"Όσο αυξάνεται η γνώση μειώνεται το εγώ, ενώ όσο μειώνεται η γνώση αυξάνεται το εγώ!"

24 Αυγ 2016

Ο Πύρρος είναι όχι μόνον ο Δίας, αλλά και ο Απόλλων

Του Κώστα Κούρκουλου από την μεταρρύθμιση
Ήρθε κάποια στιγμή που φοβήθηκα, πιο πολύ κι από τη χούντα. Ήταν τότε, που η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» (ΣΥΡΙΖΑ + παρασταλινικές αποφύσεις) κατασκεύαζε τον «εσωτερικό εχθρό». Και με τις αντισυγκεντρώσεις, τους δημόσιους προπηλακισμούς  και τα λιντσαρίσματα αντιπάλων, εξαπέλυε την ιδιωτική της βία εναντίον του. Όταν, με άλλα λόγια, η αριστερά νεκρανάσταινε τις μεθόδους του μετεμφυλιακού παρακράτους. Με μία σημαντική διαφορά βεβαίως, μεταξύ των δύο εποχών: Ενώ το προδικτατορικό παρακράτος περιοριζόταν στην κακοποίηση των «εχθρών» του έθνους, τώρα η «ριζοσπαστική αριστερά» πρόσθεσε και τους «εχθρούς του λαού». Θυμίζω τον κ. Τσίπρα όταν, δίκην ενδόξου ενωματάρχου της Βασιλικής Χωροφυλακής, αποφαινόταν «πατριωτικά» από τη θέση της αντιπολίτευσης: «Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι Έλληνες»! Κάτι που πήγαινε να πει πως και όσοι επέλεξαν τους «μη Έλληνες» που τότε μας κυβερνούσαν, ήταν εχθροί ως «ανθέλληνες», κατά την γνωστή εμφυλιακή ορολογία.
Έτσι επέβαλαν τη ναζιστική διάκριση «Εχθρών – Φίλων», σύμφωνα με την οποία, δεν υπάρχουν αντίπαλοι με τους οποίους διαφωνείς μεν αλλά συνυπάρχεις, παρά μόνον εχθροί, οι οποίοι μάλιστα είναι προορισμένοι για εξόντωση. (Βλ. Καρλ Σμιτ, «Η έννοια του Πολιτικού». Για τον αντίστοιχο χαρακτήρα της σοβιετικής ιδεολογίας, βλ. «Οι αλογόμυγες της ιστορίας» του Ηλία Κανέλλη, στα «ΝΕΑ» της 20-21/8/2016).
Και η ιδεολογία της ολοκληρωτικής διάκρισης «εχθρών και φίλων», χρησιμοποιήθηκε ως πρώτη ύλη στα πολεμικά τους συνθήματα, όπως «ή εμείς ή αυτοί»,  «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Και αυτό έγινε, ενώ είχαν ήδη ανατριχιαστική απόδειξη για το πού οδηγούσε η στάση τους: Το κάψιμο ζωντανών τριών νέων ανθρώπων στη «Μαρφίν». Δεν είναι τυχαίο ότι η μαζική αυτή δολοφονία, που φέρει ρητά την σφραγίδα της αριστεράς, θεωρήθηκε περίπου ανεκτή πράξη, παραβιάζοντας έτσι και το τελευταίο όριο του πολιτισμού μας. Δηλαδή το ταμπού του φόνου. Άλλωστε, ιδιωτικοί υπάλληλοι ήταν αυτοί που κάηκαν, άρα πράκτορες των εργοδοτών, κατά την άποψη του βαθέος ΣΥΡΙΖΑ.
Στη συνέχεια, φοβήθηκα ακόμα περισσότερο. Ήταν η στιγμή που ο ναζιστικός υπόκοσμος της «Χρυσής Αυγής» ανέλαβε να συνεχίσει τη βία, την οποία ήδη είχε ανασύρει από μετεμφυλιακό παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ και αφού την είχε «εξαγνίσει» και «νομιμοποιήσει» ως «αριστερή», την παρέδιδε σε γενική χρήση. Ήταν αυτό που έδωσε στο ναζιστικό υπόκοσμο λόγο ύπαρξης, μια και χωρίς δυνατότητα άσκησης βίας, δεν μπορεί καν να υπάρξει. Οπότε, αφού η βία ήταν πλέον το «δίκιο του λαού», οι συμμορίες των ναζί  την έβγαλαν στους δρόμους. Και έβλεπες ασύδοτες παρακρατικές συμμορίες ναζί, να κάνουν ελέγχους μέχρι και στα νοσοκομεία ή στις λαϊκές αγορές, να επιχειρούν εισβολές σε σπίτια, να κυνηγούν σαν αγρίμια και να «χαρακώνουν» στους δρόμους ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας και στο τέλος να σπέρνουν ανενόχλητοι το θάνατο.  Και η δικαιοσύνη να μην τολμάει να τους αγγίξει ή – το χειρότερο – να τους αθωώνει με  περίεργες αιτιολογίες, που πρόδιδαν φόβο.
Θυμάμαι λοιπόν – ας μου επιτραπεί η επιμονή στο πρώτο πρόσωπο –  τη   λύτρωση που αισθάνθηκα, όταν ένα πρωϊνό (Σάββατο ήταν) άκουσα για την επιχείρηση εξάρθρωσης του εγκληματικού δικτύου της ΧΑ από την οργανωμένη πολιτεία. Λίγο όμως μου κράτησε η χαρά. Διότι, με πάγωσαν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ.  Οι οποίοι  αντιμετώπισαν τουλάχιστον με ύποπτη χολερικότητα, την στάση της οργανωμένης πολιτείας.
Η πρώτη χολερική εκδήλωση ήταν η δημόσια διατύπωση της μικροψυχίας, ότι δήθεν δεν υπήρχαν στοιχεία, για την στοιχειοθέτηση της κατηγορίας που αποδόθηκε στους ναζί. Και αυτό, την στιγμή που οι μαχαιροβγάλτες ναζί είχαν αφήσει το αίμα των θυμάτων τους στους δρόμους! Και αφού η επιθυμία τους να μην υπάρχουν στοιχεία ματαιώθηκε – διότι περί επιθυμίας επρόκειτο – αυτοεξευτελίστηκαν. Διότι εξαπέλυσαν στα κανάλια τους «τηλεοπτικούς συνταγματολόγους» τους, οι οποίοιαμφισβήτησαν ευθέως τη νομιμότητα των συλλήψεων των βουλευτών της ΧΑ, για αυτόφωρα κακουργήματα. Και ο λόγος; Επειδή δεν προηγήθηκε άδεια της Βουλής! Όμως οι «συνταγματολόγοι» του ΣΥΡΙΖΑ, ενεργώντας με ήθος πολλών «κατρούγκαλων»,έκρυβαν εν γνώσει τους ότι δεν απαιτείται τέτοια άδεια, αφού το Σύνταγμα (άρθρο 62)  ορίζει ρητά το αντίθετο: «Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα».
Που πάει να πει πως εν γνώσει τους συνέβαλλαν όχι μόνον στην εκτροφή, αλλά και στην εν συνεχεία κάλυψη του τέρατος, με σκοπό να το εξαπολύουν κατά των αντιπάλων τους. Όπως ακριβώς, καθ’ ομολογίαν τους έπραξαν, όταν όριζαν ΠτΒ την γνωστή κυρία, με σκοπό να κακοποιήσουν την αντιπολίτευση. Όμως και στις δύο περιπτώσεις, δεν αντιλήφθηκαν το προφανές.  Ότι το φίδι δαγκώνει και τον εκτροφέα του.
Όταν λοιπόν το ναζιστικό τέρας έδειξε και σ’ αυτούς τα δόντια του μέσα στη Βουλή και μάλιστα απειλήθηκε με λιντσάρισμα βουλευτής που εκλέχτηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ,  τότε, ένας ήταν αυτός που «…είχε το κύρος του συμβόλου ή τους κεραυνούς του Δία στα χέρια του…», όπως ποιητικά έγραψε η Ρ. Γεωργακοπούλου, για να τους υπερασπιστεί: Ο Πύρρος Δήμας. Και μπροστά του, το τέρας έκανε πίσω.
Αυτό είναι που δεν μπορούν να συγχωρέσουν στον Πύρρο. Και ο λόγος δεν είναι μόνο το γνωστό μίσος κατά του ευεργέτη, που εγείρει η όποια ευεργεσία. Είναι κάτι χειρότερο. Διότι, το να τους διασώζει ο Πύρρος από το τέρας που και αυτοί εξέθρεψαν, είναι η απόλυτη καταισχύνη τους, αφού έτσι γίνεται ο ανεστραμμένος καθρέφτης τους. Ο οποίος τους δείχνει πόσο αποκρουστικός είναι ο ίδιος ο εαυτός τους, μια και συμμετείχαν στην εκτροφή και τη νομιμοποίηση του τέρατος, από το οποίο τους προστάτευσε. Οπότε, για να αντέξουν την αθλιότητά τους, μεταθέτουν την δική τους «ασχήμια» στον Πύρρο. Και παραλογίζονται, συκοφαντώντας τον. Μήπως και τον κοντύνουν.  Οι «κοντοί άνθρωποι του γραφείου», που χάϊδευαν τους ναζί, για να τους εξαπολύσουν εναντίον κάθε Πύρρου.
Είναι οι ίδιοι, που με ήθος πολλών «καρτερών», έτρωγαν δημόσια μαρούλια στις λαϊκές ή ακόμη έγραφαν εγκληματικά ψέματα στον Ριζοσπάστη, για να μας πείσουν  πόσο ακίνδυνη και φιλική στην υγεία μας, ήταν η σοβιετική ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ. Είναι τέλος οι σαλταδόροι, που κατά αγέλες μεταναστεύουν καιροσκοπικά όπου θάλλει ο τυχοδιωκτισμός, ελπίζοντας κάθε φορά να διασώσουν το θλιβερό τους το σαρκίο. Και μισούν όποιον στέκεται με τις αρχές του, ακόμη και στην ήττα. Όπως ο Πύρρος. Και τον μισούν γιατί αυτός είναι πάλι ο καθρέφτης της δικής τους αναξιότητας. Αφού στα πρόσωπά τους, μας αποκαλύπτει συνεχώς τη μορφή του τέρατος.
Για όσα λοιπόν «φώτισε» ο Πύρρος με την στάση του, είναι όχι μόνον ο Δίας με τους κεραυνούς, όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε η Ρ. Γεωργακοπούλου, αλλά και ο Απόλλων.

