«Απατεώνες» , «γομάρια», και «χωριάτες»

 

Ο πολιτικός εκφυλισμός αποτυπώνεται και στη γλώσσα. Στο υπέροχο δοκίμιό του «Πολιτική και η Αγγλική γλώσσα», ο Τζωρτζ Οργουελ σχολιάζει διεισδυτικά το βρόχο ανατροφοδότησης μεταξύ πολιτικής και γλώσσας. Η παρακμή της γλώσσας έχει πολιτικά και οικονομικά αίτια, παρατηρεί. Αλλά, όπως ο άνθρωπος που πίνει γιατί αισθάνεται αποτυχημένος και μετά η εξάρτησή του από το ποτό τον οδηγεί σε αποτυχίες, έτσι και η γλώσσα «γίνεται άσχημη και ανακριβής διότι οι σκέψεις μας είναι ανόητες, αλλά η ατημελησία της γλώσσας μας καθιστά πιο εύκολο να έχουμε ανόητες σκέψεις».
Ένα παράδειγμα. Απευθυνόμενος πρόσφατα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, στη Βουλή, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Α. Ροντούλης είπε: «Είστε ψεύτες, απατεώνες και γομάρια». Η φράση σχολιάστηκε στα ΜΜΕ, όχι όμως ολόκληρη. Οι ακραίοι χαρακτηρισμοί «ψεύτες» και «απατεώνες» πέρασαν απαρατήρητοι, πιθανότατα γιατί είναι διάχυτη η προσδοκία ότι οι πολιτικοί μας είναι ψεύτες και απατεώνες, άρα δεν εκπλήσσεται κανείς. Αν, αντιθέτως, στη Βρετανική Βουλή είχαν διατυπωθεί ανάλογοι χαρακτηρισμοί (μεταφράστε τους στα αγγλικά για να συνειδητοποιήσετε τη βαρύτητά τους), να είστε σίγουροι ότι θα είχε προκληθεί σάλος.
Γιατί; Διότι θεμελιώδης αρχή του δημόσιου ήθους σε μια ώριμη δημοκρατία είναι η εντιμότητα που αναμένεται να διακρίνει τους πολιτικούς εκπροσώπους, οπότε οποιαδήποτε αμφισβήτησή της απαιτείται να διατυπωθεί με αυξημένες αξιώσεις λογικής συγκρότησης και εμπειρικής τεκμηρίωσης. Σε μια ανώριμη δημοκρατία, αντιθέτως, δεν υπάρχουν αντίστοιχες απαιτήσεις. Όχι μόνο γιατί εδώ οι λέξεις τείνουν να μην μεταφέρουν ακριβές νοηματικό φορτίο και δεν υπάρχει αξίωση από τους ομιλητές να είναι διαυγείς και τεκμηριωμένοι, αλλά και γιατί η ευκολία με την οποία διατυπώνονται ακραίοι χαρακτηρισμοί αντανακλά ευρύτατα αποδεκτές παραδοχές για τα κυρίαρχα πολιτικά ήθη. Στο μέτρο δε που η ρητορική ακρότητα περνά απαρατήρητη, απο-καλύπτεται το ήθος της κοινότητας – τι θεωρεί αυτονόητο και τι όχι.
Το «γομάρια» όμως εξέπληξε. Σε τηλεοπτική συνέντευξή του σε δελτίο δήθεν ειδήσεων, ο κ.Ροντούλης, με προφορά και ύφος Χατζηχρήστου, προσπάθησε να εξηγήσει τη φρασεολογία του: «Εγώ είμαι χωριάτης και θα πρέπει να μεταφέρω ακριβώς την επικρατούσα άποψη […] Ο κόσμος έχει σκάσει»! Εξήγησε ότι ήταν συναισθηματικά φορτισμένος διότι είχε δεχθεί ένα τηλεφώνημα από μια μητέρα πολυμελούς οικογένειας, η οποία του περιέγραψε τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Και συνέχισε: «Γιατί το γομάρια είναι ύβρις; Άμα δεν ακούν τι να κάνουμε; Στο χωριό μου έτσι μιλάμε… Εσείς κρατείστε το σαβουάρ βιβρ του Κολωνακίου. […]».
Το πιο ενδιαφέρον εδώ δεν είναι το αγοραίο ύφος του κ.Ροντούλη. Περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η γλώσσα με την οποία υπερασπίζεται τη γλώσσα του. Προσέξτε πόσο ταυτολογικό είναι το επιχείρημά του: μιλάω έτσι, γιατί έτσι έμαθα να μιλάω! Δεν μπορεί ο δύστυχος βουλευτής να αρθρώσει κάποιο σοβαρό επιχείρημα για να υπερασπίσει τη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Ανακυκλώνεται! Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κατασκευάσει ρητορικά τη «λαϊκή» καταγωγή του («εγώ είμαι χωριάτης») και να ταυτίσει έμμεσα το λογοπλαίσιο (discourse) του «χωριού» με αυτό της Βουλής. Για να είναι δε πειστική η κατασκευή του πρέπει να αντιδιασταλεί με μιαν άλλη – το «σαβουάρ βιβρ του Κολωνακίου»! Το υπόρρητο συμπέρασμα είναι ότι οι «αστοί» του Κολωνακίου υποκρίνονται, ενώ εγώ ως «λαϊκός» μιλώ με ειλικρίνεια. Η Βουλή πρέπει να μοιάζει περισσότερο με το καφενείο του χωριού και λιγότερο με τα «καλά σπίτια» του Κολωνακίου!
Υποδυόμενος το ρόλο του Χατζηχρήστου, ο κ. Ροντούλης δεν αντιλαμβάνεται δύο πράγματα.
Πρώτον, ακόμα και στο καφενείο του χωριού σπάνια χαρακτηρίζει κάποιος τον συνομιλητή του «γομάρι», εκτός κι αν είναι αποφασισμένος να διαρρήξει τη σχέση μαζί του. Μπορεί ο κ.Ροντούλης να μην το έχει αντιληφθεί, αλλά όλα τα ρητορικά πλαίσια, από τα πιο «λαϊκά» μέχρι τα πιο «αστικά», έχουν τους δικούς τους κώδικες κοσμιότητας. Ο λόγος που δεν αποκαλούμε δημοσίως τον συνομιλητή μας «γομάρι» είναι απλός: τέτοιοι χαρακτηρισμοί θέτουν τον συνομιλητή εκτός της κοινότητας των έλλογων όντων, τερματίζουν τη σχέση. Καταστατική αρχή της Βουλής είναι το βουλεύεσθαι, η έλλογη συ-ζήτηση. Ως βουλευτής μπορώ να μιλώ επειδή ο θεσμός στον οποίο μετέχω θεμελιώνεται στο διά-λογο και στον απορρέοντα σεβασμό του συν-ομιλητή. Βουλεύομαι, στο μέτρο που δημιουργώ χώρο μέσα μου να συναντηθώ διαλογικά με τον άλλο. Με τα «γομάρια» δεν μπορώ να διαλεχθώ, άρα αυτο-ακυρώνομαι…
Δεύτερον, ο κ.Ροντούλης θεωρεί ότι ο ρόλος του είναι απλώς να μεταφέρει στην εκτελεστική εξουσία τα αισθήματα των πολιτών. Δεν του περνά από το μυαλό ότι, ως εκπρόσωπός τους, καλείται να κάνει κάτι πιο απαιτητικό: και να συγκινηθεί από το δράμα ενός πολίτη και να αναζητήσει έλλογους τρόπους περιγραφής και αντιμετώπισής του. Το συναίσθημα παρέχει την αναγκαία ενέργεια για δράση, αλλά χρειάζεται ο επεξεργασμένος λόγος για να αποκτήσει ακρίβεια η έκφρασή μας και σαφήνεια η σκέψη μας. Μόνο τότε μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες αναλυτικές διακρίσεις, να στοχαστούμε, και να σχεδιάσουμε ορθολογικές πολιτικές. Από τους βουλευτές έχουμε την αξίωση όχι να είναι απλοί αναμεταδότες λαϊκών αισθημάτων αλλά και μετασχηματιστές αντιλήψεων. Ξέρω ότι ζητάμε πολλά.
«Το να σκέφτεσαι καθαρά», λέει ο Οργουελ, «είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα προς την πολιτική αναγέννηση». Παρατηρώντας τη γλώσσα του κ.Ροντούλη και άλλων πολιτικάντηδων, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η πολιτική αναγέννηση είναι τόσο δύσκολο να συμβεί στην Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η γλώσσα των ηγετών μας απο-καλύπτει τον πυρήνα της κακοδαιμονίας μας – την προσποίηση, τη μεταμφίεση, τη σύγχυση. Ατημέλητη γλώσσα, ανόητες σκέψεις – και αντιστρόφως

Του Χαρίδημου Τσούκα, αναδημοσίευση από το Blog, Έναρθρη κραυγή

Οι καταλήψεις των σχολείων είναι μέρος του "σχεδίου" διάλυσης της χώρας

H σταλινική και νεοσταλινική Αριστερά είναι αυτή που οργανώνει και υποστηρίζει, πάντοτε υπόγεια και ποτέ ανοικτά, τις καταλήψεις στα γυμνάσια και τα λύκεια. Ιδιαίτερα στις λαϊκές και φτωχές περιοχές της χώρας, εκεί που ο δήθεν φιλεργατικός λόγος της έχει περισσότερη απήχηση. Μικρές ομάδες 5-10 ατόμων, βάζουν τα ξημερώματα, λουκέτα στα σχολεία, επικαλούμενοι την έλλειψη βιβλίων, ή τις τιμές και το ΦΠΑ των κυλικείων, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ή γενικά την οικονομική κρίση και τα κυβερνητικά μέτρα. Στη συνέχεια η πλειοψηφία των παρευρισκομένων μαθητών, στο όνομα της γενικής διαμαρτυρίας και του χαβαλέ, επικυρώνει με ψηφοφορία την κατάληψη. Την επόμενη μέρα, οι περισσότεροι μαθητές αποχωρούν, είτε γιατί δεν θέλουν να συμμετάσχουν στη διάλυση των σχολείων τους, είτε γιατί διαβάζουν ή κοιμούνται, ή παρακολουθούν φροντιστήριο και απομένουν ελάχιστοι να κρατούν το σχολείο κλειστό. Έπονται, το τάβλι, τα ολονύκτια πάρτυ, οι χρήσεις ουσιών, και φυσικά οι βανδαλισμοί, εκεί που ο χάνεται ο έλεγχος από τους νεοκομσομόλους, ή εκεί που τα ηνία της κατάληψης έχουν από την αρχή άλλες πιο εξτρέμ ομάδες ή απλά μαθητές με έντονη παραβατικότητα.

Οι καταλήψεις των σχολείων είναι μέρος του γενικότερου «σχεδίου» του πολιτικού συστήματος με τίτλο «διαλύστε τη χώρα». Από τη μια, η ΟΛΜΕ με ανακοινώσεις που καταδικάζουν τις δήθεν πράξεις βίας κατά των καταληψιών από τους καθηγητές τους φτιάχνει το συνδικαλιστικό πλαίσιο:

«Υποδιευθυντής λυκείου στο Γαλάτσι προκάλεσε το σοβαρό τραυματισμό μαθήτριας, σε Γυμνάσιο της Αργυρούπολης «αγανακτισμένος» γονέας κτύπησε με τον κόπτη που κρατούσε μαθητή που συμμετείχε σε κατάληψη. Τα κρούσματα βιαιοπραγίας σε βάρος μαθητών είναι πάμπολλα και η Ομοσπονδία μας αδυνατεί να τα καταγράψει» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης.
«Οι απειλές, οι προπηλακισμοί και η σωματική βία σε βάρος μαθητών είναι απαράδεκτες από παιδαγωγική άποψη και όσοι προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες δεν έχουν καμία θέση στο δημόσιο σχολείο» επισημαίνει.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->

και από την άλλη, οι ανακοινώσεις των κομμάτων που «δεν έχουν καμία σχέση με το φαινόμενο» δημιουργούν το πολιτικό πλαίσιο:

Σύμφωνα με τον ΣΥΝ,«η επιστράτευση των δυνάμεων καταστολής και η αντιμετώπιση των μαθητών ως ποινικών παραβατών -όπως και των φοιτητών και των εργαζομένων γενικότερα- δείχνει ως ποιο σημείο μπορεί να φθάσει ο κατήφορος της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να επιβάλει «διά πυρός και σιδήρου» την πολιτική των Μνημονίων, της Τρόικας και των περικοπών στη δημόσια εκπαίδευση».

Το ΚΚΕ καλεί τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς «να περιφρουρήσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους, να εξασφαλίσουν τη μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις τους, να διαμορφώσουν κοινό μέτωπο λαϊκής αντεπίθεσης για την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής». Από το Βήμα

Οι σαμποτέρ της δημόσιας εκπαίδευσης ούτε ενιαίοι είναι, ούτε έχουν κοινές μεθόδους. Δουλεύουν όμως πάνω στο ίδιο «σχέδιο», την ολοκληρωτική απαξίωση της εκπαίδευσης των παιδιών του λαού, ως μέρος της συνολικής χρεοκοπίας.

Χρόνια τώρα, η φράξια του κυβερνητικού δικομματισμού με αλλοπρόσαλλες μεταρρυθμίσεις και κυρίως απορυθμίσεις καταστρέφει μεθοδικά την εκπαιδευτική δομή της ΜΕ. Η δήθεν αντίπαλη φράξια του συνδικαλισμού φροντίζει να καλλιεργεί μέσα στα σχολεία ένα κλίμα μιζέριας, αδικίας, καταπίεσης και διαμαρτυρίας για εργαζόμενους και μαθητές, ενώ από την άλλη διαπλέκεται με την εξουσία. Οι μόνες λύσεις που προτείνει ανοικτά είναι η απεργία, η κατάληψη, η στάση εργασίας, η αποχή, η καταστροφή. Στα κλειστά γραφεία, φυσικά και υπάρχουν πάντοτε «προσφορότερες λύσεις».

Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών αντιμετωπίζει αδιάφορα τις μεθοδεύσεις των σαμποτέρ και πασχίζει με τη δουλειά της να αντιμετωπίσει τα καθημερινά προβλήματα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Όμως η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, οι ιδεοληψίες και η ιδεολογική σύγχυση, τα οικονομικά προβλήματα και η έλλειψη μιας νέας εναλλακτικής πρότασης δεν επιτρέπουν τη δημιουργία μιας μαζικής αντισυσπείρωσης απέναντι στις δυνάμεις της έκπτωσης. Παρατηρούμε ότι οι δάσκαλοι είναι απρόθυμοι να αγωνιστούν για να μείνουν τα σχολεία ανοικτά και να πείσουν τους «εξεγερμένους» μαθητές και μαθήτριες ότι μόνο με ανοικτά σχολεία και με καθημερινή διακίνηση ιδεών και απόψεων μπορούμε να προσεγγίσουμε τα προβλήματα και να βρούμε τις λύσεις.

Σήμερα μια κρατική φράξια σαμποτέρ, κατάφερε να αφήσει τα σχολεία χωρίς βιβλία. Μεγάλη η νίκη της, γιατί έστρωσε το χαλί για πρώιμες καταλήψεις, μέσα σε εποχή καθολικής κρίσης.

