για ποια Ελλάδα μου μιλάς;



Συντάκτης: Μάνος Πεπονάκης

Σε ακούω τα δύο τελευταία χρόνια -που η κρίση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στα σπίτια μας- να μιλάς ακατάπαυστα και να λες ότι πρέπει να σώσουμε την Ελλάδα. Ότι η Ελλάδα είναι πάνω απ’ όλα. Για ποια Ελλάδα μου μιλάς; Πες μου!!! Δε με νοιάζει αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος, φιλελεύθερος, σοσιαλιστής, εθνικιστής, κομμουνιστής. Πες μου!! Για ποια Ελλάδα μου μιλάς;

Γεννήθηκα στην Ελλάδα της «Αλλαγής». Στην Ελλάδα που επούλωσε τις κακοφορμισμένες πληγές του εμφυλίου ανοίγοντας καινούριες πληγές που χαίνουν μέχρι και σήμερα. Στην Ελλάδα της κλαδικής, του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, των κρατικοδίαιτων ρετιρέ των ΔΕΚΟ. Στην Ελλάδα που διόγκωσε τον ήδη υπερμεγέθη δημόσιο τομέα. Στην Ελλάδα που έκανε τον ιδιωτικό τομέα παραμάγαζο του δημοσίου με τις κοινωνικές επιχειρήσεις, Που έκλεισε βιομηχανίες, που έκαψε σε μια νύχτα πολυκαταστήματα. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Πήγα σχολείο στην Ελλάδα της «Κάθαρσης». Με ντέτεκτιβ και υποκλοπές, με ειδικά δικαστήρια θέαμα προς τέρψιν των πολλών και καθαρτήριο των ολίγων. Με βαφτιστήρια στη βολή και λιτότητα στους πολλούς. Με τα σύνορα ξέφραγο αμπέλι και με αόρατους εχθρούς. Με συλλαλητήρια για το όνομα ενός κράτους, που έμεινε πουκάμισο αδειανό. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Πήγα Λύκειο και Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα του «Εκσυγχρονισμού». Στην Ελλάδα που έτρωγε πολύ. Που έκανε μια πατάτα ευτυχισμένη. Που ξόδευε κοινοτικές επιδοτήσεις, προορισμένες για τη βελτιστοποίηση της παραγωγής σε πολυτελή αυτοκίνητα, μεζονέτες, σε σκυλάδικα (νυχτερινά κέντρα τα έλεγαν, συγγνώμη) της Αθήνας και της επαρχίας. Στην Ελλάδα του lifestyle, των περιοδικών του Κωστόπουλου με νύχτες στην Μύκονο με την πανσέληνο μαζί. Στην Ελλάδα που γέμισε ΑΕΙ και ΤΕΙ χωρίς να ξέρει τι επιστήμονες θα βγάλει και που θα τους απορροφήσει. Στην Ελλάδα που πέταξε τις οικονομίες της στο χρηματιστήριο, σε δάνεια και κάρτες. Στην Ελλάδα που μαγείρευε στοιχεία για να δειχθεί πιο όμορφη. Στην Ελλάδα που οι νόμοι κατέληγαν νεκρό γράμμα και οι διαδικασίες ήταν διάτρητες. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Έκανα μεταπτυχιακό, δούλεψα και πήγα στο Στρατό στην Ελλάδα της «Επανίδρυσης του Κράτους». Στην Ελλάδα που θεώρησε μαγκιά να κλέβεις το κράτος και να μην πληρώνεις τους φόρους σου. Στην Ελλάδα της νόμιμης προμήθειας. Στην Ελλάδα που ισχυριζόταν ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Στην Ελλάδα με τους ράθυμους ρυθμούς από την κεφαλή μέχρι τα πόδια του κράτους. Στην Ελλάδα που έπρεπε να τακτοποιήσει «τα δικά μας τα παιδιά» με γαλάζιες συνεντεύξεις. Στην Ελλάδα των ρουσφετολογικών προγραμμάτων stage. Στην Ελλάδα των κουμπάρων και των κολλητών. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Απολύθηκα από το Στρατό στην Ελλάδα του Μνημονίου. Στην Ελλάδα που έφτασε στο μη περαιτέρω. Στην Ελλάδα που δανείζεται για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Με την οικονομία στα τάρταρα και την κοινωνία στα κάγκελα. Εξοντωμένη, ταπεινωμένη και στα πρόθυρα κατάρρευσης. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Για ποια Ελλάδα μου μιλάς; Γιατί αυτές τις Ελλάδες που έζησα και συνεχίζω να ζω δεν τις θέλω… Εγώ άλλη Ελλάδα θέλω. Την Ελλάδα που με έμαθαν να αγαπώ οι δάσκαλοί μου. Την Ελλάδα που κάποτε ήταν το λίκνο του πολιτισμού. Την Ελλάδα που μαζεύεται τις Κυριακές τα μεσημέρια γύρω από το τραπέζι. Την Ελλάδα που νοιάζεται. Την Ελλάδα που δημιουργεί, που σχεδιάζει, που έχει ανοικτή την αγκαλιά της και προσφέρει το καλύτερο εαυτό της στους ανθρώπους που έρχονται από μακριά για να θαυμάσουν τις ομορφιές της και τον πολιτισμό της, πράγματα που η ίδια τα ξέχασε. Την Ελλάδα του ήλιου, της θάλασσας, της δημιουργίας, της αξιοπρέπειας, της σκληρής δουλειάς. Αν έχεις άλλη Ελλάδα στο μυαλό σου, μη με υπολογίζεις…

Αναδημοσίευση από http://12tetragonika.gr

Η αλήθεια σήμερα είναι το αντίθετο από αυτό που φαίνεται!

- ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΡΧΙ-ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.                      

- ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΟΙ ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΙ.

- ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΗΜΙΟΙ ΤΟΥ.

Το α­πό­λυ­το ψέ­μα εί­ναι σή­με­ρα αυ­τό που θε­ω­ρεί­ται προ­φα­νές. Αυ­τό συμ­βαί­νει ε­πει­δή ό­λοι θε­ω­ρούν σαν α­λή­θεια ε­κεί­νο στο ο­ποί­ο συμ­φωνούν τα βα­σι­κά κόμ­μα­τα. Ό­λοι σκέ­φτο­νται ό­τι α­φού αυτά τσα­κώ­νο­νται με­τα­ξύ τους για την ε­ξου­σί­α και παρόλα αυτά κάπου συμ­φω­νούν, ε­κεί θα βρίσκε­ται η α­λή­θεια. Ό­μως ε­πει­δή αυ­τά εί­ναι κόμ­μα­τα της α­πά­της ε­κεί που συμ­φω­νούν βρί­σκο­νται τα με­γα­λύ­τε­ρα ψέ­μα­τα που τα ΜΜΕ τα κάνουν “ε­θνι­κά” ψέ­μα­τα:
Το πρώτο εθνικό ψέμα είναι ότι χρεωκοπήσαμε λόγω κλεψιάς. Πράγματι πολλοί επιτήδειοι με “άκρες”, αμέτρητοι θρασείς φοροφυγάδες, άφθονοι διεφθαρμένοι γραφειοκράτες, και οι πολιτικοί εκπρόσωποι των παραπάνω έχουν κατακλέψει τη χώρα. Είναι επίσης γεγονός ότι η κλεψιά έχει μέσα της και τη σπατάλη, τη βία και την υπερεκμετάλλευση. Όμως από μόνη της δεν οδηγεί μια χώρα στη χρεωκοπία. Η Κίνα πχ είναι πιο διεφθαρμένη από την Ελλάδα αλλά οι μεγαλύτεροι κλέφτες της, τα ψηλά κομματικά στελέχη της, με-τατρέπουν το πιο μεγάλο κομμάτι από τα κλοπιμαία τους σε παραγωγικό κεφάλαιο. Αυτό γιατί και τα κλεμμένα κεφάλαια, όπως κάθε κεφάλαιο, συσσω-ρεύονται γρηγορότερα με το να εκμεταλλεύονται παραγωγικά την εργατική δύναμη παρά να φυλάγονται σε ξένες τράπεζες, ή ακόμα λιγότερο να γίνονται ατομική κατανάλωση. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η Κίνα έχει συσ-σωρεύσει ένα τεράστιο παραγωγικό πλεόνασμα. Η Ελλάδα αντίθετα συσσώ-ρευσε ένα πελώριο εξωτερικό χρέος γιατί η παραγωγική της μηχανή δεν μπορούσε να θρέψει ούτε τους τίμιους εργαζόμενούς της, ούτε να παράγει αυτά που κατανάλωναν οι κλέφτες της. Έτσι οι εισαγωγές της ήταν πολλα-πλάσιες από τις εξαγωγές της, οπότε ζούσε με δανεικά. Αυτό το έλλειμμα παραγωγής οφείλεται στο ότι ορισμένες πολύ στενές κομματικές κλίκες σαμποτάρανε επί 30 ολόκληρα χρόνια τη σύγχρονη παραγωγή. Αυτό το έκαναν οι Παπανδρέου, πατέρας και γιος, ο Σημίτης και ο Καραμανλής Β, σε συνεργασία με τις ηγεσίες των ψευτοΚΚΕ και ΣΥΝ- ΔΗΜΑΡ.

Όλοι αυτοί τσάκισαν κάθε μεγάλη βιομηχανική και τουριστική επένδυση καθώς και την έρευνα με τη βοήθεια των δήμων, των πολεοδομιών, των δασαρχείων, της αρχαιολογίας, των τραμπούκικων συμμοριών τους στα Πανεπιστήμια και κυρίως του ΣτΕ (Συμβ. της Επικρατείας). Στόχος τους ήταν να συντρίψουν κάθε ντόπια και δυτική επιχείρηση και να αναπτύξουν μόνο ένα μεγάλο κεφάλαιο, εκείνο των κρατικο-ολιγαρχών που ήταν δεμένοι με τη Ρωσία (Μπόμπολα, Κόκκαλη, Κοπελούζο, Μυτιληναίο, Βγενόπουλο, Γερμανό) ενώ πάχυναν σαν κοινωνική τους βάση τις κάθε λογής ανατολικού τύπου γραφειοκρατικές και μικρομεσαίες ακρίδες στην πόλη και στην ύπαιθρο. Ταυτόχρονα το ψευτοΚΚΕ, ο ΣΥΝ και τα εξωκοινοβουλευτικά μικροαστικά τσιράκια τους διαλύσανε τη μόνη τάξη που θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτήν την κατάπτωση, την εργατική τάξη που την υποτάξανε οργανωτικά και πολιτικά στην κρατική υπαλληλία των ΔΕΚΟ. Όλοι αυτοί είναι εκείνοι που χρεωκόπησαν τη χώρα και την παρέδωσαν στα μνημόνια των πιστωτών ενώ οι πιο δραστήριοι στο σαμποτάζ παριστάνουν τους αρχηγούς της αντίστασης.

Το δεύτερο εθνικό ψέμα είναι ότι τη μεγάλη καταστροφή δεν την έφερε η ίδια η χρεωκοπία αλλά το μνημόνιο που το επέβαλε η Γερμανία τάχα για να εξαθλιώσει και να υποδουλώσει την Ελλάδα. Αυτή είναι η “θεωρία” της “νέας γερμανικής κατοχής” την οποία πιο ανοιχτά προωθούν τα πιο ρωσόδουλα κόμματα που είναι τα ψευτοαριστερά ψευτοΚΚΕ-ΣΥΝ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα κλασικά φασιστικά ΛΑΟΣ-ΧΡ. ΑΥΓΗ. Σύμφωνα με αυτά η Γερμανία με το που μείωσε τους μισθούς και αύξησε τους φόρους, μείωσε την κατανάλωση, οπότε έκλεισαν οι επιχειρήσεις, οπότε δυνάμωσε η ανεργία, οπότε μειώθηκαν κι άλλο οι δουλειές μέχρι να χρεωκοπήσουν τα πάντα. Είναι γεγονός ότι όλες οι πολιτικές των διεθνών πιστωτών εξαθλιώνουν τις μάζες και σαν τέτοιες όλες χτυπάνε την εσωτερική αγορά κάθε υπερχρεωμένης χώρας. Όμως η ίδια αυτή πολιτική που εξαθλιώνει τους εργαζόμενους ευνοεί τους καπιταλιστές που παράγουν για τη διεθνή αγορά και έτσι αυξάνει τις εξα-γωγές και αντικαθιστά ένα μέρος από τις εισαγωγές. Από την άλλη η μείωση της ντόπιας κατανάλωσης περιορίζει τις εισαγωγές. Έτσι με άγρια βάσανα η χρεωκοπημένη χώρα αρχίζει να εξoφλεί τα χρέη της. Όμως στην Ελλάδα εκτός από τους μισθωτούς χτυπήθηκε όλο το παραγωγικό κεφάλαιο, και το εξαγωγικό οπότε το χρέος αυξήθηκε γοργά (μέχρι που και όλοι οι ξένοι πιστωτές χάσανε και ένα μεγάλο μέρος από τα δανεικά τους με το PSI). Η αιτία αυτού του φαινόμενου είναι ότι τα 6 κόμματα αντί να μειώσουν το παραγωγικό σαμποτάζ το δυνάμωσαν πάνω στην κρίση. Δηλαδή οι εγκληματίες αυτοί ακυρώσανε μέσα στα δύο χρόνια της πείνας και ανεργίας έργα δεκάδων δις Ευρώ, όπως τα τόσο πολύτιμα λιγνιτικά και τις ανανεώσιμες, ματαίωσαν το ΕΣΠΑ, ακύρωσαν την εκτροπή του Αχελώου, σταμάτησαν τους αυτοκινητόδρομους κυρίως με το κίνημα δεν πληρώνω (που μόνο τους δρόμους του Μπόμπολα Αττική, Μορέα, Ρίο-Αντίρριο δεν ενόχλησε). Επίσης ακύρωσαν μεγάλες βιομηχανικές επενδύσεις όπως τα 3 ορυχεία του χρυσού, την υαλουργία Καβάλας, τον Πρίνο, το ζεόλιθο κλπ, συνέχισαν να σαμποτά-ρουν την πετρελαϊκή έρευνα, ακύρωσαν με το ΣτΕ και με την Μπιρμπίλη των ΣΥΝ-ΔΗΜΑΡ και γιγαντιαία τουριστικά έργα δεκάδων δις.

Αντί να μειώσουν τους φόρους στις βιομηχανίες τους αυξήσανε σε πρωτοφανή επίπεδα παγκοσμίως τσακίζοντας ιδιαίτερα την ατμομηχανή της βιομηχανίας που είναι η οικοδομή ενώ αυξήσανε την τιμή του ηλεκτρικού ακόμα και για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες (πλην του Μυτιληναίου που του χάρισαν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ). Παράλληλα παραδίνουν τα σακατεμένα εργοστάσια στο ΠΑΜΕ να τα αποτελειώσει με το προβοκατόρικο σύνθημα “καμιά απόλυση καμιά μείωση ωρών εργασίας” με το οποίο παγίδευσαν τους εργάτες στη Χαλυβουργία (στη συνέχεια και με τη βία) και στην Κόκα-κόλα όπου κατάφεραν και έκλεισαν δυο μονάδες της. Επίσης χρησιμοποίησαν τους τραμπούκους του ψευτοΚΚΕ, που τους έχουν αναδείξει σε ύψιστη κρατική αστυνομική εξουσία, για να σαμποτάρουν το νησιωτικό τουρισμό και την κρουαζιέρα, ενώ παρέδιδαν υπό την ψηλή εποπτεία του ΣΥΝ στο καθεστωτικό ψευτοαναρχικό λούμπεν το κέντρο της Αθήνας αποτελειώνοντας τον τουρισμό.

Ενώ συνεχίζει να μεγαλώνει το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών παρά την ιλιγγιώδη μείωση των μισθών οι ρωσόδουλοι εύκολα κατευθύνουν εναντίον της Γερμανίας το όλο και πιο έντονο μίσος του ελληνικού λαού καθώς αυτή ευχαρίστως αναλαμβάνει να του επιβάλει όλο και μεγαλύτερη πείνα και στραγγάλισμα της εσωτερικής αγοράς ενώ οι κυβερνητικοί ρωσόδουλοι κάνουν πως εξαναγκάζονται σε αυτό. Η βασική ευθύνη της Γερμανίας είναι ότι για να σώσει το Ευρώ με ελάχιστες απώλειες για την ίδια επιχειρεί να διοικήσει με επεμβατικό ιμπεριαλιστικό τρόπο τη χώρα μας. Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για όλη την ΕΕ θα ήταν να διαπραγματευτούμε σαν Ελλάδα με την Ευρωζώνη μια φιλιική αποχώρηση μας από το Ευρώ με σημαντικές μεταβατικές διευκολύνσεις ώστε από τη μια να υποφέρει λιγότερο ο λαός μας αλλά από την άλλη να αναμετρηθεί με τους προβοκάτορες που τον κυβερνάνε χωρίς αυτοί να κρύβονται πια πίσω από την ΕΕ. Αν δεν κρύβονταν όλοι θα βλέπανε ότι δεν είναι η Γερμανία που αγοράζει και διοικεί την Ελλάδα αλλά η Ρωσία. Είναι η Ρωσία που πήρε κοψοχρονιά το σχετικά μεγαλύτερο ποσοστό της Πειραιώς, που διεκδικεί τώρα την Μαρφίν, και που χώνεται πιο βαθιά στους αγωγούς του φυσικού αερίου, στη ΔΕΠΑ και στη ΔΕΣΦΑ. Είναι επίσης κυρίως η φίλη της Ρωσίας Κίνα που κυριαρχεί στις ανανεώσιμες, και είναι η Ρωσία που εκμεταλλεύεται την υπερφορολόγηση της γαιοκτησίας για να αγοράζει φτηνή τουριστική γη σε νησιά και Χαλκιδική. Αντίθετα η Γερμανία διώχνεται κακήν κακώς από τα φωτοβολταϊκά, το πρόγραμμα “Ήλιος” κάθε αίτημα της για νέες επενδύσεις τορπιλίζεται από τις κυβερνήσεις ενώ οι εξαγωγές της στην Ελλάδα μειώνονται.

Δεν μπορεί να είναι πολιτικό αφεντικό της χώρας μια Γερμανία που την κατηγορούν με τόση πρόθυμη άνεση οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι αρχηγοί κομμάτων, οι Αρχιεπίσκοποι και όλα τα ΜΜΕ, και να μην είναι μια Ρωσία που όλες οι εξουσίες την εκθειάζουν και της οποίας οι φίλοι ασκούν ανεμπόδιστη πολιτική βία στη χώρα. Πρόκειται για τη φασιστική βία που ασκούν όλο και περισσότερο ο ΣΥΝ, το ψευτοΚΚΕ και οι κάθε λογής νεοφασίστες στο όνομα του λαού που τάχα τον πεινάει η Δύση ενώ πάνω απ όλους τον πεινάει η Ανατολή.

Να γιατί οι φαιοκόκκινοι τραμπούκοι οργανώνουν ανεμπόδιστα με διακομματική πολιτική και συνδικαλιστική κάλυψη προπηλακισμούς βουλευτών, χαλάνε πολιτικές συγκεντρώσεις, ματαιώνουν εκλογές στα πανεπιστήμια, κάνουν μπούκες σε υπουργεία, κλείνουν χωρίς εργατική έγκριση πύλες εργοστασίων και σταματούν τις συγκοινωνίες. Να γιατί σύσ-σωμο το πολιτικό καθεστώς προωθεί το πιο αισχρό μεταπολεμικό πολιτικό φαινόμενο της Ευρώπης: την είσοδο των ανοιχτών ναζιστών-υμνητών του Γ΄ Ράιχ της Χ. Αυγής στην Βουλή επειδή είναι φανατικοί ρωσόδουλοι. Να γιατί το ΠΑΜΕ τους χαιρέτησε σαν συμπαραστάτες του στη Χαλυβουργία (και μετά την κατακραυγή είπε πως δεν κατάλαβε ότι ήταν χρυσαυγίτες) και ο ΣΥΝ τους έμπασε στο κίνημα του “δεν πληρώνω” στην Κατερίνη. Να γιατί η εκκλησία με τους μητροπολίτες του Πειραιά και της Μεσογαίας τους ευλογεί. Είναι φυσικά όλα αυτά όταν στις 28 Οκτώβρη που ο ΣΥΝ και άλλοι φασίστες χάλαγαν τις παρελάσεις του ελληνικού στρατού σε όλη την Ελλάδα επέτρεπαν μόνο σε μία να διεξαχθεί ομαλά: Την παρέλαση αγήματος του ρώσικου στρατού στην Αλεξανδρούπολη.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να αντισταθεί αντιτάσσοντας σε αυτό το διακομματικό μαύρο μέτωπο που φέρνει την πείνα, το πιο κτηνώδη φασισμό και την πιο βαθιά αποικιακή υποδούλωση της χώρας, το δικό του πλατύ δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο.

Το αυγό του φιδιού...

Ο κ. Γιώργος Νταλάρας είχε την ατυχή έμπνευση να δώσει συναυλίες για να συμπαρασταθεί σε όσους χρειάζονται βοήθεια λόγω της κρίσης. Ο κ. Νταλάρας κατάλαβε το λάθος του, όταν οι «αγανακτισμένοι» εισέβαλαν στον χώρο της συναυλίας στο Ίλιον και του πέταξαν γιαούρτια, φωνάζοντας την ιαχή «προδότη – προδότη». Ποιος είπε ότι το αυγό του φιδιού είναι μία ιστορία που δεν μας αφορά; Δεν με νοιάζει αν οι «αγανακτισμένοι» ήταν αριστεροί, δεξιοί ή εκπρόσωποι του κινήματος της σωτηρίας του καθιστού Αρκούδου. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι ότι ένας συμπολίτης μας υπήρξε θύμα τραμπούκων. Αλήθεια, ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο; Και μη τολμήσει κανείς να πει ότι ο Νταλάρας εκπροσωπεί κάτι που κατά την άποψή τους είναι καταδικαστέο στην συνείδησή τους και άλλες τέτοιες αηδίες. Η βία είναι καταδικαστέα και σε όσους δεν αρέσει αυτή η λογική ας πάνε να ζήσουν σε μία ζούγκλα. Μπορεί να διαφωνώ με τον κ. Νταλάρα και για την αντίληψη που έχει για το τι σημαίνει κοινωνική Αλληλεγγύη. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι θα πάω και θα τον πλακώσω στο ξύλο. Είναι αδιανόητα αυτά που συμβαίνουν. Κι αδικαιολόγητα πέρα ως πέρα.
Κάποιοι ίσως αισθάνονται ότι με αυτού του είδους τις αντιδράσεις κάνουν κάποιου είδους επανάσταση. Και τα μυαλά στα κάγκελα! Βρίσκουν και τα κάνουν. Το κράτος είναι διαλυμένο. Η αστυνομία είναι ανύπαρκτη και οι εισαγγελείς ασχολούνται, προφανώς, με άλλα «σοβαρότερα ζητήματα». Κι οι «αγανακτισμένοι» είναι θρασύδειλα ανθρωπάκια που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν ως μάζα ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας. Η εικόνα και μόνο αυτή μου δημιουργεί αποτροπιασμό. Δεν τον γνωρίζω τον κ. Νταλάρα. Κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα πήγαινα να παρακολουθήσω συναυλία του. Όχι επειδή δεν μου αρέσει η μουσική του, αλλά επειδή με έχει κουράσει η αντίληψη που πρεσβεύει για τα κοινά. Παρ΄ όλα αυτά, την επόμενη φορά σκοπεύω να πάω στην συναυλία του. Για να δηλώσω ότι έχει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, όπως και κάθε άλλος πολίτης αυτής της χώρας.
Του Θανάση Μαυρίδη, από το capital.gr

«Μάθε παιδί μου γράμματα, αλλιώς θα με απολύσουν».

Πόλεμος στη Νέα Υόρκη για τη δημοσίευση της λίστας αξιολόγησης των δασκάλων

Όνομα, επώνυμο, το σχολείο όπου διδάσκουν και τη βαθμολογία που συγκέντρωσαν: όλα αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν οι πίνακες αξιολόγησης των 18.000 και πλέον δασκάλων και καθηγητών στα δημόσια σχολεία που δημοσίευσε ο Δήμος Νέας Υόρκης. Δεν το έκανε οικειοθελώς, του το επέβαλε δικαστική εντολή. Είχε προηγηθεί μια σκληρή νομική μάχη ανάμεσα στα τοπικά ΜΜΕ, που αξίωναν τη δημοσίευση των αξιολογήσεων στο όνομα της διαφάνειας και του δικαιώματος των γονιών να ξέρουν ποιος μορφώνει (;) τα παιδιά τους, και στο συνδικάτο των καθηγητών, που επιμένει ότι το σύστημα αξιολόγησης των επαγγελματιών της εκπαίδευσης είναι «λανθασμένο και αναξιόπιστο». Όλα αυτά, σε μια περίοδο έντονης συζήτησης για την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, την αποτελεσματικότητα των επίσημων συστημάτων αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και τους μηχανισμούς που καθορίζουν αν οι τελευταίοι αξίζουν ή όχι να παραμείνουν στη θέση τους.

Το σύστημα βαθμολόγησης των καθηγητών στα δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης μετρά αρκετά χρόνια ζωής, το εμπνεύστηκε το τοπικό υπουργείο Παιδείας προκειμένου να καθορίζει το επίπεδο του μισθού κάθε εκπαιδευτικού, αν θα αποκτήσει μόνιμη θέση ή αν, αντιθέτως, θα απολυθεί. Βασίζεται στη βαθμολογία που λαμβάνουν οι μαθητές σε δύο εξετάσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στο τέλος της σχολικής χρονιάς, η μία στον τομέα των μαθηματικών και η άλλη σε εκείνον της κατανόησης κειμένου. Μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, το σύστημα προσδιορίζει τον βαθμό που μπορεί να ελπίζεται ότι θα πάρει ο μαθητής: αν τον ξεπεράσει, ο καθηγητής λαμβάνει θετική ή πολύ θετική αξιολόγηση. Αν αποδειχθεί κατώτερος των προβλέψεων, η αξιολόγηση του καθηγητή είναι αρνητική.

Οι πίνακες ανέκαθεν προορίζονταν αποκλειστικά για εσωτερική χρήση, τον περασμένο Αύγουστο όμως πολλά τοπικά ΜΜΕ αξίωσαν την αποκάλυψή τους. Η Δικαιοσύνη τους έδωσε τελικά δίκιο και την περασμένη Παρασκευή η Νέα Υόρκη έγινε η δεύτερη πόλη των ΗΠΑ που δημοσιοποιεί πίνακες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών - ανάλογη απόφαση είχε λάβει το Λος Αντζελες το 2010. Το Συνδικάτο Καθηγητών της Νέας Υόρκης αντέδρασε με μια ολοσέλιδη καταχώριση στις ίδιες εφημερίδες που δημοσίευσαν τους πίνακες. Το μήνυμα - «Αυτός δεν είναι τρόπος αξιολόγησης ενός καθηγητή!» - συνοδευόταν από μια επιστολή καταγγελίας του συστήματος υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του Συνδικάτου Μάικλ Μάλγκριου. Όπως εξηγούν οι «New York Times», το σύστημα δεν λαμβάνει υπόψη του ούτε αν ο μαθητής έχει αλλάξει τάξη προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, ούτε τον αριθμό των μαθητών που έχει υπό την ευθύνη του ένας καθηγητής, ούτε αν αυτός είναι δίγλωσσος, ούτε αν χρειάστηκε στη διάρκεια της χρονιάς να πάρει αναρρωτική άδεια. Ο υπουργός Παιδείας των ΗΠΑ, πάντως, Αρνι Ντάνκαν τάχθηκε εκ των υστέρων υπέρ της δημοσιοποίησης των αξιολογήσεων• όπως είπε, η σιωπή γύρω από την ποιότητα των καθηγητών «δεν αποτελεί εναλλακτική επιλογή». Υπέρ δήλωσε και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο Μάικλ Μπλούμπεργκ - ο οποίος μάλιστα απειλεί να κλείσει έως και 33 δημόσια σχολικά ιδρύματα λόγω κακής ποιότητας παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

Αναδημοσίευση από τα ΝΕΑ.

Η Μαγκιά του Νταλάρα και ο φασισμός της μάζας

Έχω διαφωνήσει δημοσίως στο παρελθόν με τον Γιώργο Νταλάρα, με αφορμή την σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα εμμονή του στο θέμα της Κύπρου.

Είχα μάλιστα υποστεί την λεκτική επίθεση από συνάδελφο δημοσιογράφο της Ελευθεροτυπίας ενώ «βομβαρδίστηκα» από e-mails και fax από οργανώσεις και φίλους του εντός και εκτός συνόρων για την κριτική που του άσκησα.

Χρόνια μετά τον γνώρισα προσωπικά και κατάλαβα ότι το ενδιαφέρον του δεν ήταν "πλαστό", ότι η αγωνία του ήταν γνήσια. Του πήρα συνεντεύξεις, βρεθήκαμε, μιλήσαμε και διαπίστωσα ότι πρόκειται για έναν επαγγελματία καλλιτέχνη και έναν πανέξυπνο όσο και διορατικό πολίτη αυτής της χώρας με αριστερές καταβολές, βιώματα και προοδευτική άποψη. Ξέρω ότι δεν ήταν ευτυχής με την απόφαση της Άννας, της γυναίκας του, να πολιτευτεί. Αλλά την στήριξε.

Χθες, όταν είδα το βίντεο με τις καρεκλιές και τα γιαούρτια εναντίον του στο Ίλιον, ανέβηκε ένας κόμπος στο λαιμό μου. Εκατοντάδες ανώνυμοι "πολίτες" γιουχάϊζαν τον καλλιτέχνη, οι δίσκοι του οποίου έχουν κάνει δεκαετίες ρεκόρ πωλήσεων. Τον φώναζαν "προδότη" και "δωσίλογο". Του πετούσαν καρέκλες, νερά, γιαούρτια. Υποθέτω ότι εξέφραζαν την αντίθεση τους με την στάση της συζύγου του να ψηφίσει το Μνημόνιο. Η οικογενειακή ευθύνη δηλαδή. Όσα ο Ρουσώ και οι άλλοι διαφωτιστές έλυσαν εδώ και κάτι αιώνες, επιστρέφουν στη σημερινή σκοτεινή εποχή.

Αλλά ο Νταλάρας, πείσμων, αρνήθηκε να τους κάνει τη χάρη και να κατέβει από τη σκηνή. Έμεινε εκεί και τραγούδησε. Όρθιος μέχρι το τέλος. Κόντρα στη χυδαιότητα του ανώνυμου πλήθους που ως γνωστόν κινείται μαζικά και τυφλά. Η επώαση του αυγού του φιδιού είναι γεγονός. Η αναίσχυντη και εκ του ασφαλούς εκδήλωση βίας στο απώγειο της. Ο φασισμός προ των πυλών. Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει κανένας για το Νταλάρα, το έργο του, τη στάση ζωής του, την προσωπικότητα του, αν έχει στοιχειωδώς προοδευτική (και κοινή θα έλεγα) λογική, καταδικάζει το θλιβερό θέαμα που παρακολουθήσαμε.

Αν η ελληνική κοινωνία μέσα στην απελπισία της καταφέρεται εναντίον ενός καλλιτέχνη που μιλά με τα τραγούδια του, έχουμε πιάσει πάτο. Όχι μόνο οικονομικό. Αλλά κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό. Και το να παρακολουθείς αμέτοχος αυτή την κατάπτωση, σε καθιστά συμμέτοχο. Ξυπνήστε ρε! "Κάπου νυχτώνει".

Του Άγγελου Μόσχοβα, από iefimerida

Δυο κείμενα που διαβάζονται μαζί... για δυο κόσμους που ελάχιστα επικοινωνούν μεταξύ τους

από το Blog: αριστερή στρουθοκάμηλος

Τι λέει η Ελλάδα του "δημοσίου":

Η θέση µας είναι ότι κοινωνική ανάγκη και δίκαιη λύση είναι η διαγραφή του µεγαλύτερου µέρους του χρέους, χωρίς µνηµόνια λιτότητας, ανεργίας και εκποίησης του δηµόσιου πλούτου, χωρίς αντικοινωνικές δανειακές συµβάσεις, και η εξυπηρέτηση του υπόλοιπου µε ευνοϊκότερους όρους και ρήτρα ανάπτυξης της χώρας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να αξιοποιηθούν όλα τα όπλα επιθετικής αναδιαπραγµάτευσης του χρέους, τα οποία δίνουν χρόνο για να εξελιχθεί ένα πρόγραµµα ανασυγκρότησης της οικονοµίας της χώρας. Στη θέση της αδιέξοδης και καταστροφικής διαδικασίας του PSI, αντιπροτείναµε αναστολή πληρωµών προς τους πιστωτές για εύλογο χρονικό διάστηµα. Αν αυτό το διάστηµα ήταν, π.χ., τρία χρόνια, θα υπήρχε εξοικονόµηση άνω των 50 δις. µόνο από τόκους, τα οποία, σε συνδυασµό µε ένα πρόγραµµα αναδιανοµής του πλούτου, θα έκαναν εφικτή τη δυνατότητα χρηµατοδότησης των κοινωνικών αναγκών, της απασχόλησης και της ανάπτυξης, ενώ ταυτόχρονα θα υπήρχε και χρόνος για µια αναδιαπραγµάτευση του χρέους.

Αν οι διεθνείς τοκογλύφοι, το ∆ΝΤ, η ΕΚΤ και η Ε.Ε. δεν αποδεχτούν αυτή την κατεύθυνση, η µονοµερής αναστολή πληρωµών χωρίς τη συναίνεση των πιστωτών, που θα συνοδεύεται από ένα πρόγραµµα αντίστασης και επιβίωσης της κοινωνίας, είναι η αναγκαία εξέλιξη, στον βαθµό που για µας η απάντηση στο δίληµµα «λεφτά για µισθούς, συντάξεις και κοινωνική προστασία ή για τους πιστωτές» είναι δεδοµένη: προτεραιότητα για µας είναι οι ανάγκες της κοινωνίας. (από την κυβερνητική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ)

Τι λέει η άλλη Ελλάδα:

Όμορφα κείμενα, όμορφα γράφονται. Τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά, μας έπιασαν οι πατριωτισμοί, κι ανακαλύψαμε πάλι την αξία της φυλής.

Αυτής που φέρθηκε στον τόπο μας, όπως δεν φέρθηκε ο χειρότερος κατακτητής. Αυτής, που κατέστρεψε τις πόλεις μας, που γέμισε αυθαίρετα τη φύση μας, που σκότωσε το τελευταίο ζωντανό της πλάσμα, που κορδώθηκε στα παρκαρισμένα τζιπ, και που της πασάρουν, τώρα με την κρίση, μόνο δυο κρέμες προσώπου ημερησίως. Αυτής, που σήμερα κόβει τα δέντρα από τις ρίζες, για να ζεσταθεί. Αυτής που την καταντήσαμε δημοσιουπαλληλική τζαμαχιρία κι ωρυόμαστε γιατί την βλέπουμε να πεθαίνει. Πιστεύαμε πως θα ζήσει για πάντα το έκτρωμα που δημιουργήσαμε, κι αντί να σηκώσουμε τα μανίκια να διορθώσουμε τα χάλια του, όσο ήταν καιρός, τα βάζουμε μ’ αυτούς που δεν μας δίνουν κι άλλα. Θαρρείς και θα πιάνανε τόπο στη χώρα με τα τόσα πιράνχας. Που κι όλο το χρυσάφι της γης να της δώσεις θα τα φάει σε σκυλάδικα και σε νυσταγμένους υπαλλήλους άχρηστων οργανισμών, που αν μπορούσαν να μην μπαίνουν στον κόπο να χτυπούν κάρτα, ακόμα καλύτερα.

Τη χώρα που τσάκισε τον παραγωγικό ιδιωτικό της τομέα, για να σώσει την δημόσια εκλογική της πελατεία. Που χώρισε τους εργαζόμενους σε κατηγορίες, δικών μας και μη. Που γέμιζε λεωφορεία, για να κατεβαίνουν στην Αθήνα σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, δωρεάν, πλήρωνε βλέπεις το κόμμα. Ποιος πλήρωνε; Δες τώρα το λογαριασμό αγανακτισμένε, να δεις ποιος πλήρωνε. Α, ξέρω, δεν ήσουν εσύ προσωπικά. Ούτε εγώ ήμουν προσωπικά, φίλε, αλλά ο λογαριασμός ήρθε στο τραπέζι, αφού είχα την ατυχία να καθόμαστε μαζί.
Όμορφα κείμενα. Ψυχολογικά απωθημένα σε συσκευασία άποψης, που ξέφυγαν απ’ το περιθώριο και τον περίγελο και βρίσκουν χώρο, στα σάιτ, στις σκέψεις, στις συνειδήσεις μας. Που απαξιώνουν συλλήβδην συγγενικές μας κοινωνίες και πολιτισμούς. Μας φαίνονται μικροί οι άλλοι, κοντά στην μεγαλοπρέπειά μας. Κι ο θεός είναι έλληνας, άλλωστε, μην το ξεχνάμε.
Δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε τους εαυτούς μας ως μέλη μιας ευρωπαϊκής οικογένειας, μείναμε τα καλομαθημένα κωλόπαιδα, που νομίζουν πως ο κόσμος τους χρωστάει, επειδή είναι ωραίοι και ξενυχτούν, όταν οι ξενέρωτοι κοιμούνται απ’ τις 9. Δεν δεχτήκαμε την σημερινή Ευρώπη ως αποτέλεσμα μιας γραμμής που οι λαοί της τράβηξαν ανάμεσα στο πριν και στο μετά. Αλλά μήπως δεχτήκαμε την Ευρώπη του διαφωτισμού, του ορθού λόγου, του διαχωρισμού των εξουσιών; Σιγά, που θα μας τα μάθουνε, αυτοί που τρώγανε βελανίδια. Ανατρέχουμε στα εγκλήματα περασμένων γενεών, για να καλύψουμε την ανικανότητα μας να σταθούμε στον σύγχρονο κόσμο. Δεν υπάρχει τομέας που να διακριθήκαμε, πέρα από την διαφθορά, τη λαμογιά, την αγένεια, το σκουπιδαριό, την αμορφωσιά, την μπουρδελοποίηση των πανεπιστημίων κι ένα σωρό άλλα, που δεν θα αφήσουμε να διορθωθούν ποτέ.
Να φύγουμε, να γυρίσουμε στη δραχμή, σου λέει ο ένας, και τρέχει στο ATM για να μην γίνουν δραχμές τα ευρώ του. Δεν θα υπάρχει διαφορά, μπορεί να είναι και καλύτερα, λέει ο δεύτερος, κι αγοράζει μακαρόνια για κάνα δυο μήνες. Επανάσταση, λέει ο τρίτος, και τραβά να πάρει τη σύνταξή του, 2.200 ευρώ, παρακαλώ, μη θίγετε τα κεκτημένα. Δε πα να δούλευε (δούλευε;) σε οργανισμό που έβαζε μέσα το κράτος, καλά έκανε. Ας το κάνουμε, λοιπόν, αδέρφια. Μην κωλώσει κανείς. Αποδεδειγμένα μπορούμε. Αποδεδειγμένα είμαστε ικανοί για κατασπατάληση δανείων, για πτώχευση, για χρεοκοπία, για εμφύλιο σπαραγμό, για να κάνουμε την χώρα μας Τσετσενία ή Σομαλία. Το να προσπαθήσουμε να την κάνουμε ένα ομότιμο, σύγχρονο δυτικό κράτος, δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό μας. Αντίκειται στην παπαδιάρικη ηθική μας, στο σταλινικό κέρινο ομοίωμά μας, στην αναρχοαυτόνομη θολούρα μας, στο εθνικιστικό μας ιδεώδες. Στο τσαγανό, στη μπέσα, στη μαγκιά μας, στο φιλότιμό μας, ρε αδερφέ, ορίστε, μια λέξη που δεν υπάρχει σ’ άλλες γλώσσες, αφού η δικιά μας, είναι η καλύτερη, όπως όλα μας άλλωστε. (Ποια γλώσσα χωράει πέντε φορές τη λέξη μαλάκας σε μια πρόταση;)
Εμπρός, λοιπόν, αδέρφια. Μην φοβάστε. Έχουμε την ντόπα στο DNA μας, και δεν μας πιάνει κανείς. Κι αν μας πιάσει, θα πάρουμε εννιά αναβολές και θα παραγραφούνε όλα. Θα πεινάσουμε βέβαια, αλλά θα πεινάσουμε ως αθώοι. Κι αν πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με τα ιδανικά μας, αγνοί και πάλλευκοι, σαν κωλαράκια μωρού.
(Παρακαλώ, σ’ αυτό το σημείο, να μπει ο εθνικός μας ύμνος, κύριε διαχειριστά. Αν δεν είναι πρόχειρος, οτιδήποτε ξεσκονισμένο έχετε από Θεοδωράκη. Ευχαριστώ.)
Του Βασίλη Κυριλλίδη, από το kavalacity.net

Ο θαυμαστός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ...

Ως τώρα μιλάγαμε - και δικαίως - για τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία των κομμάτων εξουσίας. Φευ όμως, οι πρακτικές αυτές δεν είναι πλέον μονοπώλιο του ΠαΣοΚ ή της ΝΔ. Εναν εξίσου, αν όχι και περισσότερο, λαϊκίστικο και δημαγωγικό λόγο εκφέρουν πλέον και τα κόμματα της Αριστεράς, επενδεδυμένο μάλιστα με έναν σωτηριολογικό μανδύα. Με απίστευτη ευκολία υπόσχονται λαγούς και πετραχήλια για να μας σώσουν από τα επάρατα μνημόνια και να μας απαλλάξουν εν ριπή οφθαλμού από τρόικες, ΔΝΤ και όλα τα συναφή δαιμόνια.Αρκεί να διαβάσει κανείς την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ με την «εναλλακτική πρόταση εξουσίας» του για να αντιληφθεί ότι είτε ζουν σε έναν δικό τους κόσμο είτε μας κοροϊδεύουν ασύστολα. Δικαίωμά τους φυσικά να θεωρούν το μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση καταστροφή, αλλά ας μην προσπαθούν και να μας πείσουν ότι αυτά που προτείνουν αφενός είναι εφικτά, αφετέρου μπορεί πράγματι να μας βγάλουν από την κρίση.

Τι προτείνουν λοιπόν οι πολέμιοι του λαϊκισμού; Κατ' αρχήν ανατροπή της νέας δανειακής σύμβασης και των μέτρων που τη συνοδεύουν. Και βέβαια διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μόνο με τη... μαγκιά μας, και, αν δεν το δεχθούν οι διεθνείς τοκογλύφοι, αναστολή πληρωμών που θα συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα αντίστασης της κοινωνίας... Και τι θα προβλέπει αυτό το πρόγραμμα αντίστασης; Αύξηση μισθών και συντάξεων, κανένας άνεργος χωρίς επίδομα, μείωση των έμμεσων φόρων και κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης... Πάρε κόσμε, δηλαδή, χρήμα από αυτό που δεν έχουμε... Για το πού θα βρεθούν τα λεφτά, μην ανησυχείτε, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη μαγική συνταγή που την ψάχνουν δεκαετίες τώρα οικονομολόγοι και πολιτικοί... Φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων, της ακίνητης περιουσίας, των μεγάλων επιχειρήσεων, των εφοπλιστών, και διεκδίκηση του γερμανικού κατοχικού δανείου μαζί με την απαραίτητη κρατικοποίηση των τραπεζών.

Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βρει τη μηχανή που βγάζει χρήμα... Ας λένε οι διάφοροι άσχετοι οικονομολόγοι ότι ένα κράτος που έχει πρωτογενές έλλειμμα - χωρίς δηλαδή να πληρώνει το χρέος - δεν μπορεί να επιβιώσει, εκτός και αν έχει δικό του νόμισμα και μπορεί να τυπώνει συνεχώς πληθωριστικό χρήμα... Οι ατσίδες της αριστερής σκέψης λύνουν το πρόβλημα στο άψε-σβήσε... Υπόσχονται σε όλους αυτά που θέλουν να ακούσουν και καθάρισαν. Αν αυτό δεν είναι λαϊκισμός, πείτε μου τι είναι... Με μια Σοβιετία νέας κοπής, αλλά με την ίδια παλιά κλασική συνταγή, θα εξαφανίσουν την κρίση και θα τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια... Και επειδή οι σωτήρες του ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνουν ότι μπορεί να δημιουργηθούν και μερικά προβληματάκια, έχουν έτοιμη τη λύση. Τις επιχειρήσεις που έχουν προβλήματα θα τις αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι, γιατί στην κοινωνία που ονειρεύονται δεν θα είναι γνώμονας τα κέρδη αλλά η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.
Μην ανησυχείτε λοιπόν. Ο κ. Τσίπρας, όπως μας έσωσε με τα πετρέλαια του Τσάβες, θα μας σώσει και τώρα...

 

Του Σήφη Πολυμίλη, από το ΒΗΜΑ.

Αντισταθείτε στις παράλογες συλλογικότητες. Αντισταθείτε στην νέα δήθεν «εθνική αντίσταση»

Στο εξαιρετικό, και εν μέρει αυτοβιογραφικό, βιβλίο του νομπελίστα Έρικ Καντέλ "Αναζητώντας τη μνήμη", όπου περιγράφεται η ιστορία της έρευνας της βιολογικής λειτουργίας της μνήμης, υπάρχει μια σκηνή από τα παιδικά χρόνια του συγγραφέα, όταν ο αυστριακός λαός υποδέχεται τον Χίτλερ που εισέβαλε στην Αυστρία. Λίγες ημέρες μετά την εξίσου μαζική και παθιασμένη υποστήριξη της αυστριακής ανεξαρτησίας, 200.000 Βιεννέζοι συγκεντρώθηκαν στην Heldenplatz (Πλατεία Ηρώων) για να ακούσουν τον Χίτλερ στη μεγαλύτερη συγκέντρωση στην ιστορία της Βιέννης. Η μεταστροφή τους ήταν μια από τις πιο απότομες αλλαγές συλλογικής συμπεριφοράς στη σύγχρονη ιστορία. Όταν αναλύουμε τις συλλογικές στάσεις έχουμε πάντα την τάση να προσδίδουμε στις συλλογικότητες (εθνικές, θρησκευτικές, πολιτικές, ιδεολογικές, οικονομικές κ.ά.) μια ανθρωπομορφική φιγούρα και να προσπαθούμε να εξηγούμε τις συλλογικές πράξεις με όρους ατομικής ορθολογικής συμπεριφοράς. Η τάση αυτή είναι τόσο παράλογη όσο παράλογες είναι πολλές φορές οι συλλογικές αντιδράσεις σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής έντασης και συναισθηματικής φόρτισης. Με βάση τα διδάγματα της ψυχολογίας των μαζών, στα μαζικά δρώμενα αθροίζεται η ανοησία των συμμετεχόντων και όχι η υπάρχουσα σύνεσή τους.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι το γνώριζαν αυτό από πρώτο χέρι και είχαν ματαίως διαμορφώσει ειδικούς κανόνες στην εκκλησία του Δήμου για να προστατευθούν από τον δικό τους ανεξέλεγκτο παραλογισμό, που τους είχε οδηγήσει, για παράδειγμα, στην καταδίκη σε θάνατο των στρατηγών τους μετά τη νικηφόρα ναυμαχία στις Αργινούσες. Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι αυτό που μνημονεύει ο Θουκυδίδης, σχετικά με την αποστολή τριήρους στη Μυτιλήνη προκειμένου να ακυρωθεί η διαταγή που είχε δοθεί προηγουμένως σε άλλη τριήρη να εξολοθρευθούν οι άνδρες της νήσου.

Ο συλλογικός παραλογισμός είναι όντως άρρηκτα συνδεδεμένος με μαζικές καταστροφές. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι πάμπολλα: το μαζικό πατριωτικό παραλήρημα στρατιωτών και λαού των δυτικών εθνών όταν ξεκινούσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η πιο παράλογη και αναίτια μαζική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η αντίστοιχη συμπεριφορά του γερμανικού λαού στις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στα καθ’ ημάς, η αποδοκιμασία του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1920. Ακόμα και στο οικονομικό πεδίο μαζικές καταστροφές, όπως η κρίση των στεγαστικών δανείων (subprime mortgages) στις Ηνωμένες Πολιτείες ή η ελληνική χρεοκοπία του 2010, έχουν τη βάση τους σε παράλογες συλλογικές συμπεριφορές των λεγόμενων αγορών, που αποδείχθηκαν σε οικονομικό επίπεδο τόσο παρανοϊκές, όσο και οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές του πλήθους στις συγκεντρώσεις της Νυρεμβέργης.

Άλλωστε μας έχει προειδοποιήσει εδώ και μισό αιώνα ο Ελίας Κανέτι (Μάζα και εξουσία) πως: «Το γεγονός ότι οι πόλεμοι μπορούν να διαρκούν τόσο πολύ, εξαρτάται από τη βαθύτερη παρόρμηση της μάζας να διατηρηθεί στην παρούσα κατάστασή της, να μη διαλυθεί, να παραμείνει μάζα. Αυτό το αίσθημα μερικές φορές είναι τόσο ισχυρό, ώστε οι άνθρωποι προτιμούν να καταστραφούν όλοι μαζί, παρά να αναγνωρίσουν την ήττα τους και να ζήσουν επομένως τη διάλυση της μάζας τους». Οι συλλογικές συμπεριφορές, όταν γίνουν μαζικές, διαμορφώνονται με βάση τους δικούς τους νόμους, που οι κοινωνικές επιστήμες παρά την ένδοξη και μακραίωνα ιστορία τους, από τον Αριστοτέλη και τον Ιμπν Χαλντούν, μέχρι τον Άνταμ Σμιθ, τον Μαρξ, τον Κέυνς, τον Βέμπερ και τον Φρίντμαν, δεν έχουν ακόμα επιτύχει να περιγράψουν επαρκώς ούτε έχουν επινοήσει κριτήρια και μέθοδο ώστε να μπορούν να προβλέπουν με ασφάλεια τα διάφορα είδη κοινωνικών συμπεριφορών, ιδίως σε περιόδους κρίσης.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα ακριβώς σε μια τέτοια στιγμή φόρτισης και μαζικού αποπροσανατολισμού. Οι σκοτεινές δυνάμεις του συλλογικού παραλογισμού αναδεύονται, ανέρχονται και αναδεικνύονται, ένα βήμα πριν μαζικοποιηθούν, με τρόπο θανάσιμα επικίνδυνο για τη συνοχή και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας. (Είναι αναγνωρίσιμες πια ακόμη και πολλές καταστάσεις σαν αυτές που μας έχει υποδείξει ο Βίλχελμ Ράιχ στην Μαζική ψυχολογία του φασισμού, αλλά επίσης πιο ακατανίκητη η έλξη και πιο γενικευμένη η γοητεία του ανορθολογισμού). Οι ακραίες τους πολιτικές εκφράσεις στη Δεξιά και στην Αριστερά κερδίζουν έδαφος, ενώ νομιμοποιείται η συνάντηση αριστερού και δεξιού εθνικολαϊκισμού. Κερδίζουν έδαφος οι νοσταλγοί του Στάλιν (που μεταμορφώνονται σε ριζοσπάστες εθνοκομμουνιστές), κερδίζουν έδαφος οι πυρομανείς και οι θαυμαστές του Τσάβες ή των εξουσιαστών της τέως KGB, κερδίζουν έδαφος skinheads που χαιρετούν ναζιστικά, μπαίνουν στα σαλόνια των τέως κομμάτων εξουσίας οι θαυμαστές του Λεπέν και οι τηλεπωλητές του εθνικισμού, φτιάχνουν e-κόμματα οι νέοι Παλαιολόγοι της συνωμοσιολογίας.

Ασφαλώς όλοι ετούτοι δεν επωάστηκαν τυχαίως. Μας οδήγησαν εδώ προπάντων η ασύστολη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, το πελατειακό κράτος, η ανοχή στη διαφθορά και η προαγωγή κάθε είδους δημαγωγίας και ακρότητας από τη μεγάλη πλειονότητα των Μέσων Μαζικής «Ενημέρωσης». Και οι υπεύθυνοι είναι πάντα παρόντες προσπαθώντας να συσκοτίσουν τις ευθύνες τους και να διατηρήσουν τα υπολείμματα των καθημαγμένων επικρατειών τους.

Η προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα προνόμια και την κυριαρχία τους, η ανικανότητά τους στη διαχείριση των πραγματικών προβλημάτων τώρα που τα εύκολα χρήματα που δανείζονταν από το μέλλον δεν υπάρχουν πια, η επιμονή τους στην προστασία των πελατών τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, όλα αυτά τροφοδοτούν την οργή και πολλαπλασιάζουν τον θυμό του απλού πολίτη και παροξύνουν τους συλλογικούς παραλογισμούς.

Στο δυσοίωνο αυτό περιβάλλον ο μέσος πολίτης δεν διαβλέπει πουθενά υποφερτές λύσεις ή αυτονόητες επιλογές. Χωρίς ελπίδα, με τις οικονομικές και κοινωνικές του διεξόδους να περιορίζονται, με το επίπεδο ζωής του να κατακρημνίζεται, με την αυτοεκτίμησή του να ταπεινώνεται, είναι όλο και πιο εύκολο να καταφύγει σε πρωτόγονες ή και προπολιτικές αντιδράσεις. Όλο και πιο δύσκολα αντιστέκεται στους ρυθμούς των εμβατηρίων, στη λατρεία των ειδώλων και τη γοητεία συμβόλων των οποίων δεν κατανοεί την ιστορική καταγωγή. Όλο και πιο εύκολα καταφεύγει στις ολισθηρές ατραπούς των προκαταλήψεων και τις εύκολες λύσεις των εξωτερικών εχθρών που «επιβουλεύονται το έθνος».

Όταν η λογική εγκαταλείπεται, όταν η κρίση θολώνει, όταν ο ορθολογισμός υποχωρεί, η συλλογικότητα γίνεται παράλογη και αυτοκαταστροφική. Κυριαρχεί η ανοησία, η απρονοησία, η συναισθηματική εκτόνωση. Τα ελεύθερα πνεύματα εξορίζονται και απομονώνονται. Η ανεξάρτητη σκέψη δαιμονοποιείται και καταδιώκεται. Η κρίση από ευκαιρία αναγέννησης μετατρέπεται σε κατήφορο προς την άβυσσο της ακρότητας.

Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι. Η οικονομική αβεβαιότητα, η πολιτική ρευστότητα, οι ελλειμματικές και ανεύθυνες ηγεσίες οδηγούν την κοινή γνώμη όλο και περισσότερο προς παράλογες και αυτοκαταστροφικές συλλογικές εκφράσεις. Μόνο εμπόδιο στον δρόμο τους είναι όχι μόνο οι δυνάμεις του διαφωτισμού και του ορθολογισμού, αλλά ακόμη, ίσως περισσότερο τώρα, και αυτές της κοινής λογικής. Τόσο οι δυνάμεις της επιστήμης, της τέχνης και της διανόησης, όσο και εκείνες που ανακαλύπτει μέσα του ο απλός πολίτης καθώς προσπαθεί να βρει πραγματικές λύσεις στην καθημερινότητά του και καινούργιους δρόμους στις κοινωνικές και πολιτικές του αναζητήσεις. Σ’ αυτές ελπίζει και πιστεύει η ARB. Μ’ αυτές προσπαθούμε να διαλεχθούμε και να συντονιστούμε, αυτές προσπαθούμε να συναντήσουμε και να κινητοποιήσουμε.

— The Athens Review of Books

Γενόσημο, ο εχθρός του γένους!

Όταν εκπρόσωποι πολιτικών και συνδικαλιστικών σχηματισμών λένε “το Κεφάλαιο πίνει το αίμα του λαού”, “ο λαός οδηγείται στον αφανισμό”, ”καταδικάζετε τους συνταξιούχους σε θάνατο”, όλοι αντιλαμβάνονται την συγγνωστή υπερβολή του δημόσιου λόγου και κανείς δεν σπεύδει να συντάξει διαθήκη. Όλοι γνωρίζουμε ότι η ένταση των εκφράσεων φτάνει στη στρατόσφαιρα όπου οι λέξεις χάνουν την βαρύτητά τους. Τα πράγματα διαφέρουν όμως όταν πρόκειται για επιστημονικούς συλλόγους.

Επί μέρες βομβαρδιζόμαστε από πληρωμένες διαφημίσεις των ιατρικών και φαρμακευτικών συλλόγων της χώρας που πραγματικά έχουν τρομάξει τον κόσμο. Όταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι επιστήμονες προειδοποιούν τους πολίτες ότι “ η ζωή κοστολογείται 23 ευρώ”, “έχουμε ασθενείς δύο κατηγοριών”, “η Υγεία παρέχεται σε δόσεις”, “θα γεμίσουμε επικίνδυνα φάρμακα”, “η ζωή των πολιτών μπαίνει σε κίνδυνο”, εύλογο είναι να προκαλέσουν μεγάλη αναστάτωση στην κοινωνία. Η πιο άμεση αντίδραση θα είναι να ωθηθούν οι ασφαλισμένοι να πληρώσουν απ΄το υστέρημά τους πανάκριβα πρωτότυπα φάρμακα γιατί θα φοβούνται να πάρουν τα πολύ φτηνότερα γενόσημα που δικαιολογούν τα Ταμεία τους.

Οι επιστήμονες όμως δεν συνθηματολογούν, δεν κινδυνολογούν, δεν αοριστολογούν. Ο πρώτος ρόλος τους, κυρίως των επιστημών που σχετίζονται με την Υγεία, είναι να αποτελούν πυλώνα νηφαλιότητας και ηρεμίας της κοινωνίας και να αποφορτίζουν το κλίμα τρομοκρατίας που συχνά εμφανίζεται όταν τα θέματά τους υπάρχουν στην επικαιρότητα. Όχι να το δημιουργούν οι ίδιοι. Οι επιστήμονες οφείλουν να μιλούν επιστημονικά και όχι δημοσιογραφικά και πολιτικά. Να μιλούν δηλαδή με στοιχεία, στατιστικές, αριθμούς και να δίνουν υπεύθυνες απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν. Ας πούμε:

1.Γιατί μέχρι τώρα η χρήση των γενοσήμων φαρμάκων κινείτο στη χώρα μας στα επίπεδα του 18% όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 50% και στις ΗΠΑ 70%; Στις χώρες αυτές οι ασφαλισμένοι κινδυνεύουν ή οι μέθοδοι ελέγχου των γενοσήμων που διενεργούνται εκεί είναι ασφαλείς; Γιατί απλώς δεν ζητούν και εδώ ανάλογης ασφάλειας ελέγχους της βιοισοδυναμίας των φαρμάκων; Ο ΕΟΦ έχει ανακοινώσει ότι το ποσοστό των ελαττωματικών αντιγράφων που έχει διαπιστώσει στην χώρα μας είναι 4%, περίπου όσο και των πρωτοτύπων. Έχουν αυτοί άλλα στοιχεία;

2.Γιατί τα ελληνικής παρασκευής γενόσημα είναι ακριβότερα από τα εισαγωγής; Καταλαβαίνει κανείς ότι υπάρχει ανάγκη προστασίας θέσεων εργασίας στην εγχώρια φαρμακοβιομηχανία, αλλά την ίδια στιγμή δεν ζητούν να πληρώνουν οι ασφαλισμένοι μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής για το ελληνικό γενόσημο και τα Ταμεία ακριβότερα φάρμακα; Έχουν δεδομένα ότι οι φαρμακοβιομηχανίες τρίτων χωρών, που τελούν υπό τον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων, παράγουν επισφαλή γενόσημα ή απλώς επιμένουν ελληνικά;

3.Ποιές ακριβώς είναι οι ενστάσεις τους στην αναγραφή από τους ιατρούς της δραστικής ουσίας και την επιλογή από τους φαρμακοποιούς τους φθηνότερου φαρμάκου; Πέραν της περιγραφής της μεθόδου περίπου σαν να ήταν η Πύλη της Κολάσεως, μια ψύχραιμη επιστημονική εξήγηση δεν ακούσαμε.

4.Πιστεύουν ότι μέχρι τώρα τα πράγματα πήγαιναν καλά; Επιθυμούν να διατηρηθούν ως έχουν; Η δαπάνη για φάρμακο στη χώρα μας αυξήθηκε σε μιά δεκαετία 400%, φτάνοντας στα 5,2 δις ετησίως όταν στο ίδιο διάστημα ο μέσος ευρωπαϊκός όρος αυξήθηκε 50%. Είναι εντάξει αυτό; Και αν όχι πιστεύουν ότι υπάρχουν μέλη τους που με πράξεις ή παραλείψεις συνέβαλαν στην παράδοξη αύξηση αυτής της δαπάνης; Αν μας πουν “πάντα υπάρχουν λίγοι επίορκοι” θα τους πούμε ότι λίγοι δεν φτάνουν για τέτοιο πάρτυ. Και τι έχουν κάνει οι ίδιοι για αυτό το φαινόμενο; Δεν είναι ανεύθυνες επιστημονικές εταιρείες αλλά επιστημονικοί σύλλογοι που χορηγούν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος στα μέλη τους και εγγυώνται την τήρηση της δεοντολογίας. Ο Προέδρος των Φαρμακοποιών, στο διάστημα που αναφέρω, υπήρξε για πολλά χρόνια Διοικητής του ΙΚΑ και τότε κατήγγειλε την υπερβολική φαρμακευτική δαπάνη. Με τη νέα του ιδιότητα έχει να καταγγείλει μόνο το Κράτος;

Αυτήν τη στιγμή ο ρόλος της επιστημονικής κοινότητας είναι ιδιαίτερα σημαντικός καθώς αποτελεί το μόνο αντίβαρο που θα διαφωτίσει τον πολίτη αν οι επιλογές της Κυβέρνησης είναι προς το συμφέρον του ή όχι. Κάποιες μεμονωμένες φωνές που νηφάλια εξήγησαν ορισμένους κινδύνους (π.χ. αλλεργίες στα έκδοχα, μη επαρκές δείγμα στους ελέγχους βιοισοδυναμίας κλπ. ) οπωσδήποτε συμβάλλουν σε διεξοδικότερη επιστημονική συζήτηση και ενημέρωση. Η αμιγώς συντεχνιακή και συνδικαλιστική συμπεριφορά των επιστημονικών συλλόγων όχι.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, από το protagon.gr

Η παρέλαση ως «ορμητήριο» εκδήλωσης παιδαγωγικά και κοινωνικά ασύμβατης συμπεριφοράς

Είναι ευρύτερα γνωστό, ότι η διαμαρτυρία παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και δημιουργεί περισσότερες εντυπώσεις, όταν εκδηλώνεται ενώπιον του πλήθους ανθρώπων και, ειδικά, όταν οι διαμαρτυρόμενοι ανήκουν στη νεολαία. Έτσι, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες και το σχετικό οπτικό υλικό, κάποιοι μαθητές λυκείου από δύο σχηματισμούς, επέλεξαν να "διαμαρτυρηθούν", κατά τη διάρκεια της επετειακής παρέλασης για την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων από τον οθωμανικό ζυγό. Η μειοψηφία αυτών των μαθητών, λοιπόν, διερχόμενη μπροστά από το χώρο των επισήμων και απευθυνόμενη σ' αυτούς, χρησιμοποίησε λεκτικές ύβρεις και απρεπείς χειρονομίες, οι οποίες θίγουν και προσβάλλουν τον κάθε πολίτη που διαθέτει ακόμη και στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Η συγκεκριμένη συμπεριφορά των μαθητών αποκτά τα χαρακτηριστικά πολιτισμικής και κοινωνικής ασυμβατότητας, γιατί συνδέεται αναπόφευκτα με αξίες και συμβολισμούς ιστορικής και εθνικής σημασίας. Αυτό σημαίνει ότι διατηρεί την ασυμβατότητά της ακόμη και όταν εκδηλώνεται υπό την επήρεια συναισθηματικής φόρτισης, παρορμητικότητας και απέχθειας προς την εξουσία. Έχει, επίσης, και μια άλλη ιδιαιτερότητα, ότι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί συμμετείχαν ως εκπρόσωποι ενός παιδαγωγικού θεσμού που έχει ως αποστολή τη διαμόρφωση και ενίσχυση της ιστορικής και εθνικής συνείδησης του ατόμου.

Ακόμη, η περιγραφόμενη συμπεριφορά των μαθητών είναι, παιδαγωγικά και κοινωνικά, "ασύμβατη", δεδομένου ότι, για να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της συμβατότητας και της αποδοχής θα πρέπει να γίνεται με όρους σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου και των αξιών της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι οι ύβρεις και οι απρεπείς χειρονομίες είναι χαρακτηριστικά και παράγωγα της υποκουλτούρας της κοινωνίας και όταν η χρήση τους υποκαθιστά ή και αντικαθιστά τα ορθολογικά επιχειρήματα και την ευπρεπή συμπεριφορά σε μια αντιπαράθεση ή διαμαρτυρία, τότε αυτό υποδηλώνει έλλειμμα αγωγής και παιδείας.

Αναζητώντας τα αίτια της παιδαγωγικά και κοινωνικά συγκεκριμένης "ασύμβατης" συμπεριφοράς των μαθητών, στέκομαι στο σχολείο, για να υπογραμμίσω ότι θεμελιώδεις παιδαγωγικοί του σκοποί είναι, μέσω της αγωγής και της κοινωνικοποίησης, να εξοικειώσει τους μαθητές με αξίες, κανόνες, πρακτικές και στάσεις που συμβάλλουν τόσο στην απόκτηση πληρότητας στην επικοινωνία και πράξη, καθώς και στην κοινωνική τους συμβίωση όσο και στην πολιτισμική επιβίωση και αναβάθμιση της κοινωνίας. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι είναι μικρής σημασίας ο ρόλος των υπόλοιπων συντελεστών της κοινωνικής συμπεριφοράς του ατόμου, όπως είναι η οικογένεια, τα ΜΜΕ και οι στενότεροι και ευρύτεροι κοινωνικοί παράγοντες, οι οποίοι, με τις αντιλήψεις, τις πρακτικές και τις νοοτροπίες τους, ευνοούν ή δυσχεραίνουν τη διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς του ανθρώπου.

Στο σημείο τούτο σημειώνω ότι, σύμφωνα με σχετικές έρευνες, το σχολείο έχει υποβαθμισμένο τον παιδευτικό του ρόλο, δίνοντας περισσότερη βαρύτητα στην παροχή ποσότητας γνώσεων και στις εξετασιοκεντρικές και βαθμοθηρικές του διαδικασίες. Μολονότι το συγκεκριμένο περιστατικό αφορά μία μειοψηφία μαθητών και, συνεπώς, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως γενικευμένη στάση, μήπως είναι πλέον καιρός το σχολείο να επεξεργαστεί και, εκεί που απαιτείται, να αναθεωρήσει τον εκπαιδευτικό τρόπο λειτουργίας του, ακόμη και στο ζήτημα της συμμετοχής των μαθητών στις παρελάσεις, αναβαθμίζοντας την παιδαγωγική του αποστολή, δεδομένου ότι τα κρούσματα παραβατικότητας και ασύμβατης συμπεριφοράς των μαθητών θα αυξάνονται και θα οξύνονται υπό την επίδραση των ευρύτερων κοινωνικοπολιτισμικών συνθηκών; Η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι σαφώς καταφατική. Γιατί το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και, ειδικότερα, της κοινωνικής συμπεριφοράς είναι θέμα εφαρμογής των νόμων, ανοχής της παραβατικότητας, ατιμωρησίας, νοοτροπίας και, τελικά, θέμα αγωγής και παιδείας.

ΥΓ.: Αν οι εκπαιδευτικοί, που συμμετείχαν στην παρέλαση, παρότρυναν και καθοδήγησαν ή επικροτούν τις ύβρεις και τις απρεπείς χειρονομίες των μαθητών τους, τότε διέπραξαν και διαπράττουν παιδαγωγικό και θεσμικό ατόπημα, παραβιάζοντας βασικούς κανόνες της παιδαγωγικής επικοινωνίας και αγωγής, με πρωταρχική συνέπεια την ανάδειξή τους σε αρνητικά πρότυπα για τους μαθητές τους.

Του Χαράλαμπου Κωσνταντίνου, Καθηγητή Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, από το epiruspost