19 Αυγ 2016

Η Αυγή του σκότους

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη, από το Ποντίκι
«Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας». Αυτή την αρχή εφαρμόζουν οι σταλινικοί της Αυγής. Λερώνουν όποιον δεν είναι μαζί τους, όποιος κι αν είναι αυτός, όσο μεγάλη κι αν είναι η προσφορά του, όσο σημαντική κι αν είναι η σταδιοδρομία του. Γι αυτούς υπάρχουν μόνο τα κομματικά χοιρίδια, οι ιδεοληπτικοί παράφρονες της βαρύγδουπα εκπεσούσης κουμουνιστικής ιδεολογίας  που άφησε πίσω της ερειπωμένες κοινωνίες και τόνους ανθρώπινης δυστυχίας. Αυτά τα φασιστικά σταγονίδια που παριστάνουν τους φανατικούς μουτζαχεντίν, τους ιεροκήρυκες της σωτηρίας του κόσμου, επιτίθενται στον Πύρρο Δήμα  μόνο και μόνο γιατί δεν είναι ίδιος με αυτούς και είναι χρυσός, αδαμάντινος και σπάνιος. Αυτό μισούν οι έρποντες σκώληκες του ολοκληρωτισμού που απεχθάνονται την άλλη άποψη, το διαφορετικό και τη δημοκρατία. Κατηγορούν τον Πύρρο γιατί είχε διαφορετική πολιτική άποψη οι αριστεροί της Αυγής που έχουν τιμή τους και καμάρι τους και … «κορώνα στο κεφάλι τους» τον Καμένο, τον Τέρενς Κουίκ και τη Χρυσωβελώνη. Και τα σταλινικά απομεινάρια δεν ντρέπονται, δεν ερυθριούν οι κόκκινοι Χμερ της Αυγής, αυτοί που υπέγραψαν τα απεχθέστερα των μνημονίων, έκαναν τις πιο ατιμωτικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, έριξαν στα τάρταρα τον κατώτατο μισθό, ξεπούλησαν τον δημόσιο πλούτο δεκάδες φορές λιγότερο από ότι οι Σαμαροβενιζέλοι, διέλυσαν την οικονομία, διέπραξαν κυβερνητικά εγκλήματα και έκαναν αποτυχημένες απόπειρες πραξικοπήματος…  
Τους «κάθισε» τώρα ο Πύρρος Δήμας,  σ’ αυτούς που ανέδειξαν την Μέρκελ και τον Σοϊμπλε στον καλύτερο σύμμαχό τους, γαβγίζοντας τις επιταγές τους σαν πιστά σκυλάκια, προκειμένου να παραμείνουν στους θώκους της εξουσίας, την μοναδική αξία που αναγνωρίζουν. Αυτοί οι ψεύτες, οι πολιτικοί απατεώνες που όμοιούς τους  δεν έχει αναδείξει η ελληνική ιστορία κόπτονται για τον Πύρρο Δήμα, τον ξεχωριστό, τον τετράκις  Ολυμπιονίκη, τον υπέροχο άνθρωπο που ξεκίνησε με τα πόδια από την Αλβανία του Χότζα (το καθέτως που ονειρεύτηκαν και υποστήριξαν οι κατά καιρούς  Καρτεροί) προκειμένου να πραγματοποιήσει το όραμα μιας καλύτερης ζωής.
Αυτοί οι ασήμαντοι μύκητες που τρέφονται από την μούχλα του κομματικού φανατισμού και αναπτύσσονται  στα κομματικά εκτροφεία, μισούν την αριστεία, τις σπουδαίες επιδόσεις, το ξεχωριστό…  Ιδεολογία τους είναι η ισοπέδωση, το μικρό, το ασήμαντο, το χαμερπές, το ελεγχόμενο. Μισούν τους  πολίτες και τον πολιτισμό.  Εκτός κομματικής γραμμής, στον αέρα της  ελευθερίας, νιώθουν αποπληξία, αδυνατούν να υπάρξουν. Υπομένουν Καρτερικά το σκοτάδι και τον ζόφο του ολοκληρωτισμού που έχουν μέσα τους… 

17 Αυγ 2016

Πόσα πρέπει να ξέρει ο πολίτης για να πολιτευτεί μετά λόγου γνώσεως;