Μια άλλη φράξια, «αριστερή» οργανώνει τις καταλήψεις και κερδίζει μέρα με τη μέρα μέτρα στην εγκατάσταση της πλήρους ανομίας. Οι απειλές για «γενικό ξεσηκωμό» και «ζωή κόλαση», τρομοκρατούν τους πολίτες και τους στέλνουν στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, χωρίς φυσικά να αντιμετωπίζουν ουδόλως την κυβερνητική επίθεση.

Όλοι τους ξέρουν πολύ καλά ότι η μέση εκπαίδευση είναι προνομιακός χώρος για να δημιουργηθεί στις γειτονιές όλης της χώρας σκηνικό εξέγερσης και διάλυσης, που θα επιταχύνει την πτώση της κυβέρνησης, τις εκλογές, την άνοδο της ακροδεξιάς, τη χρεοκοπία και την επιστροφή στην εθνική μας μοναξιά. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια «συνομωσία» την οποία οι δυνάμεις της κοινής λογικής είναι ακόμα πολύ αδύναμες για να αντιπαλέψουν. Έχουν αρχίσει όμως να οργανώνονται και κάνουν νίκες. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης και απλή αίσθηση του καθήκοντος.

Αναδημοσίευση από το φιλικό Blog, Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Για ένα Ουράνιο Τόξο της Αριστερής, Σοσιαλιστικής και Πράσινης Μεταρρύθμισης

Σήμερα, στην καθημαγμένη χώρα μας, οι δυνάμεις της Μεταρρύθμισης με αριστερό, προοδευτικό και πράσινο/οικολογικό πρόσημο βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορους κομματικούς –και μη– χώρους. Απέναντι στην πρωτόγνωρη λαίλαπα μιας αντιδραστικής, αντιλαϊκής και εν τέλει αδιέξοδης πολιτικής, απέναντι σε μια ανυπόληπτη όσο και αδίστακτη κυβέρνηση, μια κυβέρνηση των καθημερινών αυτοκτονιών και της κατάλυσης κάθε έννοιας κοινωνικού ιστού, οι προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις πασχίζουν να αντισταθούν, καθεμιά από το δικό της μετερίζι, αλλά δυσκολεύονται να αποκτήσουν και να πείσουν το μεγάλο εκείνο ακροατήριο, την κρίσιμη μάζα που είναι αναγκαία για να πιάσει ο σπόρος της αλλαγής και της ανατροπής του υφιστάμενου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος,
για να γίνει εφικτή ριζική, συνειδητή αναθεώρηση του καταναλωτικού κοινωνικού μοντέλου των τελευταίων δεκαετιών. Μια προφανής αιτία αυτής της πολιτικής αφλογιστίας είναι και ο κατακερματισμός αυτών των συγγενικών δυνάμεων, κατακερματισμός που οφείλεται, βεβαίως, σε υπαρκτές διαφορές αντίληψης και πρακτικών, αλλά άλλο τόσο και στη δυσπιστία που πηγάζει κυρίως από τραυματικές εμπειρίες του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος.
Όμως η σημερινή συγκυρία επιβάλλει την όσο το δυνατό ευρύτερη συμπαράταξη και σύμπραξη των δυνάμεων της Αριστερής Μεταρρύθμισης, της Πολιτικής Οικολογίας και της Προοδευτικής Σοσιαλδημοκρατίας. Ο καθένας που λογαριάζει τον εαυτό του μέτοχο αυτού του χώρου οφείλει να σταθμίσει τις προτεραιότητες και να ζυγιάσει τα πράγματα.
Από τη μεριά μου, καταθέτω τις προτεραιότητες που πιστεύω ότι μπορούν να εξασφαλίσουν μια κατ’ αρχήν βάση για συζήτηση:
Οι τρεις βασικοί άξονες για μια κοινή πολιτική/εκλογική πλατφόρμα της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, της Πολιτικής Οικολογίας και του προοδευτικού Σοσιαλιστικού χώρου:
– Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός: παραμονή στην Ευρωζώνη, όχι με όρους και μεταχείριση επαίτη αλλά με status ισότιμου εταίρου.
– Σάρωμα και εκ βάθρων αναδιοργάνωση του παρακμασμένου πολιτικού συστήματος – πλήρης αναθεώρηση των σχέσεων κράτους και κομμάτων και των προνομίων του πολιτικού προσωπικού, απλή αναλογική, συνταγματική κατοχύρωση ενός νέου πολιτικού συστήματος, απαλλαγμένου από πελατειακές αντιλήψεις και πάσης μορφής δουλείες.
– Πολιτικές εξόδου από την κρίση με προοδευτικό, αριστερό και οικολογικό πρόσημο – η κρίση ως ευκαιρία για ριζική αλλαγή μοντέλου της κοινωνίας και της καθημερινότητας όλων μας.
Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που, δυνητικά, θα μπορούσαν να συμμαχήσουν στην παραπάνω βάση, κινούνται στον ευρύτερο κεντροαριστερό, σοσιαλιστικό και οικολογικό χώρο που ξεκινάει από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ (χωρίς φυσικά να αποκλείει τις όποιες εγκλωβισμένες στο σημερινό, νεοφιλελεύθερο με το στανιό ΠΑΣΟΚ, προοδευτικές δυνάμεις) και φτάνει ως τη Δημοκρατική Αριστερά και τον ΣΥΝ – περνώντας από τους ανένταχτους, και είναι πολλοί, της μη κομματικής Αριστεράς, αλλά και τον πολύ σημαντικό χώρο της πολιτικής οικολογίας, είτε ως κομματικής έκφρασης (Οικολόγοι Πράσινοι) είτε ως αυτόνομων, κυρίως τοπικής εμβέλειας, οικολογικών οργανώσεων πολιτών (Σημείωση: δεν γίνεται καμιά αναφορά στο ΚΚΕ, γιατί το ίδιο έχει επιλέξει να κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν που δύσκολα επικοινωνεί με την καθ’ ημάς πραγματικότητα).
Οι κατά καιρούς αποχωρούντες από το ΠΑΣΟΚ συνιστούν διακριτές, οπωσδήποτε, εκφάνσεις της σοσιαλδημοκρατίας, ο χώρος της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς εκφράζεται κύρια –αλλά όχι μόνο– από τη Δημοκρατική Αριστερά, ενώ και ο ΣΥΝ, απαλλαγμένος, εννοείται, από αριστερίστικες ιδεοληψίες, αποτελεί σίγουρα μια δημιουργική δύναμη για την υπόθεση της αριστερής μεταρρύθμισης. Όσο για το χώρο της πολιτικής οικολογίας, το ζητούμενο είναι να «πρασινίσει» όλη η Μεταρρυθμιστική Αριστερά και ο σοσιαλιστικός προοδευτικός χώρος.
Σε ένα τέτοιο σχήμα, ένα Ουράνιο Τόξο για τη Μεταρρύθμιση και τον Σοσιαλισμό με αριστερό και οικολογικό πρόσημο, όπου ο καθένας μπορεί να διατηρεί το διακριτό του χρώμα πλάι στα χρώματα των άλλων, δεν έχει νόημα η συζήτηση για πρωτοκαθεδρίες, ιδεολογική καθαρότητα, κομματικές καταγωγές και πολιτικές ευθύνες του παρελθόντος. Ο ιδεολογικός και κομματικός πουριτανισμός σε μια τόσο κρίσιμη εποχή είναι παράγοντας συντήρησης και εντέλει οπισθοδρόμησης, η κομματική περιχαράκωση βλάπτει σοβαρά την κοινωνική και πολιτική υγεία της Αριστεράς.
Επίσης είναι άνευ ουσίας η απαίτηση για μεταρρυθμιστικά διαπιστευτήρια – και μάλιστα στη βάση της προσωπικής διαδρομής και της «ιστορίας» ενός εκάστου. Έτσι κι αλλιώς τα λάθη όλων είναι πολλά και γνωστά και δεν συμψηφίζονται ούτε ακυρώνονται. Όμως αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται σήμερα είναι ο στείρος λαϊκισμός, οι ανέξοδες, εκτονωτικές μεν αλλά εντελώς ατελέσφορες, αριστερίστικες ρητορείες, οι επικλήσεις «ένοχων» ή– το αντίθετο, αλλά εξίσου αδιέξοδο– «ένδοξων» παρελθόντων, η αλαζονική μονοπώληση της «αλήθειας», όποια κι αν είναι αυτή: αριστερή μεταρρύθμιση, πολιτική οικολογία, σοσιαλισμός με προοδευτικό πρόσημο.
Οι ζωντανές και υγιείς δυνάμεις της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, της Αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και της Πολιτικής Οικολογίας, τόσο οι οργανωμένες σε κομματικά μορφώματα όσο και οι ανένταχτοι –είτε από συνειδητή επιλογή είτε από εύλογη δυσπιστία απέναντι σε ό,τι συναποτελεί το παρακμασμένο πολιτικό σύστημα της χώρας– προοδευτικοί πολίτες, έχουν μια (τελευταία;) ευκαιρία για να υψώσουν ένα πολιτικό και κοινωνικό τείχος στη συντελούμενη, και επερχόμενη, νεοσυντηρητική λαίλαπα. Να βγουν μαχητικά και μετωπικά απέναντι στην κάθε λογής αντιμεταρρυθμιστική συντήρηση: το εκφυλισμένο, ημιπαράλυτο νεοφιλελεύθερης κοπής ΠΑΣΟΚ, τη ρεβανσιστική Νέα Δημοκρατία του Δικτύου 21, που επιχειρεί και σε ιδεολογικό επίπεδο την αναβίωση ενός επικίνδυνου εθνολαγνικού επαρχιωτισμού ξεχασμένων, έτσι νομίζαμε, δεκαετιών, την καλυπτόμενη με φύλλο συκής ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ, την ξεκάθαρα φασιστική Χρυσή Αυγή (ως πότε «νόμιμο» κόμμα;). Αλλά και να καταδείξουν με δημιουργικές προτάσεις και δράσεις πολιτισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης τα τραγικά αδιέξοδα όχι μόνον του πολιτικού συστήματος αλλά και της κοινωνίας μας γενικότερα. Και, το πιο σημαντικό για την Αριστερά της Μεταρρύθμισης: να αδράξει την πολύπλευρη, συστημική κρίση ως ευκαιρία για τη ριζική ανατροπή του μοντέλου κοινωνίας το οποίο βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, αυτού του νοσηρού μοντέλου ενός αδιέξοδου καταναλωτισμού και μιας «δανεικής», αχρείαστης και ανεξέλεγκτης ανάπτυξης που βιάζει ασύστολα το αστικό και φυσικό περιβάλλον, παραμορφώνει και διαστρεβλώνει τις ανάγκες μας, και υποθηκεύει με ανυπολόγιστες συνέπειες το μέλλον των ερχόμενων γενιών – και, βέβαια, το δικό μας παρόν– με τίμημα όχι μόνο την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση αλλά και τον ίδιο τον ψυχισμό μας.
Οι καιροί ου μενετοί. Τα εγχειρήματα που υπερβαίνουν τη λογική του δικού μας «πολιτικού μαγαζιού» φαντάζουν δύσκολα, αν όχι ανυπέρβλητα, στην εποχή μας – την εποχή της κατάτμησης του συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου…
Είναι μια πρόκληση, και μια πρόσκληση ταυτόχρονα, γι’ αυτή την Αριστερά που θέλει να λέγεται Δημοκρατική και Μεταρρυθμιστική – όπου κι αν βρίσκεται.
Ο εχθρός είναι ante portas – αν δεν έχει παραβιάσει κιόλας τις πύλες. Και είναι, σίγουρα, εκτός Αριστεράς…

Αναδημοσίευση από το Blog:Πολιτική επιθεώρηση, του Θέμη Δημητρακόπουλου, Γραμματέα της Οργάνωσης Οικολογίας, Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Γράμμα στην «αδελφή» Αλέκα και στον «ανιψιό» Αλέξη

Αγαπημένη μου «αδελφή» και πολυαγαπημένο μου «ανιψίδι»,

Εμείς εδώ στην Ηγουμενίτσα (Γκουμενίτσα την ήλεγε ο ντάικος*), τα καταφέραμε. Τα κλείσαμε και τα τρία λύκεια με αλυσίδες. Ξεκινήσαμε με το 1ο Γενικό Λύκειο, μετά το ΕΠΑΛ και σήμερα ξημερώσαμε με κλεισμένο και το 2ο Γενικό Λύκειο.

 Όχι που θα πέρναγε της Διαμαντοπούλου, να κάνουμε μάθημα χωρίς βιβλία, με τα dvd και τις φωτοτυπίες. Εδώ κυρά μου εμείς τα κλείναμε όταν τα βιβλία έρχονταν 1η Σεπτέμβρη και τώρα μας λες ότι η παράδοση των βιβλίων θα ολοκληρωθεί το Νοέμβρη κι εμείς θα τ’ αφήναμε ανοιχτά. Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς εκεί στην πρωτεύουσα, πόσα σχολειά έχετε κλείσει και πόσα ακόμα είναι ανοιχτά. Εμείς εδώ δουλεύουμε νυχθημερόν γιατί τα σχολειά μας τα θέλουμε πρότυπα και όχι με ελλείψεις. Αν είναι να μη δουλεύουν «ρολόϊ», καλύτερα να ναι κλεισμένα.

Θα αναρωτιέστε βέβαια τι θα γίνει με την ύλη, πως θα μπορέσει να ολοκληρωθεί σε λιγότερο χρόνο και άλλα τέτοια. Κανένα πρόβλημα το Υπουργείο Παιδείας θα φροντίσει γι αυτό, θα κόψει λίγο από την ύλη, θα προσθέσει λίγο χρόνο κι όλα θα’ναι μια χαρά. Πως θα τα καταφέρουν τα παιδιά στις εξετάσεις; Μια χαρά θα τα πάνε στις εξετάσεις (για τα μαθήματα της κατεύθυνσης μιλάμε, για τ’ άλλα ποιος νοιάζεται) το απόγευμα τα βλαστάρια μας σκοτώνονται στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα. Όχι στα ιδιαίτερα δεν κόβουμε αποδείξεις, έτσι κι αλλιώς μερικά παιδιά μας κάνουν ιδιαίτερα με τους καθηγητές τους, αυτοί δεν μπορούν να κόψουν.

Θα κάνουμε και καμιά πορεία στην πόλη θα φωνάξουμε για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, αλλά θα την κάνουμε λίγο νωρίς, γιατί τώρα που δεν πηγαίνουν σχολείο αλλάζουμε λίγο και το πρόγραμμα στα φροντιστήρια ξεκινάνε νωρίτερα.

Με την ευκαιρία, τώρα που τα παιδιά κλείνουν τα σχολεία γιατί θέλουν καλύτερη εκπαίδευση, σκεφτήκαμε να εφαρμόσουμε κάτι πρωτότυπο και για την βελτίωση της δημόσιας υγείας. Αφού τα νοσοκομεία μας δεν δουλεύουν «ρολόϊ», σκεφτήκαμε οι ασθενείς να κάνουν κατάληψη στα νοσοκομεία, να μην αφήσουν τους γιατρούς και τις νοσοκόμες να μπουν μέσα και να συνεχίσουν μόνοι τους την περίθαλψη. Έτσι θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να βελτιώσει την κατάσταση στα νοσοκομεία μας. Μπορεί όμως να πεθάνουν κάποιοι που έχουν σοβαρό πρόβλημα υγείας και χρειάζονται οπωσδήποτε γιατρό. Γιατί μήπως δεν θα αποτύχουν κάποιοι μαθητές που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αντικαταστήσουν την εκπαίδευση του σχολείου με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα; Δεν θέλω τέτοια ρεφορμιστικά, κάθε «επανάσταση» θα’χει τους νεκρούς της, αρκεί να μην είναι δικοί μου………

Αναδημοσίευση από το φιλικό Blog, ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΑ

Ποιο κίνημα θα στείλει το «κίνημα» στην «ανεργία»;

Με τα «τεράστια κενά» στα γυμνάσια και τα λύκεια, τι γίνεται ρε παλικάρια; Κλείσανε; Με κείνα τα συγχωνευμένα σχολεία – «Άουσβιτς των 1000 μαθητών», τι γίνεται; Ανοίξανε; Με κείνες τις τάξεις των 30-35 μαθητών; Λειτουργούν; Το «εκπαιδευτικό κίνημα» τι λέει; Γιατί δεν βγαίνει στις ρούγες; Συμμετείχε κανείς προχτές (Πέμπτη) στην απεργία;

Δε νομίζω. Τώρα τρέχουν να κλείσουν, όχι τα κενά, αλλά τα πλεονάσματα. Οι μέρες είναι πονηρές και με την εργασιακή εφεδρεία προ των πυλών, οι υπεύθυνοι πασχίζουν να βρουν θέσεις στους τόσους πλεονάζοντες, κυρίως των τεχνικών ειδικοτήτων. Γιατί μπορεί να συνταξιοδοτήθηκαν 11000 εφέτος, να διορίστηκαν μόνο καμιά 500αριά, να μην έχουν διοριστεί ακόμα αναπληρωτές, αλλά στη μέση εκπαίδευση κενά δεν υπάρχουν. Αντιθέτως, υπάρχουν πλεονάσματα. Για να καταλάβετε το πάρτυ των διορισμών στις εποχές της αφθονίας. Για να νοιώσετε λιγάκι «μαλάκες», όσοι δουλεύετε με αυταπάρνηση, είστε απολυμένοι, ή την βγάζετε δύσκολα.

Την ίδια στιγμή που έξω η ανεργία καλπάζει, τα λουκέτα πέφτουν βροχή, το κράτος ετοιμάζει τις πρώτες μαζικές απολύσεις ΔΥ και η χώρα οδηγείται στη χρεοκοπία, υπάρχουν εν έτει 2011 στα ελληνικά σχολεία, καθηγητές χωρίς αντικείμενο, με μειωμένο ή μηδενικό ωράριο, που πληρώνονται κανονικά. Και δεν είναι μόνοι καθηγητές για να μην παρεξηγηθούμε. Είναι χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα που και να θέλουν, δεν βρίσκουν αντικείμενο. Αυτά είναι τα θαύματα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, τα έργα του πελατειακού κράτους, αυτά είναι τα αιτήματα του «κινήματος» που έσπευδε να ικανοποιήσει κάθε χρόνο η αστική εξουσία.

Τα σχολεία έχουν ανοίξει 2 εβδομάδες τώρα. Καθηγητές έχουν, βιβλία πάλι δεν έχουν. Απαράδεκτο προφανώς. Αλλά υπάρχουν λύσεις. Είδα καλαίσθητες φωτοτυπίες των πρώτων κεφαλαίων σε τόμους, που βγήκαν με λεφτά των σχολικών επιτροπών. Είδα και κανονικά βιβλία να διανέμονται. Και φορτηγά όμως άκουσα ότι ξεφόρτωναν το καλοκαίρι σχολικά βιβλία σε βιβλιοπωλεία. Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Τα σχολεία άνοιξαν, προσωπικό έχουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και όλα λειτουργούν κανονικά.

Πολλά λύκεια βρίσκονται υπό κατάληψη. Μαθητές αλλά και σύλλογοι γονέων, υπό την ανοχή συχνά των διδασκόντων, και την προτροπή των «επαναστατών», τα έκλεισαν, πριν ανοίξουν.

Γιατί υπάρχει κρίση και χρεοκοπία και ανάλγητα μέτρα. Γι’ αυτό τα σχολεία πρέπει να κλείσουν, να είναι τα παιδιά στο δρόμο, να μη μελετούν, να τα βρίσκει πιο εύκολα ο έμπορος, στα στέκια.

Αυτοί που το πρωί δασκαλεύουν τα παιδιά τους να κλείσουν το δημόσιο και δωρεάν σχολείο, το απόγευμα, βάζουν βαθιά το χέρι στη τσέπη για να πληρώσουν την παράλληλη εκπαίδευση και καταγγέλλουν την πολιτεία ότι προωθεί το σχολείο της αγοράς.

Αλλά και πολλά από αυτά που λειτουργούν, ακούω και ακούτε, ότι δεν προχωρούν την ύλη, ότι δεν έχουν κανονικό πρόγραμμα, ότι τα project, δήθεν, δεν τα αφήνουν να οργανωθούν σωστά.

Στη χώρα της έκπτωσης, η ιδεοληψία και η ιδιοτέλεια κοστίζουν ακριβά, η δουλειά, η γνώση και η ευθύνη υποτιμούνται.

Στο κάποιο υποβαθμισμένο σχολείο, τα παιδιά της εργατικής τάξης δεν φέρνουν ούτε τετράδιο, ούτε μολύβι. Σέρνονται στις τάξεις ανόρεχτα, χαζεύουν το κινητό τους και όταν τους μιλάς, σου ψελλίζουν το παραμύθι των μεγάλων «δεν έχουμε βιβλία».

Όταν τους υπενθυμίζεις ότι το κράτος είναι πλέον φτωχό και είναι πολύ πιθανόν και οι δύο γονείς τους να είναι αύριο άνεργοι, τα γέλια σταματούν, γιατί το ξέρουν.

Όταν τους λες, ότι το μόνο εφόδιο που θα έχουν, όταν βγουν στον «πόλεμο», είναι τα χέρια και το μυαλό τους, σκοτεινιάζουν, γιατί το ξέρουν.

Όταν τους φωνάζεις, ότι σήμερα, όσο ποτέ, πρέπει να κοιτάξουν να μάθουν κάτι, να απαιτήσουν από τους δασκάλους και τους εαυτούς τους περισσότερη και καλύτερη δουλειά, σε κοιτούν βουρκωμένα, γιατί το ξέρουν.

Όταν τους ουρλιάζεις, ότι τώρα μόλις ξεκινούν, ότι το μέλλον είναι δικό τους, ότι αύριο θα κάνουν και αυτά παιδιά και πρέπει κάπως να τα ζήσουν, δακρύζουν μέσα τους, γιατί το ξέρουν.

Όταν παραληρείς και τους ζητάς να πάρουν την τύχη της εκπαίδευσής στα χέρια τους, να αγαπήσουν το σχολείο τους, να αναζητήσουν τις αιτίες της αδικίας και να μαθαίνουν πράγματα χρήσιμα, τα βλέπεις να ανοίγουν τα μεγάλα μάτια τους και να απορούν. Τι έπαθε σήμερα ο ψυχάκιας που έχουν απέναντί τους;

Αμέσως μετά τα βλέπεις να τρίβουν τις ιδρωμένες παλάμες τους και κάτι σαν οργή, μαζεύεται στην άκρη των χειλιών τους.

Μετά, χτυπάει το κουδούνι και χάνονται στα γέλια.

Είναι τα παιδιά μας.

Πως θα γίνει να μη χαθούν; Ποια επανάσταση, ποιας λογικής θα τα λυτρώσει; Ποιο κίνημα θα στείλει το «κίνημα» στην «ανεργία»;

πηγή: Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Μια Τράπεζα Ανατολής να μας σώσει...

Παλιότερα, το όνειρο όλων των Ελλήνων ήταν να βρουν λίρες. Η έξοδος από την ανέχεια δεν ήθελε πολλή δουλειά, αλλά λίγη τύχη. Αργότερα, το όνειρο του «τενεκέ με λίρες» αντικαταστάθηκε με το τζακ-ποτ. Χιλιάδες ξημεροβραδιάζονται στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ, προσπαθώντας να πετύχουν τους μαγικούς αριθμούς που θα λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Σύμφωνα με μια υποβόσκουσα ρωμαίικη θεωρία, η βασιλική οδός προς τον πλούτο δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αντε και λίγη τύχη...

Σε συλλογικό επίπεδο, οι «τενεκέδες με τις λίρες» έχουν πολλά ονόματα. Πότε είναι τα φθηνά δάνεια των Ρώσων, που θα μας επιτρέψουν να συντηρούμε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων, που θα πληρώνονται αλλά δεν θα δουλεύουν· πότε είναι τα αμύθητα κοιτάσματα πετρελαίου που θα μας κάνουν σεΐχηδες της Μεσογείου· πότε εκείνη η μαγική «ανάπτυξη» που θα ρίχνεις ένα ευρώ στην οικονομία κι εκείνο κυκλοφορώντας θα πολλαπλασιάζεται. Για πολλούς «αναπτυξιακούς» η οικονομία είναι κάτι σαν αγαθός κουλοχέρης. Οποτε βάζεις ένα νόμισμα, αυτό επιστρέφεται πάντα στο πολλαπλάσιο.

Ο άλλος τρόπος παραγωγής πλασματικού πλούτου στην Ελλάδα είναι να ανακατεύουμε τα νούμερα. Να βαφτίζουμε τις ΔΕΚΟ ιδιωτικές, να δείχνουμε ότι τα ελλείμματα τους ελληνικού κράτους είναι χαμηλά και να δανειζόμαστε ασυστόλως.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κόλπο έπιασε πολλάκις στην Ευρωζώνη και δεν το κάναμε μόνο εμείς. Πολλοί Ευρωπαίοι έκρυβαν τα περιττώματα της πολιτικής τους κάτω από ευφάνταστους οργανισμούς. Οι φορολογούμενοι πλήρωναν, αλλά, όπως στην περίπτωση της Lehman Brothers, τα ελλείμματα και τα χρέη θάβονταν πίσω από περίτεχνους κωδικούς.

Τώρα, η Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, με αρχόντισσα την κ. Βάσω Παπανδρέου, επιχειρεί να αναστήσει το παλιό όνειρο του πλούτου χωρίς κόπο, αλλά με το κάψιμο δανεικών. Αρκούσε η μαρτυρία κάποιων πικραμένων, λόγω απόλυσης, μελών Δ.Σ. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για να κινητοποιηθούν τα ανακλαστικά του πολιτικού μας συστήματος προς την απάτη. Οι κύριοι Παπαδημούλης και Κουρουπλής πίστεψαν ότι βρήκαν ένα τενεκέ λίρες στην Eurostat και κάλεσαν τον πρόεδρό της να τον δώσει πίσω, έτσι ώστε να κρυφτούν οι δαπάνες πίσω από οργανισμούς «για τους οποίους δεν προηγήθηκε μελέτη και έλεγχος». Λες και χρειαζόταν μελέτη για να καταλάβουμε από ποιων τσέπη θα καλυπτόταν το ένα δισ. ζημιών του ΟΣΕ ή ποιος θα πληρώνει τα ελλείμματα των ΗΛΠΑΠ.

Αυτού του τύπου οι λαϊκισμοί, όμως, έχουν πέραση σε μια κοινωνία που μεγάλωσε διδασκόμενη ότι αρκεί ένα «καλό κόλπο» για να λύσουμε διά παντός τα οικονομικά προβλήματα· ότι κάπου υπάρχει ένας τενεκές λίρες ή έστω μια Τράπεζα της Ανατολής, της οποίας οι μετοχές είναι σε χρυσό και αξίζουν 640 δισ. ευρώ το κομμάτι.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου, όμως, έπρεπε να ξέρει καλύτερα. Αντί να δημιουργεί φρούδες ελπίδες στον πληθυσμό ότι μπορεί να βγει από την κρίση με ένα μαγικό κόλπο που δεν θα έχει κόπους και θυσίες, έπρεπε να τον κινητοποιεί προς την παραγωγή, την οργάνωση και την προκοπή. Φευ! Φαντάζει πιθανότερο να υπάρχει ο χρυσός της Ανατολής παρά να σοβαρευτεί το πολιτικό μας σύστημα.

Tου Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή.

Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς!

Θα τα καταφέρουμε με τη βοήθεια του Θεού. Στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι, όλοι προσεύχονται!
Έτσι σιγά-σιγά, ξετυλίγεται η οικονομική πρόταση της Ν.Δ. για την αποφυγή της χρεοκοπίας: Η προσευχή.

Ο δημαγωγικός λόγος είναι απλός. Λες στον καθένα ό,τι θέλει ν’ ακούσει. Θέλετε μειώσεις των φόρων; Πάρτε μειώσεις. Θέλετε περισσότερες κοινωνικές παροχές; Πάρτε και παροχές. Πως θα γίνουν τα θαύματα; Αυτό είναι άλλου δουλειά. Τα ελληνικά κόμματα στόχο έχουν να εκλεγούν στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου στην Εταιρεία Δημόσιο ΑΕ, όχι να λύσουν τα προβλήματα. Η παρουσία του αρχηγού της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη ήταν αποκαλυπτική για το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας. No future, το εκλογικό σώμα δεν μπορεί να βρει εναλλακτικές λύσεις.

Ο Α. Σαμαράς επανέλαβε με δικά του λόγια το γνωστό «λεφτά υπάρχουν». Θα αυξήσει τις συντάξεις, θα μειώσει τους φόρους, δεν θα απολύσει κανέναν και θα τους πληρώνει όλους μέχρι να βγουν στη σύνταξη. Είναι αντίθετος στις «ακραίες αντιδράσεις» αλλά όλοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιοί και υπόλοιπες επαγγελματικές ομάδες έχουν δίκιο που δεν θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα. Πως θα βρει λεφτά αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαπραγματεύεται το πρόγραμμά της και απορρίπτει τις προτάσεις της αντιπολίτευσης; Θα τους χαμογελάσει γλυκά.
Θα στείλει στη διαπραγμάτευση τον Σταϊκούρα και τον Μηταράκη.

Στ’ αλήθεια, η ομιλία του Α.Σ. δεν ήταν ομιλία ενός πολιτικού αρχηγού που θα αναλάβει να λύσει το πρόβλημα της χώρας. Ήταν μια ομιλία βγαλμένη από το παρελθόν, ενός αρχηγού που θέλει κι αυτός με τη σειρά του να αναλάβει την επιχείρηση. Επανέλαβε κατά γράμμα την πρακτική δεκαετιών. Κατηγόρησε τους αντιπάλους («όλα τα σκάνδαλα Siemens, ομόλογα, Βατοπέδι είναι πράσινα»), θα κάνει εξεταστική επιτροπή για την οικονομία, αμφισβήτησε κι αυτός την απογραφή («τείνω στην άποψη ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν προσχεδιασμένη»). Ούτε καν το ξέρει, ούτε καν το βεβαιώνει, «τείνει». Θα μειώσει τα υπουργεία σε 12 αλλά θα ιδρύσει πάλι 3 (Μακεδονίας-Θράκης, Τουρισμού, Ναυτιλίας).

Εναλλακτική οπτική για το ξεπέρασμα της κρίσης, δεν υπήρχε στην παρουσία του. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό. Ο κ. Σαμαράς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα που ξέρουμε, για την πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής κοινότητας. Δεν ήθελε να πείσει αυτούς.
Γι’ αυτό το πιο σημαντικό, ήταν τα άλλα σημεία του λόγου του: Το περήφανο «1821 του έθνους και της καρδιάς μας», η βοήθεια του θεού, οι προσευχές μας γιατί «στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι», η ιστορία που δεν καλλιεργεί την περηφάνια για την πατρίδα («αυτό θα το τελειώσω!») και τα βιβλία που φτιάχνουν «διεθνιστές».

Η ρητορική επαρχιακού γυμνασιάρχη του ’60, δείχνει ότι για ένα τμήμα της πολιτικής τάξης, η προοπτική της εξόδου από την ευρωζώνη και η επιστροφή στην Ελλάδα της κατοχικής δραχμής, είναι πια ελκυστική.

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice

Ενας ήρωας του καιρού μας

Οι φήμες τον ήθελαν να κρύβεται στο Αγιον ΄Ορος, στα Σκόπια, στη Σερβία, στην Τουρκία, ακόμη και στον μακρινό μας Καναδά ορισμένοι είπαν πως τον είδαν. ΄Ομως, απρόβλεπτος όπως πάντα, διέμενε σε έπαυλη ευγενώς παραχωρηθείσα κάπου στα Καλύβια Αττικής, απολαμβάνοντας μια ασυλία που και ο ίδιος πίστευε μέχρι προχθές πως ήταν νομοθετικά κατοχυρωμένη.

΄Ολα αυτά είναι γνωστά, θα μου πείτε, όπως και μερικές ακόμη γραφικές λεπτομέρειες που συνοδεύουν τη σύλληψή του: τα γένια που άφησε από την τελευταία φορά που τον είδαμε, τα κιλά που έχασε, τα πούρα Cohiba που ζήτησε από τους αστυνομικούς να πάρει μαζί του, η δήλωσή του πως είναι πολιτικός κρατούμενος κυνηγημένος από την κυβέρνηση και το σύστημα.

Γραφικές λεπτομέρειες, ή μάλλον λεπτομέρειες μιας γραφικότητας που δυστυχώς την ξέρουμε πολύ καλά. Διότι όπως η βία που τη λέμε «αθλητική» για να την εξορκίσουμε, έτσι και η εγκληματική γραφικότητα της ανομίας αυτού του τύπου δεν περιορίζεται ούτε στα γήπεδα, ούτε στους στημένους αγώνες. Κυκλοφορεί ελεύθερη ανάμεσά μας με την άνεση του υποκόσμου που ανακάλυψε ότι τα σύνορα που τον χώριζαν από τον κόσμο κάποιοι φρόντισαν να τα ρίξουν.

΄Οποια κι αν θα είναι η έκβαση των υποθέσεών του, είτε αποδειχθούν είτε όχι οι κατηγορίες που τον βαρύνουν, ο Μάκης Ψωμιάδης παραμένει η εμβληματική φυσιογνωμία της κατεστημένης ανομίας, αυτής που τώρα γκρεμίζεται με πάταγο πάνω στα κεφάλια μας. Για την ακρίβεια στα ζαλισμένα μας κεφάλια απ' την κατήφεια των λογαριασμών της κοινωνικής μας πτώχευσης.

Υπήρξε η εμβληματική φυσιογνωμία μιας Ελλάδας που ξοδευόταν στο νυχτομάγαζο - και κυριολεκτικά, και μεταφορικά. Της Ελλάδας που όριζε τις κοινωνικές της αξίες με το πρώτο τραπέζι πίστα, τον μεγαλύτερο κυβισμό, το μακρύτερο πούρο, τα περισσότερα τετραγωνικά και τον πιο ακριβό λογαριασμό. Ηταν η Ελλάδα τού «σ' όποιον αρέσουμε», της αυτάρεσκης αυθαιρεσίας που την είπαμε μαγκιά και την καθαγιάσαμε. Το αν αυτή η μαγκιά ξόδευε δανεικά, μαύρα ή κλεμμένα μπορεί να έχει σήμερα σημασία για τους δανειστές της, όμως για μας ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το κοινωνικό της εκτόπισμα.

Υπερβολές θα μου πείτε. Ο Ψωμιάδης είναι ένας, άντε να 'ναι κι άλλοι δεν ξέρω πόσοι σαν κι αυτόν, κι ήταν πάντα αποδιοπομπαίος και κυνηγημένος, πλην όμως ασύλληπτος. Δεν έχω αντίρρηση. Μπορεί να σόκαρε με τη γραφικότητά του όμως οι «αξίες» του νυχτομάγαζου που εκπροσωπούσε έδιναν τον τόνο στην ευμάρεια της ευρωπαϊκής Ελλάδας.

Αυτά ως προς την ιστορική αποτίμηση του κοινωνικού του ρόλου. Διότι ο ήρωας του καιρού μας ως εμβληματική φυσιογνωμία μας δείχνει και το μέλλον.

Κι όταν τον βλέπω σκέφτομαι πώς θα είναι η Ελλάδα του «σ' όποιον αρέσουμε», η χώρα που θα διώξει επιτέλους τους ξένους δυνάστες της, που θα γυρίσει την πλάτη στο καταραμένο ευρώ για να αποσυρθεί στην αξιοπρέπεια της βαλκανικής της μοναξιάς. Πόσοι Ψωμιάδηδες, απ' αυτούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, περιμένουν να διαχειριστούν την υπερηφάνεια της πτωχευμένης Ελλάδας όταν θα έρθει εκείνη η ώρα;

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, από ΤΑ ΝΕΑ.

Υποσχέσεις και πραγματικότητα

Μετά την τηλεδιάσκεψη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Η πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου αποτελεί κοινή βούληση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του προέδρου Σαρκοζί και της καγκελαρίου Μέρκελ. Απέναντι στη μεγάλη φημολογία των τελευταίων ημερών, τονίστηκε από όλους ότι η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο μέρος της Ευρωζώνης.

Η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να ανταποκριθεί σε όλες τις υποχρεώσεις έναντι των εταίρων της, διασφαλίζοντας, έτσι, την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος στήριξης. Οι αποφάσεις που έλαβε το υπουργικό συμβούλιο τις τελευταίες ημέρες και τα πρόσθετα μέτρα που ανακοινώθηκαν οδηγούν στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του 2011 και του 2012 και στη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων. Γιατί αυτό θα οχυρώσει την ελληνική οικονομία, θα ανακόψει τη διόγκωση του δημοσίου χρέους και θα ενισχύσει τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας».

Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Η Ελλάδα, διά του πρωθυπουργού της, βεβαίωσε τους αρχηγούς των δύο μεγαλυτέρων κρατών της Ευρωζώνης ότι θα εφαρμόσει πλήρως τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι των εταίρων και δανειστών της. Μολονότι οι υποχρεώσεις αυτές έχουν γίνει νόμος του ελληνικού κράτους και κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζονται και προφορικές διαβεβαιώσεις ότι θα εφαρμοστεί πλήρως ο νόμος. Αλλά τι να κάνουμε; Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα.

Η υπόσχεση του πρωθυπουργού σημαίνει λογικά ότι πρέπει να περιμένουμε άμεσες δραστικές περικοπές δαπανών που θα αντισταθμίσουν την κατά 8% αύξηση των δαπανών που σημειώθηκε το πρώτο οκτάμηνο του 2011. Μα αν ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε μείωση δαπανών, τότε γιατί είχε εγκρίνει, δύο ημέρες πριν, την παρανοϊκή νέα φορολογία στα ακίνητα του κ. Βενιζέλου; Για να μην αναφερθώ στον μετέπειτα παρανοϊκότερο διπλασιασμό της μόλις ανακοινωθείσης νέας φορολογίας. Οι κυβερνητικές πράξεις διαψεύδουν τις πρωθυπουργικές υποσχέσεις. Διότι με άμεσες δραστικές περικοπές δαπανών δεν θα χρειαζόταν νέα αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Τον λάκκο τον είδαν αμέσως οι αγορές, με αποτέλεσμα να κινηθούν ελάχιστα οι αποτιμήσεις των ελληνικών ομολόγων. Οι αγορές εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και ας υπόσχονται ό, τι θέλουν οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος.

΄Εχω παρατηρήσει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη λέξη «αγορές» κουμπώνεται. Υπάρχει μια δυσπιστία απέναντι στις «αγορές». Μήπως είναι μυστηριώδεις δυνάμεις που θέλουν το κακό μας; Μήπως πίσω από αυτές κρύβονται αδίστακτοι κεφαλαιοκράτες; Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ;
Σκοπός του σημερινού μου σημειώματος είναι να φέρω τις «αγορές» πιο κοντά στον κ. Βενιζέλο.

Υπάρχει ένα ομόλογο του ελληνικού Δημοσίου που λήγει στις 22 Μαρτίου 2012, σε 6 μήνες από σήμερα. Στη λήξη του, αν η Ελλάδα δεν έχει έως τότε χρεοκοπήσει, ο ιδιώτης κάτοχος του ομολόγου (οι τράπεζες έχουν δεχθεί στο πλαίσιο του PSI να το αντικαταστήσουν με νέο ομόλογο) θα εισπράξει το κεφάλαιο συν το τελευταίο κουπόνι (4,5%). Το ομόλογο αυτό που στις 22 Μαρτίου 2012 θα δώσει στον κάτοχό του 104,5 ευρώ πουλιέται σήμερα γύρω στα 55 ευρώ.

Στην αγορά έχει διαμορφωθεί, από χιλιάδες αγοραστές και πωλητές που ενεργούν εθελοντικά, μια πραγματικότητα που σας δίνει το δικαίωμα να ξοδέψετε 55 ευρώ αύριο το πρωί και να προσδοκάτε ότι το ελληνικό Δημόσιο θα σας πληρώσει 104,5 ευρώ στις 22 Μαρτίου 2012.

Αν πιστεύετε τις υποσχέσεις των κ. Παπανδρέου και Βενιζέλου, αν πιστεύετε ότι πράγματι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει, έχετε τη δυνατότητα να διπλασιάσετε τα λεφτά σας σε 6 μήνες. Οι «αγορές» σάς κάνουν αυτό το δώρο. Αρκεί να πιστεύετε ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει όλες τις υποσχέσεις της και συνεπώς δεν θα χρεοκοπήσουμε.

Οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος επένδυσαν πολιτικό κεφάλαιο σε μια πράξη υψηλού συμβολισμού: Θα κόψουν ένα μισθό από τους αιρετούς πολιτικούς. Ο συμβολισμός δεν άλλαξε την τιμή του ομολόγου. Οι αγορές εξακολουθούν να προεξοφλούν χρεοκοπία πριν από τον Μάρτιο του 2012.

Προτείνω στους κ. Παπανδρέου και Βενιζέλο:

1. Να μην περικόψουν τον ένα μήνα και να καταβάλουν, για τους επόμενους 6 μήνες, σε όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τη μηνιαία βουλευτική αποζημίωσή τους με ομόλογα ελληνικού Δημοσίου λήξεως Μαρτίου 2012. Οποιος διαμαρτυρηθεί θα σημαίνει πως δεν πιστεύει στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε. Οσοι δαγκωθούν και δεχθούν αδιαμαρτύρητα να πληρώνονται με ομόλογα (όπως άλλωστε πληρώνονται διάφορες κατηγορίες πολιτών στις οποίες χρωστάει το κράτος), θα μάθουν τη σημασία των «αγορών». Θα παρακολουθούν την καθημερινή αποτίμηση του ομολόγου και θα γνωρίζουν αν πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από τη χρεοκοπία. Θα αρχίσουν να στηρίζουν ολοψύχως κάθε μέτρο εξυγίανσης της οικονομίας, μιας και η εξυγίανση της οικονομίας θα είναι συνδεδεμένη με το εισόδημά τους.

2. Να ανακοινώσουν ότι κατά τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο τα φυσικά και νομικά πρόσωπα μπορούν να εξοφλούν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις με ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που λήγουν μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014. Ποια θα είναι η συνέπεια μιας τέτοιας ρύθμισης; Θα υπάρξει μεγάλη ζήτηση γι’ αυτά τα ομόλογα. Η τιμή των ομολόγων θα ανέβει. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα είναι χαρούμενοι. Οι φορολογούμενοι θα εξοφλούν «κουρεμένες» φορολογικές υποχρεώσεις. Θα εξοφλούν υποχρεώσεις 100 ευρώ έχοντας πληρώσει λιγότερα για την αγορά του ομολόγου. Το Δημόσιο με κάθε ομόλογο που εισπράττει θα μειώνει το δημόσιο χρέος. Ολα θα λειτουργούν θαυμάσια, αρκεί να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος, να περιορίσουν δραστικά τις δαπάνες και να μην χρεοκοπήσουμε.

Το ερώτημα είναι αν, ακόμη και οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος, πιστεύουν στις δικές τους υποσχέσεις.
Του Στέφανου Μάνου, από την Καθημερινή.

Μαύρο σε όσους ευθύνονται για το χάλι της χώρας

Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους. ΄Οπου κι αν βρίσκονται, σε όποιο κόμμα ή παράταξη. Κατά βάθος αυτοί ευθύνονται για το χάλι της χώρας και την απειλή της χρεοκοπίας, καθώς και τα σκληρά μέτρα που οι πολίτες υφίστανται. Βεβαίως τις μεγαλύτερες ευθύνες έχουν εκείνοι που έχουν ασκήσει στο παρελθόν κυβερνητικές εξουσίες, όμως ευθύνονται και οι υπόλοιποι πολιτικοί γιατί έχουν συμβάλει στην επικράτηση του λαϊκισμού και της υποσχεσιολογίας.
Μαύρο από τους πολίτες λοιπόν σε όλους αυτούς, αλλά και στους υπουργούς που δεν εκτελούν σωστά τα καθήκοντά τους, που κωλυσιεργούν και δεν προωθούν τις μεταρρυθμίσεις.
Μαύρο και στα στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης που τάζουν ακόμα και σήμερα, ή στην καλύτερη περίπτωση, κλείνουν πονηρά το μάτι στους πολίτες.

 Μαύρο σε όσους πιστεύουν ότι η χώρα μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό χωρίς βαθιές και ριζικές μεταρρυθμίσεις, καλλιεργώντας στον λαό φρούδες ελπίδες, ενώ γνωρίζουν πως μόνο οπισθοδρόμηση συνεπάγεται η αδράνεια.
Μαύρο σε εκείνους που χαϊδεύουν τους φοροφυγάδες και χαρατσώνουν τους συνεπείς φορολογούμενους. Μαύρο σε όσους χτυπούν στην πλάτη τις συντεχνίες για να πάρουν τα ψηφαλάκια.
Μαύρο σε όσους αντιτάσσονται στη δημιουργία πανεπιστημίων που υπηρετούν την κοινωνία και την οικονομία. Μαύρο και στον κακό μας εαυτό.

 Εμείς οι πολίτες ας πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Ας επιβραβεύσουμε εκείνους που πασχίζουν να αλλάξουν τη χώρα κι ας μαυρίσουμε εκείνους που τη θέλουν καθηλωμένη στο τέλμα. Σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν.

Πηγή: www.ethnos.gr, του Θανάση Λυρτσογιάννη.