"Όσο αυξάνεται η γνώση μειώνεται το εγώ, ενώ όσο μειώνεται η γνώση αυξάνεται το εγώ!"

9 Δεκ 2016

Το θηρίο της διαφθοράς που δεν αφήνει την Ελλάδα να προκόψει

Ημέρα κατά της διαφθοράς σήμερα και ο παγκόσμιος πίνακας κατάταξης  βρίσκει την Ελλάδα στην 58η θέση από τις 168 χώρες με σκορ 46/100  πίσω από την Γκάνα και την Κούβα και στην τελευταία θέση των χωρών της Ε.Ε. και της Δυτικής Ευρώπης μαζί με την Ιταλία, τη Ρουμανία και την Βουλγαρία.
Απόλυτα εξηγήσιμο το σκορ καθώς το  πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης οικοδόμησε μια δημοκρατία λαβωμένη με μόνο σκοπό να μπορεί να "ρουφά" πόρους και ψήφους υπέρ της επιβίωσής του  κάνοντας το φαινόμενο της διαφθοράς να πάρει διαστάσεις θηρίου, να έχει την ικανότητα να αντιστέκεται στο χρόνο και να απομυζά τον εθνικό πλούτο και τον προσωπικό μόχθο των πολιτών.
Φρενάρει τις επενδύσεις -αφού το κόστος τους εκτινάσσεται με τις μίζες και τα λαδώματα- πλήττεται η εικόνα και η φερεγγυότητα της χώρας, βαθαίνουν οι ανισότητες, οξύνεται η φτώχεια, δεν αφήνει τους ανθρώπους της δημιουργίας να προκόψουν.
 
Τι είναι όμως η διαφθορά;
Όποιος κερδίσει τις εκλογές, ελέγχει όλες τις εξουσίες και κάνει ό,τι θέλει. Αυτό είναι η διαφθορά.
Όποιος κατέχει την εξουσία, ορίζει διοικήσεις δημοσίων φορέων και οργανισμών, κομματικοποιεί το κράτος, κάνει ρουσφέτια, προάγει τους φίλους, καταστρέφει κάθε έννοια αξιοκρατίας. Αυτό είναι διαφθορά.
Ορίζει φίλους σε θέσεις που ελέγχουν τη ροή του χρήματος, χρήμα που μετά πηγαίνει σε «φιλικές» επιχειρήσεις και ΜΜΕ. Αυτό είναι διαφθορά.
Ορίζει διοικήσεις Τραπεζών, μειώνει πρόστιμα, επιταχύνει επιστροφές φόρων, επιταχύνει αδειοδοτήσεις. Αυτό είναι διαφθορά.
Παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη για να βοηθήσει «κολλητούς» αλλά κυρίως για να καλύψει τα ίχνη, τις αποφάσεις, τις ευθύνες. Αυτό είναι διαφθορά.
Ζητά από τράπεζες να δανειοδοτήσουν φίλους τους με αντάλλαγμα την οικονομική υποστήριξη. Αυτό είναι διαφθορά. 
Προκηρύσσει διαγωνισμούς που περιγράφουν αντικείμενα με φωτογραφικό τρόπο ή ανοίγουν για λίγες ώρες. Αυτό είναι διαφθορά.
Διατηρεί διαδικασίες χειρόγραφες με μεγάλη αναμονή, που αναγκάζουν τους πολίτες να πληρώσουν "γρηγορόσημο". Επιτρέπει το "φακελάκι» στη συναλλαγή με τον ελεγκτή ή σε αυτόν που υπογράφει την αδειοδότηση. Αυτό είναι διαφθορά.
 
Και μπορεί να χτυπηθεί αυτό το τέρας;
 
Η διαφθορά δεν πατάσσεται με πολιτική βούληση από τη μία μέρα στην άλλη καθώς ως φαινόμενο είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Απαιτούνται ρήξεις, τομές, μεταρρυθμίσεις. Ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές;
Πρώτη και βασικότερη είναι η ουσιαστική διάκριση εξουσιών. Η ανεξαρτητοποίηση της δικαιοσύνης αλλά και της νομοθετικής εξουσίας από τη δικαστική είναι το μεγαλύτερο εχέγγυο για αποτελεσματικότερο έλεγχο.
Το προεδρικό σύστημα (που είναι προτιμότερο κατά την άποψή μου), η μεταφορά της αρμοδιότητας επιλογής των προέδρων των δικαστηρίων στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέσα από μια λίστα τριών που εκλέγονται από τα ίδια τα Σώματα, μαζί με το ασυμβίβαστο ιδιότητας βουλευτή και υπουργού, θα έθεταν τη βάση για την επίτευξη αυτού του πρώτου στόχου.
Δεύτερον, η ίδρυση δικαστικής ή εισαγγελικής αστυνομίας θα αποτελούσε σημαντικό εργαλείο καταπολέμησης της διαφθοράς σε όλο τον δημόσιο τομέα.
Τρίτον, η νέα αρχιτεκτονική του Δημοσίου, στην οποία θα υπάρχουν υποχρεώσεις λογοδοσίας (ισολογισμοί κτλ.) σε κάθε δημόσια υπηρεσία ή επιχείρηση που διαχειρίζεται έσοδα, θα συμβάλλει στην εμπέδωση χρηστής διοίκησης.
Τέταρτον, η μη επιλογή διοικήσεων από τους πολιτικούς (υπουργούς κτλ.) αλλά από το ΑΣΕΠ θα κόψει τον ομφάλιο λώρο διοίκησης και πολιτικών.
Πέμπτο, η στοχοθεσία και η αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών θα εστιάσει τη λειτουργία τους σε συγκεκριμένους κοινωνικούς και δημόσιους στόχους αντί να είναι μηχανισμοί παραγωγής ευκαιριών για διαφθορά.
Έκτο, η γενικευμένη χρήση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και το άνοιγμα των δεδομένων του Δημοσίου θα απελευθερώσει τον ιδιωτικό τομέα, μειώνοντας την ανάγκη και την πιθανότητα για διαφθορά.
Έβδομο, η αλλαγή του πλαισίου για την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος (whistle blowers), ώστε όταν κάποιος καταγγείλει μια παράνομη πράξη στην οποία συμμετέχει υπό πίεση και με σκοπό να μη χάσει τη δουλειά του, να του παρέχεται αυτομάτως ασυλία.
Όγδοο, ο αποτελεσματικότερος έλεγχος του μαύρου πολιτικού χρήματος θα περιορίσει την μεγάλη αυτή παθογένεια.
 
Και, φυσικά, διαφάνεια ως προς τις ροές χρήματος προς τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα. Η ευημερία και η προκοπή της χώρας και των μελλοντικών γενεών περνάει μέσα από την πάταξη της διαφθοράς. Διαφορετικά  δε θα μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε τη χώρα.

3 Δεκ 2016

"Η ελληνική κοινωνία φτωχαίνει κάθε μέρα περισσότερο"

Του Φώτη Γεωργελέ, από την athensvoice.gr
Στον πρόσφατο ανασχηματισμό, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους υπουργούς του να ξενυχτάνε αν είναι δυνατόν στα υπουργεία τους για να κλείσουν την αξιολόγηση. Γιατί έτσι θα ζητήσουν μια ευνοϊκή ρύθμιση για το χρέος. Ένα λεπτό. Με ποιον θα κλείσουν την αξιολόγηση; Με την τρόικα, τις δυνάμεις κατοχής. Τι αξιολογούν; Το μνημόνιο που θα έσκιζαν μέρα μεσημέρι στη Βουλή. Για ποιο πράγμα αγωνίζονται και παρακαλάνε τους δανειστές; Για μια ελάφρυνση χρέους, που στην καλύτερη περίπτωση θα ’ναι μείωση επιτοκίων κι όχι διαγραφή ποσού. 
Πριν λίγες μέρες, η προηγούμενη κυβερνητική εκπρόσωπος, οργισμένη με το ΣτΕ, το κατηγορούσε επειδή έκρινε συνταγματικά τα μνημόνια και το PSI. Αυτά για τα οποία, δηλαδή, ο πρωθυπουργός προέτρεπε τους υπουργούς τους να ξενυχτήσουν για να επιτύχουν. 
Όταν ορκίστηκε η νέα υπουργός Εργασίας έσβησε από τα σόσιαλ μίντια τα προφίλ της. Καθώς κι αυτή, όπως και όλοι οι αντιμνημονιακοί αγωνιστές, όλα αυτά τα χρόνια έσκιζε μνημόνια, κήρυττε ανεπιθύμητη την τρόικα, έδινε 13ους μισθούς και συντάξεις και καταργούσε τον Ένφια κάθε μέρα, σκέφτηκε ότι θα υφίσταται έναν καθημερινό εξευτελισμό καθώς θα της υπενθύμιζαν συνέχεια τι έλεγε, καθώς αντιπολίτευση θα της κάνει ο ίδιος της ο εαυτός μέσω Facebook. Την ίδια ώρα όμως που η κυρία Αχτσιόγλου έσβηνε σοφά τις αναρτήσεις της για να υπογράψει τα μνημόνια, ο νέος υφυπουργός Παιδείας δήλωνε ότι η χώρα είναι υπό κατοχήν. Δηλαδή, ο κύριος Ζουράρις είναι υπερήφανος υπουργός μιας κατοχικής κυβέρνησης. Είναι παράλογο, όλα είναι παράλογα, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Λέμε τα πάντα, τα παλιά και τα καινούργια, τα ίδια και τα αντίθετά τους, για όποιον θέλει ν’ ακούσει, ό,τι θέλει να ακούσει. Post truth και post factual politics, οι βαλκανικοί Τραμπ το λένε «ό,τι να ’ναι politics» αρκεί να μη φάμε ξύλο. 
Με όλη αυτή την επικοινωνιακή φασαρία, δεν συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση δυο χρόνια τώρα είναι ακυβέρνητη. Ξεχνάμε ότι κυβέρνηση σημαίνει επίλυση προβλημάτων. Τι έχει λυθεί τα τελευταία χρόνια; Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, η κυβέρνηση της Αντιμεταρρύθμισης δημιουργεί προβλήματα αντί να λύνει. Άλλωστε γι’ αυτό δεν εξελέγη; Για να επαναφέρει τα πράγματα όπως ήταν «πριν από τα μνημόνια». Ε, αυτό κάνει, δεν μπορεί κανείς να την κατηγορήσει. 
Το επαναλαμβανόμενο θέατρο που πια έχει καταντήσει μονότονο –διαπραγματεύσεις, τεχνικά κλιμάκια, Χίλτον, υψηλά κλιμάκια, Eurogroup, αξιολόγηση, δόσεις, φτου κι απ’ την αρχή– μας υπνωτίζει, μας εμποδίζει να δούμε ακριβώς τι μας συμβαίνει και γιατί. Η «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση δεν είναι ότι αποτυγχάνει απλώς. Είναι ότι αποτυγχάνει ίδια με τους προηγούμενους. Δεν είναι ότι αποτυγχάνει ίδια. Είναι ότι αποτυγχάνει χειρότερα. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα ακολουθήσει το δρόμο των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων και μάλλον θα έχει ακόμα χειρότερο δρόμο καθώς μέχρι τώρα πέρναγε συνέχεια όλα τα φανάρια με κόκκινο. Γιατί όμως; Γιατί αποτυγχάνει χειρότερα; 
Κανείς δεν διατυπώνει τις απλές απορίες. Το σύστημα εξουσίας έχει καταφέρει να επιβάλει στην κοινή γνώμη ότι κάπως έχουμε μπει λόγω χρέους σε μια κατάσταση, η οποία ονομάζεται μνημόνια, για την οποία πληρώνουμε συνέχεια φόρους, μας κόβονται οι συντάξεις, χάνουμε τις δουλειές μας. Γιατί όμως μας συμβαίνουν αυτά; 
Δηλαδή, εντάξει, το 2009 το κράτος μας είχε 24 δις πρωτογενές έλλειμμα. Το 2010 δεν μας δάνειζε κανείς, χανόμαστε. Χρειαζόμαστε ένα τεράστιο ποσό, για τέτοια ποσά χώρες όπως η Ουκρανία χρεοκοπούν κι εμείς το θέλαμε κάθε χρόνο. Κόλαση. Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Έπρεπε μέσα σε 2-3 χρόνια, ευτυχώς όχι μονοκοπανιά που θα γινόμασταν Βενεζουέλα, αλλά σε μερικά χρόνια, να καταναλώνει το ελληνικό κράτος 25 δις λιγότερα. Ανέλαβαν οι ευρωπαίοι εταίροι το χρέος μας, αλλά έπρεπε κι εμείς να σταματήσουμε τα ελλείμματα κάθε χρόνο. Το επιτύχαμε. Οδυνηρά. Με λάθος τρόπο. Άδικα. Το καταφέραμε όμως. Κόψαμε 25 δις, δυσθεώρητο ποσό. Φτάσαμε από το 2014 σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. 
Τότε γιατί δυο χρόνια τώρα αυξάνεται ο Ένφια; Γιατί μειώνονται οι συντάξεις; Γιατί κόβεται το ΕΚΑΣ; Γιατί μειώνεται το κατώτατο φορολογητέο εισόδημα; Γιατί αυξάνεται ο ΦΠΑ; Γιατί μπαίνουν κι άλλοι φόροι; Γιατί πάλι «παίρνουν μέτρα»; Επειδή η κυβέρνηση πραγματοποιεί αυτό το οποίο υποσχέθηκε. Την παλινόρθωση του παλιού συστήματος. Γιατί οι Γραμματείες του κράτους από 70 έγιναν 140. Γιατί προσλαμβάνονται εκατοντάδες μετακλητοί και χιλιάδες έκτακτοι στο δημόσιο. Γιατί το μετρό και ο ηλεκτρικός έγιναν πάλι παθητικά και θα έχουν 61 εκατομμύρια ζημιές, ενώ ήταν κερδοφόρα το 2014. Γιατί ιδρύεται «γραφείο πρωθυπουργού» Θεσσαλονίκης. Γιατί η ΔΕΗ από κέρδη 90 εκ. πέρασε σε ζημιές 100 εκ. Γιατί η κρατική βιομηχανία ζάχαρης πήρε 70 εκ. επιχορήγηση. Γιατί η μισθοδοσία του δημοσίου αυξήθηκε κατά 146 εκατομμύρια. Γιατί το κόστος του κράτους είναι φέτος 1,7 δις πάνω από πέρυσι. Γιατί οι συνολικές δαπάνες Γενικής Κυβέρνησης, από 50,7% του ΑΕΠ που ήταν  το 2014, ανέβηκαν στο 55,3% το 2015. Φτωχύναμε γιατί συνέβη αυτό που θέλαμε. Κάνουμε ό,τι κάναμε και πριν. Γιατί δεν πιστέψαμε ότι αυτό είναι αδύνατον χωρίς δανεικά. 
Γι’ αυτό οι κυβερνητικές εφημερίδες κοροϊδεύουν για το «ποιος θέλει το μνημόνιο» ενώ όλοι θέλουν το μνημόνιο, δηλαδή κι άλλα δανεικά. Γι’ αυτό στήνεται συνεχώς το ίδιο σκηνικό, με τις ηρωικές διαπραγματεύσεις, τις νίκες και τις ήττες, τους αγώνες για το χρέος. Για να μη φανεί η χρεοκοπία του παρασιτικού συστήματος. Για να μη φανεί ότι ο κρατισμός και η κομματοκρατία απομυζούν ακόμα, και πάντα, την ελληνική κοινωνία. Νέα κόλπα επινοούνται κάθε μέρα, φορολόγηση των αναλήψεων από τις τράπεζες σκέφτονται τώρα, πράγμα που σημαίνει έμμεση υποτίμηση των χρημάτων που έχουν απομείνει στους πολίτες. 
Η ελληνική κοινωνία φτωχαίνει κάθε μέρα περισσότερο. 7 χρόνια κρίσης και οι αιτίες είναι ακόμη άγνωστες για την πλειοψηφία. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που, ως απάντηση της κρίσης, ζητάνε περισσότερη δόση από τη συνταγή που οδήγησε στη κρίση. Ακόμα και σήμερα πόσοι λένε ξεκάθαρα ότι το θέμα δεν είναι να αλλάξει απλώς η κυβέρνηση, αλλά να αλλάξει το μοντέλο της χρεοκοπίας; Το πολιτικό σύστημα δημιούργησε την απάτη των μνημονίων για να αποτρέψει την αλλαγή της χώρας. Επειδή οι οδυνηρές αλήθειες δεν ειπώθηκαν, η κατάρρευση της αντιμνημονιακής απάτης δεν οδήγησε στην αυτογνωσία αλλά στη σύγχυση, στην αναζήτηση του επόμενου δημαγωγού. Τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα, τα δοκιμάσαμε όλα και καθώς τελειώνει και το 2016, τίποτα δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο. Η κοινωνία κουρασμένη, συγχυσμένη, δεν ξέρει τι της φταίει και ποιον να εμπιστευτεί.

24 Νοε 2016

Τότε που τα παιδιά, τα καίγανε τα μνημόνια

Του Δημήτρη Καμπουράκη, από lionnews.gr
Το είδατε υποθέτω, στα χθεσινά δελτία ειδήσεων. Τετράχρονο παιδάκι ανασύρθηκε με βαριά εγκαύματα από το φλεγόμενο σπίτι του στη Λάρισα. Η φωτιά προκλήθηκε από κερί που είχε η μάνα του για να φωτίζει το σπίτι, αφού η γυναίκα ζούσε μαζί με τα δυο παιδιά της σε σπίτι δίχως ρεύμα. Δεν μπορούσε να πληρώσει τους λογαριασμούς και η ΔΕΗ τους είχε κόψει το ρεύμα. Είναι από τις ειδήσεις που προκαλούν φρίκη, αλλά που -σε μένα τουλάχιστον-  ανακαλούν και επώδυνες μνήμες. Από τον καιρό που τις φωτιές στα σπίτια, τις έβαζαν οι οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων. Από τότε που τα παιδιά, τα καίγανε τα μνημόνια.
Θυμάστε; Μιλώ για τότε που οι αναθυμιάσεις από μια σόμπα σε κλειστό δωμάτιο, ήταν «συνειδητή επιλογή» των κυβερνώντων και των ξένων εντολοδόχων τους. Μιλώ για τότε, που αν τύχαινε να λαμπαδιάσει κάποιο χαμόσπιτο, ήταν «προσωποποιημένο έγκλημα» όσων σήκωσαν χέρι για να ψηφίσουν μνημόνια και όσων τους υποστήριζαν. Θυμάται κανείς τους πέντε φοιτητές των ΤΕΙ τον χειμώνα του 2013; Τα δύστυχα εκείνα παιδιά, δυο από τα οποία πέθαναν από αναθυμιάσεις και άλλα τρία που ανασύρθηκαν λιπόθυμα την τελευταία στιγμή; Στη Λάρισα ήταν κι αυτά, Φλεβάρη μήνα. Τολμούσε τότε κανείς δημοσιογράφος να μιλήσει για πιθανό ατύχημα; Να ρωτήσει για τις λεπτομέρειες του συμβάντος;
Όχι βέβαια, τέτοιες αποπροσανατολιστικές ερωτήσεις έκρυβαν δόλιες μνημονιακές στοχεύσεις να επιρριφθεί η ευθύνη στα  θύματα του ταξικού πολέμου. Τολμούσε κανείς να αμφισβητήσει την «πολιτικότητα του εγκλήματος»; Όχι ασφαλώς, διότι έμπαινε κατ’ ευθείαν στο πάνθεον των ξεπουλημένων αργυρώνητων Γερμανοτσολιάδων. Το θυμάται κανείς εκείνο το φρικαλέο σκηνικό; Τότε που πάνω σε καμένους ανθρώπους, έκαιγαν κι όσους τολμούσαν να αναρωτηθούν «μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;» Τότε που πάνω απ’ το κορμί κάθε δύστυχου αυτόχειρα, η «πλατεία» λυντσάριζε (κοινωνικά, επαγγελματικά ή και στην κυριολεξία) όσους δεν τους θεοποιούσαν αμέσως ως απελπισμένους ήρωες;
Πού είναι άραγε τώρα όλοι αυτοί οι αγαναχτισμένοι κατήγοροι; Πού κρύφτηκαν; Γιατί δεν φωνάζουν; Γιατί δεν τρολάρουν, γιατί δεν θυμώνουν, γιατί δεν εξοργίζονται; Τι συνέβη ξαφνικά και τα λαμπαδιασμένα παιδάκια μεταβλήθηκαν σε θύματα της οικογενειακής τους αδιαφορίας; Πώς διάολο μεταβλήθηκαν ακαριαία οι αναθυμιάσεις από τις σόμπες, σε απολίτικα προϊόντα ατομικής απροσεξίας; Πώς χάθηκαν απ’ τις πρώτες σελίδες όσοι αυτοκτονούν; Πώς έγιναν ξάφνου, άνθρωποι «με βαριά ψυχολογικά προβλήματα»; Αλλά βέβαια, όταν οι κατήγοροι στρογγυλοκάτσουν στις υπουργικές καρέκλες, τα βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Πιο ρεαλιστικά, πιο πραγματιστικά, πιο ιατρικώς επιστημονικά, δίχως λαϊκισμούς και παραμορφωτικά πολιτικά ματογυάλια, σωστά;
Χθες το τετράχρονο παιδάκι, δεν το έριξε στις φλόγες το Μνημόνιο του Αλέξη, αλλά η μάνα του που δεν πήγε να κάνει αίτηση στη ΔΕΗ για κοινωνικό τιμολόγιο. Το άκουσα με τ’ αυτιά μου να το λένε στις τηλεοράσεις ΣΥΡΙΖΟϊνστρούχτορες και ΑΝΕΛοαναλυτές. Λες και πριν δυο χρόνια δεν υπήρχαν διακανονισμοί και κοινωνικά τιμολόγια. Ήθελα να ‘ξερα, τσίπα δεν έχουν πάνω τους τουλάχιστον να σωπάσουν; Πως μπορούν τόσο ανερυθρίαστα να λένε τα ακριβώς ανάποδα πράγματα απ’ αυτά που ούρλιαζαν πριν είκοσι μήνες και να κορδώνονται ότι (και τότε και τώρα) έχουν δίκιο; Τι διάολο, τόσο πολύ μεταλλάσσει την συνείδηση του ανθρώπου, η εγγραφή του σ’ ένα κρατικό μισθολόγιο…;

23 Νοε 2016

Το «Διάζωμα» και η πρόταση για ολιστική ανάπτυξη

Το αρχαίο θέατρο της Κασσώπης στην Ηπειρο έχει ενταχθεί στον λαϊκό κουμπαρά για crowdfunding της πλατφόρμας act4greece της Εθνικής Τράπεζας.
Του Νίκου Βατόπουλου, από την Καθημερινή
Εξομολογητικός, άμεσος και αισιόδοξος, ο Σταύρος Μπένος απευθύνθηκε χθες στο κοινό της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, όπου παρουσίασε τη φιλοσοφία του «Διαζώματος», της κίνησης πολιτών που ο ίδιος δημιούργησε πριν από οκτώ χρόνια.
Είχε σημασία η χθεσινή παρουσίαση, γιατί «οκτώ χρόνια μετά», το «Διάζωμα» έχει εξελιχθεί και έχει ωριμάσει σε κάτι ευρύτερο του αρχικού στόχου για τη διάσωση και ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων της χώρας. Χάρη στην κουλτούρα των συνεργειών, που αποτελεί βάση της φιλοσοφίας του «Διαζώματος», ο Σταύρος Μπένος εξήγησε χθες πώς ο στόχος της ολιστικής ανάπτυξης με άξονα τα μνημεία φύσης και πολιτισμού μπορεί να κινητοποιήσει την κοινωνία και την οικονομία.
Με τον στενό συνεργάτη του, αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη, στο ακροατήριο, και άλλα εκλεκτά μέλη της επιστημονικής, αρχαιολογικής και επιχειρηματικής κοινότητας, ο Σταύρος Μπένος μας έβαλε στο θέμα παρουσιάζοντας, με την εμπειρία τριάντα χρόνων στον δημόσιο βίο, χρόνιες πληγές του συστήματος. «Στη χώρα μας, κανείς δεν συνεργάζεται με κανέναν», είπε. «Οχι μόνο οι κρατικοί φορείς μεταξύ τους αλλά ούτε με την κοινωνία των πολιτών και την επιχειρηματικότητα. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα ταυτίζει δύο έννοιες επάλληλες αλλά όχι ταυτόσημες. Τις υποδομές και την ανάπτυξη. Οι υποδομές είναι μια αναγκαία και χρήσιμη συνθήκη αλλά για να φθάσει αυτή να δικαιωθεί και να οδηγήσει στην ανάπτυξη έχει απόλυτη ανάγκη τους ανθρώπους, την πραγματική οικονομία».
Το παράδειγμα της Πολιτιστικής Διαδρομής της Ηπείρου, έργο του «Διαζώματος» είναι χαρακτηριστικό. Εν ολίγοις, μέσω της «Ηπειρος Α.Ε», θυγατρικής εταιρείας της Περιφέρειας Ηπείρου, δημιουργήθηκε μια νέα τουριστική ταυτότητα, ένα νέο προϊόν που πιστοποιείται με κριτήρια ποιότητας. Με άξονα τους πέντε αρχαιολογικούς χώρους της Ηπείρου (Δωδώνη, Νικόπολη, Γίτανα, Αμβρακία, Κασσώπη), η Διαδρομή εντάχθηκε στο νέο ΕΣΠΑ, που θέτει ως όρο τα βιώσιμα προγράμματα ολιστικής ανάπτυξης, ούτως ώστε να υπάρχει προοπτική και εργασία. Συνοπτικά, σε ένα βίντεο, που παρουσίασε, ο Σταύρος Μπένος έδειξε με ποιόν τρόπο προχώρησε η ιδέα της συνέργειας στην περίπτωση της Πολιτιστικής Διαδρομής της Ηπείρου.
Η θεσμική βάση είναι το Υπουργείο Πολιτισμού, οι Εφορείες Αρχαιοτήτων και η Περιφέρεια Ηπείρου. Σε επίπεδο επιστημονικής γνώσης, εμπλέκεται το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και τα ερευνητικά κέντρα. Σε επίπεδο χορηγίας και τεχνογνωσίας, εισέρχονται οι χορηγοί που εν προκειμένω είναι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η Cosmote, η Νέα Οδός και το Ίδρυμα Κανελλοπούλου. Και επιπλέον, αρωγός στην προσπάθεια είναι και η Εθνική Τράπεζα που μέσω της πλατφόρμας της act4greece έχει δεχθεί το Αρχαίο Θέατρο Κασσώπης για crowdfunding. Όλα αυτά ενεργοποιούνται και συνομιλούν με την πραγματική ζωή μέσα από την κοινωνία, δηλαδή τους επαγγελματίες στον τουρισμό και τους τοπικούς παραγωγούς. Το «σήμα ποιότητος» από την Πολιτιστική Διαδρομή Ηπείρου θα δίνεται σε όσους αντέχουν τα κριτήρια που θέτει.
Είναι ένα παράδειγμα, αλλά σπουδαίο, καθώς η Ηπειρος έχει προχωρήσει πολύ. Αλλά όπως είπε ο Σταύρος Μπένος, και μας έδειξε τον χάρτη της χώρας, όλες οι περιφέρειες πλέον έχουν μπει στον διάλογο και στη διεργασία για τα ολιστικά προγράμματα ανάπτυξης που αξιοποιούν τις ιδιωτικές χορηγίες, την τεχνογνωσία και τις προϋποθέσεις να ενταχθούν οι μελέτες στο ΕΣΠΑ και ακολούθως να προσφερθούν στο κράτος. «Εξ αρχής σταθερή ήταν η θέση μας ότι δεν διαχειριζόμαστε δημόσιο χρήμα», είπε ο Σταύρος Μπένος.
Σε ώριμη φάση είναι επίσης τα προγράμματα για τα Αρχαιολογικά Πάρκα στον Ορχομενό Βοιωτίας (μέσα από το πρόγραμμα Βιώσιμης Αστικής Ανάπλασης) και της Επιδαύρου (που αλλάζει πλήρως την εικόνα μας για τον αρχαιολογικό χώρο, ένα όραμα του αρχαιολόγου Βασίλη Λαμπρινουδάκη).
«Τα μνημεία χωρίς ανθρώπους είναι μια περίπτωση αβδηρητισμού», είπε ο Σταύρος Μπένος, υπενθυμίζοντας την κρήνη χωρίς νερό. «Τα μνημεία έχουν ανάγκη τους ανθρώπους για να βγουν από τη μοναξιά, στην οποία είναι βυθισμένα, και να συνδεθούν με την αειφορία και την βιώσιμη ανάπτυξη». Κλείνοντας, μας έδωσε την ωραία είδηση για την εφαρμογή από το 2017 ενός προγράμματος πλοήγησης (μέσω κινητών και τάμπλετ) σε όλα τα μνημεία που γειτνιάζουν με τους νέους αυτοκινητοδρόμους «Το κινητό θα χτυπάει και θα σε ξεναγεί», είπε ο Σταύρος Μπένος για να μας δείξει ότι μόνο «οι συνέργειες» μπορούν να μας οδηγήσουν κάπου.

17 Νοε 2016

"Ένα ολόγραμμα για τον Βασιλιά"


Του Φώτη Γεωργελέ, από την athensvoice.gr/
Στο βιβλίο του του Ντέιβ Έγκερς «Ένα ολόγραμμα για τον Βασιλιά», ο ήρωας πάει στην Αραβική χερσόνησο αντιπρόσωπος μιας μεγάλης δυτικής εταιρείας για να πουλήσει τα προϊόντα της στο σεΐχη Αμπντουλάχ που θέλει να χτίσει μια νέα πόλη. Εγκλωβισμένος στο εκτυφλωτικό φως, σε μια πόλη-μη πόλη, δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τα κεντρικά να του στείλουν το ολόγραμμα για την παρουσίαση, δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τους 20άρηδες προγραμματιστές βοηθούς του, δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τον άραβα πελάτη. Νιώθει άρρωστος, ματαιωμένος ως εργαζόμενος, ανίκανος ως άντρας, αποτυχημένος οικογενειάρχης, νιώθει το σώμα του να καταρρέει στην άμμο και τον ήλιο, σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει και δεν τον περιλαμβάνει. Τη δουλειά στο τέλος την παίρνουν οι Κινέζοι. 
Είναι ο Άλαν Κλέι, ο ήρωας του Έγκερς, ψηφοφόρος του Ντόναλντ Τραμπ; Εξακολουθούμε να επαναλαμβάνουμε τα στερεότυπα, τις αναλύσεις ανθρώπων που ζουν στον προηγούμενο αιώνα και προσπαθούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στα δικά τους παρωχημένα σχήματα. Οι φτωχοί, ο «αγνός αμερικανικός λαός» που ψήφισε εναντίον των ελίτ, πολιτικών, μιντιακών, του θεάματος. Οι έρευνες όμως δείχνουν ότι οι φτωχότεροι Αμερικάνοι με εισόδημα κάτω των 50.000 δολαρίων, οι νέοι 18-44, οι μορφωμένοι, ψήφισαν Κλίντον. Οι λευκοί άνω των 50, με εισόδημα 50.000-90.000 δολάρια, χαμηλότερης μόρφωσης, ψήφισαν Τραμπ. Ψήφισαν ένα δισεκατομμυριούχο, με καθημερινή παρουσία στην τηλεόραση, που είχε δικό του ριάλιτι σόου. Ο οποίος, «αντίπαλος των ελίτ και της Ουάσινγκτον», όταν ρωτήθηκε γιατί φοροδιαφεύγει επί 20 χρόνια, απάντησε: γιατί είμαι έξυπνος. Οι δικοί μας «αγανακτισμένοι» για χρόνια είχαν ως ιδεολογικό καθοδηγητή έναν ήρωα μεταμεσονύκτιου τοκ σόου, πρωταθλητή της κρατικής διαφήμισης, με το όνομά του στη λίστα Λαγκάρντ, που είχε τόπο διαμονής την Κυανή Ακτή. 
Τα πράγματα είναι πια πολύ πιο σύνθετα απ’ όσο τα φαντάζονται οι εχθροί της παγκοσμιοποίησης, που μιλάνε λες και βρίσκονται στο 1990, που τη θεωρούν ως ένα «κόλπο» το οποίο θα αρνηθούμε, θα ακυρώσουμε και θα επιστρέψουμε πίσω στις «καλές μέρες». Με ένα άρθρο, ένα νόμο. Με ένα φράκτη στα σύνορα και με προστατευτισμό, με δασμούς στα ξένα προϊόντα. Λες και η παγκοσμιοποίηση είναι άσχετη με την τεχνολογική επανάσταση, με την έκρηξη της πληροφορίας. Λες και μπορείς να γυρίσεις την εξέλιξη πίσω. 
Φυσικά έχουμε πρόβλημα. Αυτό είναι η μόνη αλήθεια. Δεν είναι μόνο οι μετανάστες που κάνουν τις χαμηλότερα αμειβόμενες δουλειές και τα εργοστάσια που μεταφέρονται στην Ανατολή των φτηνών εργατικών χεριών. Έλεγαν κάποτε ότι την κυριαρχία της δύσης δεν την καταλαβαίνεις από τους πλούσιους, αλλά από τους ανειδίκευτους εργάτες. Υπάρχει κάτι που δικαιολογεί το γεγονός ότι ο αμερικανός εργάτης έπαιρνε 100 φορές το μεροκάματο του αντίστοιχου Ινδού; Καθώς η παγκοσμιοποίηση «διορθώνει» αυτή τη διαφορά, οι χαμένοι της υπόθεσης, εμείς δηλαδή, αισθανόμαστε άσχημα. Όμως το πρόβλημα δεν περιορίζεται καν στα «μπλε κολάρα». Η ψηφιοποίηση στέλνει στο παρελθόν της ιστορίας ολόκληρα τμήματα εργαζομένων γραφείου, αυτά που αποτέλεσαν μεταπολεμικά την ευημερούσα μεσαία τάξη της Δύσης. Ολόκληροι κλάδοι, ειδικότητες, επαγγέλματα χάνονται. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η υπερβολική συσσώρευση του πλούτου της Δύσης σε ένα μικρό ποσοστό, σε κάποιους Ζούκεμπεργκ. Είναι ότι, παλιότερα, για να κάνει μια φίρμα τους τζίρους του Facebook χρειαζόταν μερικές 100άδες χιλιάδες εργαζόμενους, ενώ τώρα μόνο 5.000.
Ζούμε ακριβώς τη μεταβατική εποχή. Όλα αυτά που κάποτε διαβάζαμε ως «προφητικά» βιβλία, τα τρίτα κύματα και τις τέταρτες βιομηχανικές επαναστάσεις, τα ζούμε στις μέρες μας. Η ιστορία έχει δείξει ότι μετά την αναταραχή της αρχής, σε κάθε τεχνολογική επανάσταση, τα πράγματα κατόπιν ισορροπούν, νέες ανάγκες, νέες ασχολίες, καινούργια επαγγέλματα δημιουργούνται, σε άλλες πρωτόγνωρες κατευθύνσεις οδηγούνται οι κοινωνίες. Ωραίο να το διαβάζεις σε οικονομικό εγχειρίδιο, καθόλου καθησυχαστικό όταν το ζεις στη μικρή, σύντομη ζωή σου, όταν είσαι βιομηχανικός εργάτης στις «πολιτείες της σκουριάς» στην Αμερική ή υπάλληλος γραφειοκρατικού δημοσίου στην Ευρώπη.
Σ’ αυτή την περίοδο φόβου και πτώσης εμφανίζονται πάντα οι δημαγωγοί που έχουν έτοιμο ακροατήριο, ευσυγκίνητο, ανασφαλές, θυμωμένο, φοβισμένο, πρόθυμο να τους ακούσει. Γιατί και το Μέσον είναι το μήνυμα, το δικό τους μήνυμα. Κατά έναν παράδοξο τρόπο, οι νέοι τρόποι επικοινωνίας, με την ταχύτητα, την απλότητα, τους 140 χαρακτήρες, τον τοξικό συναισθηματισμό που εξορίζει τη λογική, είναι το καλύτερο μέσον για τη διάδοση και την επικράτηση του λαϊκισμού. Η ανωνυμία βγάζει στην επιφάνεια το χειρότερο εαυτό, ο φόβος και το άγχος, καθοδηγούμενα από τον εμπρηστικό δημαγωγικό λόγο, μετατρέπονται σε αισθήματα μειονεξίας, απόρριψης, αδικίας που καναλιζάρονται και στρέφονται εναντίον όποιου «εχθρού» κατασκευάσει και υποδείξει ο ηγέτης που τα «λέει έξω απ’ τα δόντια». 
Καθώς οι Ντέιβιντ Μπόουι και Λέοναρντ Κοέν του κόσμου αυτού μας αφήνουν, καταλαβαίνουμε ότι θα ζήσουμε σε έναν κόσμο που η μεγαλύτερη σταρ είναι η Κιμ Καρντάσιαν. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει όταν λέγαμε ότι η νέα ταξική γραμμή θα είναι ανάμεσα σ’ αυτούς που διαβάζουν έναν κώδικα και σ’ αυτούς που κοιτάζουν την οθόνη. Μια μηχανή εσωτερικής καύσεως την καταλάβαινες αν στην εξηγούσαν. Τώρα πια, στον κόσμο του 0 και του 1, τα πράγματα έχουν γίνει πολύ άυλα, πολύ έξω από την αντιληπτική ικανότητα του μέσου ανθρώπου. Ίσως, για αυτές τις γενιές της μετάβασης, το gap ως τη νέα γνώση θα είναι τόσο μεγάλο όσο δεν είχε ζήσει η ανθρωπότητα για πολλούς αιώνες. Καθώς ο υπόλοιπος κόσμος μπαίνει ορμητικά στο παιχνίδι, η Δύση φαίνεται παραζαλισμένη, αντιδρά σπασμωδικά, στρέφεται σε ανορθολογικές καταστάσεις και αναζητά λύσεις στο παρελθόν. 
Βομβαρδισμένοι από τη δημαγωγική προπαγάνδα, μιλάμε κι εμείς για «αντισυστημικές» επιλογές. Ο λαϊκισμός είναι πάντα η πιο συντηρητική εκδοχή του συστήματος, υπόσχεται το χαμένο παράδεισο, την αδύνατη επιστροφή στο παρελθόν. Οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του, επίσης δεν ψηφίζουν «αντισυστημικά». Διαμαρτύρονται με οργή γιατί το σύστημα δεν τους περιλαμβάνει πια, ζητάνε από τον «ηγέτη της καρδιάς τους», αυτόν που «τα λέει» όπως αυτοί, να κάνει το θαύμα του, να γυρίσει πίσω το ρολόι, να τους ξαναβάλει στον παράδεισο της «μεγάλης Αμερικής», στον παράδεισο «πριν τα μνημόνια», πριν έρθουν οι ξένοι, οι Κινέζοι, οι μετανάστες, οι ξετσίπωτοι, οι διεφθαρμένοι. Σε έναν όλο και πιο σύνθετο κόσμο, οι απλές λύσεις είναι τόσο μα τόσο ανακουφιστικές. Σε ένα σύνθετο κόσμο, οι απλοϊκές λύσεις είναι καταστροφικές. 
Το επικίνδυνο φλερτ με τον ανορθολογισμό θα συνεχιστεί, ζούμε μεταβατικά, άγνωστα και επικίνδυνα χρόνια. Μεγαλώνει τώρα και ψηφίζει η γενιά του Big Brother. Νομίζουν ότι όπως ψηφίζουν για το ποιος θα «μείνει στο σπίτι», έτσι θα ψηφίζουν και στις εκλογές, στα δημοψηφίσματα. Για να «δείξουν» την οργή τους, για να «εκφράσουν» την αγανάκτησή τους, θα ψηφίζουν τον πιο κραυγαλέο, τον πιο φωνακλά, τον πιο «τηλεοπτικό ήρωα», δηλαδή τον πιο ανίκανο να λύσει τα σύνθετα προβλήματα. Έχουν την εντύπωση ότι «βγάζουν γλώσσα στο κατεστημένο» ανώδυνα. Δεν θα αλλάξει και τίποτα, σπεύδουν να δηλώσουν κάθε φορά, ο Τραμπ θα κάνει τελικά ό,τι και οι προηγούμενοι πρόεδροι, το Όχι έγινε Ναι στο δημοψήφισμα, το Brexit αναβάλλεται, ψάχνουν τρόπο να το πάρουν πίσω. Δεν είναι έτσι, λένε 82.500 νέοι άνεργοι τον Οκτώβριο. 
Χρειαζόμαστε νέες λύσεις στη γερασμένη Δύση, περισσότερες προσπάθειες, πιο δίκαιες, χρειαζόμαστε πιο φρέσκους ανθρώπους από το παλιό κατεστημένο που έφτασε τα πράγματα ως εδώ. Κι αντί γι’ αυτό, επιλέγουμε ακόμα χειρότερους, δημαγωγούς, απατεώνες, γελωτοποιούς, καρτούν με πορτοκαλί μαλλί που υπόσχονται να μας διασκεδάσουν και ανώδυνα να μας επαναφέρουν στο παρελθόν. Όπως φαίνεται, πρέπει να περάσουμε από αυτή τη φάση, του «εφηρμοσμένου λαϊκισμού», για να κρίνουμε και να το ξεπεράσουμε. Το τι ζημιές, τι απώλειες, πόση καταστροφή θα φέρει αυτό στη χώρα μας, σε κάθε χώρα, σε όλη τη Δύση, είναι και θέμα τύχης. 
Την ώρα που ό,τι υπάρχει γύρω μας κατασκευάζεται σε ένα εργοστάσιο της Κίνας, η Δύση αμέριμνη κοιτάζει σε μια οθόνη. Τώρα έρχεται ο λογαριασμός. Η υπερψήφιση της δημαγωγίας όμως, όπως ήδη ξέρουμε, επιταχύνει την πτώση και οξύνει τα προβλήματα αντί να τα λύσει.

10 Νοε 2016

Το παραμύθι φτάνει στο τέλος…

Του Κώστα Στούπα, από το capital.gr
Ο μόνος που ξεπέρασε το αριστερό συνονθύλευμα του κ. Τσίπρα σε υποσχέσεις είναι ο Αρτέμης Σώρρας. Ο αυτοκινητιστής που διατείνεται πως έχει 600 δισ.  ευρώ στην άκρη, από την πώληση αρχαίας ελληνικής... διαστημικής τεχνολογίας και τα προσφέρει για να ξεχρεώσουν η χώρα και οι Έλληνες.
Αρκετοί εύπιστοι μάλιστα υποβάλλουν στις κατά τόπους εφορίες δηλώσεις με τις οποίες ζητούν οι οφειλές τους να πληρωθούν από το καταπίστευμα του εθνικού "ευεργέτη".
Οι εύπιστοι του Σώρρα έχουν απίθανες ομοιότητες με τους εύπιστους του κ. Τσίπρα που δεν πλήρωναν ΕΝΦΙΑ, διόδια, λογαριασμούς της ΔΕΗ και τώρα κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια, δεν έχουν ηλεκτρικό ή καταδικάζονται σε μεγάλα πρόστιμα, ενώ το κόμμα που τους ωθούσε στις πράξεις αυτές ποιείται την νήσσαν.
Ο κ. Τσίπρας δεν υποσχόταν όπως ο Σαμαράς με τα Ζάππεια ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής στα πλαίσια του μνημονίου. Ο κ. Τσίπρας υποσχόταν, μέχρι να καταλάβει την εξουσία, μεταξύ άλλων: Διαγραφή του χρέους, διεκδίκηση γερμανικών αποζημιώσεων, ούτε μία στο εκατομμύριο να μην δεχτεί η Μέρκελ τις απαιτήσεις του, θα παρακαλάνε να μας δανείσουν, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, 13η  σύνταξη και άλλα πολλά.
Αν αθροίσει κάποιος τις υποσχέσεις του κ. Τσίπρα, το κόστος ξεπερνά τα 600 δισ. του Αρτέμη Σώρρα. Όπερ, το καταπίστευμα από την πώληση αριστερής "τεχνολογίας" ξεπερνά το καταπίστευμα από την πώληση αρχαιοελληνικής διαστημικής τεχνολογίας...
Ποια πολιτική εφαρμόζει σήμερα ο κ. Τσίπρας; Τη μνημονιακή που εφάρμοζαν οι άλλοι με χειρότερους όρους γιατί ο κόσμος της οικονομίας (αλλά και γενικότερα πλέον...) δεν τον εμπιστεύεται και ο θίασος των καφενόβιων αριστεριστών με τους οποίους κυβερνά, δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε θυρωρείο, όχι να μεταρρυθμίσει εκ βάθρων την πιο προβληματική χώρα και οικονομία της Ευρώπης.
Η ευκαιρία της χώρας να αποφύγει μια ολοσχερή κατάρρευση χάθηκε το 2010 ή έστω το 2012, όταν αντί να συνθέσει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με στόχο την ανάταξη της χώρας, έπεσε θύμα  απατεώνων οι οποίοι  με κίβδηλες υποσχέσεις τρέλαναν και παρέσυραν τον κόσμο.
Γραφικά "νούμερα" των καφενείων και συνοικιακών χαρτομαντείων έφτασαν στη Βουλή και τους Υπουργικούς θώκους για να κυβερνήσουν τη χώρα, όταν δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν με σοβαρότητα και κοινή λογική τα του οίκου και της προσωπικής τους ζωής.
Η χώρα βαδίζει με βεβαιότητα σε μια ολοσχερή κατάρρευση, οι συνέπειες της οποίας θα τη σημαδέψουν για πολλές δεκαετίες, όπως ακριβώς τη σημάδεψαν οι συνέπειες του εμφυλίου και της μικρασιατικής καταστροφής.
Το αν θα μείνει στο ευρώ ή όχι δεν εξαρτάται από την ίδια ούτε βέβαια το αν θα υποστεί κάποιο διαμελισμό, γεγονός για το οποίο οι πιθανότητες έχουν αυξηθεί και ολοένα αυξάνονται, αν παρατηρήσει κάποιος τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας.
Σε ένα περιβάλλον που μέσα βρισκόμαστε υπό κατάρρευση και έξω οι απειλές πολλαπλασιάζονται, οι "ανύπαρκτοι" που μας κυβερνούν ασχολούνται με τις τηλεοπτικές άδειες, τους μαφιόζικους εκβιασμούς δικαστών και το βόλεμα κομματικών κηφήνων. Προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού προβάλουν το ζήτημα του δημόσιου χρέους σαν στρατηγικό αφήγημα εξόδου από την κρίση.
Το μικρότερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή για τη χώρα είναι το δημόσιο χρέος των 320 δισ. ευρώ περίπου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το διαλυμένο κράτος που αντλεί περισσότερους πόρους απ’ ό,τι αντέχει η οικονομία χωρίς να ανταποδίδει με υπηρεσίες και ασφάλεια.
Μεγάλο πρόβλημα είναι το εσωτερικό χρέος το οποίο είναι μεγαλύτερο από το δημόσιο και το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δημιουργήθηκε και "κοκκίνισε" μετά το 2010, τα τελευταία χρόνια της χρεοκοπίας.
Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία ξεπερνούν τα 120 δισ. ευρώ. Το 2010 ήταν στο ένα τέταρτο αυτού του ποσού. Στις τράπεζες οι Έλληνες χρωστάνε περί τα 210 δισ. ευρώ από τα οποία τα 105 είναι "κόκκινα". Το 2010 ήταν πολύ λιγότερα.
Έχουμε λοιπόν 330 δισ. εσωτερικό χρέος από το οποίο τα 230 είναι ληξιπρόθεσμο. Συν τα 320 δισ. του δημοσίου που είναι μεν ληξιπρόθεσμο αλλά είναι σε ρύθμιση, ξεπερνάμε το καταπίστευμα του Σώρρα και βρισκόμαστε στα 650 δισ. ευρώ.
Αν κάθε χρόνο για συντάξεις και μισθούς στο δημόσιο πληρώνουμε 30 και 10 δισ. ευρώ που πρέπει να αντλούνται από την οικονομία σημαίνει πως τα επόμενα δέκα χρόνια θα απαιτηθούν να αντληθούν άλλα 400 δισ. ευρώ, δηλαδή ξεπερνάμε το 1 τρισ. ευρώ.
Το μικρότερο πρόβλημα συνεπώς είναι τα 320 δισ. του δημόσιου χρέους. Το μεγαλύτερο είναι το εσωτερικό χρέος και το διαλυμένο κράτος με το εχθρικό προς τις επιχειρήσεις κλίμα. Ο κ. Τσίπρας και η αριστερά φέρουν μεγάλη ευθύνη για το αρνητικό κλίμα που υπάρχει στη χώρα για τις επιχειρήσεις. Φέρουν και μεγάλη ευθύνη γιατί μετά το 2010 εμπόδισαν από το πεζοδρόμιο τις κυβερνήσεις να κάνουν αυτά που προσπαθεί να κάνει ο ίδιος σήμερα.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να καταλάβει πως οι διάφοροι Κατρούγκαλοι λένε ανοησίες πως η ελληνική οικονομία θα μπορέσει τα επόμενα 10 χρόνια να πληρώσει 300 δισ. για συντάξεις και 100 δισ. για μισθούς δημοσίου.
Ούτε τα 130 δισ. των ληξιπρόθεσμων οφειλών μπορούν να πληρωθούν. Μέχρι το 2010 το πολύ το 2012 θα μπορούσαν να ρυθμιστούν, τώρα όχι...  Η ελληνική οικονομία διαθέτει αυτή τη στιγμή 120 δισ. καταθέσεις στις τράπεζες  δεσμευμένες από τα capital controls οι οποίες καλύπτουν τα 210 δισ. που έχουν δανείσει οι τράπεζες.  Δηλαδή, το ταμείο είναι μείον...
Φυσικά η διαγραφή των παλιών οφειλών δεν θα γίνει "αναίμακτα" και θα έχει κόστος κοινωνικό, πολιτικό και ενδεχομένως και εθνικό.
Όταν από την αρχή αυτής της κρίσης γράφαμε πως η Ελλάδα είναι το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς που θα καταρρεύσει στην Ευρώπη, δεν εννοούσαμε μόνο την κατάρρευση της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας, αλλά και πως η Ελλάδα θα ζήσει καταστάσεις που θα μοιάζουν με αυτές στα Bαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη μετά την κατάρρευση της σοβιετίας.
Ο κ. Τσίπρας με τις απατηλές του υποσχέσεις εκτόξευσε ένα κόμμα από το 4% κοντά στο 40%. Με τον πολιτικό του λόγο ανέδειξε ως επίσημες ερμηνείες της χρεοκοπίας διάφορες περιθωριακές σαχλαμάρες. Φέρει λοιπόν μεγάλο μέρος της αδιέξοδης κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά το 2010.
Το Μάρτιο του 2016 στην αρχή της παρούσας διακυβέρνησης η δημοτικότητα του κ. Τσίπρα άθροιζε θετικές και πολύ θετικές γνώμες κοντά στο 70% και αρνητικές και πολύ αρνητικές στο 10,3%. 
Προχθές στην έρευνα του ΠΑΜΑΚ οι θετικές γνώμες ήταν στο 22% και οι αρνητικές στο 75%, πράγμα πρωτόγνωρο για εν ενεργεία πρωθυπουργό.
Στην ίδια έρευνα αυτοί που δηλώνουν μη ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση αγγίζουν το 89% και αυτοί που δηλώνουν ικανοποιημένοι φτάνουν το 6,5%.
Είναι φανερό πως τώρα το άστρο του δύει. Μαζί του όμως δύει και η χώρα...

6 Νοε 2016

Πολιτική τάξη, εκβιάζοντας και εκβιαζόμενη!

Του Φώτη Γεωργελέ, από την athensvoice.gr
Με το ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, βλέπουμε να επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο που έχει καταδικάσει τη χώρα σε στασιμότητα, να μην μπορεί να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο της καθυστέρησης. Το σύστημα εξουσίας, αιτία από μόνο του της κρίσης, δεν μπορεί παρά να προστατεύει τα συμφέροντά του καταστρέφοντας την οικονομία. Μετά από τρεις μήνες αντιπαραθέσεων και η τηλεοπτική αγορά είναι σε χειρότερη κατάσταση, ημικατεστραμμένη. Όπως πέρυσι οι τράπεζες, όπως φέτος η αγορά ενέργειας καθώς η ΔΕΗ οδηγείται στη χρεοκοπία. Το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να ελέγξει την Ενημέρωση. 7 χρόνια μνημονίων και 9 χρόνια οικονομικής κρίσης, δεν τους έχουν διδάξει τίποτα. Ο κρατισμός και η κομματοκρατία δεν μπορούν να αφήσουν από τα χέρια τους ένα χώρο που παρέχει εξουσία και χρήμα. Βαφτίζουν ψευδεπίγραφα την προσπάθειά τους, ρύθμιση τηλεοπτικού τοπίου. 
Το πιο ευνοημένο από τον εγγενή λαϊκισμό της τηλεόρασης κόμμα, αντιμετωπίζει δήθεν τη διαπλοκή. Αφαιρώντας από τον όρο σταδιακά το περιεχόμενό του. Διαπλοκή συμβαίνει, πάντα, με την εκάστοτε κυβέρνηση και κυβέρνηση τώρα είναι οι ίδιοι. Οπότε «διαπλοκή» πια ονομάζονται Μέσα Ενημέρωσης που απλώς είναι αντίθετα πολιτικά και, τελικά, οι δημοσιογράφοι οι οποίοι γίνονται «εχθροί του λαού». Ο λαϊκισμός, στο δρόμο του Πούτιν και του Ερντογάν, προσπάθησε με επιμονή να στοχοποιήσει τον Τύπο, να τον υποδείξει ως υπηρέτη συμφερόντων. Για να τον αδρανοποιήσει και να αποφύγει τον έλεγχο. 
Η επιχείρηση δεν έχει καμία σχέση με καμία ρύθμιση και καμία τάξη. Έχει σχέση μόνο με τον έλεγχο και τη διαπλοκή. Όποιος ενδιαφέρεται για τη ρύθμιση, ορίζει πέντε απλούς κανόνες παρόμοιους με αυτούς που ισχύουν στις ευρωπαϊκές χώρες για να εξασφαλίσει τη νομιμότητα και τον πλουραλισμό. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Υπονομεύεται από την αρχή η ελεύθερη λειτουργία, ώστε να γίνεται καθοριστικός ο ρόλος του κόμματος-διακόπτη στη ροή χρήματος. Καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνει όταν σε μια χώρα της Ευρώπης, σε μια δυτική δημοκρατία, η πολιτική τάξη επιβάλλει περιορισμούς στην πληροφορία.
Όταν σε μια εποχή τεχνολογικής έκρηξης, με 8 κανάλια ήδη σε λειτουργία, με δυνατότητα 10 ή 16, αύριο με πολύ περισσότερα, επιβάλλεται το λουκέτο σε τηλεοπτικούς σταθμούς και δίνεται η άδεια μόνο σε 4. Καμία συζήτηση δεν έπρεπε να γίνει πάνω στο απαράδεκτο, στη διοικητική απόφαση να βάλουν λουκέτο ιδιωτικές επιχειρήσεις και να μείνουν στο δρόμο χιλιάδες άνθρωποι. Το γεγονός ότι πολιτικά κόμματα και επιχειρηματίες μπήκαν σ’ αυτή τη λογική, εξηγεί και το πρόβλημα της χρόνιας καθυστέρησης. Το σύστημα εξουσίας κοιτάει τι θα κερδίσει περισσότερο μέσα στις ίδιες χρεοκοπημένες δομές και όχι να τις αλλάξει. Η επιχείρηση ελέγχου της ενημέρωσης δεν έχει να κάνει με κανένα χτύπημα της διαπλοκής. Αλλά με τη γιγάντωσή της.
Η διαπλοκή επιχειρηματικής, μιντιατικής και πολιτικής εξουσίας δεν αντιμετωπίζεται με την ενδυνάμωσή της αλλά με την πολυφωνία. Η κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει στο παιχνίδι τούς, κατά τη γνώμη της, «δικούς» της επιχειρηματίες με δέλεαρ την ολιγοπωλιακή σμίκρυνση. Η πολιτική τάξη προτιμάει να συναλλάσσεται με τέσσερις μόνο ισχυρούς ολιγάρχες που η ίδια τους έχει προσφέρει τον εξοβελισμό του ανταγωνισμού. Εκβιάζοντας και εκβιαζόμενη. 
Σε έναν κόσμο όλο και πιο ανοιχτό, με δεκάδες πομπούς που αλλάζουν τρόπο μετάδοσης και λειτουργίας συνεχώς ως αποτέλεσμα της εκρηκτικής επανάστασης στην τεχνολογία, το κομματικό προσωπικό στη χώρα μας προσπαθεί να κρατήσει ελεγχόμενο και διαπλεκόμενο το χώρο της ενημέρωσης. Στη μάχη αυτού του ελέγχου καταστρέφεται η τηλεοπτική αγορά, χάνονται θέσεις εργασίας. Στην προσπάθεια δημιουργίας πιο φιλικής διαπλοκής για τον κάθε καινούργιο «σερίφη», η κρίσιμη αγορά της ενημέρωσης συνεχώς υποβιβάζεται σε χαμηλότερα επίπεδα.
Τώρα η πολιτεία ορίζει ως κριτήριο επιλογής το «χοντρό πορτοφόλι». Εντελώς κυνικά και σ’ αυτό τον τομέα, η οπισθοφυλακή του χρεοκοπημένου συστήματος προσπαθεί να φτιάξει τη δική της διαπλοκή εφαρμόζοντας μεθόδους από ξεχασμένες δεκαετίες. Παζάρια, κρυφές υποσχέσεις, εκβιασμοί, ροζ σκάνδαλα για τους απείθαρχους, αυξήσεις στους δικαστικούς που θα εκδώσουν κρίσιμες αποφάσεις, απειλές, χρησιμοποίηση όλης της απεχθούς τεχνογνωσίας της μεταπολίτευσης και με τους ίδιους ανθρώπους στους ίδιους ρόλους. Αποκρουστικό θέαμα και μάταιο, χρήσιμο μόνο για να αποκαλύπτεται ο ρόλος του καθενός σ’ αυτή την περιπέτεια. 
Κομματικά φερέφωνα, καθεστωτική δημοσιογραφία, κυβερνητικοί, διανοούμενοι, πάντα πρόθυμοι, προσπάθησαν όπως πάντα να κάνουν το μαύρο άσπρο. Πανηγύρισαν γιατί έκλεισαν τους «ογκόλιθους» τη νύχτα στα καμαράκια του γελοίου διαγωνισμού-ριάλιτι, γιατί «τους τα πήραν». Αποσιωπώντας ότι οι απώλειες του κράτους από τα λουκέτα και τον ολιγοπωλιακό περιορισμό της αγοράς θα ήταν πολύ περισσότερες. Ότι στη δημοκρατία δεν είναι μόνο κριτήριο τα «χοντρά πορτοφόλια» αλλά οι όροι του παιχνιδιού. Αλλιώς γιατί δεν παραχώρησαν όλη την Ενημέρωση σε ένα αντί σε 4 κανάλια, σε κάποιον Εσκομπάρ; Περισσότερα θα έδινε. Δεν το έκαναν, γιατί ούτε τέτοιος θα επένδυε σε αυτό το περιβάλλον. Θα ζητούσε κι αυτός να τον χρηματοδοτήσει η κρατική τράπεζα Αττικής. 
Η ιστορία των τηλεοπτικών αδειών είναι φυσικά μια τεράστια και κυρίως αποκαλυπτική ήττα της κυβέρνησης, αλλά είναι μια πικρή ήττα. Γιατί αποκαλύπτει πόσο μακριά είμαστε ακόμα, μετά από 7 χρόνια, από την κατανόηση των προβλημάτων μας, πόσο άγρια το χρεοκοπημένο σύστημα υπερασπίζεται την καθυστέρηση και πόσο λίγες είναι οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. 
Ακόμα και μετά το Βατερλό, κανείς δεν φαίνεται να έβγαλε τα αναπόφευκτα συμπεράσματα. Ο συμπαθής ηγέτης του κόμματος  Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό, αυτός που ανακάλυψε μια νέα πλανητική συνωμοσία εναντίον του έθνους, δηλαδή να αφαιρέσουν οι Νεφελίμ τα φωνήεντα από το αλφάβητο, προτείνεται για το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Και ως δεύτερες επιλογές, σκληρά κομματικά στελέχη του κυβερνητικού κόμματος. Ανακυκλώνονται ονόματα πάντα ίδια, από όλη την ιστορία των 4 δεκαετιών της μεταπολίτευσης, ξανά και ξανά, λες και θέλουν εμφατικά να σηματοδοτήσουν ότι τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή τη χώρα. Μεθοδεύουν την υπονόμευση των Ανεξάρτητων αρχών για να μην υπάρχουν αντίβαρα στην εκτελεστική εξουσία. Αποδέχονται την κομματικοποίηση της Ανεξάρτητης αρχής, τα κομματικά μέλη στη σύνθεση, ακυρώνοντας το ρόλο της.
Συζητάνε τη σύνθεση του ΕΣΡ, κάνοντας μικροπολιτικούς υπολογισμούς. Μετρώντας κέρδη και ζημιές. Χωρίς να ξεκαθαρίζεται το τι συνέβη, τι ήταν λάθος, τι πρέπει να γίνει, πώς ρυθμίζεται το τηλεοπτικό πεδίο, άρα πώς δημιουργείται ένα ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο. Βλέπουμε να ξετυλίγεται μια ονοματολογία παραπειστική και ακατάλληλη που υπονοεί μόνο έλεγχο, συσχετισμούς, νταραβέρια. Κομματικά, επιχειρηματικά, ομάδων εξουσίας. Η πρόταση Πολύδωρα δεν είχε τίποτα να κάνει με το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, μπορεί να μην είχε καν στόχο τις υπόγειες διασυνδέσεις με την «καραμανλική ψυχή» της ΝΔ. Ίσως ήταν απλώς μια ακόμα απεγνωσμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να δώσει ένα σήμα, να επανασυνδεθεί με την «Παλιά Ελλάδα». 
Εντωμεταξύ, μια αγορά χιλιάδων ανθρώπων αργοπεθαίνει μακριά από τις σύγχρονες εξελίξεις. Πολλαπλασίασέ το τώρα αυτό με όλους τους τομείς της οικονομίας. Θα καταλάβεις ίσως γιατί από όλες τις χώρες των μνημονίων, μόνο η Ελλάδα είναι ακόμα μέσα και ετοιμάζεται να ζητήσει και τέταρτο μνημόνιο. Γιατί φέτος 28 ευρωπαϊκές χώρες είναι σε ανάπτυξη και μόνο μία σε ύφεση. Ξέρεις ποια. Όλες αυτές οι μάχες για τη «Διαπλοκή» και οι «έλληνες σαμουράι» ίσως πιστεύεις ότι είναι πολιτικά παιχνίδια που χαζεύεις σαν ποδοσφαιρικό θέαμα, νικάει ή χάνει η ομάδα σου. Όμως, στην πραγματικότητα, είναι η αιτία που δεν έχεις δουλειά και πληρώνεις όλο και περισσότερους φόρους. 

5 Νοε 2016

Μία ταπεινωτική ήττα

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, από τους protagon.gr

Με την απομάκρυνση του Νίκου Φίλη από το υπ. Παιδείας ο Τσίπρας οδήγησε την κοσμική εξουσία σε συντριπτική ήττα από την εκκλησιαστική. Δεν έχει καν νόημα να αναφερθούμε στα κλισέ περί πρώτης φοράς Αριστερά γιατί η ταπείνωση πλέον υπερβαίνει την ιδεολογική ταυτότητα.
Ήταν μία τόσο επίσημη ομολογία ήττας που σε αφήνει άναυδο. Τόσο ξεκάθαρη, τόσο απροσχημάτιστη, τόσο μοιρολατρική. Ο Πρωθυπουργός παρέδωσε στον Αρχιεπίσκοπο την εξουσία όχι μόνο να επεμβαίνει στη χάραξη της εκπαιδευτικής πολιτικής αλλά και να έχει αποφασιστικό λόγο στην επιλογή του προσώπου που θα την εφαρμόζει. Και το έκανε με τρόπο τόσο κραυγαλέο που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Ο Νίκος Φίλης, με την εξουσία που του έδινε το αξίωμά του, η εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού και η λαική ψήφος, είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών. Οι αλλαγές αυτές ήσαν σύμφωνες με την κυβερνητική πολιτική και επεξεργασμένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου. Aρεσαν ή όχι έγιναν με τον τρόπο που γίνεται η πολιτική ενός υπουργείου στο δημοκρατικό μας σύστημα. Eλα όμως που οι αλλαγές δεν άρεσαν στην Ιερά Σύνοδο, καθώς και μερικά άλλα ενοχλητικά πραγματάκια που έλεγε ο υπουργός για τις προσευχές και τις εικόνες. Και εξέφρασε την αντίθεσή της με τρόπο οξύ, κάποια δε από τα μέλη της με πρωτοφανώς χυδαίο.
Ο Αλέξης Τσίπρας οδήγησε την κοσμική εξουσία σε συντριπτική ήττα από την εκκλησιαστική κάνοντας τα εξής βήματα προς το Βατερλώ:
1ο. Εβαλε τον άσχετο με την ύλη του υπουργείου Παιδείας, αλλά πολύ σχετικό για τη σύνδεση Κυβέρνησης- Ιεραρχίας, κ.Καμμένο να μεσολαβήσει ώστε να καταπραυνθούν τα νεύρα του Αρχιεπισκόπου.
2ο. Δέχθηκε στο γραφείο του τον Αρχιεπίσκοπο και τον κ. Καμμένο μόλις το απαίτησε τελεσιγραφικά ο κ. Ιερώνυμος, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι λίγες ώρες νωρίτερα ο προκαθήμενος της Εκκλησίας είχε εξαπολύσει ανοίκεια επίθεση, όχι μόνο εναντίον του Φίλη αλλά και της Κυβέρνησης και του ίδιου του πολιτεύματος. Δεν καθυστέρησε έστω και μία μέρα τη συνάντηση για λόγους συμβολικούς, για να επισημοποιήσει μία ενόχληση για την προσβολή στο δημοκρατικό μας πολίτευμα-προφανώς δεν ενοχλήθηκε.
3ο. Αναγνώρισε στον Αρχιεπίσκοπο το δικαίωμα να επεμβαίνει στη διδακτέα ύλη του δημόσιου σχολείου και να συναποφασίζει μετά από διάλογο της Εκκλησίας με το αρμόδιο υπουργείο, σε μία χώρα που δεν λέγεται Ιράν. (Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι την εξέλιξη χαιρέτισε ο κ. Μητσοτάκης, άλλος όμηρος του ιεραρχικού επεκτατισμού).
4ο. Εκανε πως δεν άκουσε τον κ. Καμμένο όταν ο ίδιος δήλωσε ότι διαβεβαίωσε κλαίγοντας τον Αρχιεπίσκοπο πως αν του το ζητήσει θα ρίξει την Κυβέρνηση (όχι της Τεχεράνης). Ομοίως έκανε πως δεν άκουσε τον Αρχιεπίσκοπο όταν με υπερηφάνεια και δόση αλαζονείας το επανέλαβε σε τηλεοπτική εκπομπή.
5ο. Εκανε πως δεν άκουσε τον κ.Ιερώνυμο και κάποιους θλιβερούς ιεράρχες που επιτέθηκαν όχι στον υπουργό αλλά τον άνθρωπο Φίλη, με χαρακτηρισμούς βάναυσα προσβλητικούς, και δεν βρήκε μία λέξη να υπερασπιστεί τον υπουργό του.
6ο. Το επιστέγασμα της άτακτης υποχώρησης. Μετά από διαπραγμάτευση με τον Νίκο Φίλη, που προς τμήν του δεν δέχτηκε άλλο υπουργείο, απέπεμψε από την Κυβέρνηση τον απορριφθέντα από την ιεραρχία υπουργό, μολονότι εξ αντικειμένου η υψηλή θέση που είχε κατακτήσει στην ψηφοφορία για την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε επιβράβευση της πολιτικής του απέναντι στην Εκκλησία, και για έναν κανονικό Πρωθυπουργό θα ήταν δεσμευτική.
Δεν υπάρχει κόμμα, δεν υπάρχει κοσμική εξουσία που πηγάζει από τη λαϊκή κυριαρχία όταν ο αντίπαλος είναι η Εκκλησία της Ελλάδος. Αποφεύγω να χρησιμοποιήσω το κλισέ περί πρώτης φοράς αριστερής Κυβέρνησης γιατί η ταπείνωση υπερβαίνει την ιδεολογική ταυτότητα. Είναι ταπεινωτικό για όλους μας ασχέτως πολιτικών προσήμων, και η ευθύνη για αυτό θα βαραίνει πάντα τον κ. Τσίπρα. Ο οποίος μπορεί να επιφυλάσσει για τον εαυτό του το προνόμιο να δηλώνει άθεος και να μη βαφτίζει τα παιδιά του, αλλά για να μη χάσει ψήφους εμάς μας υποχρεώνει να δεχόμαστε για τα δικά μας παιδιά σχολικά βιβλία και μαθήματα που υπαγορεύει ο Ιερώνυμος.

31 Οκτ 2016

Το πουλόβερ που ξηλώνεται

Του Χρήστου Χωμενίδη, από το capital.gr
Η παρούσα στήλη το είχε επισημάνει από τον περασμένο Μάιο. Και δεν ήταν βεβαίως η μόνη. Κάθε πολίτης που παρακολουθεί πιστά την επικαιρότητα, που διαθέτει βιωμένη ή αντλημένη από τα ιστορικά βιβλία εμπειρία, κυρίως δε κοινό νου -πόσο πολύτιμο αγαθό ο κοινός νους!- αντιλαμβανόταν τη δεινή θέση στην οποία είχαν, ήδη από τότε, περιέλθει οι Συριζανέλ. 
Ή θα έπρεπε να εφαρμόσουν πιστά το τρίτο, το δικό τους, μνημόνιο. Να σκύψουν το κεφάλι, να κλείσουν την αξιολόγηση και να δουν τη δημοτικότητά τους να κατρακυλά στα τάρταρα. Τις κοινωνικές ομάδες, που φανατικά τούς στήριζαν από το 2012, να τους βλαστημάνε και να τους καταριούνται. Τον εφιάλτη μιας ταπεινωτικής ήττας, οψέποτε στηθούν οι κάλπες, να φαντάζει αναπόδραστος. 
Ή θα έπρεπε να αποχωρήσουν "ηρωικά" από το Μαξίμου. Να προκαλέσουν εκλογές και να πασσάρουν την καυτή πατάτα του τρίτου μνημονίου στους επόμενους. Να λάβουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό -η αιμορραγία τους σε ψήφους δεν είχε γίνει ακόμα ακατάσχετη- και να επιστρέψουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Και εκεί να ξαναβρούν τους πρότερους "μαχητικούς", "αδέκαστους", "κινηματικούς" εαυτούς τους...
Κόντρα σε κάθε σώφρονα στρατηγικό σχεδιασμό, οι Συριζανέλ επέλεξαν το πρώτο. Προτίμησαν να μείνουν στα πράγματα και να απομυθοποιηθούν ολότελα. Να πιούν μέχρι τον πάτο το πικρό ποτήρι. 
Τους τύφλωσε άραγε το μέλι της εξουσίας; Τους αποβλάκωσε η αυτοπεποίθηση που τους είχε εκτινάξει από το 4% στο 36%; - "κάθε θαύμα τρεις ημέρες και το πιο μεγάλο τέσσερις" θα τους υπενθύμιζε ο θυμόσοφος Χαρίλαος Φλωράκης. Πίστεψαν φρούδες ελπίδες περί δραματικής απομείωσης του χρέους, η οποία θα βελτίωνε θεαματικά την καθημερινότητα των Ελλήνων; "Να αντέξουμε, να αντέξουμε μονάχα μέχρι τότε!" εκλιπαρούσαν τον Αλέξη Τσίπρα οι σύμβουλοί του. "Από το '17, άντε από το '18, ξεκινά η ανάπτυξη!" τον διαβεβαίωναν.
Και ο δύστηνος Αλέξης πάσχιζε να γεμίσει τον χρόνο με το μόνο πράγμα το οποίο ξέρει να παράγει. Με πολιτικό θέαμα. 
Δωσ' του εκστρατεία για την απλή αναλογική. Δωσ' του εν χορδαίς και οργάνοις εξαγγελίες περί αναθεώρησης του Συντάγματος - φωταγωγημένο το περιστύλιο της Βουλής, παλλόμενη η φωνή του ηγέτη. Δωσ' του μετωπική δήθεν σύγκρουση με τη διαπλοκή, διαδικασία Big Brother για την ανάδειξη των νέων καναλαρχών. Δωσ' του και προφητείες ακόμα στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης, "δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να ακυρώσει το Συμβούλιο της Επικρατείας τον νόμο μας για την τηλεόραση"...
Τίποτα, τίποτα απολύτως δεν του βγήκε όπως το είχε σχεδιάσει. Στην τελευταία δε φάση, η κυβέρνηση απώλεσε το πιό πολύτιμο χαρακτηριστικό των ανθρώπων της δράσης: Την ψυχραιμία της. 
Οι ατελέσφορες πιέσεις προς τους ανώτατους δικαστικούς. Οι υστερικές δηλώσεις της κυρίας Γεροβασίλη. Ο Λάκης Λαζόπουλος σε ρόλο μεταμοντέρνου Γεωργαλά - δεν λυπάται, αλήθεια, διόλου ο ίδιος το ταλέντο του; Και χθες, η ανάσυρση του Βύρωνος Πολύδωρα από τα κουλουβάχατα της Ιστορίας. Με τον "στρατηγό Άνεμο", τον "καπετάν Γράνα", με το μοναδικό αυτό υβρίδιο εθνικόφρονος παλαιοκομματάρχη και ήρωα του Ιονέσκο, σηκώθηκαν και οι πέτρες. Ακόμα και τύποι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από το κυβερνόν μόρφωμα εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους, διεχώρησαν ρητά τη θέση τους. Το πουλόβερ άρχισε από χτες να ξηλώνεται θεαματικά.     
"Τον εχθρό πρέπει να τον κολλάς στον τοίχο αλλά να μην τον λιώνεις επάνω του" έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, έχοντας διδαχθεί ότι η ταπείνωση των Γερμανών μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε μοιραία στον Ναζισμό. Αναφερόταν δε σε μία ολοκληρωτική σύρραξη μεταξύ εθνών και ιδεολογιών. Όχι σε έναν εσωτερικό διχασμό, που το συμφέρον όλων μας είναι να επουλωθεί όσο πιό σύντομα και πιό ανώδυνα. 
Από τη διαχείριση του ξηλώματος του πουλόβερ εκ μέρους της αντιπολίτευσης και της κοινωνίας θα κριθεί το συλλογικό μας μέλλον. 
Ουαί και αλίμονο εάν επικρατήσει ο ρεβανσισμός και η εκδικητικότητα. Εάν αντλούμε ηδονή τρίβοντας στη μούρη των ψηφοφόρων του Όχι και του Σύριζα την αφέλειά τους, την παιδαριώδη τους πεποίθηση πως τα μνημόνια θα ακυρώνονταν με έναν νόμο του ενός άρθρου και πως ο ΕΝΦΙΑ θα καταργούνταν. Αλοίμονο εάν τους ονομάσουμε συνένοχους τού ολέθριου Γιάνη Βαρουφάκη και της εχθροπαθούς Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αλίμονο εάν αποφανθούμε ότι οι επιλογές του Αλέξη Τσίπρα -από την ντροπιαστική δημόσια συζήτηση με τον Μπιλ Κλίντον μέχρι τον διορισμό του Νίκου Καρανίκα- τους βαραίνουν προσωπικά.
Τυχόν δική μας μισαλλοδοξία αποτελεί την ύστατη ελπίδα των Συριζανέλ. Εκεί ακριβώς ποντάρουν μήπως και επανασυσπειρώσουν, προσωρινά έστω, τους ψηφοφόρους τους. Για αυτό και όσο θα κοντεύουν οι εκλογές, τόσο θα πολώνουν το κλίμα. Τόσο θα πασχίζουν να διαιρέσουν ξανά τους Έλληνες στους δικούς τους και στους εχθρούς τους. Πρωτοπαλίκαρα σαν τον κύριο Παύλο Πολάκη και φιγούρες του ημίφωτος όπως ο Pitsirikos θα αποδυθούν ολόψυχα στην παραπάνω προσπάθεια.  
Έχουμε χρέος εθνικό να παραμείνουμε νηφάλιοι. Να φανούμε συγχωρητικοί απέναντι και σε εκείνους ακόμα που μάς επιτέθηκαν και μάς συκοφάντησαν. Να αφιερώσουμε τη σκέψη και τη δράση μας στο μέλλον και όχι στον μηρυκασμό ενός δυσώδους παρελθόντος. Δεν υπάρχει θλιβερότερο θέαμα από μια κοινωνία που αενάως ξύνει και επιδεικνύει τις πληγές της.
Το πουλόβερ των Συριζανέλ ξηλώνεται. Με το μαλλί του όμως, με τους συμπολίτες μας, θα κληθούμε να υφάνουμε κάτι καλύτερο, υγιέστερο, ουσιαστικότερο, διαρκέστερο. 
"Αυτός είναι ο θίασος μας, με αυτόν θα παίξουμε" έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης.
* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας