Η έμφοβη Ελλάδα δεν είναι η πατρίδα μου

Η Ελλάδα του Αγγελόπουλου, του Χατζιδάκι, του Ρίτσου, του Σεφέρη, η Ελλάδα των μπουζουκιών, των αυθαιρέτων, της χρυσής καδένας, της αρπαχτής, της αραχτής, της μίζας. Η Ελλάδα όσων επιμένουν, σε πείσμα των καιρών, να αγαπούν και να στηρίζουν με την καρδιά και το μυαλό τους αυτόν τον τόπο. Για ποια Ελλάδα σήμερα θρηνούμε;
Ό,τι αγγίζω με πληγώνει. Η διεθνής απαξίωση συμπορεύεται με μια εγχώρια παραγωγή αυτο-απαξιωτικών λόγων. Στο στόχαστρο ο αντι-αισθητικός ελληναρισμός, η αγαπούλα, τα Καγέν, τα σκαφάτα σκάφη του νεοέλληνα, οι κλαρωτές τεράστιες βερμούδες, οι παραθαλάσσιες ομπρέλες, ενοικιαζόμενες με τον μήνα, όσο κοστίζει ένα δυάρι. Σύμβολα ενός χυδαίου τρόπου ζωής που έφτασε στο απόγειό του στη Μεταπολίτευση μέσα από την κουλτούρα ενός καταναλωτικού δήθεν εκδημoκρατισμού. Μια απωθητική εικόνα που προφανώς δεν απηχεί την αλήθεια του μέσου Ελληνα. Μπορεί ένα τμήμα της κοινωνίας να εξοικιώθηκε με την ιδέα ότι το «ξοδεύειν» και «επιδεικνύειν» ισοδυναμεί με το «υπάρχειν», η φοροδιαφυγή, ο ωχαδελφισμός και η μίζα με τη «μαγκιά». Ωστόσο η γενίκευσή της στο σύνολο του πληθυσμού είναι και άδικη και ανάλγητη και καταχρηστική.
Η αλήθεια είναι ότι το επινοητικό σύνθημα του Ανδρέα «η Ελλάδα του Μη Προνομιούχου» άμβλυνε τις κοινωνικές αντιθέσεις μεταφέροντας σε όλο το κοινωνικό σώμα την αίσθηση μιας, άνευ όρων και ορίων, δυνατότητας καταναλωτικής και οικονομικής κινητικότητας χωρίς καμία μεταβολή στο σύστημα παραγωγικών σχέσεων. Μια εσχάτη ιστορικά παρεξήγηση, της οποίας το τίμημα πληρώνουμε σήμερα. Η ψευδαίσθηση της απρόσκοπτης ευμάρειας έφτασε βίαια στο τέλος της. Η αφύπνιση είναι οδυνηρή και δεν έχει τίποτα το παρηγορητικό. Ο ατομικιστικός ευδαιμονισμός, σαν μια γυάλινη μπάλα χριστουγεννιάτικη, θρυμματίστηκε σε χίλια δυο μικροσκροσκοπικά γυαλάκια. Αίμα. Ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς γυμνός, τα ρούχα του ήταν ήδη απο πριν κουρελιασμένα.Άλλο όμως η άρθρωση ενός κριτικού και αποστασιοποιημενου συναισθηματικά λόγου και άλλο οι εμπαθείς, μαζικού τύπου ενοχοποιήσεις, όπως αυτές που βρίθουν με περισσή αλαζονεία σήμερα. Σε τι διαφέρει ο εγχώριος καταγγελτικός λόγος από τον απαξιωτικό λόγο της τρόικας και των τροϊκανών; Η ρητορεία μιας αναγωγιστικής επιχειρηματολογίας υποκαθιστά την αναγκαία κριτική από την αυτο-υπονόμευση θυμίζοντας τον γνωστό στην ψυχολογία αμυντικό μηχανισμό της ταύτισης με τον επιτιθέμενο. Δεν λένε «έκανες λάθος», λένε «είσαι λάθος» σε έναν ολόκληρο λαό που τώρα πασχίζει να μην ενδώσει στην έσχατη καταστροφή. Μια στάλα όμως όραμα και εμπιστοσύνη να μπορούσαν να εμπνεύσουν οι ιθύνοντες και τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Η αναξιοπιστία σού ραγίζει την καρδιά. Το δηλητήριο που εμφανίζεται ως θεραπεία, ο κομπογιαννίτης που παριστάνει τον θεράποντα ιατρό, ο νεκροθάφτης που υπόσχεται ανάσταση του νεκρού σου.

Η εύκολη λύση «φταίνε πάντα και μόνον οι άλλοι» δεν έχει υπόσταση, το ίδιο όμως θα έλεγα και για την επίμονη και μαζική αυτο-υπονόμευση. Η χώρα μου έκανε λάθη. Η χώρα μου δεν είναι λάθος. Αλλο κάνω λάθος, άλλο είμαι λάθος.

Τάξη, πειθαρχία, αξιοκρατία. Το τρίπτυχο της νέας τάξης πραγμάτων. Πάνω όμως σε τι συντρίμμια και σε πόσες εκατόμβες θυμάτων οι άριστοι θα στήσουν τα αριστεία τους; Και μήπως η μεταμόρφωση της Ελλάδας σε ένα πειθαρχημένο, τακτοποιημένο, πάμπτωχο, παράδεισο της Δύσης, μια «Φλόριντα της Ευρώπης!» (sic), μοιάζει με εφιάλτη παρά με όνειρο;

Όταν ένας στους τρεις Ελληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν άνθρωποι αργοπεθαίνουν στους δρόμους και χιλιάδες εργαζόμενοι βγαίνουν ή επίκειται να βγουν στην απέξω, και μάλιστα με το στίγμα του απαξιωμένου, τότε η περί αρίστων φρασεολογία, η πρόσκληση στην τάξη και την πειθαρχία ενός ολοένα και πιο έντονα εξαθλιωμένου λαού, κινδυνεύει να ηχεί ως προτρoπή σε ακόμα μεγαλύτερη έμφοβη, κατεσταλμένη, βουβή στον πόνο, ζωή.

Η έμφοβη Ελλάδα δεν είναι η χώρα μου. Αν μόνη ελπίδα, η ελπίδα των απελπισμένων, το μέλλον θα το δείξει: «Η Ελλάδα δεν είναι για να πεθάνει».
Της Φωτεινής Τσαλίκογλου , από το ΒΗΜΑ.

Ρωσοφιλία για λίγο πάψε!

Αν και οι εξελίξεις τρέχουν με γοργό ρυθμό, υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν πως θα μπορούσαμε να τις αποφύγουμε αν είχαμε δανεισθεί εγκαίρως από την Κίνα και τη Ρωσία. Βεβαίως παραβλέπουν το γεγονός πως ο πρώτος οίκος που αξιολόγησε τα ομόλογά μας σε σκουπίδια ήταν ο κινέζικος κρατικός οίκος αξιολόγησης, ενώ βεβαίως η Ρωσία του Πούτιν δεν πρότεινε ούτε ένα ευρώ προς δανεισμό. Αλλά αν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τους ιδεολογισμούς μας, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.

Η επίσκεψη Σαμαρά στη Ρωσία και η συνάντησή του με τον Πούτιν, άξιο τέκνο της κρατικής ασφάλειας και συνεχιστή του ολοκληρωτικού πνεύματος της κομμουνιστικής σοβιετικής Ρωσίας, πέρα από την παραπολιτική της διάσταση για το ότι δεν φωτογραφήθηκε μαζί του ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, θα έπρεπε να θέσει στο δημόσιο διάλογο και μια σειρά άλλων ερωτημάτων.

Η Ρωσία του Πούτιν και του αυταρχικού μηχανισμού, ο οποίος κυβερνά αυτή την πραγματικά μεγάλη χώρα, η οποία κατέχει κεντρική θέση στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία, ενδιαφέρεται για την Ελλάδα για οικονομικούς και γεωστρατηγικούς, αλλά και βαθύτερους ιδεολογικό–πολιτικούς λόγους. Ο θόρυβος που έγινε κάποια στιγμή για τα ανοίγματα του Καραμανλή προς τη Ρωσία, ανοίγματα που για μια αστυνομική εξήγηση της ιστορίας τού στέρησαν την εξουσία, είναι ενδεικτικός της ικανότητας που έχουν ορισμένοι στη θέση των πραγματικών δεδομένων να βάζουν τις ιδεοληψίες τους. Γιατί φυσικά δεν ήταν άλλη παρά η κυβέρνηση Καραμανλή που ακύρωσε τις συμφωνίες για την προμήθεια των ρωσικών τεθωρακισμένων και πυροσβεστικών αεροσκαφών. Όπως μάλιστα δείχνουν κάποια απόρρητα τηλεγραφήματα που διέρρευσαν στο Wikileaks, αντίθετος σ’ αυτή την αγορά ήταν και ο κύριος Σαμαράς.

Η σημερινή Ρωσία βλέπει την προσέγγιση με την Ελλάδα μόνο μέσα από την οπτική γωνία της προώθησης των οικονομικών και γεωστρατηγικών της συμφερόντων. Η αδύναμη Ελλάδα δεν μπορεί σήμερα να φανεί χρήσιμη οικονομικά στη Ρωσία. Μπορεί όμως να δώσει πολλά στην προσπάθεια που καταβάλλουν αυτοί που ήσαν όχι μόνο πρώην άθεοι, αλλά και διώκτες κάθε θρησκευτικής φωνής, γι’ αυτό πληρώνονταν άλλωστε, να καταγραφούν ως η κύρια δύναμη της αντιστεκόμενης ορθοδοξίας.

Η Ρωσία του Πούτιν θα παίξει μέχρι τέλους ένα ισχυρό χαρτί, τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό της μέτωπο, το οποίο είναι η προβολή της ως πραγματικού υπερασπιστή των ορθοδόξων πιστών, σ’ αντίθεση με το «μαλθακό και υποχωρητικό» στις δυτικό-κοσμικές αξίες Φανάρι. Η αναιδέστατη και προκλητική παρέμβαση της ρωσικής κυβέρνησης υπέρ του ηγούμενου Εφραίμ, παρέμβαση για θέματα δικαιοσύνης από μια χώρα που η ηγεσία της φυλακίζει ή ακόμα και εξοντώνει τους διαφωνούντες (δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, επιστήμονες) με αυτήν, δείχνει όχι μόνο πως η υποκρισία του συγκεκριμένου αυταρχικού καθεστώτως δεν έχει όρια, αλλά και το πώς χρησιμοποιεί η σημερινή Ρωσία το ιδεολογικό όπλο που λέγεται ορθοδοξία για να στήσει τους δικούς της μηχανισμούς προώθησης του μεγαλορωσικού εθνικισμού.

Δεν θα με απασχολούσαν τόσο πολύ αυτές οι βλέψεις της ρωσικής πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας, αν αυτές δεν συγχρωτίζονταν με ένα ελληνικό μπλοκ ρωσοφιλίας, που σ’ αυτή τη Ρωσία βλέπει την απάντηση στις ανησυχίες του για το μέλλον της χώρας. Στην Ελλάδα για συγκεκριμένους κύκλους, πολιτικούς και εκκλησιαστικούς, η αυταρχική Ρωσία αποτελεί εκείνο το πρότυπο με το οποίο ως χώρα μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στα μεγάλα κακά που μας φέρνει η Δύση. Αυτά είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία, ο ορθολογισμός, ο Διαφωτισμός, η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση με το ευρώ της.

Το κόμμα του ελληνικού αντιφιλελευθερισμού συνωστίζεται για να χωρέσει με το κόμμα της νεορθοδοξίας και το κόμμα της δραχμής. Αυτό το φάσμα που ξεκινά από δυνάμεις της Αριστεράς καταλήγει σε ακροδεξιά πολιτικά και θρησκευτικά τόξα και αντιμετωπίζει τις προαναφερθείσες δυτικές αξίες με καχυποψία, η οποία εκτείνεται ως την περιφρόνηση και το μίσος. Δεν είναι τυχαίο που τελευταία διευρύνονται τα ανοίγματα από καθαρά αντιδυτικούς εκκλησιαστικούς κύκλους προς τις δυνάμεις του Σύριζα και του ΚΚΕ. Κοινό τους σημείο όχι μόνο η αντίθεση με το μνημόνιο, αλλά η αντίθεσή τους στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και τις αξίες που αυτή εκπροσωπεί.

Από την άλλη οι εξωφρενικές απαιτήσεις της τρόικας, για χώρες που έχουν δεχτεί τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί περαιτέρω ένας ελληνικός φαιοκόκκινος ρωσόφιλος συνασπισμός. Ένας συνασπισμός που γλυκοκοιτάζει το αυταρχικό και κατ’ ουσία μονοκομματικό ρωσικό καθεστώς. Ο πανίσχυρος Πούτιν είναι ο σημερινός ξανθός άγγελος που με τη ρομφαία του θα απαλλάξει τη χώρα μας από τα όποια κατάλοιπα τής έχει αφήσει η μισητή Δύση με τον «τρισκατάρατο» φιλελευθερισμό και την αλλοτριωτική νεωτερικότητά της. Και μη νομίζει κανείς πως αυτά τα λένε μόνο περιθωριακοί τύποι σε περιθωριακά κανάλια. Αυτές οι απόψεις στον ένα ή τον άλλο βαθμό πείθουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία απελπισμένα αναζητούν τη σωτηρία στην Ελλάδα της δραχμής και στην αντιδημοκρατική και αντιδυτική Ρωσία.

Νομίζω πως αν είναι να δημιουργηθεί ένα ελληνικό μέτωπο κοινής λογικής δεν πρέπει να υποτιμήσει τον κίνδυνο που έρχεται από αυτόν το συνασπισμό, αλλά και από τον παραλογισμό των προτάσεων της τρόικας.
Του Γιώργου Σιακαντάρη, από το athensvoice

Τούτος ο λαός έχει ανάγκη από σωτήρες!

Ένα εκρηκτικό μείγμα συνθέτει την ελληνική κοινωνία:
1.πολιτικοί χαμαιλέοντες έλαχε να διαχειριστούν μια πρωτοφανή κρίση,
2.ηλίθιοι τοπάρχες περιφέρονται άπραγοι στα νεόδμητα "καποδιστριακά" κακόγουστα μέγαρα της τοπικής αυτοδιοίκησης,
3.στελέχη και υπάλληλοι της Δημόσιας Διοίκησης κλαψουρίζουν για τα "κεκτημένα" τους και το χαμένο παράδεισο της συνεχούς ραστώνης,
4.κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές καμώνονται τους επαναστάτες, αφού πρώτα έχουν εξασφαλίσει τα "υπεξαιρεμένα" στο εξωτερικό,
5. η ελληνική αστική τάξη ανύπαρκτη απολαμβάνει τα υπερκέρδη δεκαετιών στα σαλέ και τα χιονοδρομικά κέντρα της Ευρώπης,
6. η αριστερά αυτοϊκανοποιείται με την εξαθλίωση της παραστρατημένης εργατικής τάξης (παίρνει εκδίκηση γιατί μπήκε στον πειρασμό να απολαύσει κι εκείνη κάτι από τη φούσκα της ευδαιμονίας και είχε γυρίσει την πλάτη στη μαμά αριστερά).

 Κι ένας λαός σε πλήρη αποχαύνωση, γεύεται τις πολιτικές επιλογές που έκανε τόσα χρόνια. Και στο τέλος, μην έχετε καμία αμφιβολία, ο ίδιος θα βαφτίσει σωτήρες εκείνους που τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση, γιατί "του έσωσαν τον 13ο και 14ο μισθό".
Άντε Καλό βόλι!

Ελπήνωρ

Working class hero

Είπα μια και έχουμε φτάσει στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, να ακούμε τουλάχιστον ένα καλύτερο τραγούδι του ίδιου. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπουν τα μάτια μας μια βδομάδα τώρα. Ο ένας λέει ποιήματα του Καβάφη και στίχους των Beatles, ο άλλος διαπραγματεύεται σκληρά μόνος του – «εγώ» έχω εθνικό καθήκον – για τις επικουρικές συντάξεις και ο τρίτος για τις κύριες.

Όσο κι αν μιλάμε και ξέρουμε για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, αυτή η αξιοθρήνητη παράσταση ανεβασμένη αποκλειστικά για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν έχει ξαναγίνει. Τόσα χρόνια έχουν οδηγήσει μια ολόκληρη κοινωνία στη βαθιά απελπισία, έχουν στείλει ένα εκατομμύριο ανθρώπους στην ανεργία και θέλουν να μας πείσουν ότι δίνουν επικές μάχες για 300 εκατομμύρια, για μια μείωση 15% στις επικουρικές συντάξεις.

Και μόνο που πιστεύουν ότι μπορούν ακόμα, με τη βοήθεια των αντίστοιχης ποιότητας μέσων ενημέρωσης, να κοροϊδεύουν την κοινή γνώμη, δείχνει πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι. Η Ντόρα που ξέρει από προϋπολογισμούς, ήταν η μόνη προς τιμή της που είπε μια σωστή κουβέντα: είναι ντροπή τους, που μας λένε ότι 50 υπουργοί δεν μπορούν από αλλού να κόψουν 300 εκατομμύρια.

Διαχειρίζονται κάθε χρόνο δεκάδες δισεκατομμύρια σε μια απίθανων διαστάσεων επιχείρηση σπατάλης και λεηλασίας, και διανοούνται πως μπορούν να μας πείσουν ότι δίνουν ηρωικές μάχες για τους συνταξιούχους. Γιατί δεν πουλάνε τα γυμναστήρια που έχουν στήσει στη Βουλή και στα κόμματά τους για να γυμνάζονται; Γιατί δεν παίρνουν μισό υποβρύχιο λιγότερο απ’ αυτά που γέρνουν; Γιατί δεν επιστρέφουν τα 250 εκατομμύρια κομματικά-θαλασσοδάνεια που έχουν πάρει από τις κρατικές τράπεζες; Γιατί δεν πουλάνε ένα ακίνητο από εκείνα τα πολλά του Βατοπεδίου που προθυμότατα τότε τα χάριζαν σε κυπριακές off-shore και τώρα αρνούνται να πουλήσουν έστω και ένα οικόπεδο για να μην χάσουν οι συνταξιούχοι τις συντάξεις τους; Γιατί δεν κόβουν την δικιά τους βουλευτική σύνταξη και να παίρνουν μόνο τη μια την επαγγελματική τους ο καθένας ανάλογα με το επάγγελμά τους;

Αν νομίζουν ότι ο δικός τους λαϊκισμός περνάει ακόμα στον κόσμο, είναι γελασμένοι. Ο λαϊκισμός είναι αδυσώπητος και ευτυχώς ενίοτε στρέφεται εναντίον των εμπνευστών του. Ποιος θα μιλήσει στον λαό για δίκαιες και αναγκαίες θυσίες; Αυτοί που ο καθένας τους δηλώνει από 40 ακίνητα στην εφορία;

Όταν ρώτησαν τον Σόιμπλε για τους άλλους που παίζουν το ίδιο παιχνίδι λαϊκισμού, τις «μάχες εναντίον των ξένων εκβιαστών» και καίνε γερμανικές σημαίες στο Σύνταγμα, απάντησε: Εσείς σε ποιους πιστεύετε ότι έχουν περισσότερο εμπιστοσύνη οι έλληνες, σε μας ή στους δικούς τους πολιτικούς; Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρχίζει να καταλαβαίνει το μεγάλο πρόβλημα. Είναι πρώτη φορά που τα Μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη εστιάζουν πραγματικά στην εστία του προβλήματος και όχι στον ελληνικό λαό. Η ανεπάρκεια των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, γράφει η «Φρανκφούρτερ Αλγεμάινε Τσάιτουνγκ», δεν περιγράφεται πια με λόγια.

Βαδίζουμε στον τρίτο χρόνο δημοσιονομικής προσαρμογής, χωρίς αποτελέσματα. Παρουσιάζουν την ήττα μας ως αναπόφευκτη. Πρέπει να περιορίσουν τις δαπάνες τους – τις δικές τους δαπάνες – το κόστος του κομματικού και γραφειοκρατικού συστήματος. Και αρνούνται να κάνουν το παραμικρό, στέλνοντας συνέχεια το λογαριασμό στα θύματα. Και από πάνω, παριστάνουν τους ηρωικούς διαπραγματευτές που υπερασπίζονται τη σύνταξη του φτωχού λαού.

Η εξαπάτηση δεν περνάει πια σε κανέναν. Θα καταρρεύσουν με κρότο. Και οι λίγοι που είχαν ακόμα μερικές αμφιβολίες, μετά από αυτή την παράσταση, το ξέρουν: Η σωτηρία της χώρας δεν είναι εφικτή χωρίς την ανανέωση του πολιτικού συστήματος.

Του Φώτη Γεωργελέ, από το athensvoice

Τα συνεπή ταξικά συνδικάτα

Ιδού ένα παράδειγμα του πώς η αδιαλλαξία και η ασυνεννοησία καταδικάζουν την παραγωγή σε θάνατο και τους εργαζόμενους σε ανεργία: στην Ελλάδα ο χάλυβας απορροφάται σχεδόν πλήρως από την οικοδομή. Με την κρίση, η οικοδομή υπέστη 70% μείωση. Κατά συνέπεια, τόσο το 2009 όσο και το 2010, οι πέντε ελληνικές χαλυβουργίες υπέστησαν ζημίες που ανέρχονται σε 233 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Προσθέστε το φρενάρισμα των δανείων από τις τράπεζες και τα κυβερνητικά μέτρα (ειδικός φόρος κατανάλωσης κ.λπ.). Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, ο ιδιοκτήτης της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» ανακοίνωσε στο προσωπικό ότι είτε θα δεχθεί 5ωρη εργασία για τέσσερις μήνες με αντίστοιχη μείωση απολαβών, είτε θα μειωθεί ως προσωπικό με απολύσεις. Στη Γερμανία, όταν το 2009 έπεσε ύφεση 5%, η ανεργία δεν αυξήθηκε ούτε μισή μονάδα, διότι το κόστος της ύφεσης μοιράστηκε. Ενα κομμάτι του ανέλαβαν οι εργαζόμενοι: τα συνδικάτα αποδέχθηκαν μείωση των μισθών τους. Το άλλο κομμάτι το ανέλαβαν οι εργοδότες. Αυτό το αυτονόητο για το συμφέρον της εργατικής τάξης αποδέχθηκε το σωματείο εργαζομένων του εργοστασίου της εταιρείας στον Βόλο, με μυστική ψηφοφορία των μελών του. Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της εταιρείας στον Ασπρόπυργο είχαν την ατυχία να έχουν στη διοίκηση του σωματείου τους το ΠΑΜΕ, δηλαδή το ΚΚΕ. Εκεί, οι εργαζόμενοι ψήφισαν φανερά, υπό το άγρυπνο βλέμμα εξωτερικών «συμπαραστατών» κομισάριων του ΚΚΕ, απεργία διαρκείας, που σήμερα διανύει την 101η μέρα της. Είχαν δοθεί στους εργαζόμενους - ψηφοφόρους διαστρεβλωμένα τα οικονομικά στοιχεία της επιχείρησης, ενώ παράλληλα πνίγηκε κάθε φωνή αμφισβήτησης. Η εργοδοσία αντέδρασε όπως είχε προειδοποιήσει: εξήγγειλε 180 απολύσεις και απέλυσε τους πρώτους 65. Το ΚΚΕ, για να κρατήσει ψηλά το ηθικό των απεργών, επιστρατεύει βουλευτές, εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, ακόμα και σχολεία που ελέγχει. Καταφθάνουν μηνύματα «ταξικής αλληλεγγύης» από οργανώσεις όπως των Εργαζομένων Υδρευσης Ονδούρας, των Υγειονομικών Κόστα Ρίκα και βεβαίως διαφόρων Κ.Κ. Οργανώνονται συναυλίες -η τελευταία μόλις χθες- και καταφθάνουν τρόφιμα. Η κ. Παπαρήγα επισκέπτεται τακτικά το εργοστάσιο. Από κοντά και ο κ. Τσίπρας. Οι κηδεμόνες όμως της απεργίας στον Ασπρόπυργο δεν μπορούν να ανεχθούν τη λειτουργία του εργοστασίου του Βόλου. Πρέπει να κλείσει και αυτό. Να χρεοκοπήσει η επιχείρηση. Το ίδιο έκαναν παλαιότερα στο εργοστάσιο της Pirelli, η οποία έκλεισε το εργοστάσιο στην Πάτρα και το μετέφερε στην Τουρκία. Αρχίζει λοιπόν ένας πόλεμος εναντίον των εργαζομένων του Βόλου. Λεκτικός στην αρχή (προδότες, πουλημένοι κ.λπ.), που κλιμακώνεται με μεταφορές ατόμων με πούλμαν στον Βόλο για να εμποδίσουν δυναμικά τους εργαζόμενους να διαβούν την πύλη του εργοστασίου. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι το ΚΚΕ δρα μόνο από ιδεοληψία. Δεν μοιάζουν τόσο αφελείς. Πιστεύω ότι επιδιώκει συνειδητά την αποβιομηχάνιση και τη συνεπακόλουθη εξαθλίωση των πολιτών, γιατί ελπίζει να αποκομίσει πολιτικά κέρδη. Ελπίζει ότι εξαθλιώνοντας τους πολίτες, τους προσδένει στο άρμα του.

Tου Διονύση Γουσέτη, από την Καθημερινή.

Γκρεμίστε τον Παρθενώνα…

Το να περιγράφεις συνεχώς το πρόβλημα κουράζει. Συμφωνώ και επαυξάνω. Είναι, όμως, που στη χώρα αυτή ποτέ δε σκύψαμε πραγματικά πάνω από τα κουσούρια μας, ποτέ δεν τολμήσαμε να τα αντικρύσουμε κατάματα και να αναδείξουμε όλες τις πτυχές τους και, το κυριότερο, ποτέ δεν επιβραβεύσαμε αυτούς που μας τα υπενθύμιζαν. Μια εμμονική εξάρτηση απο τους παραμυθάδες. Μια σχέση μίσους και στοργής με τους γλυκερούς απατεώνες. Γι’αυτό και οι περιγραφές χρειάζονται. Το ίδιο, όπως και οι λύσεις.

Πρώτη λύση, το τουμπεκί ψιλοκομμένο. Κόβουμε δηλαδή τις κλάψες, τις περιφερόμενες υστερίες μας και τις γεροντοκορίστικες παραξενιές μας και λουφάζουμε στα συμφωνηθέντα με την Ε.Ε. Αυτή για τα επόμενα χρόνια, και μέχρι να επιστρέψουμε στις αγορές, θα μας δείνει τα δανεικά που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε να χοροπηδάμε, κάθε πρωί στις 8.30, στο τρομπολίνο ( εκ της τρόμπας) του Tριτογενή Tομέα, εμείς θα κόψουμε λίγο από το ξίγκι του δημόσιου τομέα για να μπορούμε ό,τι μαζεύουμε από φόρους να το δίνουμε σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας κτλπου κτλπου- ισοσκελισμός προϋπολογισμού νομίζω λέγεται- και σε λίγα χρόνια που οι κακές αγορές θα σταματήσουν να μας κάνουν «ντα» και θα αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα για την νέα «άτα» στους δρόμους μιας ακόμα επίπλαστης ευημερίας, ντουγρού ξανά στο δικό μας λατρεμένο μοντέλο. Αυτό του γαλαζοπράσινου δικομματισμού, της παντί τρόπω κατανάλωσης και της ανάδειξης στα αιρετά αξιώματα όλων των στραβών και των κουτσών, με τις ευλογίες πάντοτε του Αγίου Παντελεήμονα!

Δεύτερη λύση, το ξεμπαστάκωμα. Κοινώς αγαπημένοι μου συνάδελφοι, γιατροί φασονατζήδες, δικηγόροι μεταφραστές και αντιπρόσωποι στις εκλογικές αναμετρήσεις, διαφημιστές ανύπαρκτων ελληνικών προϊόντων, έμποροι ξενόφερτης κυλότας, διοικητές επιχειρήσεων του ανεγχείρητου νεοελληνικού επιχειρείν, δημοσιογράφοι τρόφιμοι των αμαρτωλών Γραφείων Τύπου, διορισμένοι υπάλληλοι του κρατικού Λεβιάθαν κομμένη η απλωμένη αρίδα του τομέα των υπηρεσιών και πίσω όλοι στην πραγματική παραγωγή. Αποκέντρωση από το χαμαιτυπείο της ελληνικής pro-τεύουσας και βούρ για το pro-revolution της ελληνικής περιφέρειας. Σπέρνουμε, θερίζουμε, ταϊζουμε, σφάζουμε, μαχαιρώνουμε, μεταποιούμε, παράγουμε και όλα αυτά με το κράτος δίπλα μας να απολύει δημοσίους υπαλλήλους, να μειώνει τη φορολογία, να απλοποιεί τη γραφειοκρατία, να παραχωρεί δημόσια γη και ευρωπαϊκά κονδύλια σε όποιον επιθυμεί να επενδύσει, να αρνείται επιδόματα φτώχιας σε όποιον αρνείται να δουλέψει, να φορολογεί την περιουσία και όχι τον επιούσιο, να ξεμπαστακώνει όλους του κρατικούς υπαλλήλους από τα γραφεία τους και να τους βγάζει εκεί έξω, δίπλα στους πραγματικούς παραγωγούς και τις ανάγκες τους. Γκόλ και φύγαμε για τελικό ένα πράμα.
Όσοι μείνετε πίσω, γραφιάδες με τρία μπαλονάκια απ΄τα πενήντα σας και ένα βαρβάτο εγκεφαλικό στα εξηνταπέντε, από το πολύ το καθισιό και το stress γραφείου, το νού σας ρεμάλια . Για τα επόμενα χρόνια κομμένα τα εισαγόμενα. Κομμένες οι καρό οι τσάντες, οι ολλανδικές ντομάτες και τα θρεπτικά δημητριακά, κομμένες οι ιταλιάνικες κουζίνες στο καλορίζικο διαμέρισμα της αγαπημένης σας κοράκλας, κομμένη η κατά κεφαλήν κατανάλωση όλης αυτής της πολυποίκιλης σαβούρας. Πλέον, οι ανάγκες σας θα είναι κομμένες και ραμμένες σε ό,τι παράγουνε εκείνοι. Εσείς από τα γραφεία σας θα πιάσετε το εμπορικό ισοζύγιο από την μία και θα αναλάβετε να ρίξετε στα τάρταρα τις εισαγωγές και οι πλατωνικοί Δημιουργοί, από την άλλη, θα αναλάβουν το δύσκολο το έργο της ανόδου των εξαγωγών καθώς και την προμήθειά σας με την πολύτιμη χοληστερόλη. Είπαμε. Το νου σας ρεμάλια. Αν εσείς συνεχίζετε να συμπεριφέρεστε σαν τα συμπαθή πρωτεύοντα της μακρινής μας νιότης και να σουλατσάρετε κορδωμένοι και ευθυτενείς ανάμεσα στα ράφια, γεμίζοντας τα καροτσάκια σας με ό,τι ξενόφερτο βρεθεί μπροστά σας, αυτοί θα μετατραπούν σε σύγχρονες Δαναϊδες. Θα ρίχνουν τον παραγόμενο πλούτο σε ένα πιθάρι από το οποίο εσείς θα έχετε αφαιρέσει τον πάτο. Κοινώς, μια τρυπά στο νερό. Αλλάζουμε, λοιπόν, το παραγωγικό μοντέλο και πετυχαίνουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Δύσκολο το εγχείρημα. Γιατί; Μα γιατί αγαπητέ απαιτεί ιδρώτα. Και εμείς σαν τους Τρόττα, τους απόγονους του ήρωα του Σολφερίνο, έχουμε ξεχάσει από καιρό το τι πάει να πεί ιδρώτας!

Τρίτο και τελευταίο σενάριο, αυτό της δραχμής. Κοινώς βγαίνουμε από το Ευρώ που τόσο αγαπήσαμε και τόσες χαρές μας έχει δώσει, και επιστρέφουμε στην ταπεινή δραχμούλα.Τις συνέπειες αυτής της λύσης τις έχουν περιγράψει άλλοι, περισσότερο ειδήμονες από εμένα. Μια παρατήρηση μονάχα. Όταν θα κόψουμε πληθωριστικό νόμισμα για να το ρίξουμε στην αγορά προκειμένου να πληρώσουμε τα φέσια μας, καθώς και τους μισθούς και τις συντάξεις, θα εξαθλιώσουμε ακόμα περισσότερο, εξ΄ ορισμού, τα σημερινά τρία εκατομμύρια Έλληνες συμπολίτες μας που κινούνται ήδη στα όρια της φτώχιας. Καλή η παπαρδέλα της δραχμής, αλλά όταν θα κληθούμε να ταϊσουμε όλους αυτούς τους σύγχρονους κλοσάρ, εκεί θα καταλάβουμε πως τα λόγια του αέρα και οι εξυπνακισμοί ταιριάζουν σε κομματικά ακροατήρια και στημένα αμφιθέατρα. Όχι στην εκεί έξω πραγματική κοινωνία των εκατομμυρίων αληθινών ανθρώπων. Και, πού είστε, παπαρδέλες της δραχμής. Στο σενάριο αυτό σας περιμένουμε στα χωράφια του παππού για να βάλετε και εσείς κάνα χεράκι. Καλές οι αμπελοφιλοσοφίες στα αμφιθέατρα, τις ημερίδες και τις κοπές της γαλαζοπράσινής σας πίτας αλλά εδώ μιλάμε για Κόλαση. Και στην Κόλαση τα ζερβόδεξα ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίζονται πριν προλάβεις να πεις «καλώς την τη δραχμή».
Υπάρχει, βέβαια, και ένα τέταρτο μοντέλο αλλά κάθε φορά που το συλλογίζομαι κλαυσιγελώ και ας το κάνω και ανορθόγραφα! Στο μοντέλο αυτό μετατρέπουμε τη χώρα μας σε χώρα παροχής υπηρεσιών προς όλους τους κατοίκους του «παγκόσμιου χωριού». Σούπερ ντούπερ μεταφορικές εταιρίες, ανταγωνιστικά εμπορικά λιμάνια, δικηγορικά γραφεία ολκής, εξαιρετικές τουριστικές μονάδες διάσπαρτες σε όλα τα σημεία της χώρας, υπερσύγχρονα ιατρικά κέντρα παροχής υπηρεσιών Υγείας, αγγλόφωνα Πανεπιστήμια με υψηλά δίδακτρα, θέατρα παγκόσμιας ακτινοβολίας, αθλητικές ακαδημίες διεθνούς φήμης και καινοτόμες εταιρίες τεχνολογιών αιχμής μέσα σε ελληναράδικες «σιλικονούχες κοιλάδες», εντελώς άλλης αισθητικής από τα σημερινά σιλικονούχα «όρη» της φαντασμένης κυράτσας των ΒΠ ( Βλαχαδερά Περιωπής). Στο μοντέλο αυτό φτιάχνουμε στην Κώ το καλύτερο αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο Ιατρικής στον κοσμό, γύρω από τον περίφημο πλάτανο του Ιπποκράτη, μιας και κουραστήκαμε, 3000 χρόνια τώρα, να βλέπουμε ένα δέντρο με κάτι μεταλλικά υποστυλώματα τριγύρω του και να αυνανιζόμαστε ανάμεσα στα ξερατά του, τρίτης διαλογής, τουρίστα για τον επώνυμό μας Ιπποκράτη. Στο μοντέλο αυτό χτίζουμε στους Δελφούς το μεγαλύτερο αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο ελληνικού πολιτισμού στον κόσμο, μιας και βαρεθήκαμε να μαστουρώνουμε από τις αναθυμιάσεις μιας Πυθίας με κάτι κιγκλιδώματα τριγύρω της, έναν «επιχειρηματία» καντινιέρη να πουλάει νερόβραστους καπουτσίνους με τέσσερα ευρώ, και καμιά δεκαριά διορισμένα ρουσφέτια να σουλατσάρουν ανάμεσα στους κατάπληκτους – για την αναντιστοιχία αρχαιοελληνικού κάλλους και νεοελληνικών κάλων- τουρίστες.
Στο μοντέλο, δηλαδή, αυτό γινόμαστε πραγματικοί απόγονοι του μεγάλου Περικλέους και κάνουμε ό,τι ακριβώς θα έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες αν δεν μπαστακώνονταν οι βάρβαροι Ρωμαίοι πάνω από τα κεφάλια τους. Γιατί, είμαι σίγουρος ,πως για αυτούς ο Παρθενώνας ήταν ένα ακόμα ιερό αφιερωμένο στην Παλλάδα, το οποίο λίγα χρόνια αργότερα θα γκρέμιζαν για να φτιάξουν κάτι μεγαλύτερο και μεγαλοπρεπέστερο. Για εμάς, αντίθετα, τους γιαλαντζί, τους ολίγον έγκυους, τους φύρδην μίγδην, ο Παρθενώνας έγινε θρησκόληπτο φετίχ για να μπορούμε στις πλαγιές του να ανταλλάσσουμε αναμεταξύ μας τις ιδέες μεγαλείου της εθνικής μας σχιζοφρένειας. Θα γκρεμίσουμε, λοιπόν, τον Παρθενώνα και στη θέση του θα χτίσουμε το δικό μας Χρυσό Αιώνα . Εμπρός λοιπόν. Κατσαπλιάδες, μεσάζοντες, απατεώνες, νοικοκυραίοι, τσιφούτηδες και σφιχτοχέρηδες, τηλεοπτικοί αστέρες και ακριβοθώρητοι μαϊντανοί, φοροφυγάδες, εφοπλιστές και δραχμοφονιάδες όλου του κόσμου, ξηλωθείτε. Φτιάξτε έναν εθνικό κουμπαρά, βάλτε μέσα και τις γερμανικές αποζημιώσεις και επενδύστε πάνω στις νέες επενδυτικές ιδέες της νέας γενιάς. Αφήστε το βλαχομπαρόκ του φαίνεσθαι και δώστε το χρήμα σας στους νέους Δημιουργούς. Αφήστε την μικροαστική πρεμούρα σας για τα ωραία σας λεφτάκια και στηρίξτε τις ελπίδες σας σε αυτούς. Όχι από αλτρουισμούς και άλλες τέτοιες αηδίες. Αλλά από τυφλή υποταγή στην τοκογλυφική σας ειμαρμένη .

Ελάτε κουτόφραγκοι, αραπάδες, αμερικανάκια, σχιστομάτηδες, ατλαντικοί και ειρηνικοί πελάτες της μακρινής μας οικουμένης, να αγοράσετε από τα ακριβά μας τα πανέρια. Γιατί; Γιατί ήμαστε οι καλύτεροι βρε. Οι πρώτοι. Τα ξώγαμα ή η γνήσιοι απόγονοι του Θεμιστοκλέους, βεβαίως βεβαίως. Αυτά, όμως, φίλτατοι προϋποθέτουν πολιτικό σύστημα ικανό να σχεδιάζει, να οργανώνει και να υλοποιεί. Και, δυστυχώς για εμάς, το δικό μας πολιτικό σύστημα διαπρέπει στο να διορίζει εκλεκτούς, να μεταθέτει κολλητούς και να αποθεώνει τους ποικιλώνυμους εσμούς!
Κοινώς, καλό το παραμύθι του αγανακτισμένου Έλληνα, αλλά σιγά σιγά μας τελειώνει. Ο Έλληνας δεν είναι αγανακτισμένος, όπως λέμε ότι το κουνουπίδι είναι παραβρασμένο. Ο Έλληνας είναι απελπισμένος γιατί στην ησυχία του ιδιωτικού του βίου καταλαβαίνει πολύ καλά το τι πήγε λάθος. Είναι που τον κορόιδεψαν οι αγύρτες και θέλει κάπου να ξεσπάσει. Κάντο, λοιπόν, στις εκλογές καλέ μου άνθρωπε. Στείλε στα σπίτια τους όλα αυτά τα σκορπισμένα ζερβόδεξα λαμόγια και πάμε όλοι μαζί για το τέταρτο μοντέλο. Ήρθε η ώρα να γκρεμίσουμε και να χτίσουμε πάλι από την αρχή. Και προς Θεού. Δεν αναφέρομαι στην οικοδομή. Την ατμομηχανή του φτωχομπινέ βαλκανισμού σου.

ΥΓ. Στο γκρέμισμα του Παρθενώνα ενυπάρχει ισχυρός αλληγορισμός. Μη πεταχτούν τίποτα πατριώτες τρίτης διαλογής από τα θρησκόληπτα στασίδια τους, για να μας πούνε τα δικά τους…

Του Τάσου Φούντογλου, από aixmi.gr

Ομορφάντρα Εγκώμιον!

Η Διαφήμιση δεν είναι η «Διάπλασις των Παίδων». Δεν θέλει να έχει, και δεν οφείλει να έχει, ηθικοπλαστικό ρόλο. Άλλως τε, στην Ελλάδα, η αποζημίωση που οφείλει στο κοινωνικό σύνολο για τον επιβλαβή της ρόλο -να υπηρετεί δηλαδή την υλιστική αγορά σε μία χώρα υψηλού πνεύματος- εξωφλείται, και με το παραπάνω μάλιστα, με ειδικούς φόρους, αγγελιόσημα και τον ενίοτε δημοσιογραφικό λίβελο. Η υψηλή αποστολή της διάπλασης της αισθητικής ενός λαού ανήκει άλλως τε αναμφισβήτητα σε κειμενογράφους. Αν ήταν στο χέρι τους, θα επέβαλλαν με νομοθετικό περιορισμό στους διαφημιστές να περιορίζονται σε μία αυστηρή απαρίθμηση των χαρακτηριστικών του προϊόντος ή στην προβολή υψηλής αισθητικής (στην ΕΡΤ φυσικά, ως καθ'ύλην αρμόδια). Τέρμα τα «ομορφαίνει και δεν παχαίνει». Ως γνωστόν, η Διαφήμιση «αλλοιώνει τη γεύση ρε φίλε».

Μερικές διαφημίσεις όμως, ξεφεύγουν παιχνιδιάρικα από αυτόν τον ρόλο τους και γίνονται, άθελά τους ίσως, κοινωνικά σχόλια. Μπορεί να είναι έτσι κακές διαφημίσεις - σχεδόν κανείς δεν θυμάται τι διαφημίζουν - αλλά τι μ'αυτό; Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις συζητάς. Άλλες γίνονται έτσι διαφημίσεις-καθρέφτης, όπως ο «Αγαπούλας». Άλλες διαφημίσεις- case study του Harvard Business School όπως ο «Ομορφάντρας». Καθώς περιτριγυρίζομαι από μίζερους «Αλλοιώνει-τη-γεύση-ρε-φίλε», που όχι μόνο δεν βάζουν «την μάνα τους και τον πατέρα τους» στην δουλειά τους, όπως ο «Ομορφάντρας», αλλά σου συμπεριφέρονται λες και τους χρωστάς την μάνα τους και τον πατέρα τους, την χαίρομαι την Ελλάδα του Ομορφάντρα, όταν την βρίσκω.

Κι ευτυχώς, την βρίσκω όλο και πιο συχνά τελευταία. Σε μικρά ξενοδοχεία που σερβίρουν στο πρωϊνό τους ότι πιο νόστιμο έχει η περιοχή, ενώ ο ανταγωνιστής τους - επιδοτούμενος εμμέσως από το Υπουργείο Παιδείας και τις «πενταήμερες» εκδρομές του - σού κάνει χάρη να σερβίρει χυμό με συντηρητικά. Ή στον ταξιτζή που βρήκα τις προάλλες μέσω taxibeat (άλλοι ομορφάντρες αυτοί!), που μου εξηγούσε πως όταν παίρνει μία κοπέλα μόνη της το βράδυ για να την γυρίσει σπίτι από έξοδο, δίνει τον αριθμό του στον συνοδό της για να νοιώθει μεγαλύτερη σιγουριά. Την βρίσκω σε κάθε «ομορφάντρα» που κάνει την δουλειά του με κέφι και χαμόγελο και φαντασία. Που βάζει μέσα της «την μάνα του και τον πατέρα του» για να εξυπηρετήσει τον πελάτη του. Που δεν τρέχει να κρυφτεί από τον ανταγωνισμό μέσα σε συντεχνίες και κρατική προστασία. Και δεν μ'ενοχλεί καθόλου ο entrepreneur-«λαϊκάντζα» αν τον βρω να πουλάει βρώμικα στο ΟΑΚΑ κι όχι cupcakes στην Βαλαωρίτου. Του βγάζω το καπέλο και κοιτάω με σεβασμό μήπως πάρω κι εγώ κανένα μάθημα.

Γιατί την πονάω την Ελλάδα του Ομορφάντρα, και την βρίσκω παντού. Την Ελλάδα που προσπαθεί, την Ελλάδα που επιμένει, την Ελλάδα που επινοεί, την Ελλάδα που δεν το βάζει κάτω. Την Ελλάδα που δεν φοβάται να λερώσει τα χέρια της. Σκυμένη στην οθόνη ή σκυμένη στον πάγκο με τα λουκάνικα· δεν με νοιάζει. Τον «ενήλικο εαυτό» μου δεν τον ενοχλεί η τσίκνα, ούτε η άναρχη βοή της αγοράς. Μου φτάνει που βάζει στην δουλειά της «την μάνα της και τον πατέρα της». Μου φτάνει που σχεδιάζει με το δάχτυλο στο χώμα την επόμενη μέρα.

Του gregoryfarmakis.posterous.com

Δραπετεύοντας από την πραγματικότητα!

Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου

Eμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι κοινωνικοί εταίροι

Όπως φαίνεται, όλα πλέον κρέμονται από μια κλωστή. Οι πολιτικοί αρχηγοί διαρρέουν ότι δεν θα υποχωρήσουν από τις «κόκκινες γραμμές» τους και ο πρωθυπουργός απειλεί με παραίτηση. Η δραχμή είναι προ των πυλών.

Εάν επιχειρήσει κάποιος μια εξήγηση για τις δραματικές στιγμές που ζούμε, αυτή μπορεί ίσως να βρεθεί στην επίμονα επαναλαμβανόμενη απόδραση από την πραγματικότητα, σε εποχές κρίσης, που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό προσωπικό και που τα ίχνη της χάνονται στα βάθη της σύστασης του ελληνικού κράτους.

Κλασική απόδειξη των ανωτέρω, οι περίφημες αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων. ΟΧΙ σε όλα. Να μην αλλάξει τίποτα στα εργασιακά. Να μη γίνει καμία διαρθρωτική αλλαγή στην αγορά εργασίας. Να διατηρηθούν ο 13ος και ο 14ος μισθός (που σημειωτέον δεν υφίσταται σε καμία χώρα σε όλη την Ευρώπη), να μην μειωθεί ο κατώτερος μισθός (που έτσι ή αλλιώς δεν εφαρμόζεται από τις μικρές επιχειρήσεις) και το κυριότερο: Να μην αγγίξει κανείς τους εσωτερικούς κανονισμούς των ΔΕΚΟ. Για τους γνωρίζοντες, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί. Με τις προβλέψεις των εσωτερικών κανονισμών οι μισθοί εκτινάσσονται ανεξέλεγκτα, έτσι ώστε το μέσο μισθολογικό κόστος, για να αναφέρω μόνον ένα πρόσφατο παράδειγμα, στο ΟΑΚΑ να είναι 3.200 ευρώ μηνιαίως.

Αυτή είναι η μια όψη της πραγματικότητας. Η άλλη είναι ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, που καθημερινά αυτορυθμίζεται. Ένας στους τρεις εργαζόμενους, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, δουλεύει ανασφάλιστος. Ο κατώτερος μισθός σπάνια εφαρμόζεται. Η ανεργία πλησιάζει το 20%. Πολλές επιχειρήσεις υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να δηλώνουν άνεργοι, να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας και να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Αυτή η πραγματικότητα αφήνει παγερά αδιάφορους τους κοινωνικούς εταίρους. Κατά βάθος κάποιους τους βολεύει. Η ΓΣΕΕ ενδιαφέρεται μόνον για τα προνόμια των ΔΕΚΟ. Οι επαγγελματικοί φορείς βολεύονται απόλυτα με τη μαύρη εργασία, που εξασφαλίζει συγκριτικά πλεονεκτήματα στους «μικρούς» του κλάδου απέναντι στους «μεγάλους». Ο ΣΕΒ προσχωρεί, είτε γιατί δεν θέλει να είναι ο κακός της υπόθεσης είτε γιατί οι επικεφαλής του έχουν ήδη πουλήσει τις επιχειρήσεις τους.

Το γενικό συμφέρον, η ανάγκη να αλλάξει το τοπίο της εργασίας στην πραγματική οικονομία, η ανάγκη ενός νέου συμβολαίου στον κόσμο της εργασίας, δεν αφορούν τους κοινωνικούς εταίρους. Πρέπει όλα να μείνουν ίδια, με μια εξαίρεση: Συμφωνούν όλοι στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή στον περιορισμό των εισφορών, δηλαδή στο να πετάξουμε μια καυτή πατάτα στον καταρρέον ασφαλιστικό σύστημα. Όταν τεθεί θέμα μείωσης των συντάξεων, τότε θα κάνουμε ανέξοδη αντίσταση.

Έτη φωτός μακριά από τη διαπίστωση του Μπρούνο Τρεντίν, ιστορικού ηγέτη των ιταλικών συνδικάτων και του Ιταλικού Κομουνιστικού κόμματος, διατυπωμένη το 1981:

Για να είμαι πιο ωμός και σχηματικός, δεν αγωνίζεται κανείς ενάντια στην κρίση υπερασπίζοντας νέτα σκέτα τις υπάρχουσες δομές, αλλά αγωνίζεται προσπαθώντας να ελέγξει την μεταβολή τους…

Επανέρχομαι στο ζήτημα της φαντασιακής απόδρασης. Σε περιόδους κρίσης, έχουν παρατηρηθεί σε πολλές δυτικές κοινωνίες, στη διάρκεια της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, φαινόμενα απόδρασης από την πραγματικότητα και φαντασιακής καταφυγής σε εικονικές πραγματικότητες, σε φαντασιακές κατασκευές, εκτός τόπου και χρόνου. Η συχνότητα και η ένταση αυτού του φαινομένου ποικίλει από χώρα σε χώρα. Στην Ελλάδα φαίνεται ότι, όχι μόνον συναντιέται συχνά στα 170 χρόνια που μεσολάβησαν από την κρατική συγκρότηση, αλλά και ότι έχει βαθύτατες ιστορικές ρίζες.

Η τελευταία φορά που αποδράσαμε, ήταν πριν από 20 χρόνια με το περίφημο Μακεδονικό. Αλαλάζαμε στα συλλαλητήρια, εκθρέψαμε τον ακραίο εθνικισμό στη γειτονική χώρα και το πρόβλημα είναι ακόμα άλυτο. Μερικές δεκαετίες πριν, μετεμφυλιακά, ζητάγαμε εδώ και τώρα την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα για να καταλήξουμε να διαπιστώσουμε, εκ των υστέρων και με την Κύπρο διχοτομημένη, ότι κάθε λύση που μας προτεινόταν ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Δέσμιοι των φαντασιώσεών μας επιδιώξαμε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών για να οδηγηθούμε στα συντρίμμια της Μικρασιατικής καταστροφής. Ονειρευόμασταν ότι θα ανασυστήσουμε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δέσμιοι της Μεγάλης Ιδέας, και οδηγηθήκαμε στην ταπείνωση του πολέμου του 1897. Δεν είναι τυχαίο ότι οργανικό στοιχείο σε όλα τα επεισόδια αυτής της απόδρασης ήταν πάντα η Ορθόδοξη Εκκλησία,

Έτσι και σήμερα, είμαστε έτοιμοι να τα τινάξουμε όλα στον αέρα. Μοιάζει κανείς να μην συναισθάνεται αυτό που έγραψε πρόσφατα ο Economist ότι επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε δραματική κατάρρευση βιοτικού επιπέδου και στη συνέχεια σε υπερπληθωρισμό. «Εθνικώς υπερήφανοι» βουλευτές, μετά την θαρραλέα αντιστασιακή τους πράξη να αρνηθούν την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων, είναι έτοιμοι να καταψηφίσουν κάθε αλλαγή στα εργασιακά. Δέσμιοι μιας ασύλληπτης μικροπολιτικής και συντεχνιακής αντίληψης, έχουμε ετοιμάσει και την αφήγηση της Ελλάδας της δραχμής. Για τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης, το πλιάτσικο στα νοσοκομεία, τη φοροδιαφυγή, τα κλειστά επαγγέλματα, τα ελλείμματα στις ΔΕΚΟ, για όλα φταίνε οι ξένοι. Ακριβώς όπως για τους φανατικούς οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων, δεν φταίει ποτέ η ομάδα τους όταν χάνει, αλλά ο διαιτητής και τα στημένα ματς. Σε ρόλο σολίστα τα ΜΜΕ, με τον ακραίο λαϊκισμό, «ρήτορες και λωποδύτες», όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο «Δημοσθένους λέξις».

Πολύ περισσότερο, που μπορεί να πάρουμε και άλλους μαζί μας στην καταστροφή, όπως αναφέρει ένας αστέρας των ακροδεξιών αντιμνημονιακών στο διαδίκτυο, (www.ellinomaxos.com): «αν η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή κηρύξει στάση πληρωμών, θα “κλονίσει” απόλυτα τη συμμορία των Εβραίων. Αν αρνηθεί να τους ξεπληρώσει τα ομόλογα και άρα να ξαναγοράσει η ίδια τα δικά της “σκουπίδια”, τότε απλά τελείωσαν. …Θα καταρρεύσουν οι εβραϊκές επενδυτικές τράπεζες των τοκογλύφων όπως οι “δίδυμοι” την 11η Σεπτεμβρίου».

Όπως έγραφα πριν ενάμιση χρόνο στο «Πολιτικό Τραβέρσο»:

«Κατά συνέπεια, ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε τη Δύση, αφού είναι ένας «λάκκος λεόντων», να φορέσουμε και πάλι τη φουστανέλα μας, όπως έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Παύλος Μελάς και να αποδράσουμε φαντασιακά στην εικονική πραγματικότητά μας.

Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι θα είναι μια απόδραση χωρίς επιστροφή, «εις τόπον χλοερόν, εις τόπον αναπαύσεως και αναψύξεως, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός», σύμφωνα με το τυπικό της νεκρώσιμης ακολουθίας, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ακολουθεί η ταφή του νεκρού».

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»; Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες; Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα; Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο; Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη; Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»; Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή; Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα; Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Όχι, δεν είμαι αγία. Όλα τα παραπάνω, τα απορρίπτει ο «ενήλικος» εαυτός μου. Ο «ανήλικος», έχει υπάρξει μέρος αυτού που τώρα απορρίπτω. Ίσως γι αυτό ενοχλούμαι τόσο πολύ τώρα. Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.

Για μένα, η κρίση υπάρχει εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ την οικονομική, εννοώ την αισθητική, πολιτιστική, αξιακή κρίση. Η οικονομική κρίση δεν με εξέπληξε καθόλου. Αντίθετα, με εξέπληξε το γεγονός ότι τόσοι έξυπνοι άνθρωποι εξεπλάγησαν.

Την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση με τον «ομορφάντραμου» ένιωσα ένα κρύο χέρι να μου σφίγγει το κεφάλι. Το ίδιο είχα νιώσει κι όταν είδα τις διαφημίσεις με την «αγαπούλα την κουκούλα» και «τη φουκαριάρα τη μάνα μου». Είναι οι διαφημίσεις που συμβολίζουν την Ελλάδα που δε μ’ αρέσει. Την Ελλάδα του γηπέδου, του βρώμικου, της φοροδιαφυγής, του μέσου, της διαφθοράς, του ψυχοπονιάρη, του τεμπέλη, του λαθραίου, του καταφερτζή, του αναίσθητου, του Ελληνάρα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι, μικροί – μεγάλοι, απ΄ όλα τα στρώματα της κοινωνίας, γελάνε με τις διαφημίσεις αυτές. Το χαίρονται, ρε παιδάκι μου.

Φρικάρω. Φρικάρω με τις διαφημίσεις και με τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Νιώθω ένα τσίμπημα δυστυχίας όποτε ακούω τη λέξη «ομορφάντρα μου». Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες. Όταν ακούω τη φράση «τι βάζω μέσα; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου βάζω μέσα!» μου έρχεται στο νου ένα φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

«Γιατί όμως πιστεύεις ότι έχουν τόση απήχηση αυτές οι διαφημίσεις;» με ρώτησε η φίλη μου. Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα. Στην Ελλάδα της αγαπούλας, του ομορφάντρα μου και της φουκαριάρας της μάνας του. Στην Ελλάδα της δραχμής...

Tης Χριστίνας Ταχιάου, από το protagon.gr

Να πείτε «ναι» σε Εποπτεία κύριε Παπαδήμο

Παρακολουθώ με πολύ προσοχή, ίσως και αναγκαστικά λόγω δουλειάς, την όλη διαπραγμάτευση για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση.

Με έκπληξη παρακολουθώ ότι το θέμα της σημερινής ημέρας είναι το αίτημα της Γερμανίας – και, κατά τη γνώμη, μου όλων των δανειστών – για την επιβολή Επιτρόπου που θα ελέγχει τα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Τον τομέα, δηλαδή, για τον οποίο τα τελευταία δύο χρόνια χάθηκε η έννοια της λέξης «αποτυχία».

Χθες συναντήθηκαν οι πολιτικοί αρχηγοί για να «προικίσουν» τον Παπαδήμο με διαπραγματευτικά όπλα, ώστε να πάει στις Βρυξέλλες και συζητήσει το μέλλον της Ελλάδας.

Θέσανε ως «κόκκινη γραμμή» την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού – αλλά επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου – σε μία στιγμή κατά την οποία από το Γενάρη (λόγω αλλαγής αφορολογήτου και χαρατσιών) περικόπτονται ήδη οι 12 βασικοί μισθοί.

Αλλά η πιο «κόκκινη» από τις «κόκκινες γραμμές» ολόκληρου του πολιτικού συστήματος που μας κυβερνά, είναι η επιβολή Επιτρόπου για τα δημοσιονομικά, με το πρόσχημα φυσικά της εθνικής κυριαρχίας.

Μόνο που φοβάμαι ότι στο μυαλό των πολιτικών αρχηγών δεν είναι η περιβόητη εθνική κυριαρχία. Αυτή παραδόθηκε όταν η Ελλάδα έφτασε στο σημείο να ζει από την ελεημοσύνη των ευρωπαίων εταίρων της και θα ζει έτσι για πολλά χρόνια ακόμα, ειδικά αν ολοκληρωθεί το «κούρεμα» του χρέους – που φαντάζει, πλέον, και ως η μόνη λύση.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να είμαι λίγο καχύποπτη και να υποστηρίζω ότι δε θέλουν Επίτροπο για να μην αποκαλύψει κανείς την απίστευτη ανικανότητα της τωρινής, αλλά και της προηγούμενης, κυβέρνησης στο βασικότερο στόχο του Μνημονίου. Την εξυγίανση του δημοσίου, δηλαδή, και την περιστολή των δημοσίων δαπανών.

Αυτή την εξυγίανση που αν είχε γίνει, θα έσωζε πολλούς μισθούς και πολλές συντάξεις, οι οποίες -επιτρέψτε μου να επιμείνω- συνεχίζουν να κινδυνεύουν…

Θα, ήθελα, λοιπόν, να πω στον κ. Παπαδήμο ότι σε περίπτωση που οι Ευρωπαίοι δεν απαιτήσουν το διορισμό Επιτρόπου για την Ελλάδα, θα πρέπει να τον ζητήσει ο ίδιος.

Γιατί, αγαπητέ πρωθυπουργέ, εδώ και χρόνια δε μπορώ να φέρω στο μυαλό μου έναν υπουργό που να έκανε έργο.

Δυστυχώς δε μπορώ, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, να βάλω στο μυαλό μου έναν υπουργό που να μην τα έκανε ακόμα χειρότερα απ’ ό,τι τα βρήκε.

Οπότε θα ήθελα να έρθει ένας Επίτροπος για να επιβλέπει τους απαράδεκτους υπουργούς, μιας που εγώ δεν μπορώ να τους αλλάξω. Είναι δική σας δουλειά και δικό σας δικαίωμα.

Να έρθει, λοιπόν, Επίτροπος μήπως και παραχθεί έργο στα υπουργεία… Να γίνουν αποκρατικοποιήσεις και να συγκεντρωθούν τα χρήματα από τη φοροδιαφυγή, ώστε να μην πληρώνουν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι τις αστοχίες των προϋπολογισμών σας.

Να έρθει επίτροπος που θα επιβλέπει ότι οι πολιτικοί δεν ασχολούνται μόνο με την εκλογή τους, αλλά διαβάζουν και τα μαθήματά τους, εν προκειμένω τα Μνημόνια που ψηφίζουν και βυθίζουν εμένα και το εισόδημά μου… και μετά, μέσω τηλεπαραθύρων, νίπτουν τας χείρας τους ώστε να γίνουν πρόεδροι των πανάκριβων κομμάτων τους…

Λυπάμαι γι’ αυτό που λέω, αλλά οι Έλληνες υπουργοί έχουν αποδειχτεί πολύ πιο ανθέλληνες από όσο θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε Γερμανός Επίτροπος.

Αλήθεια, το θέμα σας κύριοι πολιτικοί αρχηγοί, είναι η εθνική κυριαρχία ή δε θέλετε να αποκαλυφθεί το πραγματικό χάλι της κρατικής μηχανής; Μήπως δε θέλετε να μεταρρυθμιστεί το σαθρό οικοδόμημα στο οποίο έχετε χτίσει τις πολιτικές σας καριέρες; Μήπως δε θέλετε το καλό του τόπου περισσότερο από την επανεκλογή σας;

Της Κλειώς Νικολάου, από aixmi.gr