αντιμνημονιακή εφεδρεία στις επιθέσεις κατά των κυβερνήσεων του ΠαΣοΚ για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.

Έτσι, ενώ ο κοινός εχθρός είναι το αβγό του φιδιού που εκκολάπτεται στους κόλπους της εγκληματικής αυτής οργάνωσης που δρα ανενόχλητα με την ανοχή της Αστυνομίας προσελκύοντας ολοένα περισσότερους αδιόρθωτους Ελληναράδες, τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφονται για μικροκομματικές σκοπιμότητες έναντι αλλήλων.

Προφανώς, όμως, αντίθετα από όσα λέει η ΝΔ, ο υπουργός Παιδείας δεν είναι ηθικός αυτουργός της ντροπιαστικής επίθεσης στον κ. Κουμουτσάκο, ούτε πρέπει να διωχθεί ποινικά επειδή επιχείρησε να κάνει - λανθασμένα πολιτικά - διάκριση μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης αναγνωρίζοντας συγχρόνως «το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι από τη θηριωδία των Τούρκων».

Όπως και - αντίθετα από όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ - είναι σαφές ότι η ΝΔ δεν κάνει βουτιά στην Ακροδεξιά επειδή υποστηρίζει ότι είναι μεγάλο πολιτικό σφάλμα από έναν Έλληνα υπουργό να παίρνει αποστάσεις από την απόφαση της Βουλής το 1994 «Περί γενοκτονίας των Ποντίων» και να ευθυγραμμίζεται με την τουρκική θέση σε μια εποχή μάλιστα που η επιθετική και παντοδύναμη Άγκυρα επιμένει στις αξιώσεις της στο Αιγαίο και παραμένει για πέμπτη δεκαετία στη μισή Κύπρο. Ωστόσο, το ζητούμενο από τη φασιστική αυτή επίθεση δεν είναι να διχαστεί για μία ακόμη φορά η κοινωνία για ένα ιστορικό γεγονός που συνέβη πριν από έναν αιώνα. Ούτε να ανταλλάξουν κατηγορίες τα κόμματα, αλλά αντιθέτως να υπάρξει μια ενιαία και στιβαρή πολιτική αντίδραση του δημοκρατικού τόξου κατά της βίας της Χρυσής Αυγής. Αν μη τι άλλο, επειδή η ανησυχητική εξάπλωσή της δεν αφορά το χθες, αλλά το σήμερα και το αύριο του τόπου.

Τα δημοκρατικά κόμματα της Βουλής θα πρέπει όλα μαζί να υψώσουν τείχη κατά των αμετανόητων θαυμαστών του Χίτλερ πιέζοντας για παραπομπή στη Δικαιοσύνη κάθε τραμπούκου της Χρυσής Αυγής αλλά και αποκλείοντας με νόμο την εκπροσώπηση του ναζισμού στο κοινοβούλιο. Παράλληλα θα πρέπει να συναινέσουν στο ότι η συνεπής ευρωπαϊκή πορεία εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων του Μνημονίου είναι ο μόνος τρόπος για την επιστροφή της χώρας στην ευημερία και στην οικονομική ανάπτυξη.

Και όσοι - τόσα χρόνια - επένδυσαν συστηματικά στον αντιευρωπαϊσμό, στα ψέματα για οικονομική ανάταξη χωρίς μεγάλες θυσίες και στην εκτόξευση χυδαίων χαρακτηρισμών (γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένοι, προδότες, μερκελιστές κ.λπ.) κατά των πολιτικών τους αντιπάλων με στόχο την απαξίωσή τους θα πρέπει επιτέλους να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη τώρα που και οι ίδιοι υποχρεώθηκαν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα.