Παιδεία: όπισθεν ολοταχώς προς τη φαυλότητα

Του Ιωακείμ Γρυσπολάκη από τη μεταρρύθμιση

Όποιος θεωρεί ή ελπίζει ακόμη ότι η κυβέρνηση συνεργασίας του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ και των ακροδεξιών ΑΝ.ΕΛΛ. μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση είναι βαθειά νυχτωμένος. Η κυβερνητική στρατηγική έχει ως άξονα το τρίπτυχο «Αντιμεταρρυθμίσεις, Έξοδος από την ΕΕ, Επανίδρυση του Αριστερού Πελατειακού Κράτους». Ελπίζω ότι όσοι εναπόθεσαν στον κ. Τσίπρα τις ελπίδες τους για τη διάσωση της χώρας εντός της ευρωζώνης, να έχουν πλέον αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι στις προθέσεις του. Η οικονομική και εξωτερική πολιτική χαράσσεται από τους κ.κ. Λαφαζάνη, Κοτζιά, Στρατούλη και Βαρουφάκη. Δηλαδή τρία πρώην στελέχη του ΚΚΕ, με θητεία στις σχολές προπαγάνδας και συνδικαλισμού του ΚΚΣΕ, και έναν αυτάρεσκο και ναρκισσευόμενο πρώην συνεργάτη του μεγάλου τζογαδόρου Σόρος. Ακόμη και ο κ. Δραγασάκης, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, που τόλμησε να μιλήσει για συνέχιση της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ στο Πεκίνο ευρισκόμενος, διαψεύστηκε την ίδια μέρα από τον κ. Δρίτσα. Ο κ. Τσίπρας, με μοναδική προϋπηρεσία στον πανεπιστημιακό συνδικαλισμό, είναι έρμαιο των προθέσεων και σχεδίων των προαναφερθέντων, ενώ ο Καμμένος αρκείται στην εξουσία που του δίνει η θέση του, ικανοποιώντας τις εθνικιστικές φιλοδοξίες του και ενδεχόμενη επάνοδο της χώρας σε εθνικό νόμισμα.

Προς επίρρωση των ανωτέρω, θα αναφέρω δύο μαρτυρίες από πολύ υπεύθυνες πηγές. Τη Μεγάλη Δευτέρα, που ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με την καγκελάριο Μέρκελ, της υποσχέθηκε ότι την Τετάρτη θα κατατεθούν οι κοστολογημένες μεταρρυθμίσεις στο Euro Group. Αυτή ήταν και η αιτία, για την οποία ο Γερούν Ντάϊσεμπλουμ δήλωσε την επομένη ότι επίκειται η απελευθέρωση μιας πρώτης δόσης στην Ελλάδα. Φυσικά, ουδέποτε έστειλε αυτό που υποσχέθηκε, αφού στον καθένα λέει αυτό που ο συνομιλητής του θέλει να ακούσει, χωρίς να μπορεί να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, δέσμιος ων των αντιφατικών θέσεων των συνιστωσών. Η δεύτερη είναι η δήλωση του κ. Λαφαζάνη σε βουλευτή της σημερινής αντιπολίτευσης, κατά τη διάρκεια ιδιαίτερης συνομιλίας, προ των εκλογών. Η επιθυμία του είναι, όπως είπε, να γραφτεί στην ιστορία ως εκείνος ο πολιτικός που συνέβαλλε στην έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ.

Η πεντάδα εξουσίας συμπληρώνεται από τον πνευματικό ηγέτη της ομάδας συνδικαλιστών από το χώρο των διδασκόντων του ΕΜΠ, η οποία (Α. Μπαλτάς, Θ. Φωτίου, Γ. Σπαθής) έχει προ πολλού αποφασίσει την επαναφορά της φαυλότητας και της κομματοκρατίας στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας. Η αρθρογραφία τους στην ΑΥΓΗ τον τελευταίο χρόνο ήταν ενδεικτική των προθέσεων και των σχεδιασμών τους. Ενδεικτικό ήταν και το άρθρο του ομότιμου καθηγητή του ΕΚΠΑ και στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Γαυρόγλου τον Σεπτέμβριο 2014, που εξέφραζε τη λύπη του για την απώλεια των Πανεπιστημίων από την Αριστερά, λόγω του νόμου Διαμαντοπούλου. Κατά τη διάρκεια της πρώτης μετεκλογικής συνάντησης του κ. Τσίπρα με αρχηγό κόμματος, υποσχέθηκε ότι δεν θα προβεί σε αλλαγές στην εκπαίδευση αν δεν προηγηθεί ευρεία συζήτηση με τα κόμματα και την κοινωνία. Αυτό ήθελε να ακούσει ο δεύτερος, αυτό του είπε ο πρώτος.

Σήμερα, έχοντας την εξουσία στα χέρια τους, έρχονται με την συντηρητική οπισθοδρόμηση να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους και να ανακαταλάβουν τα Πανεπιστήμια, τους χώρους που τους εξέθρεψαν ως συνδικαλιστές και κομματικά στελέχη. Δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό για την καταστροφή που θα προκαλέσουν στο εκπαιδευτικό σύστημα και για την οπισθοδρόμηση που θα προκληθεί. Τους αφήνει αδιάφορο το γεγονός ότι, όσοι ικανοί και προβεβλημένοι καθηγητές μπορούν και έχουν ηλικιακά περιθώρια, θα φύγουν από την Ελλάδα, αναζητώντας θέσεις σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Όσοι επιφανείς καθηγητές ήλθαν στην Ελλάδα να στελεχώσουν τα Συμβούλια Ιδρυμάτων και να συμβάλουν στη διεθνοποίησή τους και στην οργάνωσή τους θα ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους και θα διαλαλήσουν ότι «τίποτα δεν γίνεται σε αυτή τη χώρα πλέον. Είναι άξιοι της μοίρας τους».

Ο νόμος 4009/2011 για την Ανώτατη Εκπαίδευση προετοιμάστηκε από την τότε υπουργό παιδείας Α. Διαμαντοπούλου μετά από μακρά και σε βάθος διαβούλευση, που διήρκεσε 14 μήνες, με όλους τους φορείς εντός και εκτός Ελλάδας, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στη σύνταξή του. Έγινε καταγραφή του ανθρώπινου δυναμικού και της υλικοτεχνικής υποδομής των ΑΕΙ και αναλυτική συζήτηση σε τρείς συνεδριάσεις της Συνόδου Πρυτάνεων Πανεπιστημίων και Προέδρων ΤΕΙ. Ακολούθησε η ηλεκτρονική διαβούλευση στη οποία συμμετείχαν χιλιάδες φοιτητών και καθηγητών. Το προσχέδιο δόθηκε σε όλα τα κόμματα για να διατυπώσουν προτάσεις. Ζητήθηκε και δόθηκε τεχνική υποστήριξη από εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ, ενώ κατατέθηκε και η εμπειρία 23 χωρών από αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ζητήθηκαν και δόθηκαν προτάσεις από πρόσωπα διεθνούς αναγνώρισης από επτά χώρες, αλλά και από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, ενώ το σχέδιο νόμου συζητήθηκε σε 4 συνεδριάσεις της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων. Τέλος, ο νόμος ψηφίστηκε με την πρωτοφανή πλειοψηφία 255 βουλευτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να τον ψηφίσει, χαρακτηρίζοντάς τον αντισυνταγματικό. Κατά σύμπτωση, συνήγορος των προσφυγόντων στο ΣτΕ κατά του νόμου ήταν ο σημερινός ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου (!!!) κ. Χρυσόγονος. Προσφάτως, εκδόθηκε, η απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ, που κρίνει το νόμο συνταγματικό.

Σήμερα, η ηγεσία των πανεπιστημιακών συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, ως ηγεσία πλέον του υπουργείου παιδείας, πνιγμένη στις ιδεοληψίες και στις δεσμεύσεις της απέναντι στους συνδικαλιστές, καταθέτει νομοσχέδιο, χωρίς διαβούλευση και με απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στα κόμματα, στα θεσμικά όργανα, όπως είναι το Ανώτατο Συμβούλιο Παιδείας και το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Τεχνολογίας, η ΠΟΣΔΕΠ, οι Σύνοδοι Πρυτάνεων Πανεπιστημίων και Προέδρων ΤΕΙ, σαρώνοντας τα πάντα και επαναφέροντας την εκπαίδευση στη φαυλότητα. Καταργεί τα Συμβούλια Ιδρυμάτων, την ηλεκτρονική ψηφοφορία για ανάδειξη οργάνων, τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία, την αξιολόγηση, ενώ επαναφέρει τους συνδικαλιστές στα πανεπιστημιακά όργανα και στα εκλεκτορικά σώματα πρυτάνεων, κοσμητόρων και προέδρων, αλλά και τους αιώνιους φοιτητές με τεράστιο κόστος για τα ιδρύματα. Τι να πεις όμως; Δεν είναι ενδεικτικό το ότι από τους 452 υποψηφίους για τις 13 θέσεις Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης βρέθηκαν και οι 13 «αξιότεροι», που τελικώς διορίστηκαν από τον αναπληρωτή υπουργό Τ. Κουράκη, να είναι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

Με την ίδια αντιδημοκρατική αντίληψη, με ισοπεδωτικό πνεύμα, που δυστυχώς χαρακτηρίζει τη σημερινή Αριστερά,  και με δηλωμένη την απέχθεια για την αριστεία και τον εκπαιδευτικό πλούτο των 60 λειτουργούντων Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων, τα καταργεί ενώ η εισαγωγή μαθητών μετά από εξετάσεις στα 5 Πρότυπα Σχολεία, που ως ιδρύματα δεν τολμούν να καταργήσουν, εναποτίθεται σε μία επιτροπή. Όπως είπε και η Άννα Διαμαντοπούλου σε μία πρόσφατη ανάρτηση στο facebook, «η αναμέτρηση είναι μεταξύ της δημοκρατίας και της δηλωμένης σταλινικής αντίληψης της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για την άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Θα περίμενε κανείς ότι οι Υπουργοί της «πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης» θα ήξεραν ότι ένας πολιτικός καλό είναι να μένει στην ιστορία χτίζοντας με συναινέσεις και όχι γκρεμίζοντας με διχασμούς».

O Ιωακείμ Γρυσπολάκης, είναι καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ιδεολογικές ψευδαισθήσεις και οικονομική πραγματικότητα

Η Ελλάδα του κρατισμού και της ορθολογικής άγνοιας αποχωρεί οικειοθελώς από το ευρωπαϊκό οικονομικό και παραγωγικό γίγνεσθαι. Γιατί στη χώρα δεν έχουμε ανθρωπιστική κρίση αλλά πνευματική ανεπάρκεια. 

Του Αθ. Παπανδρόπουλου, από euro2day.

Όταν ο αείμνηστος καθηγητής Mancur Olson αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην περίφημη «ορθολογική άγνοια», υπογράμμιζε ότι αυτή συνδέεται άμεσα με υπεραπλουστευμένες ιδεολογίες και πολιτικές δράσεις και έτσι παίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή.

Από την πλευρά του, ο καθηγητής Anthony Downs, το 1957, στο βιβλίο του «Μία Οικονομική Θεωρία Για Την Δημοκρατία», εξηγούσε ότι «οι ιδεολογίες είναι τα υποκατάστατα σχολαστικών αναζητήσεων και διατηρήσιμης σκέψης για τα δημόσια πράγματα».

Έτσι, κατά κανόνα, για λόγους ευκολίας και πολύ συχνά ερήμην της πραγματικότητας, οι πολίτες προσκολλώνται σε πολιτικές παρατάξεις όχι για να λύσουν προβλήματά τους αλλά για να ικανοποιήσουν φαντασιώσεις, συχνά ιδεολογικού περιεχομένου. Παράλληλα, όμως, επιδιώκουν να πετύχουν καισυντεχνιακά προνόμια, στον βαθμό που αυτά είναι εύκολο να δοθούν από την πολιτικο-κρατική εξουσία.

Κατά κανόνα, πάντως, η διάσταση της ιδεολογίας στις πολιτικές επιλογές χρησιμοποιείται από μαρξιστικής και εθνικοσοσιαλιστικής εμπνεύσεως πολιτικούς σχηματισμούς, οι οποίοι επικαλούνται το δημόσιο συμφέρον για να εφαρμόσουν τελικά συντεχνιακές πολιτικές. Σημαντικό δε εργαλείο των σχηματισμών αυτών είναι η εφεύρεση λέξεων και εκφράσεων που συνήθως απέχουν έτη φωτός από την ετυμολογία και την πραγματικότητά της, πλην όμως φορτίζουν ψυχολογικά ένα κοινό που είναι έτοιμο να δεχθεί την αληθοφάνεια ενός συνθήματος κενού περιεχομένου.

Στην σημερινή Ελλάδα όλα αυτά τα ιδεολογικά και ψυχολογικά εργαλεία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και αποτελούν ένα πολύ σημαντικό έρεισμα εξουσίας, η χρήση του οποίου όμως θα κάνει ακόμη βαθύτερη την παρούσα δραματική κρίση της χώρας και όλων των κοινωνικών και οικονομικών της αρθρώσεων.

Έτσι, ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί την έκφραση «ανθρωπιστική κρίση» σε μία χώρα που είναι ακόμα η 36η πλουσιότερη στον κόσμο, με μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα 17.700 ευρώ και σύνολο καταθέσεων στο εσωτερικό και το εξωτερικό περί τα 300 δισεκατ. ευρώ, ήτοι 27.000 ευρώ ανά Έλληνα πολίτη. Όμως, με την έκφραση αυτή –η οποία αποτελεί βαρύτατη ύβρι για τους λαούς της Συρίας, της Αφρικής και της Ασίας, που πράγματι κάποιοι από αυτούς υφίστανται οξύτατη ανθρωπιστική κρίση– τα κόμματα που συγκυβερνούν εκμεταλλεύονται ψυχολογικά και ιδεολογικά μία κατάσταση κρίσεως, που όμως έχει τα αίτιά της στα σοβαρά λάθη ενός εντελώς αφερέγγυου και ανεύθυνου πολιτικού συστήματος.

Σήμερα, λοιπόν, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μία οξύτατη κρίση κρατισμού, η οποία βαπτίζεται ανθρωπιστική ακριβώς για να μην αντιμετωπισθεί στα πραγματικά αίτιά της. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση όχι μόνον δεν ενδιαφέρεται να τείνει χείρα βοηθείας στα πραγματικά θύματα της κρίσεως κρατισμού, αλλά τα κοροϊδεύει και από πάνω. Κύριο μέλημά της, έτσι, ήταν να επαναπροσλάβει πλουσιοπάροχα αμειβόμενους δημοσίους υπαλλήλους, να αυξήσει μισθούς στις ΔΕΚΟ, να επαναφέρει σκανδαλώδη συνδικαλιστικά προνόμια και να επαναλειτουργήσουν την κρατική τηλεόραση –αλλά για το πώς θα βρουν δουλειά 1.500.000 άνεργοι ουδείς λόγος.

Δύο και πλέον μήνες τώρα, κύριο μέλημα της κυβερνήσεως είναι η άλωση των κρατικών «αρθρώσεων» με κομματικά στελέχη των συγκυβερνώντων κομμάτων, τα χάδια προς τους απασχολούμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η υπονόμευση των ιδιωτικοποιήσεων, η αποθάρρυνση των επενδύσεων, το χάρισμα χρεών και, βεβαίως, η αναζήτηση δανειακών πόρων για την περαιτέρω ενίσχυση του κρατισμού.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο όπου το κράτος και η συμμετοχή του στην οικονομία, από 50% το 2009, οδεύει προς το 55%, παρά τα ακριβώς αντίθετα προβλεπόμενα στα διάφορα «επάρατα» μνημόνια. Αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα συμβάλλει στην περαιτέρω ενίσχυση του κράτους, γεγονός που ήδη συνιστά μεγίστη απειλή πλήρους αφανισμού των νεότερων γενεών, πολλά μέλη των οποίων ήδη δραπετεύουν από την χώρα της παρακμής και του κρατισμού. Μία χώρα που δεν προσελκύει πλέον κανένα παραγωγικό κεφάλαιο και που σήμερα κινδυνεύει να αποκλειστεί και από τα κοινοτικά σχέδια βιομηχανικής και παραγωγικής αναδιαρθρώσεως.

Ήδη, τα έξι τελευταία χρόνια, η συμμετοχής της παραγωγής στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) έχει πέσει δύο ποσοστιαίες μονάδες και, αν η πορεία αυτή συνεχισθεί, η Ελλάδα θα μετεξελιχθεί σε μία αμιγώς παρασιτική οικονομία, η οποία θα μπορεί να επιβιώνει μόνον με δανεικά και με την συμβολή του τριτογενούς τομέα του ΑΕΠ της.

Τραγικά αποκαλυπτική στο επίπεδο αυτό είναι η νοοτροπία και η ρητορική των κυβερνώντων, οι οποίοι ομιλούν συνεχώς κατά της λιτότητας χωρίς να μάς λένε πώς βγαίνει κανείς από την κατάσταση αυτή χωρίς παραγωγή εισοδήματος και άρα πλούτου προς διανομή. Νομίζουν οι απανταχού εν Ελλάδι κρατολάγνοι ότι, ακόμα και αν κρατικοποιήσουν όλο τον ιδιωτικό πλούτο της χώρας, το πρόβλημά της θα λυθεί; Δεν μπορούν να καταλάβουν από την πορεία της Ιστορίας ότι, όταν οι συνθήκες αλλάζουν, πρέπει και αυτοί να αλλάζουν γνώμη;

Είναι δυνατόν στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον μία χώρα να μπορεί να επιβιώσει οικονομικά όταν, για να αγοράσει δέκα i-Pad, θα πρέπει να εξάγει τρεις νταλίκες πορτοκάλια; Μπορεί η οικονομική ανάπτυξη να προέλθει από ένα κράτος που παράγει μηδέν αξίες και που απορροφά το 90% των φορολογικών εισοδημάτων για τις αντιπαραγωγικές δαπάνες του;

Όχι, στην Ελλάδα δεν έχουμε ανθρωπιστική κρίση. Πριν απ' όλα, η χώρα πάσχει από ιδεολογικές ψευδαισθήσεις, πνευματική ανεπάρκεια και κρατικιστική διαστροφή. Όλα τα άλλα έπονται.

«Αντιμέτωπος με τη βλακεία, ακόμα και ο ίδιος ο Θεός είναι αβοήθητος»

Σχεδόν κάθε χρόνο απαιτείται μετεκπαίδευση, αν θέλει κάποιος να εκμεταλλεύεται τα σύγχρονα εργαλεία της τεχνολογίας. Το Δημόσιο μετεκπαιδεύει τους υπαλλήλους του; Πολύ αμφιβάλλω.

Του Ανδρέα Δρυμιώτη, από την Καθημερινή

Ε​​δώ και πολλά χρόνια έλεγα στους συνεργάτες μου ότι «δεν υπάρχει άμυνα στη βλακεία», μέχρι που ανακάλυψα την εβραϊκή παροιμία του τίτλου, η οποία αποδίδει το ίδιο νόημα πιο δυνατά και πιο παραστατικά.

Για το σημερινό κείμενο, θέλω να ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη από τη μεγάλη πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι είναι καθ’ όλα άξιοι και δεν έχουν καμία σχέση με το ανέκδοτο που θα σας διηγηθώ αμέσως. Η ιστορία όμως που διάβασα στις εφημερίδες, ήταν τόσο χαρακτηριστική και μου φάνηκε ότι ταιριάζει τόσο πολύ με το ανέκδοτο, που δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό.

Σύμφωνα με το ανέκδοτο, όταν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο και τις διάφορες φυλές, έδωσε στην κάθε φυλή δύο πολύ χαρακτηριστικές ιδιότητες. Για παράδειγμα, οι Γερμανοί είναι πολύ πειθαρχημένοι και στενόμυαλοι.

Οι Γάλλοι είναι εκλεπτυσμένοι και καλοφαγάδες. Οι Ιταλοί είναι πολυλογάδες και καταφερτζήδες. Οι Ελβετοί είναι εφευρετικοί και εργατικοί. Οι Σκωτσέζοι είναι πατριώτες και τσιγκούνηδες κ.λπ. κ.λπ. Στους Έλληνες ο αλάθητος Θεός έκανε μια παρέκκλιση και τους προίκισε με τρεις ιδιότητες, ίσως γιατί οι Έλληνες είναι ο περιούσιος λαός. Όταν οι άγγελοι, με μεγάλη ταπεινοφροσύνη, υπέδειξαν στον Θεό ότι στους Έλληνες δόθηκαν τρεις ιδιότητες αντί για δύο, ο Θεός θέλησε να διορθώσει την αδικία χωρίς φυσικά να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος. Έτσι όρισε ότι οι Έλληνες μπορεί μεν να είναι προικισμένοι με τρεις ιδιότητες, αλλά κάθε Έλληνας μπορεί να έχει μόνο οποιεσδήποτε δύο από αυτές. Ποιες ήταν οι ιδιότητες που έδωσε ο Θεός στους Έλληνες;

Ιδιότητα πρώτη: Να είναι έξυπνοι. Ιδιότητα δεύτερη: Να είναι τίμιοι και ιδιότητα τρίτη: Να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Επειδή όμως μπορούν να έχουν μόνο τις δύο από τις τρεις ιδιότητες, προκύπτουν οι ακόλουθες περιπτώσεις: 1η περίπτωση: Αν ένας Έλληνας είναι έξυπνος και τίμιος δεν μπορεί να είναι δημόσιος υπάλληλος. 2η περίπτωση. Αν ένας Ελληνας είναι τίμιος και δημόσιος υπάλληλος, δεν μπορεί να είναι έξυπνος. 3η περίπτωση. Αν ένας Έλληνας είναι έξυπνος και δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να είναι τίμιος.

Να όμως που η ιστορία που διάβασα στις εφημερίδες στις 11 Μαρτίου 2015, με έπεισε ότι υπάρχει και μια άλλη περίπτωση που δεν τη φαντάστηκε ούτε ο Θεός, ούτε οι άγγελοί Του. Να είναι Ελληνας και να έχει μόνο τη μία ιδιότητα. Αυτήν του δημοσίου υπαλλήλου και να μην είναι ούτε τίμιος αλλά ούτε και έξυπνος. Πού να φανταστεί ο Θεός ότι οι πολιτικοί στην Ελλάδα θα προσλάμβαναν για το Δημόσιο εντελώς ανίκανους ανθρώπους, όπως έγραφε το σημείωμα κάποιου πολιτικού πριν από μερικά χρόνια: «βρείτε του μια θέση γιατί δεν κάνει για τίποτα». Μάλιστα η ιστορία που διάβασα δεν αναφέρεται μόνο σε έναν, αλλά σε τρεις υπαλλήλους με τα ίδια χαρακτηριστικά. Το περιστατικό έγινε στις 2 Μαρτίου 2015 και αφορά τρεις υπαλλήλους της ΕΥΔΑΠ, οι οποίοι έχουν συλληφθεί και κατηγορούνται ότι αφαίρεσαν χρήματα από το χρηματοκιβώτιο του υποκαταστήματος. Οι δύο άνδρες και μια γυναίκα, εκμεταλλευόμενοι τη ληστεία που έγινε στο υποκατάστημα της ΕΥΔΑΠ όπου εργάζονταν, σκέφτηκαν να πάρουν τα υπόλοιπα λεφτά που άφησαν πίσω τους οι ληστές, να τα μοιραστούν και να δηλώσουν ότι οι ληστές έκλεψαν μεγαλύτερο ποσό. Μέχρι εδώ τεκμηριώνεται ότι δεν ήταν τίμιοι. Το ότι δεν ήταν έξυπνοι αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ενώ εργάζονταν στο υποκατάστημα της ΕΥΔΑΠ και έπρεπε να γνωρίζουν ότι ο χώρος βιντεοσκοπείται, εντούτοις μπήκαν στο χρηματοκιβώτιο και πήραν τα χρήματα, ενώ οι κάμερες τους κατέγραφαν! Ετσι τους ανακάλυψαν οι αστυνομικοί και από την έρευνα που έκαναν, βρήκαν τα κλεμμένα χρήματα στα σπίτια τους. Δεν γνωρίζω αν θα καταδικαστούν για την πράξη τους, αλλά σίγουρα πιστοποιούν τον τίτλο του σημερινού κειμένου.

Εδώ όμως τελειώνουν τα ανέκδοτα και τα χαλαρά και επειδή δεν θα ήθελα να μείνουν κακές εντυπώσεις για τους δημοσίους υπαλλήλους, θέλω να επισημάνω δύο πολύ σοβαρά θέματα που έχουν άμεση σχέση με την εξέλιξή τους. Συγκεκριμένα θέλω να δούμε τι κάνει το Δημόσιο για τη μετεκπαίδευση και την αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει, το οποίο σε πάρα πολλές περιπτώσεις είναι εξαιρετικό.

Θα ξεκινήσω από την προσωπική μου εμπειρία. Στη δεκαετία του ’80 οι ιδιωτικές επιχειρήσεις του χώρου της πληροφορικής, έχαναν πολλά και καλά στελέχη τους, τα οποία έβρισκαν υψηλότερες αμοιβές, μικρότερο ωράριο και τη σιγουριά της μονιμότητας στο Δημόσιο. Αφού τους εκπαιδεύαμε επαγγελματικά, ύστερα από μερικούς μήνες τους χάναμε. Η σημερινή Γενική Γραμματεία Πληροφορικών Συστημάτων ήταν ένας ισχυρότατος μαγνήτης ο οποίος «τράβηξε» πολλά στελέχη από την εταιρεία μας. Ηταν τέτοια η αιμορραγία στελεχών που είχαμε, ώστε σε κάποια περίοδο προσλαμβάναμε προσωπικό με πτυχία που δεν αναγνώριζε το Δημόσιο, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα μας φύγουν.

Η πληροφορική είναι η δραστηριότητα με την ταχύτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιστήμη ή τεχνολογία που να είχε τέτοια ραγδαία εξέλιξη. Για να μπορέσει, λοιπόν, κάποιος να παρακολουθήσει την εξέλιξη απαιτείται τακτική και συνεχής μετεκπαίδευση. Οι ιδιωτικές εταιρείες φροντίζουν να εκπαιδεύουν το προσωπικό τους ώστε να παρακολουθούν τις εξελίξεις της τεχνολογίας. Σχεδόν κάθε χρόνο απαιτείται μετεκπαίδευση, αν θέλει κάποιος να εκμεταλλεύεται τα σύγχρονα εργαλεία της τεχνολογίας. Το Δημόσιο μετεκπαιδεύει τους υπαλλήλους του; Πολύ το αμφιβάλλω. Ενώ λοιπόν αρχικά, προσλαμβάνει αξιόλογα στελέχη, με την έλλειψη της απαραίτητης μετεκπαίδευσης, καταντά να έχει στελέχη που δεν μπορούν να ανταποκριθούν και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη σύγχρονη τεχνολογία. Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, οι οποίοι με δικά τους έξοδα και στον ελεύθερο χρόνο τους, φροντίζουν να επιμορφώνονται. Ακόμα, υπάρχουν επίσης και ορισμένοι που διαπίστωσαν το πρόβλημα, προσπάθησαν να το αναδείξουν και να βρουν κονδύλια προκειμένου να μετεκπαιδεύσουν το προσωπικό τους, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Για παράδειγμα, ο Διομήδης Σπινέλης κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Γενικός Γραμματέας Πληροφορικών Συστημάτων προσπάθησε να εξασφαλίσει τη μετεκπαίδευση του προσωπικού της ΓΓΠΣ, αλλά συνάντησε γραφειοκρατικά εμπόδια, αναποτελεσματικότητα και έλλειψη ενδιαφέροντος.

Βλέπετε, παρά τις μεγαλοστομίες της «διά βίου μάθησης» στον ένα και μοναδικό τομέα που όντως απαιτείται «διά βίου μάθηση» ελάχιστα γίνονται, με αποτέλεσμα πολύ καλά και ικανά στελέχη, με τον χρόνο να απαξιώνονται. Το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης κάνει μια προσπάθεια στη μετεκπαίδευση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ειδικά στην πληροφορική χρειάζονται πολύ περισσότερα.

Η μετεκπαίδευση και η αξιολόγηση πάνε μαζί. Χωρίς αξιολόγηση, τι να την κάνεις τη μετεκπαίδευση. Αν όλοι κρίνονται ίσοι και μάλιστα με «άριστα», πώς θα ξεχωρίσουν οι καλύτεροι για να αναδειχθούν; Επανέρχομαι στον Διομήδη Σπινέλη. Οπως μου είπε κάποτε ο ίδιος: «Παρακίνησα ανώτερα στελέχη να παρακολουθήσουν με υποτροφία μαθήματα του Harvard Kennedy School of Government, αλλά δεν πήγαν (μου είπαν) λόγω φόρτου εργασίας». Είναι πολύ χαρακτηριστική αυτή η δικαιολογία. «Λόγω φόρτου εργασίας». Ποιος ενδιαφέρεται να αναπτύξει τις γνώσεις και δεξιότητές του, όταν αυτές δεν αντισταθμίζονται με αυξημένες αποδοχές ή έστω με αυξημένες πιθανότητες για προαγωγή;

Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των πολιτικών μας τα τελευταία χρόνια. Εχουν δημιουργήσει ένα τέτοιο περιβάλλον, ώστε ο πλέον πολύτιμος πόρος που διαθέτει το Δημόσιο, το ανθρώπινο δυναμικό του, όχι μόνο δεν μετεκπαιδεύεται σε ένα κόσμο ο οποίος διπλασιάζει τη γνώση του κάθε δύο χρόνια, αλλά δεν έχει και κανένα κίνητρο να αξιολογηθεί για να προοδεύσει επαγγελματικά. Και σαν συνέπεια αυτής της πολιτικής, είναι να έχουμε ένα εντελώς αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα.

Όπως το διατύπωσε ο Derek Bok: «If you think education is expensive, try ignorance». Με άλλα λόγια, η άγνοια και η έλλειψη εκπαίδευσης θα σου στοιχίσει πολύ περισσότερο από το κόστος της εκπαίδευσης ή της μετεκπαίδευσης. Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουμε στη χώρα μας.

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων

Η έκλειψη της πρωτοβουλίας

Του Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή

Οι πατερναλιστές –δεξιοί κι αριστεροί– είναι συνήθως άνθρωποι καλών προθέσεων, αλλά με λειψή σκέψη και μικρότερη φαντασία. Γι’ αυτό, όποτε αναλαμβάνουν εξουσία, το πρώτο που θα κάνουν είναι να περιορίσουν την ελευθερία των άλλων. Δεν προσπαθούν να διδάξουν τους ανθρώπους ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. Απλώς επιτρέπουν ή απαγορεύουν.

Οι πατερναλιστές είναι οπαδοί μεγάλων θρησκευτικών και πολιτικών κοσμοθεωριών. Για παράδειγμα, ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης ασπάστηκε νωρίς τη μεγαλύτερη κοσμική θρησκεία που άνθησε στον 20ό αιώνα. Γι’ αυτό και πιστεύει στο «μάντρωμα», για το καλό των υπηκόων του. Με αφορμή την έκλειψη ηλίου που έγινε προχθές (20.3.2015), έστειλε εγκύκλιο με την οποία ενημέρωσε τους διευθυντές των σχολείων για το φαινόμενο και τους προέτρεψε «λόγω των σοβαρών βλαβών που μπορεί να προκληθούν στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού εξαιτίας της υπέρυθρης ηλιακής ακτινοβολίας, οι διευθυντές και εκπαιδευτικοί όλων των σχολικών μονάδων παρακαλούνται όπως αναπροσαρμόσουν το ωρολόγιο πρόγραμμα της 20ής Μαρτίου, προκειμένου όλοι οι μαθητές/μαθήτριες να παραμείνουν σε κλειστούς χώρους καθ’ όλη τη διάρκεια της έκλειψης (10.30 - 13.00)... Οι περίπατοι χωρίς χρήση μεταφορικού μέσου, για τη Β/θμια Εκπ/ση, αναστέλλονται... Επιπροσθέτως, σας ενημερώνουμε ότι το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών θα εκπέμπει ζωντανά από τις εγκαταστάσεις του στην Πεντέλη τη μερική έκλειψη Ηλίου στη διαδικτυακή διεύθυνση noa.gr, ώστε κάθε ενδιαφερόμενο σχολείο να μπορεί να την παρακολουθήσει...».

Αυτή είναι η λογική των πατερναλιστών ιερέων κάθε θρησκείας. Το μάντρωμα αντί της διδαχής για τους πιθανούς κινδύνους. Προτιμούν να μη ζήσουν τα παιδιά μια μοναδική εμπειρία, λαμβάνοντας φυσικά όλα τα μέτρα προφύλαξης, αλλά να τη δουν από το κουτί μιας οθόνης.

Αντιθέτως, σε ένα ιδιωτικό σχολείο, στην Ελληνογερμανική Σχολή είδαν την έκλειψη ως ευκαιρία διδαχής. Εκαναν την 20ή Μαρτίου «ημέρα του Ηλιου». Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν κάλεσαν και άλλους να παραστούν στον ιδιότυπο εορτασμό τους: «Είστε καλοδεχούμενοι και εσείς στο σχολείο για να παρακολουθήσετε το μοναδικό φυσικό φαινόμενο. Θα έχουμε την ευκαιρία να το χαρούμε με απόλυτη ασφάλεια με διάφορους τρόπους: με τα ειδικά γυαλιά, που μάλιστα θα τα έχουν κατασκευάσει μαθητές, με το εξειδικευμένο ηλιακό τηλεσκόπιο του σχολείου ή ακόμα και με έναν τρόπο που θα σας εκπλήξει, χρησιμοποιώντας μόνο τις... παλάμες σας».

Ας προσέξουμε λίγο τη διαφορά. Σε μια πρόκληση –η οποία, ομολογουμένως, εμπεριέχει κινδύνους–, στο συγκεντρωτικό σύστημα παιδείας ο υπουργός στέλνει φετβά για μάντρωμα των μαθητών μέσα στις σχολικές αίθουσες. Eτσι δεν θα κινδυνεύσουν, αλλά ούτε θα μάθουν. Στο σχολείο που έχει σχετική αυτονομία, τα παιδιά μαθαίνουν πώς να προστατεύονται από την έκθεση των ματιών τους στον ήλιο, αφού οι ίδιοι οι μαθητές κατασκευάζουν τα ειδικά γυαλιά και για τους επισκέπτες. Το ένα σχολείο κατασκευάζει και φοβισμένους μαθητές, επιρρεπείς στο «μάντρωμα»· το άλλο ενθαρρύνει την πρωτοβουλία.

Ο φετβάς του κ. Κουράκη πιθανώς να εξηγεί γιατί οι παντός είδους πατερναλιστές είναι και κατά της αξιολόγησης. Προτιμούν να έχουν στούρνους, άβουλους, υφισταμένους, ώστε να τους στέλνουν εντολές τι να κάνουν ακόμη και στην... έκλειψη ηλίου. Διότι, εδώ που τα λέμε, αν κοτζάμ διευθυντές σχολείων χρειάζονται εγκύκλιο για να αντιληφθούν τους κινδύνους που διατρέχουν από μια έκλειψη, τότε δεν έπρεπε να είναι δάσκαλοι, πόσο μάλλον διευθυντές. Ετσι δεν είναι;

“Ποτέ Ξανά. 72 χρόνια μετά την αναχώρηση του πρώτου συρμού για το στρατόπεδο Άουσβιτς”.

“Ποτέ Ξανά. 72 χρόνια μετά την αναχώρηση του πρώτου συρμού για το στρατόπεδο Άουσβιτς”.

Της Μ. Γιαννακάκη, από badiera

Ξεκίνησαν χθες και κορυφώνονται αύριο με την Πορεία Μνήμης που θα πραγματοποιηθεί από την Πλατεία Ελευθερίας έως τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. οι εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης

Ξεκινώντας από τη θέση του Jean Paul Sartre, το 1944, ότι “ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ευρύτερα θέμα ουσίας για μια δημοκρατία”, ας σταθούμε στο τι διαφοροποιεί τον αντισημιτισμό από τις άλλες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού.

Ο αντισημιτισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο: αλλάζει εκφάνσεις, μορφές, ρητορική, αλλά είναι η πιο δραματική απόδειξη ότι ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον δικαιωματικό 21ο αιώνα.

Διαρκώς ανανεώνεται το υπόβαθρο του μύθου που τον συντηρεί και τον μεταφέρει στους αιώνες. Από το Μεσαιωνικό “Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό” έχουμε περάσει στις οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και τους μεγάλους σύγχρονους εβραϊκούς μύθους (“οι εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως”, “4.000 εβραίοι είχαν λάβει επιστολές τα ξημερώματα της 11ης Σεπτέμβρη να μην πάνε στις δουλειές τους”). Και όπως σημειώνει ο Pierre – Andre Taguieff, “Ανάμεσα στη μεσαιωνική, χριστιανική εβραιοφοβία και στον σύγχρονο εξισλαμισμό της αντιεβραϊκής υπόθεσης, δεσπόζει το πολιτιστικό ναδίρ του Ολοκαυτώματος”.

Ο αντισημιτισμός έγινε στη Ναζιστική Γερμανία μέρος της ιδεολογίας της εξουσίας.

Ακόμη και η Αριστερά, παραδοσιακά ταγμένη στο πλευρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φλερτάρει κατά καιρούς με τον αντισημιτισμό, ντύνοντάς τον μάλιστα με τον μανδύα “προοδευτικών” ιδεών, είτε πρόκειται για ταύτιση των Εβραίων με τις ασκούμενες από το Ισραήλ πολιτικές (το κράτος του Ισραήλ εδώ νοείται ως συλλογική εβραϊκή κοινότητα), είτε ενσωματώνοντας θεωρίες συνωμοσίας “Οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού”. Θέλω να επισημάνω τους κινδύνους που κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η ξενοφοβία για τις ελευθεριακές και ανθρωπιστικές διαστάσεις της Αριστεράς, ακόμα και όταν αυτές εκφέρονται στο όνομα της εναντίωσης στην παγκοσμιοποίηση, των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ή της μάχης ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Στον παραδοσιακό αντισημιτισμό παρατηρούμε “ουσιοποίηση” όλων των Εβραίων, όλοι θεωρείται ότι ενσαρκώνουν μία και μοναδική ουσία.

Ο θρησκευτικός αντιεβραϊσμός ανέκαθεν συντηρούσε “σύγχρονες” θεωρίες, όπως πχ ο εθνικισμός: σε μια εποχή που αναδύονταν τα κράτη-έθνη, ο Άλλος, γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά ήταν, a priori, ύποπτος στην καλύτερη περίπτωση.

Το θεσμικό και νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι πανάκεια. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κάνει βήματα οπισθοχώρησης σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όπου η προάσπισή τους θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές κρίσης. Η απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα είναι περισσότερα Δικαιώματα, περισσότερη Παιδεία, περισσότερη Δημοκρατία. Μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα προχωρήσουμε σε έναν κόσμο συνύπαρξης που θα βασίζεται στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.

Δέκα χρόνια μετά τη διακήρυξη του Βερολίνου για τον αντισημιτισμό, το κείμενο είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Παρατηρούμε, δε, μια έξαρση του νεοναζισμού και του ρατσισμού σήμερα, όπου οι εγκληματικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και άλλων ευπαθών ομάδων εντείνονται, και ακόμη και μέσα στα κοινοβούλια η ρητορική μίσους είναι απροκάλυπτη, ενώ τα ποσοστά των εν λόγω μορφωμάτων ανά την Eυρώπη αυξάνονται. Οι κυβερνήσεις των κρατών καλούνται όχι μόνο να προσαρμόσουν το νομικό τους πλαίσιο στα διεθνή επίπεδα, αλλά και να παραδειγματιστούν από τις καλές πρακτικές άλλων κρατών, κυρίως σε ζητήματα εκπαίδευσης και διδασκαλίας της ιστορίας, πάντα έχοντας στο μυαλό ότι η ιστορία διδάσκει και παραδειγματίζει και δεν υποδαυλίζει μίση.

Πώς θα έρθουν πίσω τα λεφτά;

Του Θανάση Μαυρίδη, από το capital.gr

Το κλειδί των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα είναι εκείνο των καταθέσεων. Αν δεν επιστρέψουν οι καταθέσεις που έφυγαν στο εξωτερικό, τότε η χώρα έχει ελάχιστες πιθανότητες να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση. Το ερώτημα είναι πως! Πως θα πειστούν οι καταθέτες να φέρουν πίσω τα λεφτά τους, όταν υπάρχει ο φόβος του κουρέματος και της άγριας φορολόγησης. 

Είναι ένας ενδιαφέρον γρίφος! Δεν είναι εύκολο να πείσεις τον κόσμο να "πουλήσει" την ασφάλεια που του δίνει μία μικρή ή μεγάλη κατάθεση στο εξωτερικό, όταν καθημερινά γίνονται δηλώσεις που τον καθιστούν στόχο. Που θα βρει το δημόσιο τα λεφτά για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις; Στους έχοντες και κατέχοντες. Που θα βρει λεφτά για να πληρώσει τους δανειστές; Στους έχοντες και κατέχοντες. Που θα βρει λεφτά για να ανοίξει την ΕΡΤ; Εντάξει, εκεί θα τα πάρουν απ΄ όλους μας και από τους έχοντες και από τους μη έχοντες. 

Η μέθοδος της "φορολογικής αμνηστίας" δεν θα πιάσει. Έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν με μηδαμινά αποτελέσματα. Και να φανταστεί κανείς ότι τότε το ελληνικό δημόσιο είχε έναν βαθμό αξιοπιστίας. Σήμερα η αξιοπιστία του ελληνικού δημοσίου συναγωνίζεται εκείνη των ομολόγων που εκδίδει κι αυτό δεν είναι παράλογο. 

Η μέθοδος του εκφοβισμού, επίσης δεν πιάνει. Εκείνοι που πραγματικά έχουν πρόβλημα και θέλουν να κρύψουν τα κλοπιμαία το έχουν ήδη κάνει. Μακάο, Σιγκαπούρη και δόξα να έχει ο Θεός της παραοικονομίας και του μαύρου χρήματος. Άντε και ξεκίνησαν κάποιου είδους εκστρατεία με την βοήθεια των Ευρωπαίων και κυρίως των Βορείων, οι οποίοι ακούνε φόρους και μαστίγιο και παθαίνουν μία ψυχική ανάταση ένα πράγμα. Το πολύ - πολύ να πιάσουν κανέναν ξεχασιάρη μικρομεσαίο! Ψίχουλα! 

Κάποιος άλλος τρόπος πρέπει να βρεθεί για να αλλάξει πλήρως το σκηνικό και να πειστούν οι Έλληνες να φέρουν πίσω τα λεφτά τους και να αρχίσει έτσι το τραπεζικό σύστημα να παίρνει ανάσες και να μην αναζητά κάθε εβδομάδα την ελεημοσύνη του Ντράγκι. 

Στην πράξη υπάρχουν δύο πιθανές λύσεις. Η μία είναι η εγγύηση των καταθέσεων με ρήτρα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου (ας πούμε ακίνητα) κι η δεύτερη είναι ο πλήρης και απόλυτος έλεγχος των τραπεζών από την ΕΚΤ, σαν να πρόκειται για τράπεζες μιας άλλης χώρας. Την δεύτερη λύση δεν θα την συζητήσουν καν οι δικοί μας, αφού με ένα τέτοιο καθεστώς δεν υπάρχει πιθανότητα να αγοράσει ελληνική τράπεζα ελληνικά ομόλογα για να κάνει διορισμούς οκ. Κατρούγκαλος. Κι η πρώτη θα είναι άνευ ιδιαίτερης αξίας εφόσον η ελληνική κυβέρνηση δεν αποδέχεται την δεύτερη! Αν δεν μπορεί, δηλαδή, να πείσει για την αξιοπιστία της και για τις αγαθές της προθέσεις. 

Μία καλή κίνηση θα ήταν η επιστροφή στην Ελλάδα των καταθέσεων των επιφανών στελεχών της κυβέρνησης που σήμερα έχουν τα χρήματά τους σε ξένες τράπεζες, όπως οι ίδιοι έχουν αναφέρει στο πόθεν έσχες! Πως είναι δυνατόν να είναι κανείς υπουργός σε αυτή την κυβέρνηση που θέλει να αλλάξει την Ευρώπη και να μην εμπιστεύεται τα χρήματά του σε μία ελληνική τράπεζα; Να φέρουν, λοιπόν, τα λεφτά τους από το Λονδίνο και την Γενεύη. Και με το πλεονέκτημα που διαπιστωμένα έχουν στην επικοινωνία θα μπορέσουν να πείσουν έτσι περισσότερους Έλληνες να τους μιμηθούν. 

Το επόμενο βήμα; Εκεί χρειάζεται να συζητήσουν στα σοβαρά με την ΕΚΤ και τον κ. Ντράγκι. Με σχέδιο αυτή την φορά και όχι με γενικόλογες αναφορές για το πως λειτουργεί το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και ποιο μπορεί να είναι το μέλλον του ευρώ. Με σοβαρότητα και όχι με κουτοπονηριές. Ίσως ο κ. Ντράγκι έχει τότε να προτείνει και μία τρίτη ή τέταρτη λύση. Αλλά το βασικότερο είναι η αξιοπιστία της χώρας και της κυβέρνησης. Κι αυτό δεν γίνεται με τον τρόπο που το επιχειρούν σήμερα...

Βαγγέλη, σε νιώθω

Της Ρέας Βιτάλη, από protagon.gr

Αυτό το πρόσωπο του νέου άνδρα έχει στοιχειώσει το μυαλό μου. Οι δρόμοι δεν είναι πια ίδιοι. Όλο νομίζω ότι κάπου θα τον δω. Τόσο που το θέλει η καρδιά μου, δεν μπορεί, θα τον βρω. Όλοι νομίζω το ίδιο έχουμε πάθει. Τον ταυτοποιώ με δικό μου άνθρωπο. Τον ταυτοποιούμε με δικό μας άνθρωπο. Θα μπορούσε να ήταν γιος μου. Ναι! Θα μπορούσε να είναι φίλος μου. Έχω πολλούς ευαίσθητους. Το ευαίσθητος είναι μεγάλο ζόρι, λογαριάζεται και ως κουσούρι.

Γνωρίζω τη διαδρομή των συναισθημάτων του Βαγγέλη. Ακούω εκείνο το «ωχ!» του στα αφτιά μου, μόλις συναπαντήθηκε με «τον νταή». Τον ανθρωπάκο με το δανεικό πέος. Οι νταήδες πάντα δανείζονται πέος. Πέος ένα αυτοκίνητο με τα γκάζια του όλα, πέος μια ομάδα δίπλα του να χειροκροτεί το κενό του, πέος τα λόγια του κι ο τρόπος που γέρνει τα χείλη, πέος το να φτύνεις λέξεις.

Μπορώ ν' ακούσω τους χτύπους της καρδιάς του Βαγγέλη, να νιώσω το πρόσωπό του να στομώνει αίμα, να τρέμει μην και ξεχειλίσει κόκκινο στα μάγουλά του... Ωχ! Πώς ξεφεύγεις από τον νταή; Από πού θ' αντλήσεις δύναμη να αμυνθεί; Υπάρχει άμυνα; Βεβαίως υπάρχει, αλλά... Περίεργο πράγμα η ντροπή. Την απωθούν όσοι τη δικαιούνται και την απορροφούν όσοι δεν τους πρέπει. Τόσο μόνος ο Βαγγέλης. Κι ο νταής, μόνος είναι, μη νομίζεις… Κατάμονος. Είδα τη μάνα του Βαγγέλη. Ένα χαμόγελο γλυκό. Πώς αλλιώς θα ήταν; Και στο πλευρό της τόσος άγνωστος κόσμος. Και δίπλα στον άγνωστο Βαγγέλη τόσος κόσμος. Τόσοι εθελοντές. Λατρεύω τα αντανακλαστικά της κοινωνίας μας τέτοιες ώρες. Πώς απλώνουμε με μιας κρυμμένους θησαυρούς! Αν μιλούσαμε οι άνθρωποι; Αν μαθαίναμε τα στόματα ν' ακολουθούν διαδρομές του λόγου; Αν πάνω από έγνοιες για «ξένες γλώσσες», βάζαμε οι γονείς τη γλώσσα των συναισθημάτων, των σκέψεων, των προβληματισμών… Την επικοινωνία. Μπορώ να φανταστώ και τους γονείς κάθε νταή. Μιλάμε για bullying στα παιδιά. Ενημερώνουμε. Καλά κάνουμε. Μα στους γονείς πιο πολύ πρέπει ν' απευθυνθούμε. Στη σπορά του νταή. Μεγαλώνοντας τρία παιδιά… Πώς το είχε πει μια μάνα σ’ ένα ντοκυμαντέρ; Κάντε εσείς τις μελέτες σας στα εργαστήριά σας… Εγώ έχω το εργαστήριο μπροστά στα μάτια μου, όλο το 24ωρο. Λοιπόν οι γονείς των «νταήδων» έχουν δυο πρόσωπα πάνω στα πρόσωπά τους. Το μισό λειτουργεί με το ένστικτο… Γνωρίζουν ότι το παιδί παραβαίνει ανθρώπινους, ψυχής νόμους, βλέπουν το κακό να έρχεται, το μισό τους πρόσωπο έχει αγωνία… Μα στο άλλο μισό κομμάτι προσώπου… Έχουν ένα σιχαμένο καμάρι, μια φρικτή ηδονή… Κάπου το τσογλάνι που ανατρέφουν, το καμαρώνουν κιόλας.

Ρώτησα τον μικρό μου γιο: «Γράφω για το παιδί που χάθηκε, τον Βαγγέλη. Τον έχεις δει στην τηλεόραση. Αν του έστελνες ένα μήνυμα, τι θα του έλεγες;», «Σε νιώθω», μου είπε. Μόνο δύο λέξεις. Ναι! Αυτό ακριβώς. Βαγγέλη, σε νιώθουμε. Κι αυτό, σε μια εποχή που νόμιζα ότι ξεχάσαμε να νιώθουμε. Πες μου ότι δεν είναι αργά βρε Βαγγέλη.     

H καλοδεχούμενη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ

του Γιάννη Βούλγαρη από τα ΝΕΑ του Σαββάτου

Μέσα σε ένα κλίμα που παραμένει ακόμα αβέβαιο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί τα πρώτα βήματα προσαρμογής. Παρά τις εμπλοκές, το πρόσφατο Eurogroup άνοιξε έναν δρόμο. Ακολούθησε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο οποίο ο ίδιος ο κ. Τσίπρας επισημοποίησε τη στροφή. Η οριστικοποίηση της συμφωνίας, πόσω μάλλον η εφαρμογή της, μπορεί πάντως να κρύβει κινδύνους κάποιου πολιτικού «ατυχήματος».

Η κύρια πηγή της αβεβαιότητας είναι απλή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε πρόγραμμα ως αντιπολίτευση και ως εκ τούτου προσπαθεί να κερδίσει χρόνο ως κυβέρνηση για να το διαμορφώσει. Η πολιτική - εκλογική επιτυχία του οφείλεται στο ότι συνένωσε επιδέξια και κυνικά την κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω κρίσης με τον εθνικιστικό λόγο, συναιρώντας τα στερεότυπα του αριστερού και του δεξιού εθνολαϊκισμού σε μια χώρα όπου η πολιτική πόλωση είναι ενδημική, η εθνικιστική ιδεολογία συνιστά κοινό τόπο, η Αριστερά ασκούσε ευρύτερη επιρροή και οι οικονομικοκοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης είναι οξύτατες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχηματίστηκε με εκπλήσσουσα όσο και απεχθή φυσικότητα ακριβώς γιατί είχε προηγηθεί αυτή η ώσμωση. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση καλείται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, να αντικαταστήσει τον λόγο της ΚΟΒ και της αντιμνημονιακής δημαγωγίας με τον λόγο της διακυβέρνησης και της διαχείρισης. Εμφανώς απροετοίμαστος, αναζητεί χρόνο, επιχειρεί ελιγμούς, πραγματοποιεί απότομες στροφές, επινοεί γλωσσικούς ακροβατισμούς.

Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι η πρώτη κυβέρνηση ούτε το πρώτο κόμμα που το κάνει. Αντιθέτως, αυτός ήταν ο τρόπος άσκησης της πολιτικής στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Το εκάστοτε κόμμα της αντιπολίτευσης δημαγωγούσε και μοίραζε ψεύτικες υποσχέσεις. Οταν γινόταν κυβέρνηση, σπαταλούσε πολιτικό χρόνο και χρήματα προκειμένου να προσγειωθεί και να προσγειώσει την κοινωνία στην πραγματικότητα. Εφτιαχνε, με άλλα λόγια, κάτι σαν «έκτακτη πολιτική ατζέντα δημαγωγικής προσαρμογής» που κόστιζε ακριβά στη χώρα. Συνήθως αυτό γινόταν χωρίς να υπάρχει μεγάλη ανάγκη, γιατί οι πολίτες είχαν ψηφίσει τη νέα κυβέρνηση για να μην κάνει ό,τι διακήρυσσε. Ετσι και ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπει σήμερα το δικό του κομματικό πρόβλημα της μετεκλογικής προσαρμογής σε εθνικό. Μόνο που σε μια χρεοκοπημένη χώρα αυτό το παιχνίδι κινδυνεύει να κοστίσει ακριβά, στην κοινωνία και στον ίδιο, καθώς δημιουργεί μικρούς φαύλους κύκλους. Η καθυστέρηση και οι ανερμάτιστες εξαγγελίες των υπουργών επιδεινώνουν την οικονομία που έτσι και αλλιώς είχε παγώσει, μεγεθύνουν τα ελλείμματα και επομένως αυξάνουν την ανάγκη δανεισμού και, ασφαλώς, νέων μέτρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να παρατείνει την ύφεση και τα Μνημόνια αντί να αναπροσαρμόσει γρήγορα την κυβερνητική πορεία τώρα που έχει το αναγκαίο πολιτικό κεφάλαιο. Για να είμαστε και πάλι ειλικρινείς, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του έστριψαν ήδη με θεαματική ταχύτητα το τιμόνι, αφήνοντας πίσω την «αντιμνημονιακή» συνθηματολογία. Εκαναν καλά και ευτυχώς το έκαναν γρήγορα. Οσο ανήθικος και αν είναι ο τρόπος αυτός του πολιτεύεσθαι, περιορίζει τους κινδύνους περιπετειών στο προσεχές μέλλον.

Η αβεβαιότητα ωστόσο παραμένει και αφορά κατ' αρχάς τις αμέσως επόμενες ημέρες και εβδομάδες. Η επιδίωξη συμφωνίας με τους εταίρους είναι ακόμα στα πρώτα βήματα, μπορεί να βραχυκυκλωθεί εύκολα. Επίσης, δεν ξέρουμε τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, πιθανόν ούτε οι ίδιοι να την ξέρουν. Υπάρχει ασφαλώς ένα εθνικιστικό ρεύμα που στοχεύει στη δραχμή, συμπλέοντας επ' αυτού με την Ακροδεξιά. Το διακρίναμε και πάλι στις πρόσφατες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις που ενθάρρυνε ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με άλλες «αντιμνημονιακές» ακροαριστερές και ακροδεξιές ομάδες. Το διαπιστώνουμε με την επαναδραστηριοποίηση του αλήστου μνήμης παλαιού εθνικιστικού δικτύου που σήμερα ενθαρρύνεται από το δίδυμο των υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών. Σε μια περίοδο αβεβαιότητας και δύσκολων συμβιβασμών, το ρεύμα αυτό μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ παρεμπόδισης και υπονόμευσης της πορείας προσαρμογής της κυβέρνησης.

Σε αυτή τη διελκυστίνδα μένει να φανεί η ικανότητα του κ. Τσίπρα να συνεχίσει μια παράδοση που λειτούργησε συχνά ως ασφαλιστική δικλίδα στο πολιτικό μας σύστημα. Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο οι πρωθυπουργοί είχαν την ισχύ αλλά και την προπαρασκευή ώστε σε κρίσιμες για την Ελλάδα στιγμές να επιβάλουν μια μείζονα απόφαση ή πολιτική κατεύθυνση, ακόμα και αν το κόμμα τους διαφωνούσε ή δυσφορούσε. Ηταν τρόπον τινά οι «ανώτατοι εγγυητές» της πολιτικής υπευθυνότητας σε κρίσιμες στιγμές, όπου το άμεσο συμφέρον και η κοντόθωρη ματιά του κόμματος απειλούσαν το εθνικό συμφέρον. Χωρίς τον κ. Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν θα φανταζόταν την τεράστια επιτυχία που γνώρισε. Την ίδια όμως στιγμή ο κ. Τσίπρας δεν έχει ακόμα δείξει αν μπορεί να επιβάλει την πειθαρχία στο κόμμα του. Μένει επίσης να δούμε αν διαθέτει, παράλληλα με το αναμφισβήτητο πολιτικό του ταλέντο, την αναγκαία κουλτούρα και την ικανότητα να κατανοεί την εκάστοτε μεγάλη γεωπολιτική εικόνα και να παίρνει δύσκολες αποφάσεις σε κρίσιμες εθνικές στιγμές μέσα στη μοναξιά του «ανώτατου εγγυητή».

Ακόμα όμως και αν περάσουμε τον κάβο των προσεχών ημερών με την επίτευξη μιας συμφωνίας με τους εταίρους, παραμένουν τα μεγάλα ερωτηματικά που πηγάζουν από ένα δομικό πρόβλημα. Η προγραμματική κουλτούρα του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως πυρήνα μια οπισθοδρομική κρατικιστική και συντεχνιακή αντίληψη που είναι ασύμβατη με τις κατευθύνσεις και τις δυναμικές μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίας και κοινωνίας. Οπως φάνηκε στη Βουλή με τις προγραμματικές δηλώσεις, οι αναφορές του κ. Τσίπρα και των περισσότερων υπουργών του σε συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα αποτελούσαν κατευθείαν επιστροφή στο παρελθόν. Αν το πρόβλημα των επόμενων χρόνων είναι η ανάπτυξη, οι επενδύσεις και η απασχόληση, δύσκολα λύνεται με αυτές τις αντιλήψεις. Το στοίχημα της πραγματικής και σε βάθος χρόνου προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η συνοχή του, θα παιχτεί σε αυτό το επίπεδο. Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί με το ιδεολογικό πλαίσιο μιας μειοψηφικής ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Από την άλλη, μια χρεοκοπημένη χώρα δύσκολα μπορεί να αναπαραγάγει ένα «ροζ ΠΑΣΟΚ», αν μη τι άλλο, γιατί δεν έχει τα λεφτά. Θα δούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει τον δικό του δρόμο αναπροσαρμογής.

Σε κάθε περίπτωση, στις κρίσιμες και αβέβαιες πρώτες προσπάθειες στροφής στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενθαρρυνθεί από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Ευκαιρίες για αντιπολίτευση θα δοθούν άφθονες. Το πιθανότερο άλλωστε είναι η κρίση να συνεχίσει να καταναλώνει κυβερνήσεις. Τούτων όμως λεχθέντων, θα πρέπει να είναι σαφές ότι αυτή η ενθάρρυνση γίνεται στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου η διαφορά είναι σεβαστή και η κριτική ελεύθερη και αναγκαία. Η επίκληση της εθνικής ενότητας για να εκβιαστεί η υποστήριξη προς την κυβέρνηση ή η αναθέρμανση της φαντασίωσης ενός «αντιστασιακού» έθνους, στο όνομα του οποίου απειλούνται λεκτικά οι πολιτικοί αντίπαλοι, ανήκουν σε άλλες εποχές, που καλό είναι να μην επανέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλη μια κυβέρνηση όπως όλες οι άλλες που, δόξα τω Θεώ, εκλέγουμε ομαλά από τη Μεταπολίτευση και ύστερα. Τα υπόλοιπα είναι για τους κόλακες, τους επίδοξους επιβάτες ή τους θιασώτες ολοκληρωτικών νοοτροπιών.

Μια ιστορική ευκαιρία

Του Αλέξη Παπαχελά, από την Καθημερινή

Αυτές τις ημέρες είναι εύκολο να δει κανείς καλά όνειρα, αλλά εξίσου εύκολο να δει και εφιάλτες. Εχουν ξυπνήσει τα πιο βαθιά και τρομακτικά ρήγματα στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο. Δια γυμνού οφθαλμού διαπιστώνει κανείς ρήγματα ταξικά, συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς και τους αντιπάλους του δυτικού προσανατολισμού της χώρας και πολύ πάθος και μίσος. Ο λαός μας παθιάζεται εύκολα. Πολλές φορές στο παρελθόν παρασύρθηκε από τις σειρήνες του τυφλού εθνικισμού ή του ακραίου λαϊκισμού και εισήλθε σε εσωτερικές και εξωτερικές περιπέτειες. 1897, 1922, υπόθεση Σκοπίων είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Όταν μας καταλαμβάνει αυτό το σύνδρομο συμβαίνουν πολλά παράδοξα μαζί: η άκρα Δεξιά δίνει το χέρι στην Αριστερά, οι πολιτικοί σύρονται από το πάθος και δεν μπορούν να το δαμάσουν και η χώρα αδυνατεί πλήρως να κατανοήσει πώς την αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος πλανήτης. Και τα τρία είναι επικίνδυνα.

Γιατί όλα αυτά σήμερα, γιατί η αναφορά σε εθνικές περιπέτειες; Γιατί βλέπω την ανάγκη μιας εθνικής, σκληρής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και δανειστές. Θα τη στηρίξουμε όλοι και αν πετύχει θα βγάλουμε όλοι, ή εν πάση περιπτώσει όσοι βάζουμε την πατρίδα πάνω από κόμματα και προσωπικά συμφέροντα, το καπέλο σε όποιον το κατάφερε. Πρέπει όμως να ξέρουμε τι έχουμε απέναντί μας. Ο Ρέντσι, ο Ολάντ, ο Ομπάμα είναι σύμμαχοι στα λόγια, αλλά στην πράξη είτε κάνουν πίσω την κρίσιμη στιγμή είτε λειτουργούν όπως έκανε ο ΟΗΕ στο Κυπριακό.

Η χώρα έχει υποστεί πολλά αυτά τα πέντε χρόνια. Η πολιτική της τάξη ήταν ανεπαρκής. Το χειρότερο, όμως, που έκανε είναι να αρνείται να πάρει πάνω της το κόστος των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που χρειαζόταν η χώρα. Έριχναν την ευθύνη στους... κακούς ξένους, κάνοντας τον μέσο Έλληνα να νιώθει όχι μόνο φτωχότερος, αλλά και ταπεινωμένος. Αυτό ήταν ό,τι χειρότερο για έναν λαό περήφανο.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο κ. Τσίπρας έχει, κατά την άποψή μου, μία μεγάλη ιστορική ευκαιρία. Μπορεί να πάει τη διαπραγμάτευση στα άκρα, αλλά μετά να προχωρήσει σε έναν μεγάλο ιστορικό συμβιβασμό που θα σώσει την παρτίδα, και την πατρίδα, και θα αλλάξει σελίδα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ακολουθώ το «ρεύμα». Λέω, όμως, ότι ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να κάνει τα εξής:

• Να στηρίξει γενναία το κομμάτι της κοινωνίας που υποφέρει.

• Να πατάξει πράγματι τη διαπλοκή και τα φαινόμενα διαφθοράς.

• Να πείσει τον πραγματικά μεγάλο πλούτο να συμβάλει στη στήριξη της χώρας.

• Να σπάσει τους φραγμούς και τα... διόδια, που επί χρόνια δεν άφηναν τη νέα και υγιή επιχειρηματικότητα να αναπνεύσει.

• Να πάρει ένα μάθημα από τη μεγάλη Κίνα και να εξηγήσει στον λαό, και το κυριότερο τους δικούς του οπαδούς, γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις είναι θετικές για τη χώρα όπως και οι μεγάλες επενδύσεις.

• Να επιβάλει τη λήθη σε ό,τι δεν αφορά πραγματικά σκάνδαλα, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος κ.λπ.

• Να αναδιαρθρώσει το Δημόσιο με σύμμαχους τη νέα γενιά υπαλλήλων που έχει γνώση και κέφι.

• Να αλλάξει τα πράγματα στην παιδεία, όχι όμως για χάρη των μικροσυμφερόντων που τα θέλουν άντρα αναξιοκρατίας και διαπλοκής.

Μπορεί να τα κάνει όλα αυτά; Αν ναι, θα χάσει το 3-4% των «ταλιμπάν» του, θα κερδίσει όμως μια μεγάλη πλειοψηφία και τον σεβασμό των εταίρων μας. Η οικονομία θα εκτιναχθεί, είναι βέβαιο.

Ο εφιάλτης; Ότι θα παρασυρθεί από τις δυνάμεις του μίσους, της εκδίκησης και της βίαιης σύγκρουσης με τους εταίρους χωρίς να μπορεί να κάνει πίσω. Ότι για να κρατηθεί στην εξουσία, η μάχη με τη διαπλοκή θα εξελιχθεί σε δημιουργία «δικών μας» ολιγαρχών. Ότι στην παιδεία και το Δημόσιο θα πάμε πίσω στη δεκαετία του 1980. Ότι θα φύγουν όλοι οι ξένοι επενδυτές για πολλά-πολλά χρόνια. Ο εφιάλτης λέγεται γεωπολιτικά ορφανή Ελλάδα στη δραχμή. Αυτόν τον εφιάλτη πρέπει να αποφύγουμε και να βοηθήσουμε όσο και όπως μπορούμε τον κ. Τσίπρα να αποτρέψει.

Αποτύχαμε ενθουσιωδώς!

Του Νίκου  Δήμου, από τους protagon.gr

Στην χώρα μας πολύ συχνά η αποτυχία εορτάζεται ως επιτυχία. Φτάνει να φυσήξει λίγο εθνικό αεράκι και να μας πάρει τα μυαλά. Έτσι και με τις τελευταίες περιοδείες των σούπερ-σταρ της νέας κυβέρνησης. Το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμά τους ήταν ότι μας έκοψαν την φτηνή ρευστότητα από την ΕΚΤ.

Όμως εμείς μαζέψαμε όλες τις καλές κουβέντες που για λόγους φιλοφροσύνης και ευγένειας μας είπαν οι διάφοροι ηγέτες, προσθέσαμε όλες τις ενθαρρυντικές γνώμες που έγραψαν διάφοροι δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, αριστεροί πολιτικοί, ημί-επαναστάτες κλπ., και τις αθροίσαμε, βγάζοντας το συμπέρασμα ότι η διεθνής κοινή γνώμη μας υποστηρίζει. Προσθέστε και τις ενδυματολογικές παρατηρήσεις για το στιλ του Γιάνη Βαρουφάκη για να καταλήξουμε σε αυτό που μου έγραψε σοβαρός φίλος:

«Μπράβο τους! Καταφέρανε να είμαστε πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες!».

Πρωτοσέλιδο βέβαια μπορείς να γίνεις για πολλούς λόγους – ακόμα και για ένα ειδεχθές έγκλημα. Αν βέβαια κυνηγούσαμε κανένα Όσκαρ, η δημοσιότητα θα μέτραγε. Αλλά τις αγορές όχι μόνο δεν τις συγκινεί – τις διώχνει.

Όμως δεν χρειάστηκε περισσότερο για να ξυπνήσουν τα συναισθηματικά αντανακλαστικά του Έλληνα, από τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, μέχρι τον ορκισμένο αντι-αριστερό φίλο που μου είπε πως την επόμενη φορά θα ψηφίσει Τσίπρα γιατί τον έκανε υπερήφανο σαν Έλληνα.

Κάπως έτσι ξεκινάει και εγκαθίσταται πάλι η «ευγενής μας τύφλωσις», που μας παρέσυρε το 1897, το 1920-22, το 1974 – και μας κατέβασε στους δρόμους το 1992 για το «Μακεδονικό» – με αποτέλεσμα κάθε φορά να χάσουμε πολέμους, μάχες, εδάφη και διεθνές κύρος.

Αυτός ο αναθεματισμένος συναισθηματισμός του Ρωμιού που τον κάνει να βλέπει τις διεθνείς σχέσεις σαν οικογενειακούς καυγάδες ή σαν γκομενοδουλειές, που χωρίζει τα έθνη (και τους ανθρώπους) σε φιλέλληνες και ανθέλληνες, που βρίζει τον Σόυμπλε και την Μέρκελ λες και είναι αυτοί υπεύθυνοι για όλα τα δικά μας λάθη.

Θεωρούμε τον λαϊκισμό ως αιτία των περισσότερων προβλημάτων μας. Αλλά ο λαϊκισμός βασίζεται στην συναισθηματική μας ανωριμότητα. Αυτήν εκμεταλλεύεται.

Φαίνεται πως θα χρειαστεί αρκετός καιρός για να ωριμάσουμε ώστε να μπορούμε ψύχραιμα και ορθολογικά να κρίνουμε άτομα και καταστάσεις. Ο ενθουσιασμός και το πάθος είναι κακοί σύμβουλοι. «Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, μόνον συμφέροντα» μας θυμίζει η σκιά του μέγιστου Έλληνα διαπραγματευτή Ελευθέριου Βενιζέλου…