Αντιστεκόμαστε!!!

Με το άγχος της έκτης δόσης προσπάθουμε όσοι ακόμα έχουμε λίγο μυαλό να πορευτούμε στη ζωή μας, απλήρωτοι, με μειωμένους μισθούς, άνεργοι ή ακόμη κι όσοι πληρωνόμαστε μεν αλλά οι σύνθηκες εργασίας έχουν γίνει ανυπόφορες.

Παλεύουμε για να αντέξουμε τα αγωνιστικά καλέσματα για δεύτερο ΕΑΜ, τις επικλήσεις στα θεία, τον εθνικό φανατισμό, τα μεταφυσικά σενάρια για πετρέλαιο, χρυσό για τον παντοκράτορα Σόρος, την εβραϊκή συνομωσία.

Δεν ξέρω αν είμαστε λίγοι. Ενδεχομένως. Όμως τριγύρω μου αρχίζω να βλέπω συμπολίτες μου που δεν ψαρώνουν με τη μαγκιά του Σαμαρά, που αγνοούν επιδεικτικά την παρελθοντολαγνεία του Τσίπρα, που βαρέθηκαν την Παπαρήγα, που αγανακτούν με την ολιγωρία και την αδυναμία του Παπανδρέου.

Είναι άτομα που έχουν πληγεί από την κρίση (πολύ περισσότερο από κάποιους μαχαλόμαγκες) αλλά θέλουν πραγματικά ν’ αλλάξει ο,τιδήποτε μας οδήγησε στην σημερινή μας κατάντια.

Βγάζουν φλύκταινες με το πελατειακό σύστημα, θέλουν πολιτικούς να δουλεύουν με σχέδιο και σοβαρές προτάσεις, επιδιώκουν όχι να ανακτήσουν (γιατί ποτέ δε την είχαν πριν) αλλά να αποκτήσουν επιτέλους εμπιστοσύνη στο κράτος.

Μιλούν για πλήρη διαφάνεια, για αξιοκρατία, για καταναλωτική συνείδηση και το σημαντικότερο ενδιαφέρονται για τον άλλον, το διπλανό τους, το συνάδελφό τους, το γείτονα τους. Θέλουν να συνεργαστούν μαζί του και όχι να κοιτάξουν μόνο την πάρτη τους.

Είναι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν τ’ αυτονόητο. Είναι αυτοί που δεν αγόρασαν τρία αυτοκίνητα, δεν πήραν διακοποδάνεια χωρίς να μπορούν να τα ξεπληρώσουν, δεν ψήφισαν για να διοριστούν στο Δημόσιο. Είναι αυτοί που περιμένουν με υπομονή στην ουρά, που πετάνε τα πλαστικά στους κάδους ανακύκλωσης, που χρησιμοποιούν το μετρό, που σέβονται τα δημόσιο χώρο, που δε φοβούνται τους μετανάστες.

Είμαι σίγουρος ότι σε περίπτωση χρεωκοπίας, επιστροφής στη δραχμή θα είναι και αυτοί που θα θιχτούν λιγότερο, όχι γιατί θα γίνει καλύτερη η ζωή τους αλλά επειδή θα προσπαθήσουν να βρουν τις καλύτερες λύσεις για να ανταπεξέλθουν σε μια τέτοια καταστροφική εξέλιξη.

Σιγά-σιγά αρχίζουν να αποκτούν δημόσιο λόγο και να προκαλούν αμηχανία στο ξεπερασμένο και μουχλιασμένο πολιτικό κατεστημένο.

Ας ελπίσουμε ότι θα πληθύνουν και ότι θα βρεθούν και οι ανάλογοι πολιτικοί να τους ακολουθήσουν.
Από το Blog, feleki

Suddeutsche Zeitung: Η σύγκρουση της Ελλάδας του χτες με την Ελλάδα του σήμερα

Η Ελλάδα του χθες βουλιάζει. Η παλιά Ελλάδα αγωνίζεται, όμως, κατά της κατάρρευσής της, παλεύει να διατηρήσει την εξουσία της, γράφει σε εκτενές άρθρο της η γερμανική Suddeutsche Zeitung. Η μάχη αυτή λαμβάνει περίεργες μορφές. Σχεδόν ένας στους πέντε δημοσίους υπαλλήλους πρόκειται να χάσει τη δουλειά του μέχρι το 2014, εξ αυτών 30.000 ήδη φέτος.
Η μείωση του κράτους είναι εξαιρετικά αναγκαία. Επειδή, όμως, η κυβέρνηση δεν τολμάει τελικά να αποφασίσει απολύσεις με κριτήριο την απόδοση και όχι τις κομματικές συμπάθειες, θα πραγματοποιηθούν οριζόντιες περικοπές: με ηλικιακά κριτήρια. Εάν αυτό το πλάνο τεθεί σε εφαρμογή, η Ελλάδα θα χάσει με μιας περίπου τους μισούς πρέσβεις της στο εξωτερικό.
Στην παλιά Ελλάδα ανήκουν αυτοί, οι οποίοι πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει στη χώρα . Αυτό ισχύει και για ένα τμήμα των δικαστών, στα γραφεία των οποίων στοιβάζονται 150.000 υποθέσεις. Μερίδα εφοριακών ανήκουν, επίσης, σε αυτή την κατηγορία. Αυτοί θεωρούνται τόσο διεφθαρμένοι που στην κυβέρνηση μελετάται το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης των αρμοδιοτήτων τους. Η νέα, η άλλη Ελλάδα, χαίρεται, απεναντίας, που μία......ομάδα δράσης από υπαλλήλους της ΕΕ βρίσκεται στη χώρα για να ωθήσει την εγχώρια διοίκηση σε μεταρρυθμίσεις. Αυτή η άλλη Ελλάδα απαντάται σπάνια στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, επειδή δεν ποζάρει στην πλατεία Συντάγματος δίπλα σε αυτούς που πετάνε πέτρες. Σε αυτή την Ελλάδα ανήκουν και αυτοί οι νέοι άνθρωποι που παρά τις αντιξοότητες και ουσιαστικά χωρίς χρηματοδότηση στήνουν την τρίτη Μπιενάλε της Αθήνας με διεθνή συμμετοχή.
Η δεύτερη Ελλάδα απαρτίζεται από ανθρώπους που δεν περιμένουν τίποτα από το κράτος, που κρατάνε τρεις δουλειές, που μπορεί να τους αποφέρουν μόνο 700 Ευρώ. Επειδή γνωρίζουν ότι το κράτος ξεπούλησε το μέλλον τους με το να «φουλάρει» μέχρι και τα ασφαλιστικά ταμεία με κρατικά ομόλογα - τα οποία έχουν πλέον μηδενική αξία.Η νέα Ελλάδα εύχεται να μην αφεθεί από την ΕΕ στην τύχη της. Επειδή η χώρα δεν θα αναγκαζόταν να αλλάξει χωρίς τις σταθερές πιέσεις από Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι. Επειδή οι πολιτικοί της Αθήνας θα μπορούσαν και πάλι να τυπώσουν φθηνές δραχμές, εάν η χώρα έβγαινε από την Ευρωζώνη, και θα συνέχιζαν να λειτουργούν βάσει των παλιών μαφιόζικων πολιτικών κανόνων. Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής θα μπορούσαν να επικρατήσουν εθνικιστικές τάσεις, με τη χώρα στο ευρωπαϊκό περιθώριο και δίπλα σε μία ανερχόμενη Τουρκία. Εθνικιστικοί, λαϊκιστικοί τόνοι ακούγονται ήδη από τώρα.
Η παλιά και η νέα Ελλάδα θα συνεχίσουν να συγκρούονται για αρκετό καιρό ακόμα. Δεν γνωρίζουμε ποιός θα είναι ο νικητής. Ένα είναι, όμως, σίγουρο: Εάν επικρατήσει το χθες, η Ελλάδα δεν θα μπορεί πια να διασωθεί.
Εδώ,το άρθρο στη γερμανική έκδοση.

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ»!

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο. Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις. Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Κώστας Βαξεβάνης

Ο Τσίπρας και οι λέξεις

Η αλήθεια είναι πως από μεγάλες κουβέντες μας χόρτασε η αριστερά. Ειδικά μετά το 1989, που κατέρρευσε η ιδεολογική της πρόταση κι ελάχιστοι είχαν τη σοφία να την προσαρμόσουν, έτσι ώστε να αντιστοιχεί κάπως στην πραγματικότητα. Ακούσαμε για "έναν κόσμο", που δεν περιγράφεται, αλλά είναι εφικτός. Ακούσαμε για τα δεινά που επιφέρει στις μάζες ο καπιταλισμός, όταν είναι νωπές ακόμη οι μνήμες των σοσιαλιστικών καταστημάτων με τις τεράστιες ουρές για 100 γραμμάρια βούτυρο. Ακούσαμε ότι η παρανομία των καταλήψεων είναι νομιμότητα (προφανώς με τη φανταστική νομοθεσία του "άλλου κόσμου"). Ο νόμος ορίστηκε σύμφωνα με το δίκιο του καθενός, όταν και ο πλέον αστοιχείωτος γνωρίζει ότι ο νόμος εφευρέθηκε επειδή ακριβώς υπάρχουν πολλά "δίκια" που πρέπει να συμβιβαστούν. Αν ζούσε, λοιπόν, ο μεγάλος Γκαίτε, θα επαναλάμβανε την ιστορική φάση: "Όταν οι ιδέες αποτυγχάνουν, οι λέξεις έρχονται πολύ βολικά".

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, και ο νεανίας αρχηγός του, ξεπέρασε τα εσκαμμένα. άρχισε να χρησιμοποιεί ορολογία του βαθέος μεταμφυλιακού κράτους, για να αντιπαραχθεί σε πολιτικές που δεν συμφωνεί. Μιλώντας για το σχέδιο της κυβέρνησης για αποκτρατικοποιήσεις 150 δις ευρώ, δήλωσε ότι; "Διερωτόμαστε εάν μια τέτοια επιλογή δεν σημαίνει έσχατη προδοσία για τον ελληνικό λαό και για την πατρίδα. Και, αν δεν σημαίνει αυτό προδοσία, τότε τι είναι προδοσία;"

Υπάρχει κάποιος να θυμίσει στον νεοσσό της πολιτικής ότι κάποτε κάποιοι άλλοι θεωρούσαν ακόμα και την ύπαρξη αριστερών κομμάτων (εκείνων που ήταν πολύ πιο σοβαρά από τον ΣΥΡΙΖΑ) "εσχάτη προδοσία;" 'Οτι η ποινικοποίηση των πολιτικών αποφάσεων οδήγησε σε αφάνταστες ταλαιπωρίες, ακόμα κι εκτελέσεις, αριστερούς, επειδή ε'ιχαν διαφορετική άποψη από την κρατούσα; μπορεί να καταλάβει ότι δεν είναι ο χωροφύλακας της δεκαετίαςσ του '50, που ορίζει τι είναι εθνικόν και, κατά συνέπεια, τι συνιστά εσχάτη προδοσία του έθνους, το οποίο όψιμα ανακάλυψε;

Είναι δεδομένο ότι, όσο η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς χάνει ερείσματα, τόσο πιο αστειχείωτος και βάναυσος θα γίνεται ο λόγος της. Όσο δεν μπορεί να πείσει με επιχειρήματα, θα επιστρατεύσει όλο και χυδαιότερους όρους. Ξεχνά, όμως, ότι μαζί με την ιδεολογική κυριαρχία χάνει και τα ελάχιστα ψήγματα σοβαρότητας που την απέμειναν.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα, Κεφάλαιο.

Ο ρεαλισμός των ξένων

Όταν ο πρωθυπουργός εγκατέλειψε τον Ασεμπίγιο και άρχισε να συνομιλεί με την πραγματικότητα, είπε κάτι που στη Βουλή ακούστηκε σαν λυγμός μέσα στο σκοτάδι. Παραδέχθηκε ότι η κρίση χρέους οδηγεί τη χώρα σε απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων, υπονομεύοντας την εθνική ανεξαρτησία. Εδώ δεν είπε ψέματα. Από εκείνο το μεσημέρι στο Καστελόριζο η ύπαρξη της χώρας συναρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα κεφάλαια των πιστωτών της. Μεταξύ μας, δεν μπορείς να ομιλείς περί εθνικής ανεξαρτησίας, όταν οι σημαντικότερες εσωτερικές ειδήσεις έρχονται από το εξωτερικό.

Ομοίως, οι κυριότερες ανακοινώσεις για την πορεία και το μέλλον της χώρας γίνονται από ξένους πολιτικούς ηγέτες και θεσμικούς φορείς της αλλοδαπής. Για παράδειγμα, με όρους παραδοσιακού, με τσαρούχια, ελληνικού πατριωτισμού, είναι αδιανόητο ο Γερμανός αντικαγκελάριος να κάνει ανακοινώσεις για το μέλλον της χώρας από την Αθήνα. Από την άλλη, μία ρεαλιστική προσέγγιση μπορεί να φουσκώσει με υπερηφάνεια το πλατύ στέρνο του πατριώτη, καθώς ο Γερμανός δεν εγκαταστάθηκε και επισήμως στο Μαξίμου.

Γενικώς αυτόν τον καιρό μαθαίνουμε πολλά και αναθεωρούμε ακόμα περισσότερα περί εθνικής ανεξαρτησίας. Καταλάβαμε ότι πατριώτης δεν είναι αυτός που κρεμάει τη σημαία στο μπαλκόνι, αλλά εκείνος που παίρνει ειλικρινές εκκαθαριστικό στο γραμματοκιβώτιο. Και μας δίδαξαν πως η εθνική ανεξαρτησία δεν απειλείται με υπερπτήσεις μαχητικών, αλλά καταργείται στην πράξη με την ακύρωση κάθε αυτόνομης πολιτικής πρωτοβουλίας. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραιτήτως κακό ή, τέλος πάντων, δεν μαζεύει οπωσδήποτε σύννεφα πάνω από το κεφάλι. Με εξαίρεση την περίοδο της γερμανικής κατοχής, αυτή η χώρα υπέστη τα μεγαλύτερα δεινά από Έλληνες και μάλιστα με την επίκληση του αγνού και θερμού πατριωτισμού τους. Έλληνες φοροφυγάδες και Έλληνες επίορκοι πολιτικοί κρατούσαν το τιμόνι και έριξαν το σκάφος στα βράχια. Συνεπώς όταν τίθεται σχεδόν ωμά η απαίτηση για παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής, δεν υφίσταται λόγος ανησυχίας-κάθε άλλο. Είναι σαφώς προτιμότερο ο έλεγχος των δαπανών να γίνεται από έναν ψυχρό Γερμανό, παρά από έναν εκφραστικό Έλληνα υπουργό που δεν έχει και πρόβλημα να βάλει τα κλάματα μπροστά στην κάμερα. Άλλωστε αυτό το κράτος από Γερμανούς στήθηκε που, απλώς, δεν κατάφεραν να τελειώσουν τη δουλειά.

Βέβαια ακούγοντας τον αντικαγκελάριο Ρέσλερ να κάνει υποδείξεις προς την ελληνική κυβέρνηση, η σημειολογία είναι σκληρή και ο συμβολισμός ταπεινωτικός. Πικρή είναι και η αίσθηση που αφήνει η επίσκεψη της γερμανικής επιχειρηματικής αποστολής, θυμίζοντας τουρίστες που βγήκαν για φθηνά ψώνια. Πριν από πενήντα χρόνια πήγαμε εμείς μετανάστες στη χώρα τους, τώρα έρχονται οι ίδιοι ως εργοδότες στη δική μας. Κατά μία εκδοχή, θα αγοράσουν την Ελλάδα, αξιοποιώντας, ως κομμάτι του πλούτου τους, την προστιθέμενη αξία των Έλλήνων μεταναστών. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν έπλεξαν ξένα χέρια. Οι δικές μας μοίρες ύφαναν τον ιστό που μας τύλιξε. Εν τέλει αρκετά οι τύχες μας δοκιμάστηκαν από τον πατριωτισμό τον Ελλήνων. Ήρθε η στιγμή να στηριχτούμε σε κάτι πιο αξιόπιστο, στον ρεαλισμό των ξένων.

Του Κώστα Γιαννακίδη, από το protagon.gr

Ιησούν ή Μεσογαίας Νικόλαον;

«Τω καιρώ εκείνω» και ο Ιησούς βρέθηκε στη δύσκολη θέση του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου. Και στον δικό του δρόμο βρέθηκαν κάποιοι που τον ρωτούσαν τι πρέπει να κάνουν με τους φόρους.

Βεβαίως, ο ιδρυτής της Χριστιανοσύνης δεν δέχθηκε «σωρεία τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων πολιτών της περιοχής», όπως διηγείται στην εγκύκλιο που απέστειλε προς τους πιστούς ο δεσπότης Μεσογείων και με την οποία τους καλεί να μην πληρώσουν το τέλος για την ακίνητη περιουσία. Απλώς το ερώτημα ήταν ίδιο.

Οπως αφηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος «τότε πήγαν οι Φαρισαίοι κι έκαναν σύσκεψη πώς να τον παγιδεύσουν με ερωτήσεις. Εστειλαν τους μαθητές τους μαζί με τους Ηρωδιανούς και του είπαν: “Διδάσκαλε, ξέρουμε πως λες την αλήθεια και διδάσκεις αληθινά το θέλημα του Θεού και δεν φοβάσαι κανέναν, γιατί δεν υπολογίζεις σε πρόσωπα. Πες μας, λοιπόν, τι γνώμη έχεις; Επιτρέπεται να πληρώνουμε φόρο στον αυτοκράτορα ή όχι;”.

Ο Ιησούς κατάλαβε την πονηριά τους και τους είπε: “Γιατί προσπαθείτε να με παγιδεύσετε, υποκριτές; Δείξτε μου το νόμισμα που πληρώνουμε για φόρο”. Εκείνοι του έφεραν ένα δηνάριο. “Ποιανού είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;” τους ρωτάει. “Του αυτοκράτορα”, του απαντούν. “Δώστε, λοιπόν”, τους λέει, “στον αυτοκράτορα ό, τι ανήκει στον αυτοκράτορα και στον Θεό ό, τι ανήκει στον Θεό”. Οταν το άκουσαν αυτό (σ. σ.: οι απεσταλμένοι των Φαρισαίων) έμειναν κατάπληκτοι και τον άφησαν κι έφυγαν» (Κατά Ματθαίον κεφ. 22, 15-22).

Είναι σίγουρο ότι οι φόροι των Ρωμαίων αυτοκρατόρων ήταν υψηλότεροι των σημερινών και η ανέχεια των υπόδουλων Εβραίων μεγαλύτερη από εκείνη που βιώνουν οι Ελληνες πολίτες, ειδικά όσοι ζουν σε μια πλούσια περιοχή σαν αυτή που κανοναρχεί ο εν λόγω δεσπότης. Ο Ιησούς, όμως, δεν θέλησε να μεταμορφωθεί σε θρησκευτικό Αλέξη Τσίπρα της εποχής. Δεν έβγαλε πολιτικούς λόγους όπως: «Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπηκαν... Αρκετοί απολύθηκαν, οι άνεργοι πληθύνονται, πολλοί στέγνωσαν οικονομικά... Και ξαφνικά μας ζητείται απειλητικά και εκβιαστικά να πληρώσουμε, επιπλέον φόρο για το σπίτι που μένουμε σαν να είναι το κράτος πλέον φτωχότερο από τους φτωχούς. Φτάσαμε, αντί τα έξοδά μας να γίνονται για το φαγητό, το σπίτι και τις ανάγκες μας, ό, τι ξοδεύουμε να πηγαίνει σε δύο φοβερές λέξεις: σε φόρους και σε χρέη».

Ο Ιησούς δεν θέλησε να γίνει πολιτικός αγκιτάτορας σε μια εποχή που τα πολιτικά προβλήματα ήταν οξύτερα των σημερινών. Ζήτησε από τους πλούσιους να συνδράμουν τους φτωχούς, ενώ ο Μεσογαίας Νικόλαος δεν διέκρινε διαφορές. Ζήτησε απ’ όλους -κατέχοντες και μη έχοντες- να δηλώσουν «Δεν Πληρώνω».

Το κερασάκι της εγκυκλίου είναι η συμβολική διαμαρτυρία. Σύμφωνα με τον Μεσογαίας «ό, τι και να συμβεί, αδελφοί μου, θα ήθελα να ξέρετε ότι η τοπική Εκκλησία μας θα δώσει τα πάντα για να σταθεί στο πλευρό σας». Δεν είπε, βέβαια, ότι θα συνδράμει τους φτωχούς βάζοντας το χέρι στην τσέπη· δήλωσε ότι θα... σβήσει τους πολυέλαιους στους ναούς. Βεβαίως, ο Ιησούς δεν είχε λαμπρούς πολυέλαιους να σβήσει, ούτε χρυσοποίκιλτα άμφια για να δώσει στους φτωχούς. Τον λόγο του είχε κι αυτός -όπως δείχνουν οι εκκλησιαστικοί εγκύκλιοι- ξεχάστηκε.

Του Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή.

Μετά το άρθρο του Σημίτη, τι;

Του Γιώργου Προκοπάκη, 3.10.11

Το άρθρο Σημίτη στην Καθημερινή 2/10/2011 είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Δεν λέει τίποτε καινούριο, κάτι που διάφοροι (όχι πολλοί είναι αλήθεια) δεν έχουν ήδη πει. Είναι όμως μια πλήρης και συνεκτική κατάθεση της πραγματικής πραγματικότητας και των πραγματικών ζητημάτων που παίζονται. Αναδεικνύει με τον εναργέστερο τρόπο το θέμα ως ζήτημα "διαχείρισης της κρίσης" με καθαρούς τους κινδύνους, άρα και τους στόχους της διαχείρισης, και σαφή χρονικό ορίζοντα, τη δημιουργία του ESM, είτε γίνει το 2013 όπως προγραμματίζεται είτε μεταφερθεί για το 2012 όπως φαίνεται να επιχειρείται. Το κύρος του και η προϊστορία του στο κυβερνητικό κόμμα, καθιστούν αδύνατη την αγνόηση του σχήματος που περιγράφει.

Τα πολιτικά συμπεράσματα τα οποία βγαίνουν αβίαστα είναι:

1. Είναι καταστροφικό να αφεθεί η διαχείριση της κρίσης στη συγκυβέρνηση ΓΑΠ-Βενιζέλου

2. Είναι καταστροφικό να αφεθεί η διαχείριση της κρίσης στην επερχόμενη ΝΔ

3. Είναι αμφίβολη έως καταστροφική η ενδεχόμενη διαχείριση της κρίσης από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

4. Οι ιδεοληψίες της αριστεράς και οι τσαρλατανισμοί μέσα και έξω από την οργανωμένη αριστερά είναι ακόμη πιο καταστροφικοί.

Το κείμενο σταματάει στο "δια ταύτα" και δεν προσφέρει διέξοδο. Προσφέρει απλώς υλικό για κουβέντα στα καφενεία μετά από πέντε χρόνια: "είδες που άλεγε ο Σημίτης! αν τον ακούγαμε...". Για την ώρα! Θα επιχειρήσω να πάω λίγο παρακάτω.

Η διαχείριση της κρίσης απαιτεί:

1. Συμφωνία στην ανάγνωση της πραγματικότητας περί τη συγκυρία

2. "Ομάδα διαχείρισης της κρίσης" η οποία να έχει πλήρως και ειλικρινώς αποδεχθεί την ανάγνωση και να είναι προσηλωμένη στην αντιμετώπιση όλων των σχετικών προβλημάτων, πάντα με οδηγό τη συγκεκριμένη ανάγνωση.

Ο Σημίτης με το άρθρο προσφέρει την "ανάγνωση". Μένει η "Ομάδα διαχείρισης". Απλά πράγματα!

Ποιά είναι η επόμενη μέρα του άρθρου Σημίτη; Μια περίπτωση είναι, η θεία φώτιση να την πέσει στον ΓΑΠ και τον Σαμαρά, να αποδεχθούν την ανάγνωση Σημίτη, κι από κει και πέρα όλα είναι εύκολα. Συναινετικές διαδικασίες, συγκυβέρνηση με ειλικρινείς προθέσεις και τέτοια. Κομματάκι δύσκολο. Μια άλλη πιθανότητα είναι να υιοθετήσει ο ΓΑΠ την ανάγνωση Σημίτη και να αλλάξει ο ίδιος. Θάχει πρόβλημα όμως τόσο με τον Βενιζέλο που του χαλάει την ανάδειξη του πολιτικού αμοραλισμού και αμπλαουμπλισμού σε εργαλείο απόσπασης δαχτυλιδιού, όσο και με 5 ή 6 από τα 18 ΠΑΣΟΚ που κυκλοφορούν στην πιάτσα.
 Το ζήτημα λοιπόν είναι το πάντα απλό: η Ομάδα Διαχείρισης. Το ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι:

"Υπάρχει η δυνατότητα να φτιαχτεί μια αξιόπιστη Ομάδα Διαχείρισης η οποία να διεκδικήσει τον συγκεκριμένο ρόλο, έστω και χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σήμερα".

Κι εδώ ερχόμαστε ξανά στον Σημίτη. Το κείμενο ας πούμε ότι είναι η "προγραμματική βάση". Ο ίδιος είναι διατεθειμένος να παίξει; Κι αν είναι, είναι διατεθειμένος να παίξει εξ αρχής ή να αναμένει δίκην Καραμανλή στο Παρίσι; [Ακόμη και το τελευταίο είναι θεμιτό, μπορεί να είναι και θετικό γιατί θα έλθει χωρίς φθορά στην τελική ευθεία.] Υπάρχει διαδικασία στο πλαίσιο του ελληνικού κοινοβουλευτισμού που να επιτρέπει κάτι τέτοιο; Η άποψή είναι ότι, ακόμη κι αν δεν υπάρχει, πρέπει να βρεθεί - με κοινοβουλευτικά παιχνίδια, πιέσεις, ακόμη και παλατιανά πραξικοπήματα. Η κατάθεση Σημίτη προσφέρει ένα άλλο μεγάλο καλό: αφαιρεί το άλλοθι από όλους τους πραγματικά ή δήθεν προβληματιζόμενους κοινοβουλευτικούς όλων των κομμάτων. Το ζάρι ρίχτηκε, δεν υπάρχουν αδαείς, αθώοι και με καλές προθέσεις. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν λύση κι αυτοί που δεν θέλουν (θέλουν άλλη λύση, βολική γι αυτούς, καταστροφική για την Ελλάδα).

Λοιπόν, τι; Θα περιμένουμε την επόμενη φορά που ο Σημίτης θα αποφασίσει να παρέμβει; Η προφανής αναντιστοιχία της πραγματικότητας Σημίτη με τις απόψεις περί τη διαχείριση που μέχρι την προηγουμένη κατετίθεντο από τους γνωστούς "στενούς συνεργάτες του" μάλλον υποδηλώνει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους σχέδιο. Πλην ίσως του Καραμανλή εν αναμονή στο Παρίσι. Μέχρι τότε, με κάποιο τρόπο πρέπει να έχουν φτιαχτεί οι συνθήκες.

Υπάρχει τρόπος να ξεκινήσουν διαδικασίες ουσιαστικής αντιμετώπισης της κρίσης; Γύρω από την ανάγνωση που καταθέτει ο Σημίτης, με ή χωρίς αυτόν.

Αναδημοσίευση από το Blog, Πολιτική Επιθεώρηση

Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου

 

Του Κώστα Σημίτη, από την Καθημερινή.

Διάφοροι πολιτικοί και εμπειρογνώμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι δυνατή, διότι δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες η αποχώρηση χώρας ή η αποπομπή της. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, λέγοντας: μη φοβάστε, δεν συμφέρει την Ενωση να αποχωρήσουμε, δεν θα εμμείνουν στις απαιτήσεις τους, γιατί αλλιώς θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι «καμιά από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που αποσαφηνίσθηκε από τις δηλώσεις Μέρκελ - Σαρκοζί». Εχουμε άρα ελευθερία κινήσεων. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ευρωζώνη έτσι κι αλλιώς θα καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ακολουθούμε περιορισμούς. Το κλίμα ότι έχουμε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια πρωτοβουλιών, απ’ ό,τι αρχικά πιστεύαμε, οδήγησε σε εφησυχασμό. Επιβεβλημένα μέτρα με πολιτικό κόστος αναβλήθηκαν ή τροποποιήθηκαν. Οταν δεν καταβλήθηκε η έκτη δόση του δανείου στα μέσα Σεπτεμβρίου, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι οι εταίροι μας έχουν αρκετά διαφορετικές απόψεις από μας σε σχέση με το τι πρέπει να γίνει. Οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.

Στις Συνθήκες πράγματι δεν προβλέπονται ρήτρες αποπομπής μιας χώρας από την ΟΝΕ. Αλλά μόνον όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να πιστεύουν ότι κατόπιν τούτου δεν διατρέχει κίνδυνο η Ελλάδα. Η πραγματικότητα της λειτουργίας της Ενωσης καθορίζει το πλαίσιο για την παραμονή ή την έξοδο μιας χώρας. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να προβλέπουμε και να μην εφησυχάζουμε. Οι όποιες διαβεβαιώσεις ηγετών της Ενωσης είναι δεσμευτικές στο μέτρο, που η Ελλάδα τηρεί τις υποχρεώσεις της. Αν δεν ανταποκρίνεται στα συμφωνηθέντα -όπως ισχυρίζονται ότι συμβαίνει- δεν ισχύουν.

Η συμφωνία του Ιουλίου 2011 εξασφάλισε στην Ελλάδα πρόσθετη χρηματοδότηση και μερική αναδιάρθρωση του χρέους της, ώστε να διευκολύνει την επάνοδο της χώρας στις αγορές το 2014. Η συμφωνία αυτή υποδηλώνει το σχέδιο που επιδιώκει να εφαρμόσει ο ηγετικός πυρήνας της Ενωσης. Επιθυμεί, κατά την αρχή λειτουργίας του Νέου Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) το 2013 ή και ακόμη γρηγορότερα, να δώσει την οριστική λύση του προβλήματος των υπερχρεωμένων χωρών με βάση τις καταστατικές διατάξεις του Μηχανισμού. Σύμφωνα μ’ αυτές, όποια κράτη έχουν βιώσιμο χρέος, όποια δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν κεφάλαια από τις αγορές, θα συνεχίσουν να υποστηρίζονται. Τα άλλα, των οποίων το χρέος δεν είναι βιώσιμο, θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Νέα χρηματοδότηση δεν θα δοθεί παρά μόνο για εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο. Οσες χώρες δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, θα ενταχθούν σε μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Στόχος θα είναι να περιορισθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

«Οικειοθελής αναστολή»

Ελεγχόμενη χρεοκοπία σημαίνει ελεγχόμενη συμπεριφορά των δανειστών, συμφωνία μεταξύ των δανειστών και της οφειλέτριας χώρας για την αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή παράταση του χρόνου εξόφλησης, περιορισμός (κούρεμα) των απαιτήσεων των τραπεζών, ρυθμίσεις που εγγυώνται την εξόφληση, όπως εκχώρηση των χρημάτων των κοινοτικών προγραμμάτων στις τράπεζες, νέοι κανόνες για το καταβλητέο επιτόκιο. Η ελεγχόμενη χρεοκοπία συνεπάγεται την οικειοθελή «αναστολή» της συμμετοχής της χώρας που χρεοκοπεί στην Ευρωζώνη. Η παραμονή της θα σήμαινε συνέχιση των κλυδωνισμών που προκαλεί η αδυναμία της στην αξία του ευρώ. Το ευρώ θα έχανε αμέσως αξία απέναντι στο δολάριο ή τη λίρα με αποτέλεσμα τη φυγή των επενδυτών προς άλλα νομίσματα. Η Ευρωζώνη θα εγκατέλειπε τη φιλοδοξία να είναι μια από τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και άλλες χώρες δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν μια τέτοια εξέλιξη. Θα αντιδράσουν σκληρά σε όσους δανείστηκαν τεράστια ποσά χωρίς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Η «οικειοθελής αναστολή» είναι άλλωστε το λογικό επακόλουθο ενός συστήματος, όπου όλοι είναι υποχρεωμένοι να τηρούν ορισμένους κανόνες για να λειτουργήσει. Αν κάποιος αρνείται να τους εφαρμόσει και κάνει του κεφαλιού του, το σύστημα ή θα τον αποπέμψει ή θα αυτοαναιρεθεί. Αυτοαναίρεση της Ευρωζώνης λόγω μιας μικρής περιφερειακής χώρας δεν πρόκειται να συμβεί. Τα άλλα κράτη έχουν επενδύσει τεράστιους πόρους και προσπάθεια στην ΟΝΕ, ώστε να αποδεχθούν μοιρολατρικά την αδιαφορία ενός μέλους για τις κοινές ρυθμίσεις.

Οι διαπιστώσεις αυτές απαντούν με σαφήνεια στον ισχυρισμό ότι δεν επιτρέπεται «νομικά» η αποχώρησή μας από το ευρώ. Οι νομικοί κανόνες για την έξοδό μας έχουν ήδη ουσιαστικά καθοριστεί. Το αργότερο το 2014 λοιπόν θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Ο χρόνος που μας μένει για να αποφύγουμε την έξωση είναι το πολύ τρία περίπου χρόνια και με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμβεί στο μεταξύ κάποιο ατύχημα. Ας σημειωθεί εδώ, ότι στην Ευρωζώνη άρχισαν να κυκλοφορούν σενάρια επιτάχυνσης των διαδικασιών. Επιδιώκεται να λειτουργήσει ο Μηχανισμός αντί το δεύτερο εξάμηνο του 2013 ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 2012. Ο διαθέσιμος χρόνος για την ανατροπή της αρνητικής μας πορείας θα είναι ελάχιστος σ’ αυτή την περίπτωση.

Η αναστολή της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη θα σημάνει πιθανότατα επάνοδο στη δραχμή. Η ισοτιμία της νέας δραχμής προς το ευρώ θα είναι πολύ κατώτερη εκείνης με την οποία πραγματοποιήθηκε η είσοδος στην Ευρωζώνη (1 ευρώ=340 δρχ.) Ενα ευρώ θα αντιστοιχεί σε εξακόσιες δραχμές ή και πολύ παραπάνω. Η οριστική τιμή της δραχμής θα καθορισθεί τελικά από τις αγορές ύστερα από αλλεπάλληλες υποτιμήσεις. Οι Ελληνες θα χάσουμε ένα μεγάλο ποσοστό της αξίας των χρημάτων μας, οι μισθωτοί ένα μεγάλο τμήμα της αγοραστικής τους δύναμης. Οι τιμές των εισαγόμενων ειδών θα αυξηθούν κατά το ύψος της υποτίμησης. Πολλά εγχώρια αγαθά θα ακολουθήσουν και αυτά την αλματώδη άνοδο των τιμών μια που οι περισσότερες πρώτες ύλες προέρχονται από το εξωτερικό. Η ανάκαμψη θα είναι εντελώς αβέβαιη για πολύ καιρό γιατί οι μοχλοί ανάπτυξης που είναι ήδη ασθενείς θα παραμείνουν περιορισμένοι.

Η ελεγχόμενη χρεοκοπία, έξωση, θα πραγματοποιηθεί, ίσως με υποσχέσεις για σύντομη επάνοδο στο ευρώ. Παρ’ όλα αυτά θα είναι πιθανότατα εξίσου δραματική με τη μη ελεγχόμενη. Για την κυκλοφορία του ευρώ στην Ελλάδα είχαν γίνει προετοιμασίες ενός έτους. Για την επανακυκλοφορία της δραχμής δεν θα μπορεί να γίνει ούτε μιας μέρας προπαρασκευαστική δουλειά. Μόλις μαθευτεί ότι είναι σε εξέλιξη η εγκατάλειψη του ευρώ θα κυριαρχήσει πανικός στην αγορά. Τράπεζες και καταθέτες θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν αμέσως όσο το δυνατό περισσότερα ευρώ για να τα στείλουν στο εξωτερικό ή να αποθηκεύσουν.

Ο βέβαιος πανικός δεν θα είναι η μόνη δυσκολία στην αλλαγή του νομίσματος. Το τραπεζικό μας σύστημα έχει προσανατολιστεί στο ευρώ, όσον αφορά τη διαχείρισή του, λογισμικό, υπολογιστές, εκπαίδευση. Η αλλαγή του ώστε να εργασθεί με το νέο νόμισμα απαιτεί τεράστιο κόστος και αρκετό χρόνο. Κερδοσκοπία, απάτες, αβεβαιότητα θα κυριαρχήσουν. Τα χρέη μας προς το εξωτερικό, που θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ, αυτομάτως θα αυξηθούν κατά το ποσοστό της υποτίμησης. Ελληνικές επιχειρήσεις που συναλλάσσονταν με το εξωτερικό θα βρεθούν ίσως σε μια νύχτα με διπλάσια χρέη. Το δημόσιο χρέος θα φτάσει δυσθεώρητα ύψη. Οποια και αν είναι η έκταση της αναδιάρθρωσής του, η εξόφλησή του θα παραμένει προβληματική. Το 1996, η Ελλάδα αποπλήρωνε ακόμη οφειλές που προέκυψαν πριν από το 1900. Τα εγγόνια μας θα εξοφλούν και αυτά πιθανότατα δάνεια, που θα έχουν συμφωνηθεί δεκαετίες πριν γεννηθούν. Θα πραγματοποιηθεί ανακατανομή του εισοδήματος και πλούτου χωρίς κανόνες και ηθική δικαιολόγηση. Η κοινωνική αναταραχή θα είναι έντονη, η οργή ανάλογη της χωρίς προηγούμενο φτώχειας και ανεργίας.

Θα υπάρξουν δισταγμοί, αναστολές, προσπάθειες της τελευταίας στιγμής για να αποτραπεί από την ίδια την Ευρωζώνη ο εξοστρακισμός μιας χώρας-μέλους με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία της. Δεν θα εφαρμοστεί όμως η ίδια συνταγή διάσωσης που ίσχυσε μέχρι τώρα: νέα δάνεια, νέες υποσχέσεις της Ελλάδος, νέες εγγυήσεις, νέα παρακολούθηση εκ μέρους της τρόικας. Το τελευταίο βήμα θα είναι ο αναγκαστικός διαχειριστής, ο σύνδικος της πτώχευσης. Θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις που μας αφορούν, θα ορίζει ποια χρήματα θα περιέρχονται στους δανειστές και ποια στη χώρα, θα καθορίζει διαδικασίες ώστε να ολοκληρωθεί η ύστατη προσπάθεια με το λιγότερο δυνατό κόστος για όλους.

Ορισμένα σενάρια

Υπάρχουν βέβαια και άλλες πιθανές εξελίξεις. Εξαρτώνται σημαντικά από την πορεία της ευρωπαϊκής και της διεθνούς οικονομίας, τους περιορισμούς που επιβάλλει ή τις ευχέρειες που παρέχει. Κριτήρια της κάθε λύσης είναι κυρίως το κόστος της για τα κράτη της Ευρωζώνης, οι ζημιές για τις τράπεζές τους, οι δυνατότητες ανακεφαλαίωσης των τραπεζών. Ορισμένη λύση μπορεί να ενδείκνυται για συγκεκριμένη στιγμή, αλλά να είναι απρόσφορη σε άλλη συγκυρία. Ας δούμε ορισμένα σενάρια.

Εστω ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και το ΔΝΤ αρνηθούν να πληρώσουν δύο ή τρεις συνεχόμενες δόσεις, διότι δεν εκτελούμε ανειλημμένες υποχρεώσεις. Τι θα συμβεί; Το Δημόσιο θα προσφύγει στις διεθνείς αγορές για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση. Δεν θα μπορέσει όμως να δανεισθεί γιατί οι ξένες τράπεζες θα ζητούν επιτόκια ανώτερα του 40%. Δεν θα έχει επομένως χρήματα ούτε για να εξοφλήσει τα ληξιπρόθεσμα δάνεια ούτε για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του. Η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τη στάση που θα ακολουθήσει η Ευρωζώνη. Θα έχει διάφορες δυνατότητες. Αν θέλει να μην προκληθεί αναταραχή από μια χρεοκοπία χώρας-μέλους, αλλά και ταυτόχρονα να φανεί συνεπής η ίδια στην τήρηση των όρων που θέτει, θα προχωρήσει προς την τελική εκκαθάριση του θέματος δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία στην Ελλάδα. Θα αποφασίσει την εκτεταμένη αναδιάρθρωση του χρέους δηλαδή, τον δραστικό περιορισμό του ελληνικού χρέους κατά ποσοστό πολύ μεγαλύτερο εκείνου του 21% που προέβλεπε η συμφωνία του Ιουλίου. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα δώσει στους κατόχους ελληνικών ομολόγων νέα ομόλογα των οποίων η τιμή θα ανταποκρίνεται στην κατά πολύ κατώτερη της ονομαστικής πραγματικής τους αξία. Την αποπληρωμή τους θα εγγυάται όμως το ίδιο. Υποχρέωση της Ελλάδος θα είναι να καταστήσει, υπό την αυστηρή εποπτεία του EFSF, το χρέος της βιώσιμο μέχρι την οριστική κρίση του 2013/2014. Η εποπτεία θα συνεχισθεί, αν κριθεί το χρέος βιώσιμο, για αρκετά χρόνια για να εξασφαλισθεί η δυνατότητα εξόφλησής του. Οι τράπεζες θα υποστούν πλήγμα από την αναδιάρθρωση γιατί θα χαθεί ένα μεγάλο τμήμα της αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Θα έχουν όμως ήδη ανακεφαλαιωθεί ή θα χρηματοδοτηθούν από το EFSF, για να καλύψουν μέρος της ζημιάς τους. Το μεγάλο όφελος της Ευρωζώνης θα είναι ο τερματισμός της ανασφάλειας, η αποτελεσματική περιχαράκωση του κινδύνου.

Πιθανό είναι επίσης η Ευρωζώνη να αποφασίσει να πληρώνει εφεξής τις δόσεις, όχι στην Ελλάδα απευθείας αλλά στις τράπεζες που μας δάνεισαν ώστε να εξοφλούνται τα χρέη μας. Στην περίπτωση αυτή δεν θα υπάρξει άμεση και μόνιμη στάση πληρωμών αφού τα χρέη θα εξυπηρετούνται κανονικά. Με τη μέθοδο αυτή θα επιτευχθεί η απαλλαγή των τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ενωσης από το τοξικό ελληνικό χρέος και η ανάληψή του από τα κράτη-μέλη. Ο κίνδυνος ότι η ελληνική χρεοκοπία θα προκαλέσει κλυδωνισμούς στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα έχει ελεγχθεί.

Aναταραχή στο εσωτερικό

Η λύση αυτή δεν θα αποφύγει την αναταραχή στο εσωτερικό της χώρας. Το ελληνικό Δημόσιο πιθανόν να μην έχει επαρκή χρήματα να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις του για να δουλέψει η κρατική μηχανή. Για να αντιμετωπίσει την έκτακτη αυτή κατάσταση πιθανόν να πληρώνει με πιστοποιήσεις οφειλής (ομόλογα) τους υπαλλήλους, οι δημόσιες επιχειρήσεις τους εργαζομένους, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τους προμηθευτές τους. Πιθανόν να υπάρξει τότε επέμβαση εκ μέρους είτε του προσωρινού μηχανισμού (EFSF) είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη χρηματοδότηση των τραπεζών και εμμέσως του ελληνικού Δημοσίου. Στόχος της θα είναι να οδηγηθεί ομαλά η Ελλάδα στην προβλεπόμενη από το Μόνιμο Μηχανισμό (ESM) διαδικασία που θα αποφασίσει οριστικά για τη μελλοντική εξέλιξη.

Εάν, τέλος, η Ευρωζώνη δεν συμφωνήσει σε παρέμβαση, όπως στις παραπάνω περιπτώσεις, και συνεχίσει να αρνείται την πληρωμή των δόσεων, η Ελλάδα θα κηρύξει στάση πληρωμών και θα διαπραγματευτεί τους όρους της χρεοκοπίας της. Θα είναι μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία. Οι δανειστές θα απαιτούν το σύνολο του οφειλόμενου ποσού χωρίς εκπτώσεις και αναβολές με κάθε δυνατό τρόπο. Η Ελλάδα θα αποκοπεί από τις διεθνείς συναλλαγές για πάρα πολύ χρόνο.

Την εικόνα των πιθανών εξελίξεων θα πρέπει να συμπληρώσει η διαπίστωση, ότι η Ελλάδα θα είναι συνεχώς εκτεθειμένη στον κίνδυνο ενός απρόβλεπτου ή τυχαίου γεγονότος. Μια νέα διεθνής ύφεση, μια νέα διεθνής τραπεζική κρίση, έντονες διαφορές μεταξύ των μελών της Ενωσης για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης θα αυξήσουν το αίσθημα της ανασφάλειας και θα επηρεάσουν αρνητικά τη συμπαράσταση στα προβλήματά μας.

Το συμπέρασμα από την εξέταση των διαφόρων σεναρίων είναι ότι η ομαλή πορεία της χώρας προϋποθέτει την ομαλή καταβολή των δόσεων από τους δανειστές και την ανταπόκρισή μας στους όρους που μας έχουν τεθεί. Κάθε παρασπονδία μάς οδηγεί σε αυστηρότερη εποπτεία. Κάθε βελτίωση που πετυχαίνουμε αυξάνει τη διαπραγματευτική μας δύναμη. Η συνάντηση της κ. Μέρκελ με τον πρωθυπουργό την περασμένη Τρίτη το επιβεβαίωσε. «Εάν θέλετε να σας στηρίξουμε πάρετε όλα τα μέτρα», ήταν η επωδός της καγκελαρίου, φιλική αλλά αποφασιστική. Αποτελούν, τέλος, δονκιχωτισμούς οι απόψεις, ότι πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τη συμπαράσταση της Ευρωζώνης, να μιμηθούμε το παράδειγμα της Αργεντινής «που τα πάει καλά», να «πούμε όχι» στους δανειστές μας, να επαναδιαπραγματευτούμε το σύνολο του προβλήματος με την Ευρωζώνη. Η έξοδος από την ΟΝΕ πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Θα είναι καταστροφική.

Το ερώτημα, αν μπορούμε να αλλάξουμε τους καταπιεστικούς όρους, ώστε να περιορίσουμε τη δυστυχία που προκαλούν, έχει απαντηθεί μέχρι σήμερα από τις εξελίξεις. Τόσο η συμφωνία του Ιουλίου όσο και η άρνηση αποδοχής των ελληνικών θέσεων τον Σεπτέμβρη έδειξαν ότι κάθε διαπραγμάτευση χρειάζεται επιδόσεις που πείθουν και μελετημένα σχέδια. Αν αυτό δεν συμβαίνει, οδηγείται σε αδιέξοδο. Θα πρέπει με την κατάλληλη προετοιμασία να επιδιώξουμε μια συμφωνία, που μπορεί να εκπληρωθεί σε όφελος όλων, αλλά και της χώρας μας. Η ανάπτυξη να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία. Τα μέτρα να είναι δικαιότερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα. Χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που ακολουθήσαμε μέχρι τώρα.

Δεν υπάρχουν γέφυρες;

Οι συνεχείς διασκέψεις πρωθυπουργών και υπουργών Οικονομικών δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές πολιτικής. Στα Συμβούλια δεν υπάρχει χρόνος συζήτησης. Ολα έχουν σχεδόν λεπτομερειακά προετοιμαστεί. Για οτιδήποτε καινούργιο οι συμμετέχοντες κρατούν τα χαρτιά τους κλειστά. Κοινά σχέδια προκύπτουν όταν οι υψηλού επιπέδου κύριοι συνεργάτες των πολιτικά υπευθύνων συζητούν βάσει οδηγιών ελεύθερα, μακριά από κάμερες, χωρίς δηλώσεις, αλλά με εξονυχιστική διερεύνηση όλων των δυνατοτήτων. Βέβαια συζητούν συγκεκριμένα σχέδια και όχι αόριστες επιθυμίες ή πολιτικά ευχολόγια. Για να ενταχθεί η χώρα στην ΟΝΕ υπήρχε μια συνεχής προπαρασκευαστική άτυπη επαφή και ελεύθερη συζήτηση των συνεργατών και των υπουργών επί χρόνια. Σήμερα μοιάζει να μην υπάρχουν γέφυρες.

Γέφυρες υπάρχουν, όταν αναγνωρίζεις το πρόβλημα του συνομιλητή σου. Το θέμα που απασχολεί τις χώρες του Βορρά είναι ο ορατός κίνδυνος να τις παρασύρουν οι χώρες της περιφέρειας στην κρίση τους. Πρέπει να τις πείσουμε, ότι μας ενδιαφέρει να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση. Είχαμε υποσχεθεί τον Φεβρουάριο του 2010 αποκρατικοποιήσεις. Δεν προχώρησαν ακόμη. Είχαμε προτείνει πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων ύψους 50 δισ. Δεν έχουμε καταφέρει να συμπληρώσουμε το ποσό του 1 δισ. Δεν αξιοποιήσαμε το ΕΣΠΑ. Η Ελλάδα έχει δημιουργήσει την πεποίθηση στους δανειστές της ότι δεν τηρεί τις υποσχέσεις της ελπίζοντας να βολευτούν τα πράγματα κατά τον ένα ή άλλο τρόπο χωρίς τομές. Χρειάζονται έκτακτες διαδικασίες και έκτακτη προσπάθεια. Εάν προωθούνται τα θέματα με τις συνηθισμένες γραφειοκρατικές μεθόδους το αποτέλεσμα θα παραμείνει μηδενικό. Μηδενική όμως θα είναι και η συμπαράσταση σε μας. Η προοπτική της ανάκαμψης θα παραμείνει ζωντανή αν δουλέψουμε με συνέπεια, σχέδιο και θέληση.

Είναι καιρός λοιπόν να σταματήσουν οι αυταπάτες για τις δυνατότητές μας, οι νομικισμοί, οι επικλήσεις των αρχών και αξιών της Ενωσης, για τις οποίες πρώτοι εμείς αδιαφορούμε. Δεν μας ταιριάζει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου που κρύβει το πρόσωπό της γιατί δεν αντέχει να βλέπει την πραγματικότητα. Ας δούμε με ειλικρίνεια και αυτογνωσία την κατάσταση. Μόνο έτσι θα διαμορφώσουμε τα μέσα να την αντιμετωπίσουμε.

«Απατεώνες» , «γομάρια», και «χωριάτες»

 

Ο πολιτικός εκφυλισμός αποτυπώνεται και στη γλώσσα. Στο υπέροχο δοκίμιό του «Πολιτική και η Αγγλική γλώσσα», ο Τζωρτζ Οργουελ σχολιάζει διεισδυτικά το βρόχο ανατροφοδότησης μεταξύ πολιτικής και γλώσσας. Η παρακμή της γλώσσας έχει πολιτικά και οικονομικά αίτια, παρατηρεί. Αλλά, όπως ο άνθρωπος που πίνει γιατί αισθάνεται αποτυχημένος και μετά η εξάρτησή του από το ποτό τον οδηγεί σε αποτυχίες, έτσι και η γλώσσα «γίνεται άσχημη και ανακριβής διότι οι σκέψεις μας είναι ανόητες, αλλά η ατημελησία της γλώσσας μας καθιστά πιο εύκολο να έχουμε ανόητες σκέψεις».
Ένα παράδειγμα. Απευθυνόμενος πρόσφατα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, στη Βουλή, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Α. Ροντούλης είπε: «Είστε ψεύτες, απατεώνες και γομάρια». Η φράση σχολιάστηκε στα ΜΜΕ, όχι όμως ολόκληρη. Οι ακραίοι χαρακτηρισμοί «ψεύτες» και «απατεώνες» πέρασαν απαρατήρητοι, πιθανότατα γιατί είναι διάχυτη η προσδοκία ότι οι πολιτικοί μας είναι ψεύτες και απατεώνες, άρα δεν εκπλήσσεται κανείς. Αν, αντιθέτως, στη Βρετανική Βουλή είχαν διατυπωθεί ανάλογοι χαρακτηρισμοί (μεταφράστε τους στα αγγλικά για να συνειδητοποιήσετε τη βαρύτητά τους), να είστε σίγουροι ότι θα είχε προκληθεί σάλος.
Γιατί; Διότι θεμελιώδης αρχή του δημόσιου ήθους σε μια ώριμη δημοκρατία είναι η εντιμότητα που αναμένεται να διακρίνει τους πολιτικούς εκπροσώπους, οπότε οποιαδήποτε αμφισβήτησή της απαιτείται να διατυπωθεί με αυξημένες αξιώσεις λογικής συγκρότησης και εμπειρικής τεκμηρίωσης. Σε μια ανώριμη δημοκρατία, αντιθέτως, δεν υπάρχουν αντίστοιχες απαιτήσεις. Όχι μόνο γιατί εδώ οι λέξεις τείνουν να μην μεταφέρουν ακριβές νοηματικό φορτίο και δεν υπάρχει αξίωση από τους ομιλητές να είναι διαυγείς και τεκμηριωμένοι, αλλά και γιατί η ευκολία με την οποία διατυπώνονται ακραίοι χαρακτηρισμοί αντανακλά ευρύτατα αποδεκτές παραδοχές για τα κυρίαρχα πολιτικά ήθη. Στο μέτρο δε που η ρητορική ακρότητα περνά απαρατήρητη, απο-καλύπτεται το ήθος της κοινότητας – τι θεωρεί αυτονόητο και τι όχι.
Το «γομάρια» όμως εξέπληξε. Σε τηλεοπτική συνέντευξή του σε δελτίο δήθεν ειδήσεων, ο κ.Ροντούλης, με προφορά και ύφος Χατζηχρήστου, προσπάθησε να εξηγήσει τη φρασεολογία του: «Εγώ είμαι χωριάτης και θα πρέπει να μεταφέρω ακριβώς την επικρατούσα άποψη […] Ο κόσμος έχει σκάσει»! Εξήγησε ότι ήταν συναισθηματικά φορτισμένος διότι είχε δεχθεί ένα τηλεφώνημα από μια μητέρα πολυμελούς οικογένειας, η οποία του περιέγραψε τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Και συνέχισε: «Γιατί το γομάρια είναι ύβρις; Άμα δεν ακούν τι να κάνουμε; Στο χωριό μου έτσι μιλάμε… Εσείς κρατείστε το σαβουάρ βιβρ του Κολωνακίου. […]».
Το πιο ενδιαφέρον εδώ δεν είναι το αγοραίο ύφος του κ.Ροντούλη. Περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η γλώσσα με την οποία υπερασπίζεται τη γλώσσα του. Προσέξτε πόσο ταυτολογικό είναι το επιχείρημά του: μιλάω έτσι, γιατί έτσι έμαθα να μιλάω! Δεν μπορεί ο δύστυχος βουλευτής να αρθρώσει κάποιο σοβαρό επιχείρημα για να υπερασπίσει τη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Ανακυκλώνεται! Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κατασκευάσει ρητορικά τη «λαϊκή» καταγωγή του («εγώ είμαι χωριάτης») και να ταυτίσει έμμεσα το λογοπλαίσιο (discourse) του «χωριού» με αυτό της Βουλής. Για να είναι δε πειστική η κατασκευή του πρέπει να αντιδιασταλεί με μιαν άλλη – το «σαβουάρ βιβρ του Κολωνακίου»! Το υπόρρητο συμπέρασμα είναι ότι οι «αστοί» του Κολωνακίου υποκρίνονται, ενώ εγώ ως «λαϊκός» μιλώ με ειλικρίνεια. Η Βουλή πρέπει να μοιάζει περισσότερο με το καφενείο του χωριού και λιγότερο με τα «καλά σπίτια» του Κολωνακίου!
Υποδυόμενος το ρόλο του Χατζηχρήστου, ο κ. Ροντούλης δεν αντιλαμβάνεται δύο πράγματα.
Πρώτον, ακόμα και στο καφενείο του χωριού σπάνια χαρακτηρίζει κάποιος τον συνομιλητή του «γομάρι», εκτός κι αν είναι αποφασισμένος να διαρρήξει τη σχέση μαζί του. Μπορεί ο κ.Ροντούλης να μην το έχει αντιληφθεί, αλλά όλα τα ρητορικά πλαίσια, από τα πιο «λαϊκά» μέχρι τα πιο «αστικά», έχουν τους δικούς τους κώδικες κοσμιότητας. Ο λόγος που δεν αποκαλούμε δημοσίως τον συνομιλητή μας «γομάρι» είναι απλός: τέτοιοι χαρακτηρισμοί θέτουν τον συνομιλητή εκτός της κοινότητας των έλλογων όντων, τερματίζουν τη σχέση. Καταστατική αρχή της Βουλής είναι το βουλεύεσθαι, η έλλογη συ-ζήτηση. Ως βουλευτής μπορώ να μιλώ επειδή ο θεσμός στον οποίο μετέχω θεμελιώνεται στο διά-λογο και στον απορρέοντα σεβασμό του συν-ομιλητή. Βουλεύομαι, στο μέτρο που δημιουργώ χώρο μέσα μου να συναντηθώ διαλογικά με τον άλλο. Με τα «γομάρια» δεν μπορώ να διαλεχθώ, άρα αυτο-ακυρώνομαι…
Δεύτερον, ο κ.Ροντούλης θεωρεί ότι ο ρόλος του είναι απλώς να μεταφέρει στην εκτελεστική εξουσία τα αισθήματα των πολιτών. Δεν του περνά από το μυαλό ότι, ως εκπρόσωπός τους, καλείται να κάνει κάτι πιο απαιτητικό: και να συγκινηθεί από το δράμα ενός πολίτη και να αναζητήσει έλλογους τρόπους περιγραφής και αντιμετώπισής του. Το συναίσθημα παρέχει την αναγκαία ενέργεια για δράση, αλλά χρειάζεται ο επεξεργασμένος λόγος για να αποκτήσει ακρίβεια η έκφρασή μας και σαφήνεια η σκέψη μας. Μόνο τότε μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες αναλυτικές διακρίσεις, να στοχαστούμε, και να σχεδιάσουμε ορθολογικές πολιτικές. Από τους βουλευτές έχουμε την αξίωση όχι να είναι απλοί αναμεταδότες λαϊκών αισθημάτων αλλά και μετασχηματιστές αντιλήψεων. Ξέρω ότι ζητάμε πολλά.
«Το να σκέφτεσαι καθαρά», λέει ο Οργουελ, «είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα προς την πολιτική αναγέννηση». Παρατηρώντας τη γλώσσα του κ.Ροντούλη και άλλων πολιτικάντηδων, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η πολιτική αναγέννηση είναι τόσο δύσκολο να συμβεί στην Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η γλώσσα των ηγετών μας απο-καλύπτει τον πυρήνα της κακοδαιμονίας μας – την προσποίηση, τη μεταμφίεση, τη σύγχυση. Ατημέλητη γλώσσα, ανόητες σκέψεις – και αντιστρόφως

Του Χαρίδημου Τσούκα, αναδημοσίευση από το Blog, Έναρθρη κραυγή

Οι καταλήψεις των σχολείων είναι μέρος του "σχεδίου" διάλυσης της χώρας

H σταλινική και νεοσταλινική Αριστερά είναι αυτή που οργανώνει και υποστηρίζει, πάντοτε υπόγεια και ποτέ ανοικτά, τις καταλήψεις στα γυμνάσια και τα λύκεια. Ιδιαίτερα στις λαϊκές και φτωχές περιοχές της χώρας, εκεί που ο δήθεν φιλεργατικός λόγος της έχει περισσότερη απήχηση. Μικρές ομάδες 5-10 ατόμων, βάζουν τα ξημερώματα, λουκέτα στα σχολεία, επικαλούμενοι την έλλειψη βιβλίων, ή τις τιμές και το ΦΠΑ των κυλικείων, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ή γενικά την οικονομική κρίση και τα κυβερνητικά μέτρα. Στη συνέχεια η πλειοψηφία των παρευρισκομένων μαθητών, στο όνομα της γενικής διαμαρτυρίας και του χαβαλέ, επικυρώνει με ψηφοφορία την κατάληψη. Την επόμενη μέρα, οι περισσότεροι μαθητές αποχωρούν, είτε γιατί δεν θέλουν να συμμετάσχουν στη διάλυση των σχολείων τους, είτε γιατί διαβάζουν ή κοιμούνται, ή παρακολουθούν φροντιστήριο και απομένουν ελάχιστοι να κρατούν το σχολείο κλειστό. Έπονται, το τάβλι, τα ολονύκτια πάρτυ, οι χρήσεις ουσιών, και φυσικά οι βανδαλισμοί, εκεί που ο χάνεται ο έλεγχος από τους νεοκομσομόλους, ή εκεί που τα ηνία της κατάληψης έχουν από την αρχή άλλες πιο εξτρέμ ομάδες ή απλά μαθητές με έντονη παραβατικότητα.

Οι καταλήψεις των σχολείων είναι μέρος του γενικότερου «σχεδίου» του πολιτικού συστήματος με τίτλο «διαλύστε τη χώρα». Από τη μια, η ΟΛΜΕ με ανακοινώσεις που καταδικάζουν τις δήθεν πράξεις βίας κατά των καταληψιών από τους καθηγητές τους φτιάχνει το συνδικαλιστικό πλαίσιο:

«Υποδιευθυντής λυκείου στο Γαλάτσι προκάλεσε το σοβαρό τραυματισμό μαθήτριας, σε Γυμνάσιο της Αργυρούπολης «αγανακτισμένος» γονέας κτύπησε με τον κόπτη που κρατούσε μαθητή που συμμετείχε σε κατάληψη. Τα κρούσματα βιαιοπραγίας σε βάρος μαθητών είναι πάμπολλα και η Ομοσπονδία μας αδυνατεί να τα καταγράψει» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης.
«Οι απειλές, οι προπηλακισμοί και η σωματική βία σε βάρος μαθητών είναι απαράδεκτες από παιδαγωγική άποψη και όσοι προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες δεν έχουν καμία θέση στο δημόσιο σχολείο» επισημαίνει.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->

και από την άλλη, οι ανακοινώσεις των κομμάτων που «δεν έχουν καμία σχέση με το φαινόμενο» δημιουργούν το πολιτικό πλαίσιο:

Σύμφωνα με τον ΣΥΝ,«η επιστράτευση των δυνάμεων καταστολής και η αντιμετώπιση των μαθητών ως ποινικών παραβατών -όπως και των φοιτητών και των εργαζομένων γενικότερα- δείχνει ως ποιο σημείο μπορεί να φθάσει ο κατήφορος της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να επιβάλει «διά πυρός και σιδήρου» την πολιτική των Μνημονίων, της Τρόικας και των περικοπών στη δημόσια εκπαίδευση».

Το ΚΚΕ καλεί τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς «να περιφρουρήσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους, να εξασφαλίσουν τη μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις τους, να διαμορφώσουν κοινό μέτωπο λαϊκής αντεπίθεσης για την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής». Από το Βήμα

Οι σαμποτέρ της δημόσιας εκπαίδευσης ούτε ενιαίοι είναι, ούτε έχουν κοινές μεθόδους. Δουλεύουν όμως πάνω στο ίδιο «σχέδιο», την ολοκληρωτική απαξίωση της εκπαίδευσης των παιδιών του λαού, ως μέρος της συνολικής χρεοκοπίας.

Χρόνια τώρα, η φράξια του κυβερνητικού δικομματισμού με αλλοπρόσαλλες μεταρρυθμίσεις και κυρίως απορυθμίσεις καταστρέφει μεθοδικά την εκπαιδευτική δομή της ΜΕ. Η δήθεν αντίπαλη φράξια του συνδικαλισμού φροντίζει να καλλιεργεί μέσα στα σχολεία ένα κλίμα μιζέριας, αδικίας, καταπίεσης και διαμαρτυρίας για εργαζόμενους και μαθητές, ενώ από την άλλη διαπλέκεται με την εξουσία. Οι μόνες λύσεις που προτείνει ανοικτά είναι η απεργία, η κατάληψη, η στάση εργασίας, η αποχή, η καταστροφή. Στα κλειστά γραφεία, φυσικά και υπάρχουν πάντοτε «προσφορότερες λύσεις».

Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών αντιμετωπίζει αδιάφορα τις μεθοδεύσεις των σαμποτέρ και πασχίζει με τη δουλειά της να αντιμετωπίσει τα καθημερινά προβλήματα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Όμως η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, οι ιδεοληψίες και η ιδεολογική σύγχυση, τα οικονομικά προβλήματα και η έλλειψη μιας νέας εναλλακτικής πρότασης δεν επιτρέπουν τη δημιουργία μιας μαζικής αντισυσπείρωσης απέναντι στις δυνάμεις της έκπτωσης. Παρατηρούμε ότι οι δάσκαλοι είναι απρόθυμοι να αγωνιστούν για να μείνουν τα σχολεία ανοικτά και να πείσουν τους «εξεγερμένους» μαθητές και μαθήτριες ότι μόνο με ανοικτά σχολεία και με καθημερινή διακίνηση ιδεών και απόψεων μπορούμε να προσεγγίσουμε τα προβλήματα και να βρούμε τις λύσεις.

Σήμερα μια κρατική φράξια σαμποτέρ, κατάφερε να αφήσει τα σχολεία χωρίς βιβλία. Μεγάλη η νίκη της, γιατί έστρωσε το χαλί για πρώιμες καταλήψεις, μέσα σε εποχή καθολικής κρίσης.

Μια άλλη φράξια, «αριστερή» οργανώνει τις καταλήψεις και κερδίζει μέρα με τη μέρα μέτρα στην εγκατάσταση της πλήρους ανομίας. Οι απειλές για «γενικό ξεσηκωμό» και «ζωή κόλαση», τρομοκρατούν τους πολίτες και τους στέλνουν στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, χωρίς φυσικά να αντιμετωπίζουν ουδόλως την κυβερνητική επίθεση.

Όλοι τους ξέρουν πολύ καλά ότι η μέση εκπαίδευση είναι προνομιακός χώρος για να δημιουργηθεί στις γειτονιές όλης της χώρας σκηνικό εξέγερσης και διάλυσης, που θα επιταχύνει την πτώση της κυβέρνησης, τις εκλογές, την άνοδο της ακροδεξιάς, τη χρεοκοπία και την επιστροφή στην εθνική μας μοναξιά. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια «συνομωσία» την οποία οι δυνάμεις της κοινής λογικής είναι ακόμα πολύ αδύναμες για να αντιπαλέψουν. Έχουν αρχίσει όμως να οργανώνονται και κάνουν νίκες. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης και απλή αίσθηση του καθήκοντος.

Αναδημοσίευση από το φιλικό Blog, Μη μαδάς τη μαργαρίτα