Του Κωνσταντίνου Σοφούλη, από τη Μεταρρύθμιση*
Πόσα πρέπει να ξέρει ο σημερινός πολίτης για να κάνει τις πολιτικές επιλογές του μετά λόγου γνώσεως; Όταν το σκεφτεί κανείς σοβαρά οπωσδήποτε θα πανικοβληθεί και όταν το συζητήσει με τον γείτονά του θα απελπιστεί οριστικά. Κάθε σημαντικό «πρόβλημα» σήμερα,  σχετίζεται με τόσο πολύπλοκες καταστάσεις που μόνο ένας ειδικός μπορεί να διαχειριστεί και να εξηγήσει. Και αν όμως εμφανιστεί ο ειδικός και μαλλιάσει η γλώσσα του σε εξηγήσεις, το πιθανότερο είναι ότι ο συνομιλητής του θα τον ξεφορτωθεί με το γνωστό «έτσι τα λένε οι τεχνοκράτες. Τα οικονομικά, όμως,  δεν είναι νούμερα αλλά αφορούν ανθρώπους». Είναι το απόλυτο σύνθημα του σημερινού αναρχομηδενισμού που στηρίζει λογικά και ηθικά τον εθνικολαϊκισμό. Εκεί κόβεται κάθε κουβέντα.
Έτσι απλά αναδείχνεται το κομβικό ζήτημα της εμπιστοσύνης στον ρόλο των ελίτ, δηλαδή στο σώμα των επίλεκτων της κοινωνίας που δικαιωματικά έχουν βαρύνοντα λόγο. Χωρίς εμπιστοσύνη, όμως,  στην άποψη του επαΐοντος ή έστω του έμπειρου, η κοινωνία κατρακυλά σε ένα χάος παραλογισμού. Εκεί τότε φύονται κατά λογική αναγκαιότητα τα σαπρόφυτα των ολοκληρωτισμών και αναπτύσσεται η ιστορική ανωμαλία του εθνικολαϊκισμού. Ας δούμε πώς γίνεται.
Δοκιμάστε, για παράδειγμα, να εξηγείστε στο καφενείο το «γιατί η κρίση έφερε ως σωτηρία τα μνημόνια». Εγώ που τόλμησα να το δοκιμάσω έφυγα στο τέλος περίπου κλαίγοντας απελπισμένος. Οι ελάχιστοι που έδειξαν να ορθοφρονούν ήταν μόνο μερικοί πολύ κοντινοί μου που έτσι κι αλλιώς έχουν εμπιστοσύνη στα λεγόμενά μου, επειδή με «εκτιμούν» όπως λένε. Αλλά κι αυτοί ακόμη, δεν πείστηκαν από τα επιχειρήματά μου, μόνο πίστεψαν κατ’ ευθείαν στο συμπέρασμά μου. «Αυτά τα πολύπλοκα και μπερδεμένα, μόνο άνθρωποι σαν κι εσένα μπορεί να τα ξέρουν», μου είπε κάποιος, και συμπλήρωσε «σου έχουμε όμως εμπιστοσύνη και γιαυτό μετράει για μας ο λόγος σου».
Εμπιστοσύνη, λοιπόν, εάλω. Η διάλυση του συστήματος εμπιστοσύνης που χτίστηκε χαλίκι με χαλίκι για να προκύψει ο νεωτερικός ορθολογισμός και η απομυθοποιημένη κοινωνία των αστών, ήταν ο πρώτος στόχος του Χίτλερ, Στάλιν ή Μουσολίνι, και σήμερα είναι το αγαπημένο πεδίο ισοπέδωσης του κάθε εθνικολαϊκιστή Πέδρο ντε Ρεβουλουτσασόνε ντα Τσίπρα ακόμη και στις παρυφές της Ευρωπαϊκής Μεσογείου. Ανατροπή των δικτύων εμπιστοσύνης που στηρίζουν τις λογικές ιεραρχίες της κοινωνίας και η μαζική μετάθεσή της στους τσαρλατάνους και τους αόρατους συνωμότες των φαντασιακών εχθρών του Λαού, είναι το μονοπάτι της καταστροφής. Στρεβλώνει το κλειδί για την κατανόηση του συστήματος εκλογίκευσης της πολύπλοκης πραγματικότητας με την οποία πορεύονται με επιτυχία στην Ιστορία οι κοινωνίες που την έχουν. Γράφει η O’Neill: «Η εμπιστοσύνη μας χρειάζεται όχι επειδή τα πάντα είναι προβλέψιμα, πολύ δε περισσότερο πλήρως εγγυημένα, αλλά αντίθετα ακριβώς επειδή είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε τη ζωή μας χωρίς εγγυήσεις». Και η ζωή μας σήμερα εξαρτάται από τόσο πολύπλοκες σχέσεις και διεργασίες που κανένας μας δεν μπορεί να ξέρει με ακρίβεια τη λειτουργία τους, εκτός, και πάλι ενδεχομένως, από τους ειδικούς. Πώς ξέρουμε, λ.χ., ότι πηγαίνοντας αύριο στο πολυκατάστημα θα βρούμε το μπουκάλι το γάλα που χρειαζόμαστε; Ο μόνος που μπορεί να μας το βεβαιώσει εκ των προτέρων είναι ο οικονομολόγος που έχει ειδικευτεί για τα θέματα λειτουργίας της σύγχρονης αγοράς. Εμείς, όμως, εμπιστευόμαστε τον καταστηματάρχη. Πώς ξέρουμε ότι το παιδί μας θα τύχει της κατάλληλης εκπαίδευσης στο σχολείο του; Ο μόνος που μπορεί να μας διαβεβαιώσει επ’ αυτού είναι ο σπουδασμένος παιδαγωγός και ο φιλόσοφος της εκπαίδευσης. Εμείς, όμως,  εμπιστευόμαστε περί αυτού τον συνδικαλιστή που βγαίνει στα κανάλια. Και όταν ούτε η αγορά δουλεύει όπως θα θέλαμε, μήτε το σχολείο αποδίδει αυτό που προσδοκούμε, όπως συμβαίνει σε περιόδους όπως η σημερινή κρίση, τον μόνο στον οποίο στήνουμε το αυτί για να μας εξηγήσει είναι ο δημαγωγός που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει για το καλό του Λαού. Αυτός και η κομπανία του έχει υπονομεύσει με συστηματικό τρόπο για πολλά χρόνια από πριν το σύστημα κοινωνικής εμπιστοσύνης και περιμένει να δρέψει υπέρ εαυτού τους καρπούς των ερειπίων του. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Κανείς δεν εμπιστεύεται εκείνους που όφειλε να εμπιστεύεται. Αντίθετα, τα αυτιά της πλειονότητας είναι στραμμένα στην στο κολακευτικό θούριο του δημαγωγού που τουλάχιστο γλυκαίνει την διψασμένη για καλά νέα ακοή της.
Και όμως, κάθε κοινωνία στην εποχή της έχει χτίσει με τεράστιο κόπο και πολλές συγκρούσεις την αλυσίδα των δεσμών εμπιστοσύνης που χρειάζεται για να λειτουργήσει χωρίς να απαιτείται η γνώση των πάντων για τα πάντα που και μόνη η επιδίωξή της  θα οδηγούσε την κατάσταση σε εξωπραγματικές περιπέτειες. Για να εμπιστευτούμε τον γιατρό για την αρρώστια μας, τον μηχανικό για την κατασκευή  μας, τον δάσκαλο για την εκπαίδευση και κοινωνικοποίηση του παιδιού μας, τον πολιτικό για την πρωτοπορία που οδηγεί σε χρηστή διοίκηση, η κοινωνία έχει επενδύσει τεράστια κεφάλαια στην εκπαίδευση, την έρευνα την πολιτική δράση και βάλε, που αποτελεί τον κοινωνικό της κεφάλαιο στη δεδομένη στιγμή. Απαξιώνοντας το κοινωνικό κεφάλαιο, όπως κάνει ο εθνικολαϊκισμός, μηδενίζουμε το κοντέρ ιστορικής ωρίμανσης της κοινωνίας και την πισωγυρίζουμε σε πρωτόγονες καταστάσεις όπου ο «ηγέτης» προκύπτει από μηχανισμούς ανεξέλεγκτους από την λογική και την γνώση. Είναι παιδί των κραυγών και του θυμού που τυφλώνει τους ανθρώπους.
Με αυτή την μετατόπιση της εμπιστοσύνης από τα «πιστοποιημένα» σημεία της κοινωνίας στους αυτόκλητους διερμηνευτές των λαϊκών καημών κι ελπίδων ο λαϊκισμός καταστρέφει δια μιας όλο το συσσωρευμένο κοινωνικό κεφάλαιο και παραδίδει τον Λαό με μηδενική προίκα γνώσης στον δημαγωγό εθνικολαϊκιστή.  Γιατί αν δεν εμπιστεύομαι τον γιατρό για την αρρώστια μου, τον οικονομολόγο για τα οικονομικά της χώρας μας, τον πολιτικό για την κατάσταση της δημοκρατίας, τον δικαστή για την απονομή της δικαιοσύνης τον βιομήχανο για τον εφοδιασμό της αγοράς κ.ο.κ. ένα μόνο σηματοδοτεί η κατάστασή μου: Ότι όποιος όγκος γνώσης και εμπειρίας συσσωρεύτηκε με τα χρόνια για να αποτελέσει το κοινωνικό κεφάλαιο που επενδύει ο πολίτης μέσω των κοινωνικών θεσμών, ρίχνεται άκλαυτο στο αποχετευτικό σύστημα της Ιστορίας.   Και ποιος τότε μένει χωρίς κεφάλαιο; Ο απροστάτευτος πολίτης. Όσο για τον δημαγωγό αυτομάτως αποκτά ένα ογκώδες και τεράστιο κεφάλαιο των απεγγεφαλοποιη­μένων συμπολιτών του.
Αλλά έστω και μόνο από την στενή άποψη της οικονομικής ευημερίας της κοινωνίας, η καταστροφή των δομών εμπιστοσύνης συνεπάγεται αντίστοιχη καταστροφή της δυναμικής για την ανάπτυξη. Ο Fukuyama έχει αναλύσει το πόσο αυξάνει το συναλλακτικό κόστος μιας οικονομίας όταν μειωθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και των θεσμών του. Αυξάνεται τότε αντίστοιχα το κόστος συναλλαγών και ως εκ τούτου μειώνεται η ανταγωνιστικότητα της κοινωνικής παραγωγής. Στο τέλος του λογαριασμού οι εργαζόμενο καταδικάζονται σε ανεργία ή πολύ χαμηλές αμοιβές. Ιδίως στη σημερινή περίοδο της Παγκοσμιοποίησης. Η καταστροφή των δικτύων εμπιστοσύνης είναι σημαντικός παράγοντας οικονομικής καθυστέρησης που , εν τούτοις,  βολεύει τον εθνικολαϊκιστή ηγέτη κατά το ότι του εξασφαλίζει εξαθλιωμένο ακροατήριο για τον σωτηριολογικό λόγο του.
Υποστηρίζει ο Fukuyama ότι ειδικότερα στην περίοδος της ύστερης παγκοσμιοποίησης που διανύουμε, τα ισχυρά δίκτυα εμπιστοσύνης είναι εκείνα που επιτρέπουν σε ορισμένα έθνη να δημιουργήσουν τις τεράστιες λειτουργικές δομές που χρειάζονται για να ανταπεξέλθουν στον σκληρό παγκόσμιο ανταγωνισμό. Για να επιβιώσει μια γιγαντιαία υπερεθνική εταιρείας οι εκατοντάδες χιλιάδες μέτοχοί της και τα εκατομμύρια των συνδεδεμένων με αυτή ατόμων, οι stake holders, πρέπει να έχουν τεράστια αποθέματα εμπιστοσύνης στις δομές και τις σχέσεις που καθιστούν λειτουργική την απρόσωπη επιχείρηση. Όσο μικρότερο απόθεμα εμπιστοσύνης έχει μια κοινωνία, τόσο λιγότερα τα πολύπλοκα σχήματα και οι πολύπλοκες δομές που μπορεί να γεννήσει και να συντηρήσει στο πέλαγος του παγκόσμιου ανταγωνισμού.  Αλλά και πέραν αυτού του υπερ-πλεονεκτήματος των κοινωνιών με πλούσιο και ισχυρό δίκτυο εμπιστοσύνης, ακόμη και η ανταγωνιστικότητα των συνήθων δομών χάνει όταν το δίκτυο εξασθενεί: Χαμηλοί δείκτες εμπιστοσύνης συνεπάγονται υψηλά κόστη συναλλαγών και επομένως μειωμένες επιδόσεις στον ανταγωνισμό. Σκεφτείτε την διαφορά κόστους ανάμεσα σε μια κοινωνία που εμπιστεύεται πλήρως το ιδιωτικό συμφωνητικό, σε σύγκριση με μια ανταγωνιστική της οικονομία όπου η συμβατική δέσμευση απαιτεί πολυέξοδες διαδικασίες με δικηγόρους, συμβολαιογράφους και δικαστικές πράξεις. Μέσα σε τέτοια συστήματα γραφειοκρατικοποιημένης υποκατάστασης της εμπιστοσύνης αναπτύσσονται οι ολοκληρωτισμοί, η διαφθορά και η κρατική καταπίεση. Αυτό είναι το τελικό κοινωνικό κόστος μιας αλόγιστης πολιτικής φθοράς των συστημάτων εμπιστοσύνης και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι εθνικολαϊκιστές όταν χτίζουν με μεθοδικότητα το κλίμα σκανδαλολογίας και ηθικής απαξίωσης του σύμπαντος πλην εαυτών και όταν καλλιεργούν το πολιτικό κλίμα της σύγκρουσης των πάντων με τους πάντες, ως μέσα «ανα-μάγευσης» του πολιτικού ακροατηρίου τους.
Ποιο είναι στοιχείο που δίνει αυτή την τεράστια ισχύ στα δίκτυα εμπιστοσύνης και χρεώνει αντίστοιχα το τεράστιο κόστος στην καταστροφή τους; Είναι ο νόμος της οικονομίας γνώσης που χαρακτηρίζει τις σοφές κοινωνίες. Σε μια κοινωνία με καλό και ισχυρό δίκτυο εμπιστοσύνης, αρκεί ο καθένας να ξέρει αυτό που έχει ανάγκη ο ρόλος του, για να λειτουργεί η κοινωνία με το πολλαπλάσιο της διασταυρωμένης γνώσης εν συνόλω. Αν εμπιστεύεσαι τον γιατρό, δεν έχεις λόγο να γίνεις γιατρός εσύ ο ίδιος για την αρρώστια σου ενώ ο εκπαιδευμένος γιατρός προσφέρει τη γνώση του σε χιλιάδες συμπολίτες επιτυγχάνοντας μια τεράστια οικονομία πόρων και κόπων για το σύνολο της κοινωνίας. Αν εμπιστεύεσαι τους συναλλασσομένους μαζί σου, δεν είναι ανάγκη να διαθέτει η κοινωνία χιλιάδες δικηγόρους, δικαστές και αστυνομικούς για την διασφάλιση της συμβατικής σου σχέσης με τους συμπολίτες σου. Αν εμπιστεύεσαι αυτούς που εκλέγεις για ηγέτες των πολιτικών σου προτιμήσεων δεν είναι ανάγκη να χάνεις χιλιάδες ώρες σε απεργίες και διαδηλώσεις, αφού θα αρκεί η συναινετική διαβούλευση, κ.ο.κ. Αυτός είναι ο σιδηρούς κανόνας της οικονομίας της γνώσης στις σφιχτοδεμένες κοινωνίες και γιαυτό αυτές προκόβουν.
Ο σιδηρούς νόμος της κοινωνικής γνώσης είναι το κόκκινο πανί του εθνικολαϊκισμού. Ο εθνικολαϊκιστής ηγέτης και τα πολυάριθμα στελέχη του κρατάει την ισχυρή επαφή με τον «Λαό» προσπαθώντας να του μοιάσει και να συμπεριφερθεί μοιάζοντας με «λαϊκό τύπο». Κρατάει, όμως, την ανεξέλεγκτη εξουσία για τον εαυτό του. Όλος ο σχετικός πολιτικός μηχανισμός το πρώτο που κάνει είναι να χρησιμοποιήσει αυτό το αταβιστικό όπλο που υπακούει στον χυδαίο κανόνα  «όμοιος ομοίω πελάζει» και που θέτει ως πρώτο στόχο την κοινωνική ελίτ της εποχής του για να καταστρέψει πλήρως το δίκτυο εμπιστοσύνης στη ειδική γνώση και εμπειρία που μπαίνουν εμπόδια στο ανορθολογικό πολιτικό παιχνίδι. Το βλέπουμε αυτό να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα υπουργός Παιδείας εκφράζεται απαξιωτικά για την αριστεία και άλλος επαγγέλλεται την μαζική εισαγωγή στην τριτοβάθμια χωρίς εξετάσεις. Ούτε είναι τυχαία η συστηματική προσπάθεια ηθικής καταδίκης του συνόλου των «παλαιών» ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και οι αριστείς της γνώσης και οι κάτοχοι της δημιουργικής εμπειρίας. Αυτά και εκατοντάδες άλλες ενδείξεις πείθουν για τον οργανωμένο και συστηματικό πόλεμο που ο Τσιπραϊκός εθνικολαϊκισμός έχει εξαπολύσει ενάντια στο σύστημα της κοινωνικής εμπιστοσύνης που είχε μέχρι πρότινος κατοχυρώσει η κοινωνία μας ως κοινωνία της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας.
Μπροστά σε αυτή την οφθαλμοφανή τραγωδία, ποιοι και πως μπορούν να αντιδράσουν για την σωτηρία του κοινωνικού κεκτημένου;  Λογικό είναι να υποθέσουμε ότι το βάρος πέφτει στην ίδια την ελίτ που στις συνθήκες αυτές καταδιώκεται και απειλείται με γενοκτονία σαν ο εβραίος του εθνικολαϊκισμού. Μια τέτοια αναμενόμενη αντίδραση, δυστυχώς, δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση. Είναι αλήθεια ότι στην Ιστορία οι κοινωνικές ελίτ πάντα ζούνε μέσα κουκούλια που οι ίδιες έχουν υφάνει για τον εαυτό τους. Σπάνιες οι περιπτώσεις εξόδου από το κουκούλι για να κατεβεί ο επίλεκτος κάτω στη βάση του Λαού, του πραγματικού λαού για να προσφέρει τις υπηρεσίες του και να ζητήσει τη συμμαχία του για το κοινό καλό. Τώρα, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι απλώς αναμενόμενο αλλά επιβαλλόμενο για την ίδια την σωτηρία της αστικής δημοκρατίας μας. Ας το σκεφτούν εκείνοι που οφείλουν ως εκ του ρόλου τους να σκέφτονται όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και την κοινωνία που τους τρέφει και τιμά. Στόχος, σήμερα, πρέπει να είναι η αποκατάσταση των δεσμών εμπιστοσύνης ανάμεσά μας και με βάση του ρόλους που αυτομάτως κατανέμει η κοινωνία καθώς συγκροτείται και οργανώνεται.
Ο Κωνσταντίνος Μ. Σοφούλης είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

14 Αυγ 2016

Το πελατειακό κράτος έφερε τα Μνημόνια

Του Φίλιππου Σαχινίδη.*

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την απόφαση του Αρείου Πάγου να αναιρέσει την απαλλαγή του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ κ. Α. Γεωργίου επιχειρείται από πολιτικές δυνάμεις ανασκευή της ιστορίας της χώρας σε ότι αφορά τα αίτια που οδήγησαν στα μνημόνια.

Από την αντίδραση των κομμάτων γίνεται αντιληπτό ότι η συζήτηση για το αν το έλλειμμα του 2009 οδήγησε στο μνημόνιο ή όχι δεν είναι μια υπόθεση που αφορά το παρελθόν. Αντίθετα, είναι μέσο αμφισβήτησης της νέας ηγεσίας στη ΝΔ, και ταυτόχρονα, προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να νομιμοποιήσει πολιτικά το μνημόνιο που υπέγραψε.
Στελέχη της ΝΔ υποστηρίζουν ότι η χώρα μπήκε στο μνημόνιο γιατί το έλλειμμα του 2009 φουσκώθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και εγκαλούν τον αρχηγό τους γιατί δεν παίρνει θέση. Ο κ. Μητσοτάκης σιωπά γιατί αντιλαμβάνεται ότι η αντιπαράθεση αυτή είναι θέμα υπαρξιακό για τον ίδιο. Διεκδίκησε την ηγεσία της ΝΔ ως υπέρμαχος της μεταρρυθμιστικής ατζέντας. Αν λοιπόν προσχωρήσει στην άποψη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης μετατρέπει τη ΝΔ σε δεξιό ΣΥΡΙΖΑ. Σιωπώντας όμως ακυρώνεται ως μεταρρυθμιστής.
Η εκ νέου αποτίμηση, μέσω δικαστικών αποφάσεων, του έργου της κυβέρνησης Καραμανλή όπως επιδιώκεται από στελέχη της ΝΔ δεν μπορεί να αποκτήσει προοπτική γιατί η αποτυχία της δεν προκύπτει αποκλειστικά από τα ελλείμματα του 2008 και 2009 αλλά από το σύνολο των επιλογών της πενταετίας 2004-2009.
Οι δημοσιονομικά ανερμάτιστες πολιτικές της ΝΔ σε περίοδο ψηλών θετικών ρυθμών ανάπτυξης ήταν αυτές που οδήγησαν στην αύξηση του χρέους από τα 180 δις το 2003 στα 300 δις το 2009. Οι δαπάνες για μισθούς αυξήθηκαν από 12,3 δις το 2003 σε 15,1 δις το 2009 και οι δαπάνες για συντάξεις του δημοσίου από 3,5 δις σε 6,4 δις αντίστοιχα. Αυτό υπήρξε το συνδυαστικό αποτέλεσμα των μαζικών προσλήψεων στο δημόσιο και των υπέρογκων αυξήσεων στους μισθούς και τις συντάξεις.
Το δεύτερο σφάλμα της διακυβέρνησης Καραμανλή υπήρξε η παντελής αδιαφορία για το διογκούμενο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών το οποίο από το 5,7% του ΑΕΠ το 2003 έφτασε στο 14,5% του ΑΕΠ το 2007. Αναρωτήθηκε ποτέ η Κυβέρνηση Καραμανλή πως διορθώνεται μια τόσο μεγάλη μακροοικονομική ανισορροπία όταν δεν έχεις διαθέσιμο το όπλο της υποτίμησης; Από τις επιλογές της προκύπτει πως όχι.
Αυτές οι μακροοικονομικές ανισορροπίες αποτέλεσμα του πελατειακού κράτους οδήγησαν τις αγορές να σταματήσουν να χρηματοδοτούν την Ελλάδα όπως και το έλλειμμα αξιοπιστίας λόγω των πλαστών στοιχείων που έστελνε η κυβέρνηση της ΝΔ στην Eurostat όπως επισημαίνεται άλλωστε σε έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τροϊκα. Έτσι, η χώρα κατέφυγε στα μνημόνια.
Σε ότι αφορά το ΣΥΡΙΖΑ η απόφαση του Αρείου Πάγου επικροτήθηκε από Υπουργό που έσπευσε να προκαταλάβει τις δικαστικές αποφάσεις και να καταδικάσει τον κ. Γεωργίου ως υπεύθυνο για το μνημόνιο παραβλέποντας ότι ανέλαβε καθήκοντα τρεις μήνες μετά την υπογραφή του.
Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ αναζωπυρώνει τις διαιρέσεις που προκάλεσε στην πολιτική ζωή της χώρας το μνημόνιο. Η σκληρή αντιπολίτευση της ΝΔ της αντιμνημονιακής περιόδου ύφανε τον καμβά για την πολιτική νομιμοποίηση πολιτικών δυνάμεων από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά που υποστήριξαν ότι υπάρχουν λύσεις πέρα από το μνημόνιο.
Αυτό όμως που διαπίστωσαν όλοι μόλις έλαβαν εντολή διακυβέρνησης είναι οι περιορισμένες επιλογές που υπήρχαν για τη χώρα και για αυτό υποχρεώθηκαν σε αναθεώρηση πολιτικής. Η επιλογή τους όμως ως αντιπολίτευση να πολώσουν την κοινωνία εμπόδισε τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας να διασφαλίσουν συναινέσεις και να προχωρήσουν στις αναγκαίες αλλαγές για να κτυπηθεί το πελατειακό κράτος. Έτσι, είμαστε η μόνη χώρα σε μνημόνιο.
Η υπόθεση Γεωργίου για το ΣΥΡΙΖΑ παρέχει την ευκαιρία να χαραχτεί μια νέα αφήγηση. Ότι τα λάθη του πρώτου μνημονίου οδήγησαν στο δεύτερο και αυτό στο τρίτο που αναγκαστικά υπέγραψε. Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει το ισχυρότερο κόμμα στο χώρο που οριοθετείται αριστερά της ΝΔ. Αυτό προϋποθέτει ότι οι δυνάμεις της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας δεν θα βρουν κοινό βηματισμό. Οι δυνάμεις αυτές για πρώτη φορά μετά από καιρό βρέθηκαν να έχουν ενιαία αφήγηση και να υπερασπίζονται την άποψη ότι η χώρα μπήκε στα μνημόνια και παραμένει σε αυτά γιατί δεν προχώρησαν με την αναγκαία ταχύτητα οι αλλαγές που θα διέλυαν το πελατειακό κράτος που μας οδήγησε στην κρίση.
Σήμερα οι δυνάμεις αυτές εκπροσωπούν μια άλλη αντίληψη για την πορεία της χώρας. Παρά τις ιδεολογικές διαφορές από κοινού με φωνές από τη μεταρρυθμιστική αριστερά και τη φιλελεύθερη δεξιά εκφράζουν την ανάγκη να υπερασπιστούμε την ανοικτή κοινωνία και τις κατακτήσεις της που κινδυνεύει από όσους στη Δεξιά και στην Αριστερά ονειρεύονται τη συντήρηση του πελατειακού κράτους και το πέρασμα σε μια κλειστή, ξενοφοβική και οπισθοδρομική κοινωνία.
*Το άρθρο δημοσιεύεται και στην Καθημερινή της Κυριακής.

29 Ιουλ 2016

Το Κόμμα θα είναι πάντα μαζί σου


Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου, από την Καθημερινή.
Πρώτη εικόνα: Μια άδεια παραλία το δείλι, μια πυρά που σιγοκαίει στη γωνιά, η πλάτη ενός άνδρα που κοιτά τον ορίζοντα. Μια φωνή φορτωμένη με το γρέζι της εμπειρίας και της γνώσης, ρωτά: “Ποιος είμαι;” Ρωτά: “Τι είδους άνθρωπος είμαι;”
Ακούστε τι συνέβη: Τις προάλλες η κυβέρνηση της Ελλάδας πέρασε άλλη μια τροπολογία τελευταία στιγμή εμβόλιμη σε νομοσχέδιο εντελώς άσχετου περιεχομένου, κάτι που απαγορεύεται ρητά από το Σύνταγμα της χώρας, αλλά που κάνουν ανεμπόδιστα όλες οι κυβερνησάρες μας χωρίς απολύτως καμία συνέπεια. Η συγκεκριμένη τροπολογία, δε, εξασφαλίζει στην κουστωδία υψηλών κυβερνητικών αξιωματούχων το δικαίωμα να διαμένει στο ίδιο ξενοδοχείο με τους αξιωματούχους, όταν αυτοί πηγαίνουν σε ταξίδια στο εξωτερικό, χωρίς περιορισμούς κόστους. Ήταν μια θαυμάσια τροπολογία, απόλυτα χαρακτηριστική της κυβέρνησής μας, μόνο που παρερμηνεύτηκε εκτενώς, κυρίως με δύο τρόπους. Κάποιοι τη συνέδεσαν με το ταξίδι του πρωθυπουργού -και της κουστωδίας- στην Πάρο για τα εγκαίνια του ανακατασκευασμένου αεροδρομίου εκεί, ενώ άλλοι θεώρησαν ότι πρόκειται για μια ντροπιαστική παροχή προνομίων που πάει κόντρα στις αριστερές καταβολές της κυβέρνησης, ειδικά την ώρα που κόβει ΕΚΑΣ, στέλνει αυξημένο ΕΝΦΙΑ, και μοιράζει κάρτες σίτισης. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι λανθασμένες.
Διάλειμμα για άλλη εικόνα: Μια δασκάλα καθαρίζει την τάξη της, κοιτάζει πίσω της ευχαριστημένη καθώς κλείνει την πόρτα. “Είμαι αυτή που μένει τελευταία”, λέει η φωνή. Μια καθαρίστρια σκουπίζει το δρόμο, πεζοδρόμια, τα λούκια, μέσα στα σκοτάδια. “Είμαι αυτή που έρχεται πρώτη στη δουλειά”, λέει η φωνή.
Πίσω στην τροπολογία: Πρώτον, η τροπολογία δεν αφορούσε το συγκεκριμένο ταξίδι. Για το συγκεκριμένο ταξίδι θα μπορούσε κανείς να πει πολλά άλλα πράγματα, όπως για παράδειγμα το ότι γινόταν για να εγκαινιαστεί ένα αεροδρόμιο την ανακατασκευή του οποίου δεν την πλήρωσε το κράτος, αλλά τα κοινοτικά κονδύλια του ΕΣΠΑ (το διάδρομο προσγείωσης) και η Aegean (το σταθμό των επιβατών), ή ότι το έργο υπογράφηκε το 2012, επί κυβέρνησης Σαμαρά. Ή θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει το ότι το ταξίδι καθαυτό δεν επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του κράτους επειδή, όπως τονίζει περιχαρής και η ανακοίνωση του Μαξίμου, η πτήση ήταν δωρεάν, προσφορά της Aegean που έφτιαξε το έργο. Βεβαίως, το άρθρο 8 του κώδικα δεοντολογίας της κυβέρνησης δηλώνει ότι “τα μέλη της κυβέρνησης απαγορεύεται να αποδέχονται δώρα, φιλοξενία ή άλλα ωφελήματα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους”. Αυτό είναι κάτι άλλο που θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς. Αλλά η τροπολογία δεν αφορούσε αυτό το ταξίδι.
Άλλη εικόνα: Ένας αποκαμωμένος χειρούργος βγάζει τη μάσκα του, κάθεται στη γωνιά του διαδρόμου να ξαποστάσει. “Είμαι αυτός που σκέφτεται λιγότερο τον εαυτό του”, λέει η φωνή. Η βοηθός κάνει νόημα στους άλλους να μην θορυβούν, ο γιατρός κοιμάται.
Το δεύτερο και σημαντικότερο, όμως, είναι το ότι η τροπολογία αυτή δεν είναι καθόλου ντροπιαστική, και η ευρύτατη δημοσιότητα που πήρε δεν πηγαίνει καθόλου κόντρα στο σχεδιασμό και την ηθική και πολιτική υπόσταση της κυβέρνησης. Ίσα ίσα. Η τροπολογία τι μας λέει; Ότι το Κόμμα φροντίζει τους πιστούς του ακολούθους. Ότι όποιος είναι κοντά στο Κόμμα και την ηγεσία ανταμείβεται. Ότι οι σύντροφοι δεν θα πάνε παραπεταμένοι σε κανένα κατάλυμα 3 αστέρων. Η τροπολογία που πέρασε περισσότερο από όλους απευθύνεται στους περιβόητους (μα ως τώρα πεισματικά πειθήνιους) “53”. Δεν είναι “ντροπιαστική”. Είναι φυσιολογική και απόλυτα αναμενόμενη.
Κι άλλες εικόνες: Ένας τροχονόμος μέσα στη βροχή, αδειάζει τη μπότα του από τα νερά στο φρεάτιο, ένας υπάλληλος αλλάζει την καμμένη λάμπα του δρόμου για να παίζουν τα παιδιά, ο εργάτης στο λιμάνι δένει τη βάρκα του με τα στιβαρά, ροζιασμένα χέρια του.
Οι εικόνες είναι από το νέο διαφημιστικό σποτάκι ενός πολιτικού κόμματος, το οποίο γιορτάζει τα 95 χρόνια του προβάλλοντας την ηθική ακεραιότητα, την εργατικότητα και το πνεύμα συναδελφικότητας και αλληλεγγύης των πολυάριθμων μελών του. Έτσι γίνεται στα σωστά καθεστώτα. Το Κόμμα φροντίζει τα μέλη του, τα οποία σα σφιχτή γροθιά δουλεύουν (στο Δημόσιο) για έναν κοινό σκοπό (τη σύνταξη) κι όλοι είναι χαρούμενα προλετάριοι, με την κάψα της Πίστης στο Κόμμα ενσταλαγμένη στην ψυχή, ώστε το Πολίτμπιρο να πηγαίνει όσο πιο άνετα ταξιδάκια γίνεται.
Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Γιατί η έκπληξη και η χλαπαταγή για άλλη μια αντισυνταγματική αλλά απολύτως αναμενόμενη τροπολογία; Τι άνθρωποι είστε; Γιατί γκρινιάζετε, αντί να πάτε στη δουλειά απ’ τα χαράματα (αν είστε δημόσιοι υπάλληλοι, αν όχι κακώς υπάρχετε, οπότε τι μας νοιάζει) και μετά, αφού πρώτα κοιμηθείτε ημιλιπόθυμοι στο πάτωμα από την κούραση, καθίσετε χαμογελαστοί στα λιβάδια;
Γιατί έτσι καταλήγει το υπέροχο διαφημιστικό σποτάκι, με τους πρωταγωνιστές καθιστούς σε ένα καταπράσινο λιβάδι, να κοιτάζουν χαμογελαστοί την κάμερα.
Η φωνή λέει: “Είμαι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, πάντα μαζί σου”.
——
Η διαφήμιση του ΚΚΚ: https://youtu.be/c1vpUpMJxTM

15 Ιουλ 2016

Ο Τσίπρας έχει τώρα νέες αυταπάτες…

Του Γιώργου Καρέλια, από τους protagon.gr

Επί  εφτά μήνες (Ιανουάριος-Ιούλιος 2015) η πρώτη φορά κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε πνιγμένη στις αυταπάτες. Το ομολόγησε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Στη συνέχεια είχε την ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε. Την πληρώνουμε ήδη.
Το κυβερνών κόμμα υφίσταται ήδη μεγάλη ζημιά, επί του παρόντος μόνο δημοσκοπική. Όμως, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ γνωρίζουν ότι αυτή η ζημιά θα είναι μεγαλύτερη στις επόμενες εκλογές. Γι’ αυτό και επιχειρούν από τώρα να την περιορίσουν.
Κι επειδή δεν μπορούν να αποτρέψουν την τιμωρητική διάθεση των ψηφοφόρων, επιχειρούν να περιορίσουν το αποτέλεσμά της όσον αφορά το σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Αυτό το νόημα έχει το ατελείωτο παζάρι για τον εκλογικό νόμο: η κυβέρνηση κάνει το παν για να εξασφαλίσει 200 ψήφους για την απλή αναλογική, ώστε να εφαρμοστεί αμέσως και να δυσκολέψει το σχηματισμό κυβέρνησης από την ΝΔ.
Όσα είπε ο κ. Τσίπρας το βράδυ της Πέμπτης στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ επιβεβαιώνουν όσα αποκάλυψε ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, μετά την πρόσφατη συνάντησή τους. Αφού δεν μπορεί να κάνει τίποτα στην οικονομική και κοινωνική πολιτική, έχει βάλει μπροστά τη μέθοδο των θεσμικών τρικ: απλή αναλογική, ψήφο στα 17, δημοψήφισμα για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Πέρσι τέτοια εποχή ο κ. Τσίπρας συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να σκίσει τα Μνημόνια, δεν μπορεί να κάνει την κυρία Μέρκελ να υποχωρήσει και στο τέλος άρχισε ο ίδιος να χορεύει στο ρυθμό των νταουλιών που βάραγαν άλλοι. Σήμερα φαίνεται ότι έχει άλλου είδους αυταπάτες: ότι μετερχόμενος διάφορα «θεσμικά» κόλπα θα παραμυθιάσει ικανό αριθμό ψηφοφόρων, ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία ή, αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, να δυσκολέψει τον αντίπαλό του.
Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να προσφέρει άρτο και νομίζει ότι θα διασωθεί με την προσφορά θεαμάτων. Ματαιοπονεί. Ο συνταξιούχος που έχασε το ΕΚΑΣ θα ενθουσιαστεί που θα τον καλέσουν να αναδείξει το νέο Πρόεδρο με δημοψήφισμα; Και ο απολυμένος θα ξεχάσει την ανεργία του επειδή θα ψηφίσει με απλή αναλογική και με κατώφλι εισόδου 2,5% αντί 3%, ώστε να διασωθούν ο Καμμένος και ο Λεβέντης;
Οι περσινές αυταπάτες του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ έφεραν βαρύ λογαριασμό σε όλους μας. Οι τωρινές  ευτυχώς δεν θα έχουν τέτοιες επιπτώσεις. Θα τις πληρώσουν, όμως, οι ίδιοι. Η μέθοδος «ψέματα και κόλπα» έχει φάει τα ψωμιά της. Ακριβώς διότι έχει λιγοστέψει το πραγματικό ψωμί.
Οι πρόθυμοι να εξαπατηθούν ξανά έχουν λιγοστέψει πολύ. Και θα το διαπιστώσει ο κ. Τσίπρας  σύντομα και κατά οδυνηρό τρόπο.

9 Ιουλ 2016

ΓΡΑΜΜΙΚΟΤΗΤΑ: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ


Είναι σήμερα παραδεκτό ότι παρά τις σύγχρονες προσπάθειες που καταβάλλονται για μια ουσιαστική και αποτελεσματική εκπαίδευση, αυτή αποτυγχάνει συχνά να επιτεύξει τους στόχους της και να ικανοποιήσει τα αιτήματα των λειτουργών της. Στο ερώτημα γιατί οι μαθητές δεν μαθαίνουν ή γιατί η γνώση που αποκτούν δεν έχει καμιά -ορατή τουλάχιστον- ωφέλεια για τη ζωή τους, η απάντηση μπορεί (και οφείλει) να λάβει διάφορες μορφές, εφόσον η αναζήτηση των αιτιολογικών παραγόντων σημαντικών προβλημάτων, όπως είναι αυτό, δεν μπορεί να υπολογίζεται νομοτελειακά ή απλοϊκά στη σφαίρα επιρροής ενός μόνο αιτίου. Η καθηλωτική γραμμικότητα της μονόπλευρης και περισσότερο αναλυτικής παρά συνθετικής σκέψης διαγράφει και τα όρια του πολύπλοκου ζητήματος, εφόσον αυτή εκλείπει όχι μόνο από τη σύλληψη και κατανόηση εν γένει του εκπαιδευτικού συστήματος (άρα και των προβλημάτων που τη χαρακτηρίζουν) αλλά και από τις παιδαγωγικές της εφαρμογές σε επίπεδο πρόβλεψης αλλά και διδασκαλίας. Ενδείξεις του προβλήματος εντοπίζονται εύκολα στην ανασκόπηση του σύγχρονου εκπαιδευτικού λεξιλογίου από το οποίο λείπουν έννοιες, όπως η πολυπλοκότητα, η ιεραρχία, η κυκλικότητα, οι αλληλεπιδράσεις, η αυτοοργάνωση, η ανατροφοδότηση, η αναδυτικότητα και οι διαδικασίες.
Όσο λοιπόν δεν μεταβάλλουμε την επιστημολογική μας στάση και όσο συνεχίζουμε να αγνοούμε τη συνολική εικόνα του προβλήματος, τόσο αυτό θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να συσκοτίζει τις δυνάμεις επίλυσης ή και αντίδρασης απέναντι στα καίρια ζητήματα. Όσο συνεχίζουμε να κρατάμε τη σκέψη των φορέων, των λειτουργών αλλά και των μαθητών σε περιοριστικά πλαίσια, τόσο θα παραβλέπουμε αλλά και τόσο θα εμποδίζουμε τους μαθητές μας από το να αντικρύσουν την εικόνα ενός πραγματικού κόσμου: Ενός κόσμου που διέπεται από ενιαιότητα και αλληλο-συσχετισμό, πολυπλοκότητα σχέσεων και διαδικασιών, δυναμικότητα και αλλαγή, αλλά κυρίως ενός κόσμου που έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και που η εξέλιξή του συσχετίζεται δημιουργικά με τις δυνάμεις και τις αντοχές του. Με άλλα λόγια, όσο συνεχίζουμε να αγνοούμε το συστημικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης και ταυτόχρονα να παραμελούμε την ικανότητα συστημικής σκέψης και δυναμικής θεώρησης των πραγμάτων, τόσο αυτή θα παραμένει ένα αχανές, συσσωρευτικό πεδίο ανεκπλήρωτων κοινωνικών επιδιώξεων και ένα αναχρονιστικό σύστημα που δεν μπορεί να συνδιαλλαγεί ανταγωνιστικά με το βασικότερο πρόβλημά της: Με μια εκπαίδευση δηλαδή που αδυνατεί να δει τον εαυτό της.

23 Ιουν 2016

Το σύστημα Κωσταλέξη

Συμπυκνώνει την περίοδο 2004-2009 όπου διογκώθηκε υπερβολικά το κράτος, τα ελλείμματα και το χρέος, και την τωρινή, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα με υπερβολικούς φόρους, εθνικολαϊκιστικές εξάρσεις και προσευχές. Κοινός παρονομαστής ο Πρόεδρος που προσεύχεται γονυκλινής να σκοτωθεί ο Μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, από τους protagon.gr
Προσπαθούν να επινοήσουν ένα νέο πολιτικό σύστημα. Δεν είναι κακό ούτε πρωτοφανές. Το έχουν επιχειρήσει και άλλοι στο παρελθόν, ο Χαμουραμπί, ο Λυκούργος, ο Κλεισθένης, ο Μαρξ και κάμποσοι ακόμα. Και όπως είναι λογικό, στα πρώτα βήματα αυτού του νέου εγχειρήματος θα εμφανιστούν και κάποιες δυσκολίες, στις οποίες όμως καλά θα κάνουμε να δείξουμε κατανόηση, αφού η Ιστορία διδάσκει ότι όποτε πρωτοεφαρμόστηκε νέο πολιτικό σύστημα υπήρξαν στην αρχή δυσχέρειες προσαρμογής.
Το νέο σύστημα δεν είναι κομμουνιστικό, αφού συντηρείται με τερατώδη κεφάλαια καπιταλιστικών χωρών και οργανισμών, χωρίς τα οποία θα είχε χρεοκοπήσει, ενώ αντί να κρατικοποιούν επιχειρήσεις  ιδιωτικοποιούν όλη την κρατική περιουσία. Βέβαια οι βασικοί του πρωταγωνιστές είναι κομμουνιστές ή ημικομμουνιστές χωρίς όμως να θέλουν να εγκαθιδρύσουν κομμουνιστικό σύστημα – το διατηρούν ως όραμα και οδηγό της σκέψης τους, κάτι σαν Σύμβολο Πίστεως που αφορά μια παράλληλη  ζωή, αυτήν που κινούνταν μέχρι πέρυσι.
Μόλις συνάντησαν τη ζωή που ζούμε κι εμείς κατέβηκαν από το ιδεολογικό τους τρένο, αλλά είναι σίγουρο ότι θα ξανανέβουν όταν δεν θα ‘χουν πια υποχρέωση να συνομιλούν με την πραγματικότητα και θα ξαναγυρίσουν στη φυσική τους κατάσταση. Στο μεταξύ, πιστοί στο Σύμβολο Πίστεως, μισούν απροκάλυπτα τους καπιταλιστές που τους δίνουν τα λεφτά και τους καταγγέλλουν νυχθημερόν για οτιδήποτε στραβό της Οικουμένης, όταν φυσικά δεν προσπαθούν να τους ξεγελάσουν…
Φυσικά το νέο σύστημα δεν είναι και καπιταλιστικό. Ο καπιταλισμός βασίζεται σε ιδιωτικές επενδύσεις τις οποίες αυτοί πολεμούν ανυποχώρητα. Η ραχοκοκαλιά του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μεσαία τάξη την οποία αυτοί έχουν καταστήσει επίσημο εχθρό τους, την υπερφορολογούν μέχρι εξοντώσεως, τη στοχοποιούν και την ενοχοποιούν.
Ο καπιταλισμός βασίζεται στο κέρδος που οι ίδιοι έχουν αναγάγει σε προπατορικό αμάρτημα. Ο καπιταλισμός οφείλει να δημιουργεί πλούτο που αυτοί εχθρεύονται. Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρό τους όσους ζουν μια αξιοπρεπή ή ανεκτή ζωή, γιατί στο θολωμένο τους κομμουνιστικό μυαλό όσο υπάρχουν στην κοινωνία αδύναμοι δεν πρέπει να υπάρχουν και δυνατοί.

Είναι ένα σύστημα Φιλόπτωχο τότε; Ζούμε μια μπολιβαριανή παραλλαγή που στήριζε και στηριζόταν από τα φτωχά στρώματα; Ούτε αυτό ισχύει. Οι αγαπημένες τους νοτιοαμερικανικές κυβερνήσεις είχαν χρήματα να μοιράσουν στους φτωχούς γιατί είχαν πλουτοπαραγωγικές πηγές (τουλάχιστον όσο το πετρέλαιο πουλιόταν ακριβά). Οι ίδιοι δεν μπορούν να προστατέψουν τα μικρά εισοδήματα γιατί τα εξαϋλώνουν με τους έμμεσους φόρους και τον ΕΝΦΙΑ. Ο κομμουνιστής Κατρούγκαλος κατήργησε το ΕΚΑΣ που είχε θεσπίσει ο νεοφιλελεύθερος Σημίτης. Θέσεις εργασίας για τους άνεργους δεν δημιουργούνται φυσικά, αφού αυτό απαιτεί επενδύσεις και παραγωγή πλούτου που τελούν εν διωγμώ.
Είναι, άραγε, ένα σύστημα της μη κομμουνιστικής αριστεράς που δέχεται και λειτουργεί με τους όρους του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας και προσπαθεί  για μια δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου; Αυτό κι αν αποκλείεται. Η αριστερά αυτή απεχθάνεται οτιδήποτε ακροδεξιό, εθνικιστικό, μιλιταριστικό, θρησκόληπτο και ανελεύθερο, κάτι που θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι ισχύει για αυτούς.
Αφήνω που όπως είπαμε δεν επιτρέπει να παραχθεί πλούτος για να διανεμηθεί.

Τι σύστημα είναι αυτό λοιπόν; Τι είναι αυτό το καινοφανές σύστημα που πιστεύει σε ένα υπερτροφικό κράτος που το συντηρεί ένας διαρκώς εξαρθρούμενος ιδιωτικός τομέας και τα χρήματα των εχθρών; Στην ουσία είναι ένα σύστημα που συμπυκνώνει δύο περιόδους της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, την περίοδο 2004-2009 όπου διογκώθηκε υπερβολικά το κράτος, τα ελλείμματα και το χρέος, και την τωρινή, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα με υπερβολικούς φόρους, εθνικολαϊκιστικές εξάρσεις και προσευχές. Οι δύο εποχές μοιάζουν υπερβολικά σε ιδεολογία και αισθητική- τώρα γίνονται τα ίδια πράγματα χωρίς λεφτά.
Κοινός παρονομαστής ο Πρόεδρος που προσεύχεται γονυκλινής να σκοτωθεί ο Μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού. Αν ψάχναμε για όνομα του νέου πολιτικού συστήματος άνετα θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Τσιπροκαραμανλισμό, ή για συντομία Κωσταλέξη.

19 Ιουν 2016

Γιατί θαυμάζουμε, κατά βάθος, Πολάκηδες


Πολλοί από μας, κινδυνεύουμε  να συνηθίσουμε  τον ιδιότυπο «ιδρυματισμό» μας. Ούτε ίδιοι είμαστε όλοι ούτε και έχουμε τα ίδια πρότυπα δημοσίων ανδρών στο μυαλό μας. Νομίζουμε ότι ξαφνικά, η χώρα έφυγε από την νότια βαλκανική και έγινε Δανία. Ότι έκλεισαν τα σκυλάδικα, ότι πια δεν δακρύζουν εικόνες σε Εκκλησίες, ότι στα γήπεδα δεν σκοτώνονται και ότι η ευπρέπεια έγινε μέρος της πολιτιστικής μας ταυτότητας.
Αρχίζω πια και πιστεύω πως είμαστε αφελείς. Προσέξτε κάτι, ζούμε σε μία χώρα που εξέλεξε πρωθυπουργό τον Σημίτη που ήταν κοντός, τον Κωστάκη που ήταν νέος, τον Γιωργάκη που ήταν αγαθός και τον Αλέξη που ήταν αγενής και χαρωπός. Ζούμε επίσης σε μια χώρα, όπου ακούγεται ακόμα παντού – και από σοβαρούς υποτίθεται ανθρώπους- το γνωστό «ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει»! Που ένα 7% ψηφίζει σταθερά Χρυσή Αυγή και που θα εκτοξευόταν  στο 15%, αν δεν γινόταν η δολοφονία του Φύσσα.
Γιατί λοιπόν, να πέφτουμε από τα σύννεφα, όταν ο Πολάκης εξάπτεται εναντίον των δικαστών και «πουλάει» τσαμπουκά σε όποιον του αντιστέκεται; Και ταυτόχρονα απορούμε που δεν τον διώχνει ο Τσίπρας. Ποιος;  O Τσίπρας που φωτογραφίζεται με τα χέρια στις τσέπες – φαντασία χρειάζεται γιατί…- και που κάθεται πρώτος στο τραπέζι πριν από τους επίσημους προσκεκλημένους του!
Μα, ο Πολάκης είναι ένα από τα ανανεούμενα σύμβολα του ΣΥΡΙΖΑ. Μ΄ αυτά κέρδισε τις εκλογές και με αυτά συγκρατεί την κρίσιμη μάζα των οπαδών του. Αυτή είναι η «αντισυστημική» Αριστερά και εκεί ακριβώς, στηρίζει τον χαρακτήρα της: Στη βαρβαρότητα, στην αγένεια, στη απειλή βίας και στον συγκεκαλυμμένο ολοκληρωτισμό. Σε όλα αυτά δηλαδή, που ενυπάρχουν στην συνείδηση του μέσου Έλληνα, ως απελευθερωτικά στοιχεία της προσωπικότητάς του.
Δεν έχουμε βέβαια την αποκλειστικότητα. Δείτε τι γίνεται και στη Γαλλία. Η χρόνια αποπολιτικοποίηση, ο ζαμανφουτισμός, το κλείσιμο του καθενός στην ιδιωτική του σφαίρα, και η αποξένωση συνθέτουν το παζλ της κρίσης της δυτικής κοινωνίας, και της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης. Τόση αποπολιτικοποίηση και εθισμό στην κουλτούρα του κιτς και της ξενοιασιάς, πραγματικά θα τη ζήλευαν ακόμα και οι στρατιωτικοί δικτάτορες.
Και ακριβώς σ΄αυτό το σημείο ταυτίζεται η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με της Χρυσής Αυγής: Στην προτεινόμενη αντίδραση απέναντι στη  υποκρισία και στον καθωσπρεπισμό της παρηκμασμένης αστικής δημοκρατίας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, η κουβέντα που ξεστομίζει ο Πολάκης για τα παραδικαστικά κυκλώματα, θα βρει ελάχιστους να την απορρίψουν ως ανυπόστατη. Στους δέκα Έλληνες οι εννιά θα συμφωνήσουν μαζί του! Το γιατί το λέει – θα κληθεί σε δίκη για παλιές αμαρτίες στον Δήμο του-, πως το χρησιμοποιεί, ποιος είναι ο ίδιος που το λέει-όταν είχε διπλά βιβλία στον Δήμο Σφακίων δεν ασχλήθηκε κανείς-, φαίνεται να μην απασχολεί μία κοινή γνώμη η οποία δεν έχει την ικανότητα να επεξεργαστεί μηνύματα σε δεύτερο ή τρίτο επίπεδο σκέψης. Κι οι Χρυσαυγίτες φωνάζουν την αλήθεια  ότι το πολιτικό σύστημα καταχρέωσε τη χώρα και την κατέκλεψε αλλά σκοτώνουν  κιόλας! Να τους αφήσουμε να σκοτώνουν στο όνομα της αλήθειας..;
Τα απολυταρχικά στοιχεία  δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την κοινωνία αυτή που θα στηρίξει τον ολοκληρωτισμό. Ο Χίτλερ, σε ομιλία του προς τα S.A είπε: «Ό,τι είσαστε, είσαστε χάρη σ’ εμένα. Ό,τι είμαι,είμαι χάρη σ’εσάς». Ο ανθρωπολογικός τύπος που συμβάλει περισσότερο στην κυριαρχία και διαιώνιση του ολοκληρωτισμού, είναι ο μέσος άνθρωπος, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο εθισμός στην υποκουλτούρα και στον αυταρχισμό.
Ο Τσίπρας και οι σύμβουλοί του ξέρουν καλά ότι τα ταπεινά ένστικτα των Ελλήνων είναι το ελιξίριο της εξουσίας τους. Και θα το τραβήξουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Η αποπολιτικοποιημένη μάζα θα αρέσκεται πάντα σε χαρακτήρες Πολάκηδων και Κασιδιάρηδων, προκειμένου να εκτονώσει τα ένστικτά της.
Αν δεν βρεθεί ένας δυναμικός τρόπος συναίνεσης όλων των λογικών δυνάμεων της κοινωνίας, σε λίγα χρόνια το life-style, η βαναυσότητα και η «επαναστατική» αγένεια θα είναι απλωμένα παντού και θα οδηγούν τη χώρα στον ολοκληρωτισμό.
Η αστική δημοκρατία πρέπει γρήγορα να αντιδράσει και να εκσυγχρονιστεί. Το πώς και με ποιους, είναι το ζητούμενο. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο  τον δυτικό κόσμο.

4 Ιουν 2016

Το Ελληνικό Σοβιετικό μόρφωμα σε κατάρρευση

Του Χρήστου Δ. Παπαγεωργίου, αναδημοσίευση από μη μαδάς τη μαργαρίτα

Το 1989-1990 μελετώντας στην Ρωσία το "Σοβιετικό" σύστημα που κατέρρεε διαπίστωσα με έκπληξη ότι στην Ελλάδα είχαμε ένα παρόμοιο σύστημα για την ακρίβεια ένα ιδιότυπο Σοβιετικό μόρφωμα.
Μεγάλο γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό κράτος, πολλές ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις, εμπόδια και δυσφήμηση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας κτλ κτλ.
Η προσπάθεια να μοιραστώ την αναπάντεχη διαπίστωση μου αυτή με διάφορους φίλους στην Αριστερά και την Δεξιά απέβη άκαρπη. Ήταν όλοι σίγουροι ότι στην Ελλάδα είχαμε κάποιο Καπιταλιστικό μόρφωμα και ότι εγώ απλώς υπερέβαλα.
Εγώ παρέμενα με τις απόψεις μου και θεωρούσα σταθερά ότι χωρίς βαθειά φιλελεύθερη μεταρρύθμιση η Ελλάδα θα κατέρρεε όπως κατέρρευσαν όλα τα Σοβιετικά μορφώματα.
Η πορεία της Ελλάδας στην συνέχεια είναι γνωστή με ένα μικρό διάλλειμα άγαρμπου Φιλελευθερισμού από τον Κων/νο Μητσοτάκη, ακολούθησε μια μακροχρόνια πορεία σε σταθερή Σοβιετική κατεύθυνση.
Τα καύσιμα αυτής της Σοβιετικής πορείας ήταν οι πόροι από τα διαρθρωτικά ταμεία της Ε.Ε. και τα δάνεια από την έκδοση ομολόγων σε ΕΥΡΩ. Όπως είπε όμως η μεγάλη Θάτσερ «Ο Σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων» και όταν οι άλλοι σταμάτησαν να αγοράζουν Ελληνικά ομόλογα το Σοβιετικό μας μόρφωμα κατέρρευσε.
Επειδή ο Σοσιαλισμός με οικονομική άνεση είναι πολύ αγαπητός ο Ελληνικός λαός έπαθε σοκ, όταν οι εταίροι μας στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ που προσέτρεξαν σε βοήθεια, αν και μας χάρισαν 100 δις, μας ζήτησαν εξισορρόπηση εσόδων – εξόδων με τα «διαβόητα» μνημόνια.
Η αγανάκτηση που ακολούθησε από τις περικοπές επί δικαίων και αδίκων έφερε τελικά στην εξουσία τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Η κατάληξη αυτή αν και δημιουργεί εύλογη δυσθυμία σε πολλούς φίλους είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για τους παρακάτω λόγους :
  1. Κατ’ αρχήν η Ελλάδα για γεωστρατηγικούς λόγους προστατεύεται και δεν είναι τυχαίο ότι το ΔΝΤ (που συνήθως ακούει τις ΗΠΑ) αλλά και όλοι οι υπουργοί οικονομικών των ΗΠΑ συνιστούν μείωση του χρέους, ενώ το ΝΑΤΟ περιφρουρεί το Αιγαίο από τον απρόβλεπτο Ερντογάν
  2. Η πορεία της Ελληνικού Σοβιετικού μορφώματος ακολουθεί το σταθερό μοτίβο κατάρρευσης κάθε παρόμοιου συστήματος και είτε ήταν ο Σημίτης είτε ο Κώστας Καραμανλής είτε ο ΓΑΠ στην εξουσία το σύστημα θα κατέρρεε. Απλώς ο Σημίτης τα φόρτωσε στον Καραμανλή και ο Καραμανλής στον ΓΑΠ. Ακόμη και η σχετικά επιτυχημένη διετία των ΣαμαροΒενιζέλων θα είχε άσχημη κατάληξη, αφού ο λαός ήταν αγανακτισμένος, άνεργος ή με μειωμένες αποδοχές και φορτωμένος με δάνεια και υποχρεώσεις και οι λαϊκιστές οργίαζαν
  3. Το ευτύχημα προκύπτει από το γεγονός ότι το ακραία ιδεοληπτικό και λαϊκίστικο μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υποχρεώνεται να διαχειριστεί την κατάρρευση, καταρρίπτοντας έτσι το Αριστερό και Εθνικολαϊκιστικό αφήγημα περί του Ελληνικού Καπιταλισμού της Αγίας Αριστεράς και του Ελληνικού δαιμονίου που θα βρει καινούργιο σοσιαλιστικό μονοπάτι άνεσης και ευημερίας μακριά από την φιλελεύθερη και δημοκρατική Ε.Ε.
  4. Επειδή γνωρίζουν οι κυβερνώντες ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι χωρίς την υποστήριξη της Ε.Ε. και του ΔΝΤ η Ελληνική οικονομία θα διαλυθεί πάραυτα, με όλες τις φυσιολογικές και δυσάρεστες συνέπειες για αυτούς, υπογράφουν τα πάντα όλα.
  5. Η επόμενη ελπίζω φιλελεύθερη μεταρρυθμιστική συμμαχία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που φυσιολογικά θα διαδεχτεί τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα έχει ένα συμφωνημένο θεσμικό πλαίσιο που θα της επιτρέψει να κάνει όλες τις αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα ώστε να γίνει μια φυσιολογική Ευρωπαϊκή χώρα και να αρχίσει να παράγει πλούτο που θα εξισορροπήσει έσοδα –έξοδα μειώνοντας την απαράδεκτα μεγάλη φορολογία που όπως η βροχή πέφτει επί δικαίων και αδίκων.
Σε ένα έξυπνο στίχο διάβασα όμως ότι η βροχή αυτή πέφτει κυρίως επί του δίκαιου γιατί ο άδικος κρατάει του δίκαιου την ομπρέλα !!!
Συμπέρασμα φίλοι ηρεμήστε, αφήστε ήσυχους τους ιδεοληπτικούς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να διαχειριστούν την αναπόφευκτη κατάρρευση του Ελληνικού Σοβιετικού μορφώματος και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα !!!

3/6/2016
Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου
Διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE