Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ…

Αμφιβάλλω πολύ αν ένας έστω από τα εκατομμύρια των «σοφών» ψηφοφόρων που πήραν μέρος με την ψήφο τους στις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου έχει διαβάσει την «Θεία Κωμωδία» του μεγάλου Ιταλού ποιητή Δάντη (1256-1321).

Επισημαίνω, ωστόσο, πως στο τμήμα του έργου του που αφορά στην Κόλαση (Inferno), γράφει ότι «ο δρόμος προς αυτήν είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».
Αυτόν τον δρόμο επέλεξε την Κυριακή των εκλογών το 50% του ελληνικού εκλογικού σώματος –και όχι του λαού. Τιμωρεί τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας της χώρας όχι γι αυτό που έκαναν, αλλά γιατί δεν συνεχίζουν να το κάνουν. Με άλλα λόγια, την 6η Μαΐου δεν αποδοκιμάστηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα για το γεγονός ότι οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία, αλλά διότι δεν συνεχίζουν το όργιο που οδήγησε την Ελλάδα να οφείλει στους ξένους δανειστές της περί τα 500 δισεκατ. ευρώ.
Το εκλογικό σώμα δεν ζήτησε από τα πολιτικά κόμματα να βρουν λύση στο πρόβλημα της χρεοκοπίας, αλλά να το απαλλάξουν από το κόστος της τελευταίας. Ετίμησε, έτσι, πολιτικές παρατάξεις που παίζουν ένα αισχρότερο και πολύ πιο ανήθικο παιχνίδι εις βάρος της χώρας. Οι φορείς της χρεοκοπίας και του πελατειακού πολιτικού συστήματος που την δημιούργησε, πριν τιμωρηθούν πολιτικά από το εκλογικό σώμα, υπέστησαν την τιμωρία όλων αυτών που πτωχεύουν λόγω ακρισίας. Μέσα από αυτή την ακρισία προέκυψε στην Ελλάδα το πανίσχυρο Κόμμα των Βολεμένων, το οποίο, αφού άρπαξε ό,τι μπορούσε να αρπάξει, τώρα δεν θέλει να πληρώσει. Αυτό είναι το ουσιαστικό νόημα των τελευταίων εκλογών. Μία ισχυρή πλειοψηφία πιστεύει ότι, αν σε πολιτικό επίπεδο προκύψει μία Ελλάδα απατεώνων, θα μπορέσει να επιβιώσει λεηλατώντας ό,τι απομένει στο υπόλοιπο 50% –που είναι η Ελλάδα των ανέργων του ιδιωτικού τομέα, του μόχθου, της δημιουργίας, της μορφώσεως, της επιστήμης, της αξιοπρέπειας.
Όσοι πιστεύουν ότι στην Ελλάδα της 6ης Μαΐου κατηργήθη ο δικομματισμός πλανώνται πλάνην οικτράν και μοιραία για τον τόπο και την ιστορία του. Στις 6 Μαΐου προέκυψε, από πολιτικο-κομματικής πλευράς, ένας νέος δικομματισμός. Από την μία όχθη του πολιτικού φάσματος υπάρχουν οι βολεμένοι του χρεοκοπήσαντος μεταπολιτευτικού συστήματος και από την άλλη αυτοί που πληρώνουν τα σπασμένα της χρεοκοπίας του. Και, για την ώρα, το κόστος είναι υπέρογκο για όλους.

Τον κ. Αλέξη Τσίπρα και τις συν αυτώ τροτσκιστικές, μαοϊκές και νεοκομμουνιστικές συνιστώσες δεν τον ψήφισαν κάποιοι συνειδητοποιημένοι αριστεροί, αλλά κυρίως οι προνομιούχοι του βαθέος ΠΑΣΟΚ, που συνέβαλαν και στην μεταπολιτευτική χρεοκοπία. Και οι οποίοι, βεβαίως, έχουν με την πρόοδο την ίδια σχέση που έχουν οι καννίβαλοι με την υψηλή μαγειρική.

Για παράδειγμα, γνωστό μου μικρομεσαίο στέλεχος της ΕΥΔΑΠ, που το 2008 τελεύτησε την καριέρα του με 3.266,80 ευρώ τον μήνα καθαρά, λίγους μήνες αργότερα συνταξιοδοτήθηκε με μηνιαίο ποσό 3.472 ευρώ(!), των δώρων μη συνυπολογισμένων, και σήμερα, μετά κάποιες περικοπές, εισπράττει κάθε μήνα 3.135 ευρώ καθαρά. Στις τελευταίες εκλογές ψήφισε «αριστερά» για να αποφύγει την πιθανή περαιτέρω μείωση της συντάξεώς του από τον «νεοφιλελεύθερο» κ. Ευάγγελο Βενιζέλο. Είναι δε πεπεισμένος αυτός ο συνταξιούχος ότι τελικά οι δανειστές μας θα υποχωρήσουν μπροστά στο «αριστερό» κύμα και τις συνιστώσες του. Τόσο καταλαβαίνει. Επ’ αυτής της … βαθυστοχάστου αναλύσεως έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής ενδιαφέροντα:

Πρώτον, αν προ εκλογών η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αποφασισμένη σε επίπεδο ηγεσιών να κρατήσει την Ελλάδα στους κόλπους της, σήμερα παρόμοια πλειοψηφία δεν υφίσταται. Όταν το 70% των Γερμανών, το 65% των Σλοβάκων, το 62% των Ολλανδών, το 58% των Βέλγων και το 56% των Αυστριακών είναι κατά της ελληνικής παραμονής στην ευρωζώνη, δεν βλέπουμε πώς οι λαοί αυτοί θα δεχθούν να χαρίσουν 500 δισεκατ. ευρώ σε μία χώρα που δεν ξέρει να τιμά τις υπογραφές της. «Αν η Αθήνα δεν κρατήσει τον λόγο της, τότε θα πρόκειται για μία δημοκρατική απόφαση. Επίσης, όμως, θα σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον έδαφος για συνέχιση της χρηματοδοτήσεως της Ελλάδας. Διότι θα πρέπει και οι δανειστές της να λογοδοτήσουν στους πολίτες τους». Αυτά δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Γερμανίας κ. Γ.Βάϊντμαν σε μεγάλη γερμανική εφημερίδα, για να προσθέσει ότι οι συνέπειες της εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη θα ήταν πολύ σοβαρότερες για την ίδια απ’ ό,τι για την υπόλοιπη ευρωζώνη.

Από την άλλη πλευρά, όπως διαπιστώσαμε από τριήμερη επίσκεψή μας στην βελγική πρωτεύουσα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ετοιμάζει χωρίς τυμπανοκρουσίες πρόταση για την υιοθέτηση ενός πανευρωπαϊκού συστήματος εγγυήσεως των καταθέσεων, το οποίο ενδεχομένως θα εμποδίσει τον πανικό και τις αποσύρσεις των καταθέσεων από τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, πέρα από την Ελλάδα, που αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Είναι, συνεπώς, ολοφάνερο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προετοιμάζεται για μία ελληνική αποχώρηση από την ευρωζώνη και ευελπιστεί ότι αυτή θα επενεργήσει θετικά στην ενοποίηση των υπολοίπων χωρών μελών της. Σε αυτήν δε την περίπτωση, τα 3.135 ευρώ του συνταξιούχου της ΕΥΔΑΠ θα γίνουν 690 ευρώ, μετά την υποτίμηση της δραχμής, ενώ η μέση σύνταξη στην Ελλάδα θα βρεθεί κάπου μεταξύ 115 και 170 ευρώ μηνιαίως.
Αλλά η χώρα θα έχει «προοδευτική» κυβέρνηση….

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου, από europeanbusiness

Γιατί Χρεοκοπία/Στάση Πληρωμών σημαίνει και αυτομάτως έξοδος από το Ευρώ. Μια πρακτική ανάλυση.

Δεν γίνεται χρεωκοπία “εντός” Ευρώ. Δεν γίνεται, δεν στέκει, θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα να χρεωκοπήσει εντός Ευρώ, να μείνει στην ΕΕ αλλά με άδεια ταμείο αυτό θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Οι ξένοι δεν μπορούν να βγάλουν την Ελλάδα εκτός Ευρώ. Μόνο η Ελλάδα μπορεί να βγάλει τον εαυτό την εκτός της Ένωσης, παρακάτω εξηγώ το γιατί.

Δυστυχώς η άγνοια (ηθελημένα ή αθέλητα) σε αυτήν την χώρα είναι έμφυτη. Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να κάνει τον μάγκα, να μην πληρώσει τα δάνεια της και να παραμείνει στο Ευρώ, όπως έχει. Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να φοβίσει τον αναγνώστη, αλλά να του εξηγήσει πώς θα γίνει η χρεωκοπία της χώρας και η αυτόματη έξοδος από την νομισματική ένωση. Αποφάσεις που παίρνονται με θυμό, όχι με λογική οδηγούν σε λάθος αποτελέσματα.

Το κράτος είναι μια νόμιμη μαφία (γκουχ γκούχ επιχείρηση εννοούμε). Το κράτος έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έχει δικαίωμα να φορολογεί (διάβασε κλέβει) τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Οι υποχρεώσεις του είναι να πληρώνει τους μισθούς των ΔΥ και τις συντάξεις. Όταν τα χρήματα δεν φτάνουν δανείζεται για να καλύψει το έλλειμμα (αυτό σε απάντηση για ακόμη μια φορά πως δημιουργήθηκε το χρέος).

Για 3 χρόνια πληρώνει πολλά περισσότερα από όσα εισπράττει με αποτέλεσμα να δανείζεται χρήματα από την Τρόικα. Τον Ιούνιο η Ελλάδα σαν τον καλό ναρκομανή περιμένει την νέα δόση της. Ας υποθέσουμε η νέα κυβέρνηση (εάν υπάρχει τότε) δεν δεχτεί τις επιταγές του μνημονίου, η Τρόικα έχει το δικαίωμα (και επιθυμεί) να σταματήσει την χορήγηση βοήθειας. Τα 31 δις Ευρώ δεν μπαίνουν ποτέ στην Ελλάδα. Αυτά τα 31 Ευρώ δεν ήταν όλα για να πληρωθούν ομόλογα. Ένα μεγάλο ποσό θα πήγαινε στο να πληρωθούν συντάξεις και μισθοί.

Με άλλα λόγια τον Ιούλιο η κυβέρνηση έχει άδεια ταμεία. Δεν έχει Ευρώ. Δεν μπορεί να δημιουργήσει μόνη της Ευρώ. Δεν μπορεί να τυπώσει χρήμα με το έτσι θέλω και να το μοιρασει. Τα ταμεία δεν θα έχουν ρευστό. Τα Ευρώ τα τυπώνει και τα μοιράζει η ΕΚΤ. Μια λύση που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να τυπώσει Χαρτί το όποιο θα γίνεται δεκτό για συναλλαγές και θα έχει ονομαστική αξία που καθορίζει η κυβέρνηση. Ας ονομάσουμε αυτά τα χαρτιά -Tsiblomoney. Τον Ιούλιο οι ΔΥ θα πληρωθούν με Tsiblomoney, χαρτιά που έχουν αγοραστική αξία εντός Ελλάδος- αλλά μηδενική εκτός.

Μόλις γίνει το παραπάνω κανονικά η Ελλάδα είναι τίθεται εκτός Ευρώ, εκτός εάν ο καλός Πούτιν (ρωτήστε Καμμένο) ή καλός Θείος Τσάβεζ (ρωτήστε τον Τσίπρα) στείλουν συνάλλαγμα! Η Αριστερά και οι λαϊκιστές έχουν συνηθίσει να γλύφουν τους ψηφοφόρους (άλλο που δεν θέλουν και αυτοί) με ευχολόγια και με καλοπιάσματα. Η Αριστερά πιστεύει ότι πρέπει να πάρει και όχι να δώσει. Νομίζετε ότι είναι τόσο βλάκες? Απλώς δεν θέλουν να κυβερνήσουν γιατί ξέρουν ότι θα χρεωθούν την μέγιστη αποτυχία και θα φανερωθεί η γύμνια τους.

Έστω και εάν οι πολίτες το δέχονται αυτό για ένα μήνα, θα είναι πολύ δύσκολα. Η χώρα κάνει πολλές εισαγωγές και θα πρέπει να τις σταματήσει, γιατί τα Ευρώ που φεύγουν θα είναι πολύτιμα και δεν θα ανατροφοδοτούνται, από την στιγμή που η ΕΚΤ δεν στέλνει νέο χρήμα στην χώρα. Στην περίπτωση που δεν καταρρέει η κοινωνία (δεν φαντάζομαι αρκετούς που θα δέχονται για συναλλαγές τα tsiblomoney των δημοσίων) τον Αύγουστο έρχεται νέα αποπληρωμή ομολόγου. Πράγμα που δεν είναι εφικτό. Έστω και εάν η κυβέρνηση επιλέξει να πληρώσει μόνο ντόπιους κατόχους (π.χ. Ελληνικές τράπεζες) θα τους πληρώσει μόνο με tsiblomoney.

Αυτό ισοδυναμεί με κατάρρευση των ντόπιων τραπεζών, όπου εκεί έρχεται ο πραγματικός πανικός. Με ανθρώπους να τρέχουν στις τράπεζες να βγάζουν χρήματα και να κάνουν ουρές. Το fractal banking δεν μπορεί να εξηγηθεί εδώ. Η μόνη λύση που θα έχει η κυβέρνηση, όσο και εάν θέλει να παραμείνει στο Ευρώ είναι τότε να μετατρέψει όλες τις καταθέσεις λογιστικά σε νέο νόμισμα (δεν χρειάζεται να είναι Δραχμή). Τότε η Τράπεζα της Ελλάδος αρχίζει και τυπώνει χρήμα σαν να μην υπάρχει αύριο και οι Έλληνες μαθαίνουν το τι σημαίνει υπερπληθωρισμός, αφού το νέο νόμισμα θα έχει μηδαμινή αξία (εκτός Ελλάδος). Η κυβέρνηση κατάσχει ότι σκληρό συνάλλαγμα βρει για να μπορεί να κάνει εισαγωγές τα βασικά πράγματα από το εξωτερικό…

Κύριοι αυτό είναι ένα πιθανό σενάριο. Όσοι πιστεύετε ότι η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη μετά από 3 χρόνια είστε γελασμένοι. Η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει στάση για την λιτότητα και όντως η Ελλάδα να είναι η αφορμή, αλλά η Ελλάδα θα βρίσκεται από έξω. Η Ελλάδα θα προτιμήσει να ααυτοκτονήσει πέφτοντας από τον γκρεμό, ώστε να δείξει στους υπολοίπους ότι δεν μπλοφάρει. Μετά από την καταστροφή της Ελλάδος (προσωπική εκτίμηση, μπορείτε να πιστέψετε ότι με tsiblomoney θα πάει η Ελλάδα καλύτερα), η Ιταλία και η Ισπανία θα πάρουν περισσότερα μέτρα. Όπως λένε καλύτερα μέσα στο μαντρί.

Εάν η κοινωνία δεν θέλει Ευρώ, εάν η κοινωνία δεν θέλει Ευρώπη είναι δικαίωμα της. Είναι επικίνδυνο και πολύ άδικο για τις υπόλοιπες γενεές η δημαγωγία και το παραμύθι ότι η χώρα μπορεί να χρεοκοπήσει εντός Ευρώ και να κρατήσει το νόμισμα. Αρκετοί συμπολίτες πιστεύουν ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση, να σταματήσουν να εξυπηρετούν το χρέος και να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν Ευρώ. Στο club της Ευρώπης μόλις βγει η Ελλάδα δεν θα ξαναμπεί ποτέ. Η Αλβανία μπορεί να μπει κάποτε, Η Ελλάδα δύσκολο.

Οι πρακτικές συνέπειες αλλαγής νομίσματος δεν θα αναφερθούν εδώ. Μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη ότι θα είναι εφιαλτικές.

ΥΓ Όντως η βλακεία δεν έχει όρια για τον  Έλληνα. Διάβασα σε κάποιες σελίδες ότι οι χώρες εκτός ΕΕ, όπως η Ελβετία και η Νορβηγία είναι από τις πιο πλούσιες και αυτό γιατί δεν είναι μέλη της ΕΕ. Δεν ξέρω πόσοι πραγματικά τα πιστεύουν αυτά, αλλά είναι επικίνδυνοι.

Αναδημοσίευση από wiredandready.net

“Μείνε ταπεινός, μείνε πεινασμένος...” - “Stay humble, stay hungry...”

Η σκόνη από τις πρόσφατες εκλογές έχει αρχίσει να κατακάθεται, και οι νέες ισορροπίες αρνούνται να δείξουν το πρόσωπό τους.
Ο σοφός Λαός έδειξε την οργή του, την σύγχυση, και την απόγνωση που τον έχουν φέρει οι μονόπλευρες και αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας, με την ταυτόχρονη ουσιαστική άρνηση των συντεχνιών για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που μόνο αυτές μπορεί να ξαναφέρουν την ευημερία στην ταλαιπωρημένη κοινωνία μας.

Νικητές και ηττημένοι των εκλογών θα έπρεπε να κάνουν τον απολογισμό τους, γρήγορα, και να ξεκινήσουν αμφότεροι την διαδικασία θεραπείας της κοινωνίας με τις όποιες ισορροπίες μπορούν να δημιουργηθούν για τη διάσωση της οικονομίας, της κοινωνίας, και τελικά του έθνους· οι εθνικές καταστροφές έχουν την συνήθεια να έρχονται σε περιόδους ακυβερνησίας και κοινωνικής αναταραχής. Φευ!
Έχουνε πάρει τα μυαλά όλων αέρα! Όλων όμως!

Σε μια αμετροεπή φανφαρολογία και καναλολαγνεία, σχεδόν όλοι προσπαθούν να σταθμίσουν τη θέση τους στη λεπτή ισορροπία δυνάμεων που γέννησε η κάλπη, να τεντώσουν το ανάστημά τους, ενώ ο Μωάμεθ σκαρφαλώνει τα τείχη.

Η πραγματική οικονομία φοβερίζει με συγκοπή στις βλακείες που κάθε άσχετος ξεστομίζει πιστεύοντας πως κραδαίνει τη φιλοσοφική λίθο, ενώ το μόνο που πραγματικά μπορεί να μας βγάλει από την απίστευτα δυσχερή θέση μας, σήμερα, είναι μια εξουσία όπως αυτή που απαίτησε η κάλπη.

Προσωπικά ή κομματικά πειράματα τρομοκράτησης της κοινωνίας πάνε κι έρχονται, κατακρημνίζοντας μια το χρηματιστήριο, και μια απειλώντας να δημιουργήσουν ακόμη και bank-run σε ένα σύστημα με καταθέσεις εγγυημένες από την ΕΚΤ(!), ενόσω ακόμη και οι διερευνητικές εντολές γίνονται έναυσμα επαναστασιολογίας, αμετροέπειας και αλαζονείας...

Η Ελλάδα έχει ανάγκη να λειτουργήσει σα μια γροθιά τώρα, παρά τις (κατά τη γνώμη μου) άκαιρες εκλογές εν μέσω του άλματος προς την σταθερότητα. Σα μια γροθιά με 11 εκατομμύρια δάχτυλα.

Αντί αυτού οι πολιτικοί νικητές και νικημένοι ξεκατινιάζονται. Ναι, και εμένα με δυσαρεστεί η παρουσία ακραίων στοιχείων που ο Λαός επέλεξε για να ναρκοθετήσει, ηθελημένα, την παρούσα βουλή! Αυτή είναι η τιμωρία των πολιτικών για την αλαζονεία τους, όχι του Λαού. Όμως ο κίνδυνος για καταστροφική διάλυση της κοινωνίας είναι μπροστά μας και μας κοιτάζει στα μάτια.

Δυο σκέψεις θέλω να μοιραστώ μονάχα, που έμαθα από ένα μεγάλο δάσκαλο, σχετικά νωρίς στην ζωή μου, τον 85χρονο ιδρυτή μιας συμβουλευτικής εταιρίας που δούλευα για αρκετά χρόνια στην Αμερική.

Στα 85 χρόνια του, μιλώντας ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος με μένα, τότε εικοσιεννιάχρονο απλό σύμβουλο, και έχοντας χτίσει την εταιρία του από το τίποτε σε έναν κολοσσό με περισσότερους 3.000 ανθρώπους, εταιρία εισηγμένη στο NASDAQ και στο NYSE. Μου έδωσε μια συμβουλή για την επιτυχία σε δύσκολες καταστάσεις, που θα μοιραστώ μαζί σας:

“Stay humble, stay hungry...” - “Μείνε ταπεινός, μείνε πεινασμένος...”

Οι δυσκολίες θέλουν ξεκάθαρο μυαλό, που να μη σκιάζεται από προβολές του εγώ ή της ματαιοδοξίας. Θέλουν να ξέρει καθένας ως που φτάνει το χέρι και το μυαλό του, και που οφείλει να ζητήσει βοήθεια. Πότε να πει “δεν ξέρω” και ρωτήσει. Πότε να βάλει δουλειά, κι άλλη δουλειά, ώσπου να ξαναέρθει η κανονικότητα.

Θέλει επίσης πόθο -πείνα- για το αποτέλεσμα. Θέλει να επιθυμείς την καλή έκβαση των πραγμάτων όπως όταν πεινάς και μαγειρεύεις. Δεν μπορείς να μαγειρέψεις ένα ωραίο φαγητό αν δεν σε νοιάζει η γεύση του, γιατί εσύ δε θα φας απ’ αυτό.

Ένα μήνυμα λοιπόν από την κοινωνία προς τους πολιτικούς που καλούνται να αντιμετωπίσουν την κρισιμότερη καμπή σε ζώσα μνήμη: Μείνε ταπεινός, μείνε πεινασμένος...

Του Άγη Βερούτη, από capital.gr

Όσες εκλογές κι αν κάνουμε, το δίλημμα θα είναι το ίδιο.

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, σε μια έρευνα της Metron Analysis υπήρχε μια συμπληρωματική ερώτηση: Εσείς γιατί πιστεύετε ότι μας δανείζουν οι Ευρωπαίοι; Το 84% απαντούσε ότι «μας δανείζουν για να μας εκμεταλλεύονται». Μερικές φορές οι δευτερεύουσες απαντήσεις αποτυπώνουν καλύτερα το κλίμα. Η ελληνική κοινωνία αγνοεί την πραγματικότητα. Ή, για να ακριβολογούμε, κάνει ότι αγνοεί την πραγματικότητα. Παρένθεση: Αν κάποιος από αυτό το 84% θέλει να μας δανείσει με τους ίδιους όρους, ας έρθει από δω και ευχαρίστως να μας «εκμεταλλευτεί». Δεν θα ’ρθει κανείς. Έχουν στείλει 70 δις στην Κύπρο και την Ελβετία και άλλα 160 δις στις τράπεζες με 5% επιτόκιο.
Οι προχθεσινές εκλογές αποτύπωσαν με ακρίβεια το κλίμα των 2,5 χρόνων. Δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως δημιούργησαν καινούργια. Γιατί τα προβλήματά μας δεν ήταν οι εκλογές. Η κρίση είναι μεν κυρίως πολιτική αλλά τα κόμματα σ’ αυτή την πορεία δεν έδειξαν σημάδια ενηλικίωσης. Πήγαμε σε εκλογές μετά από δυο χρόνια χωρίς να έχουμε επεξεργαστεί τίποτα, χωρίς να κατανοούμε τις αιτίες της κρίσης. Πήγαμε στις εκλογές του 2012 με τα μάτια στραμμένα στο 2008. Με ανορθολογικές αντιδράσεις μιας κατακερματισμένης κοινωνίας, με πρώην πελάτες που δυσκολεύονται να γίνουν πολίτες. Έτσι το αποτέλεσμα αποτύπωσε αυτό τον κατακερματισμό. Πολλές μειοψηφίες που δεν κάνουν πλειοψηφικό ρεύμα.

Τώρα κάποιοι αθροίζουν ποσοστά για να αναπαράγουν το μύθο της εποχής, τα μνημονιακά και αντιμνημονιακά μέτωπα. Αλλιώς θυμάμαι εγώ αυτή την περίοδο. Αυτοί οι υπουργοί που «δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο», που το υπονόμευαν παραμένοντας φυσικά υπουργοί, που το ακύρωναν γιατί ήταν εκτός της «σοσιαλιστικής λογικής» τους, υπουργοί του Πασόκ δεν ήταν; Οι συντεχνίες, ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, συνδικαλιστής του Πασόκ δεν ήταν; Ο πρόεδρος των ιδιοκτητών ταξί, ανώτατο στέλεχος της Ν. Δημοκρατίας δεν ήταν; Οι πρόεδροι των επαγγελματικών συλλόγων, των φαρμακοποιών, των δικηγόρων, των γιατρών, της ΝΔ δεν ήταν; Οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, Πασόκ δεν ήταν, οι διοικήσεις τους, Πασόκ και ΝΔ δεν ήταν; Οι υπουργοί που ακύρωναν τους νόμους για τα κλειστά επαγγέλματα, για την ανώτατη εκπαίδευση, υπουργοί της ΝΔ και του Πασόκ δεν ήταν; Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έλεγε επί δυο χρόνια «Δώστε μας την Ελλάδα μας πίσω. Η Ελλάδα μένει απροσκύνητη, δεν χρειάζεται δυνάστες»; Άμα είναι έτσι τα πράγματα, αν «οι ξένοι δυνάστες μάς παίρνουν την Ελλάδα», αν καταγγέλλει το μνημόνιο η Λούκα και ο Παπουτσής, και γω τον Τσίπρα προτιμώ που έχει και ένα φολκλόρ. Άμα ο Σαμαράς βγάζει με φώτοσοπ τους μιναρέδες από την Αγία Σοφία, γιατί να μην ψηφίσει ο κόσμος τούς Καμμένους να πάρουμε στ’ αλήθεια την Πόλη; Τσάμπα είναι.
Στ’ αλήθεια, το χρεοκοπημένο σύστημα, ένθεν κακείθεν, έφτιαξε μια βολική κατασκευή για να διατηρήσει όσο μπορούσε την παγιωμένη επί χρόνια αδιέξοδη κατάσταση. Χρησιμοποιώντας το «μάθημα πρώτον» της κοινωνικής μηχανικής: φταίνε οι ξένοι, ο εξωτερικός εχθρός. Οι μετανάστες. Οι Γερμανοί. Πετυχαίνει, μόνο που έχει ένα ελάττωμα: κερδίζουν οι πιο θορυβώδεις, οι πιο αδίστακτοι.

Ας πούμε μια παραδοξότητα: δεν υπάρχει μνημόνιο. Δεν χρειάζεται ούτε να το αναδιαπραγματευτούμε ούτε να το καταγγείλουμε μονομερώς ούτε τίποτε τόσο ηρωικό. Ας τους κουτόφραγκους να νομίζουν ότι το δεχόμαστε, γιατί να τσακωνόμαστε; Και ας πουν τα πολιτικά μας κόμματα τις δικές τους πολιτικές επιλογές, μια ο Βενιζέλος, μια ο Σαμαράς, μια ο Τσίπρας, μια ο Κουβέλης. Τα «ισοδύναμα» που λένε. Να βρουν αυτοί με ποιες κινήσεις δεν θα χρειαζόμαστε λεφτά, θα είμαστε αυτάρκεις. Ας βρουν αυτοί σιωπηλά, κρυφά, μόνοι τους, λεφτά. Και στις 15 του μήνα που θα ’ρθουν οι καταραμένοι, θα τους πούμε δεν χρειάζεται, παιδιά, δεν θέλουμε τα λεφτά σας, έχουμε. Τα βρήκαμε με άλλον τρόπο, ελληνικό. Τι θα μας πουν; Όχι, εμείς θέλουμε να βασανίζετε τους γέρους και τους κατώτατους μισθούς; Αφού δεν θα τους έχουμε ανάγκη, δεν θα μπορούν να μας επιβάλουν κανέναν όρο. Αυτή είναι δυστυχώς η κρυφή αλήθεια. Ότι αυτό όλο το διάστημα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούν και δεν θέλουν να παρουσιάσουν καμία διαφορετική επιλογή, άλλη απ’ αυτές που εφάρμοζαν μέχρι τώρα και μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Γι’ αυτό μόνο «αποκρούουν» τις προτάσεις των ξένων. Και όλοι επαναδιαπραγματεύονται, απορρίπτουν, καταγγέλλουν και υπόσχονται αφηρημένη ανάπτυξη, έναν άλλο κόσμο εφικτό. Στο μέλλον. Γιατί τι να πουν; Για το εθνικό μας δικαίωμα στα δανεικά; Για την «προοδευτική» λύση να μας δίνουν 20 δις το χρόνο για τα επόμενα 5 χρόνια;
Τα ελληνικά κόμματα δεν μπόρεσαν σ’ αυτά τα κρίσιμα χρόνια να μετεξελιχθούν από πελατειακά δίκτυα σε σύγχρονους πολιτικούς σχηματισμούς και γι’ αυτό, ακόμα και στο χείλος της καταστροφής, διαπαιδαγωγούν την κοινωνία σε εύκολες και βολικές λύσεις χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόστος. Απλώς αντικαθιστώντας το δικομματισμό με το διπολισμό, μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Προσπαθώντας να πάρουν τους πελάτες των παλιών.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχασε τις εκλογές. Για το Πασόκ δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ούτε και στους ίδιους νομίζω. Ήταν ένα αποτέλεσμα γνωστό από το 2010. Κάθε κυβέρνηση που αναλαμβάνει βίαιη προσαρμογή στα πλαίσια μνημονίων και με την επίβλεψη του ΔΝΤ, μαθηματικά θα πληρώσει το κόστος. Ο αρχηγός της ΝΔ έμοιαζε ο νικητής του τζόκερ. Η παράταξή του που εκτροχίασε την οικονομία, εγκατέλειψε ούτε στα μέσα της θητείας της και παρέδωσε την καυτή πατάτα στους αντιπάλους. Ο Α.Σ. αντί να κάνει αντιπολίτευση στο Πασόκ, έκανε αντιπολίτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Νομιμοποιώντας έτσι το αντιμνημονιακό μέτωπο. Διέγραψε το μισό του κόμμα γιατί υπερψήφισε το μνημόνιο και όταν, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογούσε, διέγραψε το υπόλοιπο μισό γιατί καταψήφισε. Και επειδή αυτό δεν έφτανε, ολοκλήρωσε τη μεγαλοφυή στρατηγική εκβιάζοντας εκλογές. Εκλογές στην πιο βαθιά στιγμή της κρίσης, με μια κοινωνία κουρασμένη, αγανακτισμένη, συγχυσμένη. Τα αποτελέσματα φάνηκαν την προηγούμενη Κυριακή.
Τώρα στη θέση του Σαμαρά τον προηγούμενο Νοέμβριο, βρίσκεται ο Σύριζα. Πήγε στις εκλογές λίγο πιο καλά από όσο θα ήθελε. Τώρα ξαφνικά, από τις πλατείες, βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τώρα είναι αυτοί που παραλαμβάνουν το πρόβλημα. Πώς μετά από αυτή την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος, από αυτές τις εκλογές που όλοι ζητούσαν, μπορείς να αρνηθείς τη συμμετοχή σου σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας; Αν όχι τώρα που κινδυνεύει η χώρα, πότε θα αποδείξεις τη χρησιμότητά σου;

Οι αδιέξοδες εκλογές της 6ης Μαΐου είχαν τουλάχιστον ένα παιδαγωγικό αποτέλεσμα. Τελειώσαμε με το ριζοσπαστισμό των βολεμένων. Τέρμα η αγανάκτηση για τους «κλέφτες πολιτικούς», για το «μπουρδέλο τη Βουλή», για την «κυβέρνηση των δοσίλογων που δεν έχει νομιμοποίηση απ’ το λαό». Τώρα ψηφίσαμε, εκλέξαμε, αυτοί είναι οι δικοί μας. Τι θα κάνουν;

Πρώην μικρά και πρώην μεγάλα, νυν μικρομέγαλα κόμματα, δυο μέρες τώρα προσπαθούν να αποφύγουν τη σκληρή πραγματικότητα, να αποφύγουν τις ευθύνες τους. Το πολιτικό σύστημα αλλά και η ίδια η κοινωνία δεν έχουν άλλο δρόμο παρά να ωριμάσουν. Το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης τελείωσε. Θα χτίσουμε στα συντρίμμια ή θα ονειρευόμαστε μια καταστροφική επιστροφή στο παρελθόν; Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Όσες εκλογές κι αν κάνουμε, το δίλημμα θα είναι το ίδιο.

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice.gr

Ευκαιρία για πρακτικό μάθημα πολιτικής

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το εκλογικό σώμα έκρινε ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική που εκφράζεται από το αντιμνημονιακό τόξο. Υπό τον όρο ότι δεν θα κινδυνέψει το συνταγματικό καθεστώς μας, τα ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμματα οφείλουν να δώσουν ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Ο όρος που θέτω στην πρότασή μου, έχει το λόγο του. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη εκφράσει υπονοούμενα για συνταγματική εκτροπή με τις αναφορές του για χρήση της εντολής προκειμένου να «συμβουλευτεί» κοινωνικούς φορείς. Το σύνταγμα προβλέπει μόνο διαβουλεύσεις με κόμματα και αντιπροσωπευόμενες στη νέα βουλή ομάδες ή βουλευτές. Οι διαβουλεύσεις με κοινωνικούς φορείς και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, είναι άλλου παπά ευαγγέλια και δεν πρέπει να συγχέονται με τις διαδικασίες εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης. Ο κ. Τσίπρας, μία ακόμη φορά βαδίζει σε τεντωμένο σκηνή συνταγματικής εκτροπής. Η προηγούμενη ήταν όταν αναφέρθηκε στο … ρόλο μαζικών συγκεντρώσεων μπροστά στη Βουλή, για να ασκήσουν την «πειθώ» τους στους τυχόν δυστροπούντες σε μια συμμαχική κυβέρνηση της Αριστεράς.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, πρέπει να εφαρμοστεί η γνωστή στην πολιτική θεωρία αρχή, ότι οι πολιτικές αλλαγές προκύπτουν μόνο όταν η ευκαιρία συναντηθεί με την πραγματικότητα και εξαιρετικά σπάνια όταν πείσουν οι λόγοι! Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι έχει εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Ας πάρει λοιπόν την ευθύνη να το εφαρμόσει. Αλλιώς, λέει λόγια του αέρα.
Βέβαια, υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια: ότι ο πολιτικός χρόνος είναι εξαιρετικά πυκνός. Πολλά πρέπει να γίνουν στις αμέσως επόμενες μέρες και εβδομάδες. Επομένως, η ψήφος ανοχής πρέπει να μη στηρίξει εκ των πραγμάτων μη αναστρέψιμους καταστροφικούς χειρισμούς. Όμως, η πυκνότητα του πολιτικού χρόνου είναι αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτικού προβλήματος που πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί θα δώσει και τις πρώτες εξετάσεις της. Ελπίζω ότι οι ευρωπαίου εταίροι μας θα δώσουν το αναγκαίο περιθώριο αναπνοής στη νέα κυβέρνηση για να αποδείξει τις ικανότητές της, αλλά και τα κόμματα που θα δώσουν ψήφο ανοχής οφείλουν να έχουν τα μάτια τους τέσσερα: Στο παραμικρό παραστράτημα πρέπει να άρουν την ανοχή τους.

Μια τέτοια απλή διαδικασία θ’ αποτελέσει μια χρυσή ευκαιρία για ένα πρώτης τάξεως μάθημα πολιτικής για το εκλογικό σώμα. Μέχρι τώρα, ο διάχυτος πολιτικός λαϊκισμός το είχε διδάξει ότι τα κόμματα υπάρχουν για να τάζουν, να μοιράζουν λεφτά και προνόμια. Τώρα που δεν μπορούν, έστω κι αν ήθελαν, είναι ευκαιρία για να μάθει ο λαός πόσο πιο υπεύθυνη και πολύπλοκη είναι η πολιτική για την οποία ανά τετραετία καλείται να δώσει τη γνώμη του. Τέτοιες ευκαιρίες σπάνια δίνονται. Να μην τη χάσουμε, γιατί προφανώς είναι σημαντικό στοιχείο αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματός μας.

Του Κωνσταντίνου Σοφούλη, από τη μεταρρύθμιση.

Νεοελληνικό μυθολογικό τέρας!

               Από τις εκλογές που θα έδιναν τη λύση στο μνημονιακό αδιέξοδο προέκυψαν σημεία και τέρατα                                                                       

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι προκειμένου να εξηγήσουν τα διάφορα φυσικά φαινόμενα δημιούργησαν τον πλουσιότατο κόσμο της μυθολογίας τους που έδωσε μια κάποια λύση στο "γιατί" που τους παίδευε σχετικά με το τι κρύβεται πίσω από σεισμούς, κατακλυσμούς, τυφώνες και άλλα τινά. Μια παράπλευρη έκφανση αυτής της φαντασίας ήταν και τα λεγόμενα μυθολογικά τέρατα που βρίσκονταν σε κάθε στρατηγικό σημείο συνάντησης των δύο κόσμων: αυτού των θεών και του άλλου των ανθρώπων. Η Χίμαιρα, ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα, η Σκύλλα, η Χάρυβδη, ο Μινώταυρος... Δράκοντες και θεριά που καταδυνάστευαν τις ζωές των απλών ανθρώπων είτε επειδή κάποτε προκάλεσαν την μήνιν των θεών είτε επειδή έπεσαν θύματα της θεϊκής βαρεμάρας και ματαιοδοξίας. Κι όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί κάποιος ήρωας που να τους απάλασσε από τούτο το μαρτύριο.

Πάμε στο 2012. Οι σύγχρονοι Έλληνες μη μπορώντας να ερμηνεύσουν ξεκάθαρα την πολιτική τους θέληση και θέση σε μία τόσο θολή περίοδο, πήγαν στις κάλπες για να δώσουν επιτέλους λύση στο αδιέξοδο. Σε συνδυασμό με την κατάρρευση των ιδεολογιών και την κοινωνική κρίση να έχει φέρει σχεδόν μηδενική ορατότητα, η τερατογένεση βρήκε ιδανικές συνθήκες και άνθισε. Σαν ένα νέο μυθολογικό τέρας, ο Κεντροαριστεροδεξιός Φασιστόσαυρος με τουλάχιστον τρία κεφάλια και ουρά φιδιού φώλιασε στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος - όπως βλέπεις τον Άγνωστο Στρατιώτη, δεξιά στη βορειοανατολική πλευρά του Εθνικού Κήπου.

Η δημοκρατία λένε δεν έχει αδιέξοδα. Αυτό το κοινοβουλευτικό μόρφωμα που προέκυψε από τις χθεσινές εκλογές κανονικά θα έπρεπε να δώσει λύση στον μνημονιακό τυφώνα που σαρώνει τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Κόμματα έχασαν την πρωτοκαθεδρία τους, νέα κόμματα πήραν υψηλότατα ποσοστά, η Χρυσή Αυγή ντεμπουτάρισε στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε ταχύτητα και στρογγυλοκάθησε στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με τον δύσκαμπτο όμως αριθμό των 52 εδρών.

 Σε οποιαδήποτε άλλη αναμέτρηση του παρελθόντος ένας τέτοιος αριθμός εδρών θα ήταν καθοριστικός, ωστόσο με τα ποσοστά να κυμαίνονται από 6% το χαμηλότερο έως 18% περίπου το υψηλότερο και με τον εκτρωματικό εκλογικό νόμο να διπλασιάζει "ετσιθελικά" τον αριθμό βουλευτών του πρώτου κόμματος, οι 52 έδρες δίνουν μια ψυχολογική πρωτιά και μάλλον τίποτα περισσότερο. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την άρνηση των περισσοτέρων κομμάτων να προβούν σε συνεργασίες με τους αντιπάλους τους - ο Π.Καμμένος δε ούτε νεκρός!- τι μέλλει γενέσθαι;

 Προς το παρόν και με δεδομένο ότι η όποια κωλοτούμπα δεν είναι καθόλου εύπεπτη από το εκλογικό σώμα -άρα και εφικτή μετά από τέτοια όξυνση- στο βάθος αρχίζει να αχνοφαίνεται μια νέα εκλογική αναμέτρηση. Αντί να βγούμε δηλαδή από το τούνελ θα μπούμε σε ένα άλλο: αυτό των αλλεπάλληλων εκλογών μέχρι να βάλουν κάποιοι νερό στο κρασί τους και να μπορέσουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ενός και μόνο υπουργικού συμβουλίου.

 Εκεί που φύτρωνε φασκέλωμα και "αγανακτισμένο" πνεύμα, εκεί που οι κρεμάλες απενοχοποιήθηκαν και η φωτιά εμφανίστηκε σαν μια κάποια λύση για κάθαρση στο μιαρό "μπουρδέλο", το καινούριο μυθολογικό τέρας προς το παρόν βρυχάται και τρομάζει τους πέριξ της πλατείας Συντάγματος με την καυτή ανάσα του.

Τίμων ο Μισάνθρωπος, από το lifo

Ευρωπαϊκή Ένωση ή Τρίτος Κόσμος

Σε αυτές τις εκλογές το ερώτημα δεν είναι, όπως στο παρελθόν, Αριστερά ή Δεξιά, λιγότερο ή περισσότερο κοινωνικό κράτος. Τα πράγματα για τον Έλληνα ψηφοφόρο είναι πιο ξεκάθαρα: Καλείται να απαντήσει αν επιθυμεί να συνεχίσει να ζει σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον ή αν έχει νοσταλγήσει την Ελλάδα των δεκαετιών του ΄50 και του ΄60.
Είναι βέβαιο ότι η ευρωπαϊκή πορεία απαιτεί θυσίες. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να σημαίνει για τη χώρα η... άλλη λύση κι αν υπάρχει, εντέλει, «άλλη λύση».

Μέχρι σήμερα έχουμε ακούσει τους αντιμνημονιακούς να ζητούν την καύση του Μνημονίου στο μεγαλύτερο καζάνι της κόλασης, αλλά δεν έχουμε ακούσει ποια θα είναι η λύση από εκεί και πέρα. Πώς θα είναι η καθημερινότητά μας έξω από την Ευρώπη και έξω από το ευρώ...

«Ευρώπη ή Τρίτος Κόσμος;». Μπορεί η αγανάκτηση του κόσμου να είναι έκδηλη, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τα «ατυχήματα». Η επιλογή της Κυριακής θα σημαδέψει την πορεία της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Η ψήφος δεν προσφέρεται για χαβαλέ. Μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι έχουν ήδη υποστεί όλες τις συνέπειες της κρίσης και ότι δεν έχουν πλέον κάτι να χάσουν. Κάνουν λάθος.

Ο εφιάλτης μιας τριτοκοσμικής Ελλάδας δεν μπορεί να συγκριθεί με τα... δεινά του Μνημονίου.
Εκτός κι αν φορτώνει κανείς στο Μνημόνιο την αδυναμία του πολιτικού κόσμου αλλά και της ίδιας της κοινωνίας να αντιμετωπίσουν ένα κράτος παμφάγο, που αυτήν την ώρα απειλεί με ολοκαύτωμα ολόκληρη την κοινωνία.

Ο θυμός
Σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση υπήρχε ένα στοιχείο που εύκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει ότι θα έκανε τη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες αναμετρήσεις: ο θυμός. Όλοι ήταν θυμωμένοι. Για κάποιον δικό του λόγο, ο καθένας βγήκε στην αρένα αποφασισμένος να εκφράσει κάπως τον θυμό του.

Γιατί είναι θυμωμένος; Επειδή η κρίση τον οδήγησε στην ανεργία. Ή του έκλεισε την επιχείρηση. Είναι επαρκείς λόγοι για να είναι κανείς θυμωμένος. Θα προσθέταμε και την αδυναμία της κοινωνίας και του κράτους να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας.

Αλλά υπήρξαν κι άλλοι που δήλωσαν αγανακτισμένοι: Δημόσιοι υπάλληλοι, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Αλλά και άλλοι: Κάποιοι διότι έχασαν στον Εμφύλιο πριν από μισό και πλέον αιώνα και κάποιοι άλλοι επειδή δεν ζούμε ακόμη σε καθεστώς Εμφυλίου. Ποιος είπε ότι η κρίση είναι μόνο οικονομική;

Αυτός ο θυμός, λοιπόν, είναι χρήσιμος στον βαθμό που μπορεί να δείξει στους πολιτικούς ότι οι Έλληνες δεν είναι πλέον ανεκτικοί σε πρακτικές Μαυρογιαλούρου. Το ίδιο συναίσθημα, όμως, μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις τη χώρα, αν παραμείνει απλώς και μόνο ως κίνημα διαμαρτυρίας.

Κι η αλήθεια είναι ότι ο μέσος ψηφοφόρος δείχνει διατεθειμένος να μετατραπεί σε τιμωρό, αλλά δεν έχει, αντίθετα, την παραμικρή διάθεση για αυτοκριτική. Κι αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο των ημερών μας...
Ο θάνατος του μεσαίου χώρου;
Ο μεσαίος χώρος είναι κυρίως αυτός που υπέστη τις συνέπειες της κρίσης. Λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο μεσαίος χώρος ήταν εκείνος που αναπτύχθηκε σημαντικά στις προηγούμενες δεκαετίες. Δυστυχώς, όμως, και παρά την κοινωνική αναταραχή που προηγήθηκε των εκλογών, δεν προέκυψε κάποιο νέο μεγάλο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα. Αυτά που ευνοήθηκαν ήταν τα άκρα και τα κόμματα που τα εκφράζουν.

Μάλιστα, ήταν τόση η δυναμική της... άρνησης, που αρκετοί επέλεξαν να αλλάξουν τη ρητορεία τους και να σκληρύνουν τη στάση τους, για να επωφεληθούν από το «ρεύμα», χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πυροδοτούν μια έκρυθμη κατάσταση για τη χώρα.

Την ίδια ρήση ασπάζονται, φυσικά, και οι πολιτικοί των μεγάλων κομμάτων «εξουσίας», καθώς βλέπουν (έστω δημοσκοπικά) την επιρροή τους να περιορίζεται. Όσοι προσδοκούσαν ότι οι επιφανείς πολιτικοί θα άλλαζαν απόψεις και συμπεριφορές μάλλον διαψεύδονται. Μπορεί η εποχή να μην προσφέρεται για καλλιέργεια «ελπίδας», αλλά οι υποσχέσεις για μειώσεις φόρων, αυξήσεις και... προσλήψεις δεν λείπουν, παρότι το αναθεωρημένο Μνημόνιο αναφέρει ρητώς τι θα συμβεί.

Ο συνδυασμός της χαμηλής ποιότητας του πολιτικού προσωπικού με την αύξηση των ακραίων απόψεων δημιουργεί αυτό το εκρηκτικό κοκτέιλ αβεβαιότητας που προκαλεί νευρικό κλονισμό στις αγορές και, βεβαίως, κρατά τη χώρα δέσμια ενός εκλογικού αποτελέσματος.

Η επιλογή
Η ώρα της απόφασης έφτασε και οι ψηφοφόροι αμφιταλαντεύονται μεταξύ θυμού και λογικής. Κανείς δεν μπορεί να καταδικάσει τον κόσμο για τις επιλογές του. Υπάρχει, όμως, μια διαφορά μεταξύ του τυφλού θυμού και της ορθολογικής προσέγγισης της ψήφου.
Είναι διαφορετικό να υποχρεώσεις το πολιτικό σύστημα να συνεργαστεί, όπως κάνουν εδώ και δεκαετίες οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί, και διαφορετικό να δημιουργήσεις πόλους ισχύος που διέπονται από φανατισμό, λαϊκισμό ή απλή βλακεία...

Οι ίδιοι πολίτες που για δεκαετίες ψήφιζαν «μονοκούκκι» δικομματισμό τώρα απειλούν ότι θα τον «μαυρίσουν». Δεν θα υπήρχε αντίρρηση, αν οι εναλλακτικές ήταν υπαρκτές. Τα περισσότερα κόμματα, όμως, δεν έχουν σαφείς θέσεις για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα της χρεοκοπίας. Ζητούν απλώς την ψήφο διαμαρτυρίας, χωρίς να διευκρινίζουν γιατί θέλουν νομή στην εξουσία.
Των Θανάση Μαυρίδη - Σταμάτη Ζαχαρού, από το capital.gr

"Nα θυμόμαστε ότι από την Κυριακή το βράδυ, άλλοθι δεν θα ’χουμε ούτε και εμείς"!!!



Ήταν αναγκαστικό να φτάσουμε ως εδώ; Η ελληνική χρεοκοπία ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Από τα χρόνια του ’90 ξέραμε ότι το σύστημα είναι αντιπαραγωγικό, ότι διατηρείται με δανεικά, ότι χρειάζονται επείγουσες δομικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες. Η διαφορά είναι ότι ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και της δεκαετίας του ’90 οι τότε κυβερνήσεις μάζευαν τα πράγματα όταν τα ελλείμματα ξέφευγαν, στα μέσα της δεκαετίας του 2000 η ανέμελη διακυβέρνηση Καραμανλή πάτησε γκάζι αντί για φρένο, τα εκτροχίασε ακόμα περισσότερο. Το 2000 είχαμε 5 δις έλλειμμα, το 2009 36 δις. Καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε κλείσει τις στρόφιγγες του χρήματος, το χρέος της Ελλάδας δεν μπορούσε πια να εξυπηρετηθεί, για τα ελλείμματά της δεν υπήρχαν πια δανειστές.

Ήταν ένα κόλπο του Γ. Παπανδρέου η προσφυγή στο ΔΝΤ; Ναι, ήταν τόσο σατανικό που έπεισε και τις υπόλοιπες χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία, να μπουν σε μνημόνια. Κάποια στιγμή πρέπει οι συνωμοσιολόγοι τηλεπλασιέ να αποφασίσουν: Είναι οι πολιτικοί μας πειθήνια όργανα των κατακτητών ή διαβολικές φυσιογνωμίες που τους επιβάλλουν τι να κάνουν; Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε τη συνδρομή του ΔΝΤ, των υπόλοιπων χωρών, για να αντιμετωπίσει την ιλιγγιώδη κρίση. Παρά τη φιλολογία, άλλωστε, μάλλον πιο ρεαλιστικές είναι οι απόψεις του ΔΝΤ από της Μέρκελ.

Δανειζόμαστε για να πληρώσουμε τους τόκους; Όχι, πάνε πολλά χρόνια από το 2000 που είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα και δανειζόμασταν μόνο για να ξεπληρώσουμε τόκους προηγούμενων δανείων. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τα πρωτογενή μας ελλείμματα (χωρίς τους τόκους) συνεχώς μεγάλωναν μέχρι που έφτασαν στα απίστευτα 24 δις του 2009. Ακόμα και σήμερα, παρά την προσπάθεια δύο χρόνων, χρειαζόμαστε ακόμα δανεικά για να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας, δηλαδή για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Δανειζόμαστε με ληστρικά επιτόκια από τους τοκογλύφους; Το 1990 δανειζόμασταν με πάνω από 22% επιτόκιο. Το 2000 είχε πέσει γύρω στο 7%. Με την ένταξή μας στην Ευρωζώνη τα επιτόκια έπεσαν στο μισό, γύρω στο 3 με 5%. Στην πραγματικότητα έχουμε το αντίθετο πρόβλημα. Τα φτηνά επιτόκια του ευρώ μάς ώθησαν σε μεγαλύτερο, πιο εύκολο δανεισμό και η αδιανόητη ανωριμότητά μας είναι η αιτία που αντί να χρησιμοποιήσουμε τα δανεικά σε επενδύσεις που δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας, τα σπαταλήσαμε στην κατανάλωση. Σήμερα μας δανείζουν γύρω στο 3,7% με μεγάλες ευκολίες αποπληρωμής σε 40 χρόνια. Και μας χαρίζουν και ένα ποσό.

Μπορούσαμε να βρούμε λεφτά από άλλους; Ναι, όπως θα μας δώσει πετρέλαιο ο Τσάβες, θα βρούμε φυσικό αέριο στη θάλασσα, θα γίνει Κουβέιτ το Ιόνιο, θα πάρουμε πολεμικές αποζημιώσεις από τον πόλεμο του ’40, θα πουλήσουμε τις μετοχές της Ελληνικής Τράπεζας που βρήκαμε στο Μοναστηράκι, θα παίρνουμε ένα ευρώ κόπι-ράιτ για κάθε φορά που κάποιος στον κόσμο λέει τη λέξη «φιλοσοφία». Ο ελληνικός λαϊκισμός μοιάζει όλο και περισσότερο με τις εκπομπές της μεταμεσονύκτιας τηλεόρασης. Στην πραγματικότητα, Κινέζοι και Ρώσοι όχι μόνο μας προέτρεψαν να καταφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά και τελευταία δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι που τα λεφτά των χωρών του κόσμου όλου πάνε σε μια πλούσια χώρα για να διατηρήσει ένα βιοτικό επίπεδο ανώτερο από αυτών που τη δανείζουν.

Εντέλει, πέτυχε το Μνημόνιο; Είναι σαν το ανέκδοτο, η εγχείρηση επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Μέσα σε δύο χρόνια πραγματικά τα ελλείμματά μας μειώθηκαν σημαντικά, από το 15,6% του ΑΕΠ στο 9,1%. Πράγμα που μεταφράζεται σε πολλά δις που δεν χρειάζεται πια να δανειζόμαστε και να πληρώνουμε τόκους. Όμως αυτό έγινε κυρίως με εισπρακτικά μέσα, με οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων, με υπερβολικούς φόρους. Το κόστος του κράτους μειώνεται δύσκολα, αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, οι μεταρρυθμίσεις σαμποτάρονται εκ των ένδον και οι λίγες αλλαγές γίνονται με τόση καθυστέρηση που χάνεται η δυναμική τους. Αποτέλεσμα, η παρατεταμένη ύφεση που κοντεύει να εξαφανίσει τον ιδιωτικό τομέα.

Φταίει γι’ αυτό η Τρόικα, το μνημόνιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση; Φυσικά, αν και όχι πάντα για τους λόγους που την κατηγορούν οι εγχώριοι πατριώτες. Είναι αλήθεια ότι η θεωρία λέει πως περιοριστικά μέτρα εφαρμόζεις την περίοδο της ανάπτυξης και όχι στην ύφεση για να την κάνεις μεγαλύτερη. Μόνο που την περίοδο της ανάπτυξης εμείς μεγαλώναμε τα ελλείμματά μας αντί να τα μειώσουμε. Φταίει επίσης γιατί δεν κατάλαβε ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά η κρίση του πολιτικού συστήματος, το οποίο και δεν μπορούσε και δεν ήθελε να θίξει τις δομές του αντιπαραγωγικού κράτους. Αλλά μήπως εμείς δεν διατυμπανίζαμε ότι είμαστε ανεξάρτητο κράτος και δεν δεχόμαστε επικυρίαρχους; Τι θέλαμε, να τα κάνουν αντί για μας; Αν για τα προηγούμενα έχουν μερικά ελαφρυντικά, δεν έχουν κανένα για την πορεία της εφαρμογής των μνημονίων. Δυο χρόνια κοιτάγαμε τους αριθμούς αντί να αντιμετωπίζουμε τους λόγους που δημιουργούν τα ελλείμματα των αριθμών. Κάθε τρεις μήνες τα κλιμάκια έφταναν εδώ και αντί να εξαρτούν τη δόση από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων, μετρούσαν εκατομμύρια στο ταμείο. Αδιαφορώντας από πού προέρχονται. Και επιτρέποντας έτσι στο ληγμένο πολιτικό σύστημα να προστατεύει το μαγαζάκι του, μεταθέτοντας τα βάρη στην υπόλοιπη κοινωνία.

Να πληρώσουν την κρίση οι κλέφτες που τα έφαγαν. Είναι η τρίτη ή η τέταρτη γραμμή άμυνας του ελληνικού λαϊκισμού. Η πρώτη ήταν δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο. Η δεύτερη, θα μας σώσουν ο Τσάβες και ο Πούτιν. Η τρίτη, είναι ένα κόλπο των κακών ξένων που μας ζηλεύουν και θέλουν να μας κάνουν πειραματόζωα. Καθώς σιγά σιγά τα ερωτήματα γίνονταν πιο επιτακτικά –στις 30 του μήνα ποιος πληρώνει τους μισθούς;–, η δημαγωγία του καφενείου άρχισε να στήνει κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος για τους «κλέφτες πολιτικούς». Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Τους πολιτικούς τους κατηγορούμε για διαφθορά, για άλλους λόγους, όχι για να σωθούμε από τα ελλείμματα. Όχι ένα σπίτι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αλλά κι αν ακόμα και οι 300 γίνονταν εκατομμυριούχοι από τις μίζες, όλοι μαζί δεν θα κάλυπταν το 1 δις ετησίως που στοιχίζουν οι 200.000 πλαστές συντάξεις και επιδόματα.

Θα βγει ο Ολάντ, θα πέσει χρήμα στην αγορά. Αυτή είναι η τελευταία βερσιόν της προσπάθειας να μην κάνουμε αυτό που πρέπει. Ακόμα και οι κατήγοροι της γερμανικής πειθαρχίας, ο Πολ Κρούγκμαν, οι Γάλλοι σοσιαλιστές, λένε ότι η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση. Μιλάνε για τη δικιά τους λιτότητα, που τα δίδακτρα στην Αγγλία πάνε 13.000 ευρώ. Τι να πουν, ότι εδώ τα πανεπιστήμια δεν λειτουργούν γιατί οι πρυτάνεις δεν θέλουν να χάσουν τη διαχείριση των χρημάτων; Η αλήθεια είναι πως αν μετατοπιστεί το ευρωπαϊκό εκκρεμές από τα κεντροδεξιά στα κεντροαριστερά, τα ασφυκτικά και αυστηρά γερμανικά προγράμματα μπορεί να χαλαρώσουν προς τη μεριά των επενδύσεων. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα για την Ελλάδα. Είναι κοινή πεποίθηση σε όλους τους Ευρωπαίους ότι χρήματα στη χώρα μας χωρίς να προηγηθούν οι αλλαγές που πρέπει, συνεπάγεται ότι ενισχύουν ένα διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό σύστημα να επιβιώσει ανενόχλητο. Έχουν άδικο; Δηλαδή αν οι Ευρωπαίοι πάρουν αυξήσεις θα έρθουν να αγοράσουν από μας τι;

Θα πάψουμε να κλείνουμε τα λιμάνια, να διώχνουμε τα κρουαζιερόπλοια, να κλείνουμε τα μουσεία στις 2.30; Θα αγοράζουν από μας λεμόνια, αφού εμείς αγοράζουμε λεμόνια από το Μαρόκο; Τι θα τα κάνουμε τα λεφτά που θα «πέσουν στην αγορά»; Πρόωρες συντάξεις; «Κοινωνικό κράτος» που σημαίνει 200.000 πλαστές συντάξεις; Προγράμματα ΕΣΠΑ που πάνε στα κομματικά σωματεία; Επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης; Ποιος θα πάει την ανταγωνιστικότητα από την 100ή θέση στην 30ή για να διατηρηθεί το τωρινό βιοτικό επίπεδο; Ποιος θα κάνει αξιολόγηση του δημόσιου τομέα; Ποιος θα διώξει τις κομματικές αργομισθίες; Ποιος θα κόψει τις μίζες της διαπλεκόμενης επιχειρηματικότητας που υπερτιμολογεί τις προμήθειες; Ο Ολάντ; Όσοι μιλάνε για ανάπτυξη χωρίς να προηγηθούν μεταρρυθμίσεις, χωρίς να μειωθεί το κόστος της γραφειοκρατίας, να επαναλειτουργήσει ο κρατικός μηχανισμός, να αντιμετωπιστεί το πελατειακό κράτος, κοροϊδεύουν τον κόσμο.

Έχουμε δικτατορία, κατοχή, μας κυβερνούν προδότες, δωσίλογοι; Να κρεμάσουμε στο Σύνταγμα τους συνεργάτες των ναζί; Θεωρώ υποτιμητική για τη νοημοσύνη των αναγνωστών αυτής της εφημερίδας και θλιβερή για τους πολίτες αυτής της χώρας ακόμα και τη συζήτηση τέτοιων απόψεων. Η άσκηση βίας κατά διαφωνούντων ξανά μετά από μισό αιώνα είναι ήττα για την κοινωνία μας. Η ανεπάρκεια των κυρίαρχων πολιτικών ρευμάτων, οι αδυναμίες και η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος επέτρεψαν στις πιο σκοτεινές δυνάμεις να βγουν στην επιφάνεια. Θεωρίες συνωμοσίας, απομονωτισμός, αντιευρωπαϊσμός, λαϊκισμός, δημαγωγία, τυχοδιωκτισμός, πατριδοκαπηλεία, έχουν βγει από τα σκοτάδια του περιθωρίου, έχουν γίνει κυρίαρχος πολιτικός λόγος, έχουν ενώσει τα άκρα σε ένα κοινό ανορθολογικό μέτωπο της παραφροσύνης που δεν διστάζει πια να ασκεί πολιτική βία, να αμφισβητεί τη δημοκρατία. Πολλοί άνθρωποι, κουρασμένοι από την πολύχρονη προσπάθεια, αγανακτισμένοι από την άδικη κατανομή των βαρών, εξοργισμένοι από τη διαφθορά και την ανικανότητα, αντιμετωπίζουν πια το αδιανόητο ως φυσιολογικό. Είναι ο σίγουρος δρόμος για την καταστροφή. Όποτε αυτή η χώρα ξέφευγε από τη λογική και την οδηγούσε η «ευγενής μας τύφλωση», γνώριζε μόνο δεινά. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η σημερινή. Όσο κι αν ακούγεται σκληρό και απαιτητικό, οι πολίτες αυτής της χώρας οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη ωριμότητα από το πολιτικό σύστημα που τους οδήγησε εδώ.

Η απάτη του αντιμνημονιακού Μετώπου. Οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται πραγματικά σε ένα πολιτικό αδιέξοδο. Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους. Δεν μπορούν δηλαδή να αντιμετωπίσουν τις πελατειακές σχέσεις, την κομματοκρατία, τον κρατισμό, τον παρασιτισμό ως μοντέλο οικονομικού συστήματος. Προσπαθούν υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω. Οι καθυστερήσεις, οι υπεκφυγές, οι προσπάθειες των οργανωμένων ομάδων συμφερόντων να μη χάσουν προνόμια και έσοδα που τους παρείχε το χρεοκοπημένο σύστημα είναι η αιτία που η ύφεση βαθαίνει και διαρκεί περισσότερο από όσο θα ’πρεπε. Το γαμώτο της υπόθεσης είναι ότι θα μπορούσαμε, αν είχαμε συμπεριφερθεί αλλιώς, να βγαίναμε ήδη από τη βαθιά κρίση. Το δυστύχημα είναι ότι οι δειλές έστω μεταρρυθμιστικές προσπάθειες έχουν συσπειρώσει όλα τα κατεστημένα συμφέροντα, όλα τα συντεχνιακά προνόμια, όλες τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις, που υπερασπίζονται τη ληγμένη Ελλάδα κρυμμένες πίσω από την «αντίσταση στους ξένους».

Το αντιμνημονιακό Μέτωπο δεν κάνει αντιπολίτευση στα κυβερνητικά κόμματα γιατί δεν μας βγάζουν από την κρίση, γιατί καθυστερούν, γιατί δεν αλλάζουν το χρεοκοπημένο παιχνίδι. Αντίθετα. Τα κατηγορούν γιατί επιχειρούν να το αλλάξουν. Σύμφωνα με τη ρητορική τους, ήμασταν καλά πριν, φταίνε οι ξένοι που ήρθαν και μας ξεβόλεψαν. Θέλουμε τα λεφτά τους, αλλά θα διώξουμε τους Ευρωπαίους. Θέλουμε τα δάνεια, αλλά χωρίς να τα αποπληρώνουμε. Έχουν φτιάξει μια παρανοϊκή πραγματικότητα, κατά την οποία όλα είναι δυνατά, κανένα συμφέρον δεν θα θιγεί, όλοι θα ζουν όπως το 2009 που δανειζόμασταν 36 δις. Δεν είναι μόνο ότι η προπαγάνδα τους δεν έχει καμία λογική, είναι και ότι αυτή η Ελλάδα που νοσταλγούν, η εποχή της διανομής των δανεικών στους ημετέρους, είναι μια Ελλάδα άδικη, μίζερη, που βασίλευε η μετριοκρατία. Η επιστροφή στην προ-μνημονίου εποχή που ονειρεύονται, είναι πια αδύνατη.

Εμείς τι ψηφίζουμε; Δεν ξέρω. Έχουμε ακόμη τρεις μέρες. Το ζήτημα είναι να ψηφίσουμε και γενικά να συμπεριφερθούμε ψύχραιμα και με ηρεμία. Να απομονώσουμε τις κραυγές. Αν είμαστε ρεαλιστές πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάπως έτσι θα συνέβαιναν τα πράγματα. Αλλαγές που δεν μπορούσαμε να κάνουμε σε δύο δεκαετίες, δεν θα τις κάναμε εύκολα σε δύο χρόνια. Έτσι είναι η κοινωνία μας, ηλικιωμένη, αρκετά βολεμένη, χωρίς δυναμισμό. Έτσι είναι και το πολιτικό σύστημα που την εκπροσωπεί. Εύκολο ήταν να ακυρώσει τον εαυτό του; Μέσα στα δύο αυτά χρόνια η κοινωνία μας έβγαλε δεκάδες απατεώνες και καραγκιόζηδες, λίγους σοβαρούς ανθρώπους. Τώρα όμως το πολιτικό σύστημα που τόσο κατηγορήσαμε, πετάει πάλι το μπαλάκι σε μας. Και κανείς δεν μπορεί να πει πια «δεν μας λένε την αλήθεια», δεν ήξερα. Έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Όποιος θέλει, ξέρει.

Μόνο όποιος δεν θέλει ν’ ακούσει, όποιος προτιμάει την αυτοκαταστροφή από την προσπάθεια, δεν θα βρει τι να κάνει. Γιατί, σ’ όποιο χώρο κι αν βρίσκεται κοντά ο καθένας, αυτή τη φορά έχει εναλλακτικές. Ακόμα κι αν θέλει να τιμωρήσει, έχει μικρότερα σοβαρά κόμματα που δεν διολίσθησαν στο λαϊκισμό και τη δημαγωγία. Ακόμη και μέσα στα μεγάλα κόμματα, αυτή τη φορά τα πρόσωπα παίζουν μεγάλο ρόλο. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ποιοι θα είναι οι εκπρόσωποι της κοινωνίας μας μέσα σ’ αυτή τη Βουλή έχει τόσο μεγάλη κρισιμότητα, όσο και τα ίδια τα κόμματα. Αλλά να θυμόμαστε ότι από την Κυριακή το βράδυ, άλλοθι δεν θα ’χουμε ούτε και εμείς. Γιατί εμείς θα έχουμε ψηφίσει έτσι και κανείς μας δεν θα μπορεί πια να «αγανακτεί» εκ του ασφαλούς, όπως μέχρι τώρα.

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice.gr

Ένα σενάριο για τις 7 Μαΐου.



Δημοσιεύτηκε στο Books’ Journal τεύχος Μαϊου

Του Πάσχου Μανδραβέλη



Τι θα γίνει λοιπόν το πρωί της 7ης Μαΐου, την επομένη δηλαδή των πρόωρων και άκαιρων εκλογών, που ο Αντώνης Σαμαράς, η Αριστερά και ένας συνασπισμός Μέσων Ενημέρωσης, δημοσιογράφων, δημοσιολόγων, επιχειρηματιών κ.ά. προώθησαν με επιτυχία; Τίποτε δραματικό. Ο ήλιος θα ανατείλει κανονικά, οι Έλληνες θα ξυπνήσουν άκεφα μετά το βράδυ της αγωνίας για τα αποτελέσματα· τα exit polls σε ένα τέτοιο ρευστό σκηνικό δεν θα δώσουν γρήγορα την εικόνα της επόμενης μέρας. Θα φουντώσουν οι συζητήσεις για πιθανές συνεργασίες και τα στοιχήματα για τις επόμενες εκλογές. Οι δημοσιογράφοι θα ψάχνουν τους νέους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, κυρίως να δουν αν θα χαιρετίσουν την νίκη τους ναζιστικά. Τα στελέχη των υπόλοιπων κομμάτων θα πάρουν σβάρνα τα ραδιόφωνα για να αναλύσουν –με τις γνωστές σιβυλλικές τοποθετήσεις– το «μήνυμα των εκλογών» και να στείλουν «μηνύματα» στην ηγεσία.

Πολλοί θα μιλούν για τη «σοφία του εκλογικού αποτελέσματος» και για την «οργή που εξέφρασε ο κόσμος», χωρίς να κατανοούν το οξύμωρο της «οργισμένης σοφίας». Οι δημοσιογράφοι-παρουσιαστές των talk-show, μόνιμοι κήνσορες των πάντων και θεράποντες ουδενός, θα ψέγουν τους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων ότι δεν κατάλαβαν νωρίς τις διαθέσεις του κόσμου. Στα αριστερά θα πανηγυρίζουν το προοίμιο της επανάστασης, ενώ θα διατυπώνουν και μια ευχή για «πλατιά σύμπραξη των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων ώστε να καρποφορήσει η μεγάλη νίκη του λαού, στις 6 Μαΐου».

Ο κόσμος δεν θα αλλάξει με κρότο, ούτε καν με λυγμό, που προέβλεψε ο ποιητής. Θα αλλάζει με ψιθύρους, δημοσιεύματα και δηλώσεις. Θα είναι οι Financial Times με τίτλο «Greeks reject EU rescue package», και κάποιοι άλλοι που θα το πουν πιο αριστερά «Greeks vote against austerity measures». Αλλά οι καλοθελητές στην Ευρωπαϊκή Ένωση (που δυστυχώς πληθαίνουν) θα το πουν ωμά, ότι «η Ελλάδα έχει αποφασίσει να τραβήξει τον δρόμο της εκτός ευρωζώνης». Οι επίσημες δηλώσεις θα είναι πιο συγκαταβατικές: «σεβόμαστε το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά η Ελλάδα ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα προκύψει θα πρέπει να σεβαστεί τα συμπεφωνηθέντα του δεύτερου μνημονίου».

Κανείς όμως δεν θα το εννοεί. Όλοι πλέον ξέρουν ότι μέτρα που δεν μπόρεσε να πάρει μια μονοκομματική κυβέρνηση (του Γιώργου Παπανδρέου) ή μια δικομματική (του Λουκά Παπαδήμου) είναι αδύνατον να ψηφιστούν από μια Βουλή με κάθε απόχρωσης καρύδι. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα απλώνονται τα χαρτιά του Σχεδίου Β. Οι παλιές συζητήσεις θα φουντώσουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί ή τεχνοκράτες, που ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, θα έχουν ένα επιπλέον επιχείρημα: τη θέληση του ελληνικού λαού.

Εκείνοι που βλέπουν το ευρώ ως ένα δαπανηρό αλλά αναγκαίο όχημα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, θα έχουν σαφώς πιο αδύναμα επιχειρήματα και θα προβάλουν φόβους κατάρρευσης ολόκληρου του εγχειρήματος. Οι άλλοι όμως θα τους απαντούν ότι το κόστος παραμονής της Ελλάδος στην ευρωζώνη έχει γίνει –πριν από πολύ καιρό, μάλιστα– μεγαλύτερο από το κόστος εξόδου, ενώ κάποιοι τρίτοι θα φέρουν το επιχείρημα ότι η Ισπανία ήδη δανείζεται με 5,75% για να δανείζει την Ελλάδα με 3,5-4,5%.

Η εξελισσόμενη κρίση στην ευρωζώνη δεν θα αποτελεί επιχείρημα υπέρ ημών («βλέπετε; τα παθαίνουν κι άλλοι») αλλά θα κάνει πιο επιτακτική μια πρόχειρη λύση για την Ελλάδα, για να ασχοληθούν με τα σοβαρότερα προβλήματα τους. Κάποιοι θα αναφέρουν τον «ηθικό κίνδυνο»: αν η Ελλάδα αποτύχει ατιμώρητα, έρχεται η Ισπανία και η Ιταλία, που ήδη δηλώνουν ότι δεν μπορούν να επιτύχουν τους στόχους τους οποίους είχαν θέσει. Και η αποτυχία της Ισπανίας και της Ιταλίας σημαίνει πολλά λεφτά, που κανείς γερμανός ή ολλανδός φορολογούμενος δεν μπορεί –και φυσικά δεν θέλει– να δώσει.

Στον Guardian και στον Monde θα γράφονται πύρινα άρθρα για τις βλαβερές συνέπειες της λιτότητας που οδηγεί τους ψηφοφόρους να ψηφίζουν ναζιστές και λαϊκιστές, αλλά αυτοί που μετράνε τα λεφτά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα σηκώσουν αδιάφορα τους ώμους. Το ‘χουν εξάλλου ξαναζήσει με τον Βίκτορα Ορμπάν στην Ουγγαρία. Ο λαϊκιστής δεξιός πρωθυπουργός εκλέχτηκε με το σύνθημα της αποδέσμευσης από το ΔΝΤ. Όταν κατήγγειλε τη συμφωνία χειροκροτήθηκε από όλους τους εγχώριους «αντιστασιακούς». Εν τω μεταξύ, όμως, ο Ορμπάν άλλαξε το σύνταγμα προς το αντιδημοκρατικότερο και τον περασμένο Δεκέμβριο, δύο χρόνια μετά το νταηλίκι, επέστρεψε στην «κηδεμονία» του ΔΝΤ, με την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι την ανέλαβε. Σίγουρα κάποιοι απ’ όσους διαμορφώνουν τις αποφάσεις στην Ευρώπη θα αντιτείνουν χαιρέκακα: «αν η Ελλάδα ακολουθήσει τα χνάρια της Ουγγαρίας, θα την καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως έκανε με τον Βίκτορα Ορμπάν. Τώρα, όμως, έχουμε σοβαρότερα πράγματα να ανησυχούμε. Δείτε τα spreads της Γαλλίας που ανεβαίνουν...».

Κι ενώ στα πρωινάδικα θα ανατέμνουν τις αιχμές του «x» αποτυχόντος πολιτευτή κατά της ηγεσίας του κόμματός του, η συζήτηση εκτός Ελλάδος θα φουντώνει από τις δηλώσεις εγχώριων και εξωχώριων λαϊκιστών. Ακροαριστεροί ο πρώτοι, θα ισχυρίζονται «δεν χρωστάμε δεν πληρώνουμε», ακροδεξιοί οι δεύτεροι θα τείνουν τον δείκτη του χεριού τους στον κρόταφό τους: «τι σας λέγαμε εμείς; αυτοί θέλουν να φάνε τα λεφτά των φορολογουμένων μας».

Βέβαια, σε ένα χαοτικό σκηνικό όπως είναι η πολιτική και η οικονομία, πολλά άλλα θα συμβούν. Δεν ξέρουμε, π.χ., πώς θα επηρεάσει η διαφαινόμενη νίκη Ολάντ στις γαλλικές εκλογές. Όχι μόνο εμάς, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορεί να ενισχύσει τα πολιτικά επιχειρήματα των νεοκεϋνσιανών, αλλά μπορεί και να βάλει σε μεγάλη δοκιμασία τον γαλλογερμανικό άξονα. Σίγουρα θα αυξήσει το κόστος χρήματος που δανείζεται η ευρωζώνη. Προεκλογικά, οι οίκοι αξιολόγησης είχαν προειδοποιήσει τη Γαλλία ότι στην περίπτωση εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στην προεδρία θα υποβαθμίσουν τη γαλλική οικονομία, εξ αιτίας των δηλώσεων του σοσιαλιστή υποψηφίου για μη αποδοχή του νέου δημοσιονομικού συμφώνου. Κάποιοι από το μαύρο μπλοκ της θυγατέρας του Λεπέν θα αρχίσουν τους λογαριασμούς· με πόσο δανείζεται η Γαλλία και πόσο δανείζει τους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης.

Τον Μάρτιο του 2010, κουβέντιαζα με έναν στοχαστικό γέροντα, πρώην στέλεχος μεγάλης ΔΕΚΟ. Ήταν οι πρώτες μέρες της άνοιξης και οι τελευταίες της αμέριμνης αλλά πλασματικής ευημερίας. Γύρω μας, αγόρια και κοριτσόπουλα έπιναν τον (πανάκριβο) φρέντο τους, έπαιζαν με τα εισαγόμενα κινητά τους και τιτίβιζαν για τα θέματα της νιότης τους. «Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;», μου είπε. «Αυτά τα παιδιά όχι μόνο θα πληρώσουν χωρίς να φταίνε, αλλά κυρίως δεν μπορούν να φανταστούν τι τα περιμένει».

Δεν έδωσα σημασία, διότι δεν είχα καταλάβει ότι στην πολιτική και στην οικονομία τα πράγματα δεν γίνονται μονομιάς, όπως διαβάζουμε στα βιβλία ιστορίας. Στη ζωή και στην πολιτική, το ένα μικρό πράγμα φέρνει τ’ άλλο και οι μεγάλες καμπές στην ιστορία μόνο εκ των υστέρων διακρίνονται.

Αυτή είναι και η τελευταία μου ελπίδα, ότι δηλαδή το παραπάνω -πρόδρομο- σενάριο θα αποδειχθεί στο μέλλον μια απλή απόπειρα σκοτεινής κι άχρηστης περιγραφής μιας λογοτεχνικής δυστοπίας.

Αυτές οι εκλογές, δεν είναι δικές μου

του Γιώργου Γραμματικάκη
(Πηγή : protagon.gr)

Αυτές εδώ οι εκλογές, δεν είναι δικές μου. Ελπίζω να είναι οι επόμενες, η οι μεθεπόμενες. Αυτές όμως εδώ, μου προκαλούν απώθηση και δέος. Στις τηλεοπτικές οθόνες, αποτυπώνονται οι χειρότεροι εφιάλτες μου: Πρόσωπα, που νόμιζα βυθισμένα στην λήθη της ιστορίας, επιχειρούν πάλι να μας σώσουν και χειρονομούν. Ακόμα κι ένας πρώην πρωθυπουργός διέκοψε την σιωπή του. Δεν ήθελε όμως να απολογηθεί για την κατάσταση που οδήγησε την χώρα αλλά να στηρίξει απλώς τον αυτοδύναμο διάδοχο του.

Σε αυτές τις εκλογές η υποκρισία δεν αντέχεται και η αυτοκριτική σπανίζει. Όπως σπανίζει και η αίσθηση ευθύνης. Ενώ αμήχανοι υποψήφιοι, στα παράθυρα και τα τραπέζια των τηλεοπτικών “συζητήσεων”, προσπαθούν να κλέψουν την εύνοια του δημοσιογράφου και του κοινού. Δείγματα μιας άλλης οπτικής έδωσε κάποια στιγμή η αριστερά. Αδυνατεί όμως να ξεφύγει από τις χρόνιες αγκυλώσεις της.

Το πολιτικό λοιπόν σκηνικό, θυμίζει ένα θίασο σκιών, που παίζει τους ίδιους πληκτικούς ρόλους, το ίδιο δράμα ή την ίδια κωμωδία. Λίγοι μοιάζουν να συναισθάνονται ότι το τοπίο είναι πια βομβαρδισμένο και έρημο και στα περίχωρα “θερίζουν χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα”.

Αυτές λοιπόν οι εκλογές δεν είναι δικές μου, αναγνώστη. Ελπίζω να μην είναι ούτε δικές σου. Φαίνεται ότι η Ιστορία δεν θέλει ακόμα να αποκαλύψει τις πραγματικές προθέσεις της: Μας αφαίρεσε το παρελθόν κι άφησε πίσω του ανασφάλεια και οδύνη. Αντί όμως να ανθίσουν στα ερείπια ρίζες και λουλούδια πιό ανθεκτικά στους ανέμους, άφησε να φυτρώσουν νέοι σπόροι βίας, εθνικής ομφαλοσκόπησης και λαϊκισμού.

Δεν λείπουν βέβαια και τώρα, ανάμεσα στα κόμματα και τους υποψηφίους, οι ανάσες φρεσκάδας και άλλου ύφους, οι αληθινοί και οι ιδεολόγοι. Δεν θα είναι μικρό το καλό για την χώρα αν εκείνοι επιβιώσουν και όχι τα πολλά τα κύμβαλα τα αλαλλάζοντα. Εξαρτάται όμως και από την δική μας κρίση. Την χαμηλή ποιότητα των πολιτικών μας εκπροσώπων καταγγείλαμε σε πλατείες και συνάξεις. Τείνει όμως να λησμονηθεί ότι στην ψήφο του λαού εστήριξαν την άνοδο τους.

Μια πιο σωστή λοιπόν επιλογή θα καθησυχάσει κάπως και τις τύψεις μας. Όπως μας δίδαξε το παρελθόν, τα κόμματα που ψηφίζαμε –αν δεν ανήκαμε στους οπαδούς ή τον πελατειακό τους περίγυρο - διέψευδαν γρήγορα τις προσδοκίες μας. Φοβούμαι ότι το ίδιο θα γίνει και τώρα, με εντονότερο ασφαλώς τρόπο. Ίσως, μάλιστα, αυτήν την φορά να μην έχει νόημα η μετάνοια μας κι ούτε θα διακρίνεται κάποια οδός επιστροφής.

Αυτές λοιπόν οι εκλογές με απωθούν, μοιάζει σαν λίγοι να τις ήθελαν. Κινούνται σε υπόγεια ρεύματα, τους λείπει η προοπτική. Άλλα περιμέναμε, άλλα ονειρεύομαστε τα πικρά μας βράδια. Τώρα η οργή σμίγει με τον φόβο, η λογική με το συναίσθημα, η διαστροφή της αλήθειας συγχέεται με την ίδια την αλήθεια. Ο πολίτης αισθάνεται μετέωρος. Θέλει να τιμωρήσει τα “μεγάλα” κόμματα, φοβάται όμως και την ακυβερνησία που ενεδρεύει. Νιώθει ταπεινωμένος από την συμπεριφορά της Ευρώπης, δεν θέλει όμως καθόλου –και σωστά!- να αποκοπεί από τον κορμό της.

Δεν ξέρω λοιπόν για σένα, αναγνώστη. Αυτός που υπογράφει, όμως, αποφάσισε από την αρχή ότι στις “κρίσιμες” αυτές εκλογές θα αφιερώσει τον λιγότερο δυνατό χρόνο, την λιγότερη ή και καθόλου προσοχή. Δεν τον ενδιαφέρουν οι δημοσκοπήσεις, οι αλληλοκαταγγελίες των αρχηγών, τα προγράμματα που δεν θα τηρηθούν, οι δεσμεύσεις και οι όρκοι. Στην δική τους φλυαρία, εκείνος αντιπαραθέτει την σιωπή του. Στο πλαστό τους πάθος, την αδιαφορία του.

Υπάρχουν άλλωστε τόσα πράγματα, σοβαρά και ασφαλώς “πολιτικά” που μπορεί να κάνει ο πολίτης στην άχαρη αυτή περίοδο. Το καλό θεάτρο ή ο κινηματογράφος ανθούν και προβληματίζουν και σπουδαία βιβλία βοηθούν στην κατανόηση της κρίσεως και της ιστορίας μας. Εκεί, άλλωστε, στον περίγυρο – σε μια παράλληλη Ελλάδα - υπάρχουν πάντα άνθρωποι που πράττουν το σωστό και το δύσκολο. Κυρίως, όμως, υπάρχει ο διπλανός μας: Εκείνος και όχι τα κομματικά τερτίπια είναι καιρός να προσελκύσει το ενδιαφέρον μας, στην δική του δυσκολία πρέπει να παρασταθούμε.

Ας πορευθούμε λοιπόν, συναγωνιστές και Πρωταγωνιστές, σιωπηλοί και θαρραλέοι προς τις εκλογές. Μέσα στα δεινά που ζει η χώρα, υπάρχει άλλωστε και ένα μεγάλο κέρδος: κάναμε βήματα προς την εθνική αυτογνωσία μας. Έχομε έτσι την βεβαιότητα ότι αυτές οι εκλογές δεν είναι δικές μας, ότι άλλα περιμέναμε. Και την υποψία ή την ελπίδα, ότι εκεί, στο βάθος του ορίζοντα, θα υπάρξουν και οι δικές μας εκλογές. Εκείνες που θα επιτρέψουν την ορμητική είσοδο του καινούργιου και του ουσιαστικού, του καίριου και του αληθινού. Τότε και μόνον τότε, οι εκλογές θα μας ανήκουν. Και όπως έγινε συχνά στην ιστορία, θα ανοίξουν τον δρόμο προς την έξοδο.